Ο Τόπος των Προγόνων μας (Ιστορίες και καταγραφές γι αυτόν). => ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΤΡΙΓΛΙΑ => Μήνυμα ξεκίνησε από: Στάθης Δημητρακός στις 10 Δεκέμβριος 2009, 04:42:31 μμ

Τίτλος: ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΨΑΡΑΔΕΣ
Αποστολή από: Μέλος Φόρουμ στις 10 Δεκέμβριος 2009, 04:42:31 μμ
ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝ ΕΣ ΨΑΡΑΔΕΣ

Στην Τρίγλια, τα  παιδιά αγόρια και κορίτσια, από μικρά μάθαιναν την θάλασσα και  τα «κατατόπια» της, σπούδαζαν το ανάγλυφο της ακτής και εξασκούντ ο στην ψαρική με «θύματα» καβουράκι α, αχινούς, πεταλίδες κ.α.

■…Γεννήθηκα το 1907 και μόλις πρόλαβα και πήγα μια τάξη στο καινούργι ο μας σχολείο και αμέσως άρχισαν τα βάσανά μας (1). Το σπίτι μας ήταν δίπλα στην Παντοβασί λισσα και παίζαμε στις ωραίες Καμάρες και στους Κρεμνούς(2) μας που δεν ξέρω πόσο ύψος είχαν και που εκεί κάναμε τα μπάνια μας. Μετά αμέσως γεμίζαμε την τσάντα μας με πεταλίδες, στρούμπου ς, μύδια και τσαγανοί, παγούργια που με λάδι και λεμόνι γίνονταν νοστιμότα τα φαγητά. Αν πήτε για τα ψάρια και μόνο με αγκίστρια πιάνανε πολλές οκάδες…

 Η Αναστασία Σαλμάνη-Στοϊλη, Θυμάται
«Τριγλιανά Νέα», Θεσσαλονί κη, 15/12/1977, φύλλο 13, σελ.2.

Λεξιλόγιο-Σχόλια
(1)τα βάσανά μας= α΄ διωγμός
(2)Καμάρες-Κρεμνοί= τοπωνύμια

■ Στην παλιά μας κωμόπολη, την Τρίγλια υπήρχε μια μερίδα ανθρώπων που ζούσαν από τη θάλασσα και αυτοί ήσαν πολλοί λόγω του ότι η χώρα μας ήτο παράλιο μέρος, γι’ αυτό καθημεριν ά υπήρχαν φρέσκα ψάρια, εκτός από τους επαγγελμα τίες ψαράδες υπήρχαν και ερασιτέχν ες. Αυτοί όταν δεν είχαν δουλείες στα κτήματα τους έπαιρναν τα τακίμια τους (εργαλεία), τα καλάμια, τις συρτές, τις θροφές για τα αγκίστρια και πήγαιναν στο γιαλό, στην μεγάλη πέτρα (1) που τη λέγανε Καρουλού. Αυτή η πέτρα ήταν στον Τουρκομαχ αλά.(2) Άλλοι πάλι πήγαιναν από την άλλη μεριά του χωριού στην Mύτη(2), στο Φελάκι (2), στον Γκεμπετσέ(2) ή στον Αλισσέα(2) και ψάρευαν λαβράκια.
Στην πατρίδα μας υπήρχε πολύ καλό ψάρι και πιάνανε σπάρους, τσιπούρες, μπαρμπούν ια ωραία  της πέτρας, μεγάλα με μουστάκια . Είχαν και πολλά πετρόψαρα όπως λαπίνες, κουτσουρί νες, κοκωβιοί, κλπ.
Έπειτα υπήρχαν και άλλα είδη για μαγείρεμα, υπήρχαν πολλά χάβαρα, παγούρια, τσαγανοί, πεταλίδες, στρείδια, μύδια, χτένια κ.λπ. και έτσι αυτοί που πήγαιναν για ψάρεμα δεν πήγαινε ο κόπος τους χαμένος. Αν ο καιρός δεν τους επέτρεπε το ψάρεμα γέμιζαν το σακίδιο με χάβαρα.

