Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Απ: Η περιοχή Τσιφούτικα της Τρίγλιας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 19 Μάιος 2019, 09:56:13 μμ »
Η ευγενική κ. Βαλέρια Κοντοπούλου, βοήθησε σημαντικά στον εντοπισμό της θέσης του Παλιού Χαμάμ στην περιοχή Τσιφούτικα της Τρίγλιας. Επισκέφθηκε την Τρίγλια την προηγούμενη εβδομάδα (επέστρεψε σήμερα Κυριακή 19/5/2019 στη Θεσσαλονίκη), ρώτησε τον Χασάν, που έχει μαγαζί με ελιές στον κεντρικό δρόμο (Iskele Cad), για το παλιό Χαμάμ και αυτός υπέδειξε το κτίριο που βρίσκεται επί της Eski Hamam Sok, απέναντι από τη συμβολή με το 2.Hamam Sok, που αποτελούν οι (σημερινές) ιδιοκτησίες 687, 2218/10 και 688, 2218/9 στο κτηματολογικό διάγραμμα 2015.

Το κτίριο αυτό μετατράπηκε σε δύο κατοικίες πριν 40-50 χρόνια, με δύο ανεξάρτητες εισόδους επί της Eski Hamam Sok. Στις φωτο που έβγαλε, φαίνονται δύο μικρά παράθυρα στο ισόγειο, ίδιου σχήματος, το ένα εκ των οποίων έχει παλιά σιδερένια κάγκελα, ίσως, από την εποχή λειτουργίας του κτιρίου ως Χαμάμ.

Το Παλιό Χαμάμ στα Τσιφούτικα, με τη βοήθεια της κ. Βαλέριας Κοντοπούλου.



3
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Απ: Η περιοχή Τσιφούτικα της Τρίγλιας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 17 Μάιος 2019, 10:12:27 πμ »
Πολύ καλή δουλειά και πολύ σωστά τεκμηριωμένη.
Όπως φαίνεται τα παλιά χρόνια στην Τρίγλια πρέπει να ζούσαν αρκετοί Εβραίοι.
Όπως αναφέρουν στη καταγραφή του Κέντρου Μικρασιατικών σπουδών οι Κολυβίδης και Καπάντριας:
"Οι Άϊ Θοδότες ήταν κοντά στο χωριό, ένα τέταρτο της ώρας πλάι στα Καλάμια- έρχεται ανάμεσα Λιβάδια με Καλάμια.
Δεν υπήρχε ούτε εκκλησία ούτε Αγίασμα εδώ, ούτε ερείπια. Το λέγουν και Εβραίϊκα τούτο το μέρος, γιατί, όπως ακούαμε, εκείνα τα χρόνια, τα παλιά ήταν εβραίικα μνήματα. "

Η περιοχή αυτή είναι όπως πηγαίνουμε για το Μοναστήρι των Πατέρων, αριστερά, μετά το παλιό ελαιοτριβείο.

4
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Η περιοχή Τσιφούτικα της Τρίγλιας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 17 Μάιος 2019, 09:25:29 πμ »
Τα Τσιφούτικα ήταν τοποθεσία (όχι μαχαλάς με την έννοια της ενορίας) της Τρίγλιας Βιθυνίας και αναφέρεται σε μερικά κείμενα, χωρίς, όμως, να προσδιορίζεται επακριβώς η θέση της.

Ο πολυγραφότατος λαογράφος Σταύρος Μαργαρίτης, που γεννήθηκε και έζησε μερικά χρόνια στην Τρίγλια, αναφέρει τα Τσιφούτικα σε δύο άρθρα του στα Τριγλιανά Νέα (ΤΝ), και, συγκεκριμένα, α) στο φύλλο 35/16.1.1982:
"Ενθυμούμαι τον Νικόπουλο όταν περνούσε από την γειτονιά μου, από τα Τσιφούτικα, όπως τα λέγανε, ακριβώς κάτω από το σπίτι μας, ήταν ο δρόμος που έβγαινε πάνω στο δημόσιο δρόμο που πήγαινε στην περιοχή της Βαϊνούς και στη συνέχεια τραβούσε για τα Μουδανιά".
Από την περιγραφή αυτή προκύπτει ότι, το σπίτι του Μαργαρίτη βρισκόταν στην περιοχή Τσιφούτικα και στο (μοναδικό) δρόμο που συνδέει τον κεντρικό δρόμο (Iskele Cad), από το πάρκο Ατατούρκ (όπου βρισκόταν η εκκλησία Άγιος Γεώργιος κάτω), με το δρόμο που οδηγεί προς τα Μουδανιά (Mudanya Cad). Ο δρόμος αυτός ονομάζεται Eski Hamam Sok (σοκάκι Παλιού Χαμάμ) και βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του πολυγώνου που έχει σχεδιαστεί με πράσινο χρώμα στη δορυφορική εικόνα της Τρίγλιας.


Φαίνεται, επίσης, στο τμήμα του κτηματολογικού διαγράμματος 2015.



και β) στο φύλλο 51/ 23.3.1985 (και όχι 23.11.1985 όπως έχει γραφτεί στο αντίστοιχο κείμενο του Στάθη Δημητρακού στο  http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=433.0 )
“Είχε και η Τρίγλια τα δικά της χαμάμια. Είχε δύο μεγάλους λουτρούς, ο ένας ήταν στον τουρκομαχαλά και ο άλλος στον μαχαλά μου, στα Τσιφούτικα όπως το λέγανε γιατί στην πατρίδα δεν είχαν στα σπίτια μπανιέρες”.

Στο forum http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=320.0 έχει αναρτηθεί το κείμενο του Στάθη Δημητρακού «Ερασιτέχνες ψαράδες», στο οποίο αναφέρει αδημοσίευτο χειρόγραφο του Στ. Μαργαρίτη:
“Αυτοί όταν δεν είχαν δουλειές στα κτήματά τους έπαιρναν τα τακίμια τους (εργαλεία), τα καλάμια, τις συρτές, τις θροφτές για τα αγκίστρια και πήγαιναν στο γιαλό, στη μεγάλη πέτρα που τη λέγανε Καρουλού. Αυτή η πέτρα ήταν στον Τουρκομαχαλά”.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, ο Τουρκομαχαλάς βρισκόταν στην περιοχή γύρω από το τζαμί, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, και εκεί υπάρχει το ένα χαμάμ που σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο.

Στο φύλλο 66/ Δεκέμβριος 1988 των Τριγλιανών Νέων, περιγράφεται η μεγάλη εκδρομή των Ραφηνιωτών του Σεπτέμβρη 1988 στη Μ. Ασία, που κατέληξε στην Τρίγλια. Σε μια από τις περιγραφές της εκδρομής, ο Μάκης Λαδόπουλος, ψάλτης στην Παντοβασίλισσα Ραφήνας, περιγράφει γλαφυρά την παραμονή τους στην Τρίγλια και, μεταξύ άλλων, γράφει:
"Μετά ανηφόρισα προς την Παντοβασίλισσα. Ερείπια και ακαταστασία επικρατούσε εκεί. Εγώ, πάντως, έκανα το σταυρό μου γιατί ο χώρος είναι ιερός για μας τους χριστιανούς. Γυρίσαμε όλες τις γειτονιές, από τα τσιφούτικα μέχρι το καζίνο".