Σταύρος Μαργαρίτη ς, Ν. Τρίγλια Χαλκιδική ς
(από χειρόγραφ ο μη δημοσιευμ ένο κείμενο)

Λεξιλόγιο-Σχόλια
(1) μεγάλη πέτρα  Καρουλού= μικρό νησάκι, η Καρουλού
(2) Τουρκομαχ αλάς-Μύτη-Φελάκι-Γκεμπετσέ-Αλισσέας=τοπωνύμια.

 Οι ερασιτέχν ες ψαράδες πήγαιναν στην παραλία προκειμέν ου να ψαρέψουν για κατανάλωσ η δική τους και πουλούσαν μερικά, προμήθευα ν τα καφενεία με ουζομεζέδ ες. Το ψάρεμα δεν ήταν  ασχολία αναψυχής «σπορ», αλλά ήταν σχεδόν επάγγελμα . Οι ερασιτέχν ες στην Τρίγλια ήταν περισσότε ροι. Ψάρευαν από τη στεριά με εργαλεία ψαρικής  πεζόβολα, πεταχτάρι α, πυροφάνια, καλαμίδια, καλάμια, συρτές, απόχες, καμάκια κ.α.  

■…Πολλοί από τους πατριώτες μας Τριγλιανο ύς, δεν περιμέναν ε να περάσει ο ψαράς για να αγοράσουν ψάρια, είχαν τα δικά τους τακίμια (εργαλεία) της ψαρικής και πήγαιναν στη θάλασσα στις τοποθεσίε ς Άγιοι Θεόδωροι(1),  στην Καρουλού (2), στη Μύτη (3), στο Γκέμπετσε(4), στο Αλισσέα (5), και σε πολλά αλλά μέρη και ψάρευαν. Έκτος από τα πετρόψαρα,  πιάνανε λαπήνες, κουτσουρί νες, κουβίδια (κοκοβιοί) κλπ. υπήρχαν και πολλά χάβαρα, όπως στρείδια, μύδια, χτένια, πεταλίδες, παγούρια, τσαγανοί. Υπήρχαν και αστακοί πολύ μεγάλοι, όπου οι παλαιότερ οι τους λέγανε μπουρτσέκ ια, αυτοί μας λέγανε δεν είναι καθεαυτού αστακοί.    
Στην Προποντίδ α υπήρχε και ένα ψάρι πολύ μικρό, που το λέγανε αθερίνα και η θάλασσα από αυτό το ψάρι έβγαζε πολύ. Ήταν πιο μικρό και από τα χαμψιά (γαύροι), ήταν τα αξιαγάπητ ο  φαγητό των ψαράδων. Το μαγειρεύα νε σαν ένα είδος σούπας, που την λέγανε κακαβιά αλλά ο ζωμός του ήταν νοστιμότα τος.

Η θάλασσα που καταβρέχε ι τις δανταλωτέ ς ακρογιαλι ές της παλιάς μας πατρίδας Τρίγλιας, Σταύρος Δ.Μαργαρί της,«Τριγλιανά Νέα», Θεσσαλονί κη  20 Δεκεμβρίο υ 1980, φύλλο 29, Τριγλιανά Λαογραφικ ά.
 
Λεξιλόγιο-Σχόλια:
1.Αγιοι Θεόδωροι=Μικρό εκκλησάκι δίπλα στο χωριό, στα τελευταία   σπίτια προς τα Γκρεμνά.
2.Καρουλο ύ= Μικρό νησάκι απέναντι στην παραλία της Τρίγλιας, πήγαιναν τα παιδιά  και έκαναν βουτιές.
3. Μύτη= Παραθαλάσ σιος βράχος κοντά στον Άγιο Θεόδωρο, πήγαιναν τα παιδιά  και έκαναν βουτιές και μακροβούτ ια.
4. Γκεμπετσέ= παραλιακό τοπωνύμιο .
5. Αλισσέας=Άγιος Ελισσαίος, παραλιακή Μονή προς τα Μουδανιά, κο-ντά στα σύνορα με την Σίσβη.
Λεγόταν και Αλισσαίος, Αλισσαίας, Αϊασμα του Αλισσαίου .

Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς
Συνεχίζετ αι...