Συμπερασματικά, από τις περιγραφές του Στ. Μαργαρίτη, προκύπτει ότι Τσιφούτικα πρέπει να ονομαζόταν ένα τμήμα (προς τη θάλασσα μάλλον), που έχω σχεδιάσει με πράσινο χρώμα στη δορυφορική εικόνα, ή και όλη η περιοχή μεταξύ του ντερέ και του δρόμου από το Μεϊντάνι έως τη Βαϊνού (Mudanya Cad). Αν και ο Μαργαρίτης δεν προσδιορίζει ακριβώς τη θέση του σπιτιού του, αναφέρει α) τον κάθετο δρόμο προς τον σημερινό κεντρικό δρόμο εισόδου/εξόδου της Τρίγλιας (Mudanya Cad) και β) "που έβγαζε πάνω στο δρόμο", που σημαίνει ότι το σπίτι του Μαργαρίτη βρισκόταν στο επίπεδο τμήμα αυτής της περιοχής και όχι στο ανηφορικό κοντά στον  Mudanya Cad.
Δεν ξέρουμε, βέβαια, ποιος ήταν αυτός ο δρόμος αλλά γνωρίζουμε ότι στην περιοχή αυτή υπήρχε το 2ο χαμάμ (δεν υπάρχουν ίχνη του σήμερα), και στο κτηματολογικό διάγραμμα 2015 υπάρχει 1) το Eski Hamam Sok (σημαίνει σοκάκι Παλιού Λουτρού), που ξεκινάει απέναντι από το πάρκο Ατατούρκ (στο ΟΤ 2197 που βρισκόταν η εκκλησία Αγ. Γεωργίου κάτω) στον κεντρικό δρόμο (Iskele Cad), καταλήγει στη Mudanya Cad και ταιριάζει απόλυτα στην περιγραφή Μαργαρίτη και 2) δύο κάθετα σοκάκια σ’ αυτό, προς την πλευρά της θάλασσας, α) το 1.Hamam Sok (1ο παράλληλο της Iskele Cad), και β) το 2.Hamam Sok (2ο παράλληλο της Iskele Cad). Επομένως, κάπου σ’ αυτούς τους δρόμους βρισκόταν το 2ο χαμάμ και επιβεβαιώνεται η μαρτυρία του Στ. Μαργαρίτη.
5
Ο μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος, εκλέχτηκε σήμερα παμψηφεί ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Όλοι οι Τριγλιανοί, τον συγχαίρουμε και του ευχόμαστε δύναμη και υγεία για να ανταπεξέρχεται στα νέα του καθήκοντα.

Ο κ. Ελπιδοφόρος, ως μητροπολίτης Προύσης, αγκάλιασε τους Τριγλιανούς αλλά και τους συλλόγους Τριγλιανών. Τίμησε με την παρουσία του πολλές εκδηλώσεις μας  και ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για όλα μας τα θέματα. Πρωτοστάτησε για λογαριασμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην αγορά της εκκλησίας Παντοβασίλισσας στην Τρίγλια, με σκοπό να αναστηλωθεί. Οι Τριγλιανοί, τον ευχαριστούμε από καρδιάς και του ανταποδίδουμε την αγάπη μας.

Βασίλειος Σακελλαρίδης

6
Α.Ο.Τ Ραφήνας / Απ: ΣΤΗ Ν. ΜΑΚΡΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ (Κυριακή 5/5 ώρα 5μ.μ)
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 05 Μάιος 2019, 09:28:41 μμ »
ΤΡΙΓΛΙΑ ΡΑΦΗΝΑΣ - ΘΗΣΕΑΣ Ν.ΜΑΚΡΗΣ  1-1
7
Α.Ο.Τ Ραφήνας / ΣΤΗ Ν. ΜΑΚΡΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΗΣΕΑ (Κυριακή 5/5 ώρα 5μ.μ)
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 29 Απρίλιος 2019, 05:04:11 μμ »
  Tην Κυριακή 5/5/2019 και ώρα 5 μ.μ, η Τρίγλια Ραφήνας αγωνίζεται στο Γήπεδο Ν. Μάκρης , με Θησέα Αγίας Μαρίνας Ν. Μάκρης. Είναι η τελευταία αγωνιστική του φετινού πρωταθλήματος Α Κατηγορίας ΕΠΣΑΝΑ.                                                                                                                             
Ο Θησέας Ν. Μακρης  ιδρύθηκε το1965 από μια ομάδα κάτοικων του οικισμού Γεροτσακούλι ή Γεροσακούλι της Ν Μάκρης, που σήμερα λέγεται  Αγία Μαρίνα, από τον ομώνυμο ιερό ναό που οικοδομήθηκε εκεί. Ο Σύλλογος μέχρι το 1983 αγωνιζόταν σε φιλικούς αγώνες. Από το 1984  μετέχει στα πρωταθλήματα των ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αττικής,αρχικά στην ΕΠΣΑ και μετά στην ΕΠΣΑΝΑ. Μεγάλη επιτυχία ήταν η άνοδος στη Α  ΕΠΣΑΝΑ  το  2016-2017.Εχει καλή πορεία στις φάσεις του κυπέλλου ΕΠΣΑΝΑ. Ο Σύλλογος  πήρε το όνομα  του από τον Θησέα μυθικό ηρώα και βασιλιά της αρχαίας Αθήνας.
8
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / ΠΩΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΓΛΙΑ (ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ" ΤΟΥ Α.ΤΑΚΑ)
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 24 Απρίλιος 2019, 12:23:15 πμ »
(Παραθέτω το εξαιρετικά ενδιαφέρον απόσπασμα από το βιβλίο του Αν Τακά, "Μονόλογος").

Εμείς δε φύγαμε με το «Βιθυνία». Ο πατέρας δημογέροντας δε μπορούσε να φύγει. Ολη η δημογεροντία ήταν στο πόδι, ανάμεσα στους παραλοϊσμένους από το φόβο και την απόγνωση Τριγλιανούς και προσπαθούσε να τους εμψυχώσει.

Όσοι είχαν μείνει, πληθυσμός και δημογεροντία, περίμεναν με αγωνία τον ερχομό ενός πλοίου, που είχε ναυλώσει ο Φίλιππος Καβουνίδης. Τα μάτια ολονών καρφωμένα πέρα μακριά, για να δουν τον ερχομό του πλοίου της σωτηρίας-τους. Εμείς οι μικροί δεν είχαμε καμιά αντίληψη για το πόσο επικίνδυνη, πόσο τραγική ήταν η κατάσταση. Θυμούμαι, ότι όλη κι όλη η έγνοια-μου περιορίζονταν στον πιό σύντομο κατά το δυνατό ερχομό του· πλοίου, όχι για να μας σώσει — εμένα, τους δικούς μου, τον κόσμο — αλλά για να κάνω ένα ευχάριστο, όπως πίστευα, θαλασσινό ταξίδι. Δεν είχα καμιά αίσθηση της τραγικής πραγματικότητας. Κανένα προαίσθημα για τα δεινά, για την κόλαση που ετοίμαζε η μοίρα για τη ζωή μας.
Εκεί κατά το σούρουπο φάνηκε ένα πλοίο στο θαμπό ορίζοντα. Οι καρδιές όλων σπαρτάρησαν από χαρά. Τα μάτια μας έμεναν καρφωμένα επάνω-του και άρχισαν να βουρκώνουν από το δάκρυ της απελπισίας, όταν καταλάβαμε, ότι το πλοίο πήγαινε ανατολικότερα, προς τα Μουδανιά. Μεγάλο πλοίο, που θα μπορούσε να μας χωρέσει όλους, όσοι είχαμε απομείνει στην παραλία της Τρίγλιας.

Σινιάλα, σφυρίγματα, χειρονομίες απόγνωσης έκαναν τον καπετάνιο του πλοίου αυτού να στρέψει την πλώρη-του προς εμάς, τον κόσμο των απελπισμένων. Ήρθε και σταμάτησε ανοιχτά,  μεγάλο καράβι, δε μπορούσε και δεν έπρεπε να έρθει πιό κοντά στα ρηχά. Υπήρχε κίνδυνος να ποδίσει. Και αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράγμα, θα περνούσαμε σίγουρα όλοι από το μαχαίρι του τσέτη, που όλο πλησίαζε. . .
Μαούνες και κάθε άλλου είδους πλεούμενο είχαν έρθει αυτή τη φορά από τα γειτονικά παράλια χωριά με ανθρώπινα φορτία. Ήταν εκεί και τα Τριγλιανά πλεούμενα, που είχαν μεταφέρει, με ένα πάνε κι έλα χωρίς διακοπή, τους Τριγλιανούς στα απέναντι νησιά της Προποντίδας, πρώτο κι ενδιάμεσο σταθμό του γλυτωμού τους.

Βαρυφορτωμένες οι μαούνες κίνησαν για το σταματημένο πλοίο. Έφτασαν, ξεφόρτωσαν ανθρώπους και πράγματα και στο τελευταίο τους δρομολόγιο πήραν και  τους δημογέροντες και τις οικογένειές τους. Το δειλινό προχωρούσε προς το σπέρωμα και δε θ' αργούσε να μας τυλίξει το σκοτάδι της νύχτας και ο φόβος του χαμού. Το σταματημένο πλοίο έκανε συνιάλα ακούονταν και οι φωνές των ανθρώπων του, που έλεγαν να κάνουν γρήγορα οι μαούνες, πριν νυχτώσει. Έπρεπε να φτάσει το πλοίο έγκαιρα στα Μουδανιά, να πάρει και από 'κει όσους είχαν απομείνει, περιμένοντας ώρες, ώρες ατέλειωτες στην αγωνία τους, το τελευταίο καράβι, το καράβι του γλυτωμού τους.
Πιό βαρυφορτωμένη από όλες ήταν η δικιά μας μαούνα και, το θυμούμαι  κι αυτό καλά, η πιό  αργοκίνητη.  0 πατέρας, οι άλλοι δημογέροντες και πολλοί άντρες φώναζαν οργισμένοι στον καπετάνιο της μαούνας να κάνει πιό γρήγορα. Είμασταν οι τελευταίοι, που θα ανεβαίναμε στο πλοίο και φοβόμασταν πως δε θα μας περίμενε. Ατμόσφαιρα πανικού απερίγραπτη. Έτσι τη θυμούμαι. Και, χωρίς αμφιβολία, θα είχα καταλάβει ότι δεν κάναμε θαλασσινό ταξίδι αναψυχής.

Φωνές με τον τηλεβόα και σινιάλα από το πλοίο,  φωνές και φοβέρες στον καπετάνιο της μαούνας από τους οπλισμένους πατεράδες μας να κάνει γρήγορα. Χαλασμός, φόβος, κλάματα, κραυγές απόγνωσης από τις μανάδες-μας, προσευχές της περίστασης και σταυροκοπήματα, μιά μικρογραφία ομάδας ανθρώπων, που δεν έμοιαζαν να ζούνε στον κόσμο μας. Δαιμονικά, εξωγήινα πλάσματα θα τα  ονόμαζα σήμερα. Τότε — και θα πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στην ώς τότε ζωή μου — σάλεψε, ζωντάνεψε, με συγκλόνισε το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης και ο φόβος, βαθύς, οδυνηρός, ασηκωτός, του θανάτου που πλησίαζε. . .

Ο Τούρκος καπετάνιος της μαούνας έκανε ο,τι έπρεπε και ό,τι μπορούσε να κάνει, για να φτάσουμε πιό γρήγορα στοπλοίο, ελπίδα και καταφυγή μας. Οι οπλισμένοι πατεράδες μας νόμιζαν, ότι ο καπετάνιος δεν άφηνε τη μαούνα να πάρει τάχος, με σκοπό να μη προφτάσουμε το πλοίο και να μείνουμε, μελλοθάνατοι ναυαγοί, στη μέση της θάλασσας, μιά και η μαούνα σ' αυτό το χάλι της δε θα κατόρθωνε να φτάσει σε κανένα αντικρινό νησί. Θα γύριζε πίσω στην Τρίγλια, που θα ήταν και ο τόπος της θυσίας.

Θυμούμαι τον πατέρα, τους δημογέροντες και άλλους προεστούς, να μιλούν άγρια και απειλητικά στον Τούρκο καπετάνιο, προτείνοντάς του τα πιστόλια τους. Εκείνος μόλις διακρίνονταν μέσα στο σούρουπο, που προσπαθούσε να κάνει ό,τι του ήταν δυνατό. Κάποια στιγμή ο πατέρας ήρθε κοντά μας και εξήγησε στη μητέρα — που κοντανάσανε από φόβο και από αγωνία, ανάμεσα στα έξη παιδιά της, το μεγαλύτερα, η αδερφή μου εννιά χρονώ και το μικρότερο βρέφος, κολλημένο στο βυζί της — ότι ο καπετάνιος δεν έφταιε. Ο αέρας φυσούσε πολύ και αλλόκοτα και αν ο καπετάνιος σήκωνε όλα τα πανιά, για να δώσει φόρτσα στη μαούνα, υπήρχε φόβος να αναποδογυρίσει και να βρεθούμε όλοιμας στη θάλασσα. Τελικά ο Τούρκος καπετάνιος ριψοκινδύνεψε. Σήκωσε και άλλο ένα ενάμισο πανί και η μαούνα ύστερα από μιά απότομη στροφή και ένα μισομπατάρισμα στη μιά πλευρά της, που έκαναν μικρούς και μεγάλους να δούμε το χάρο με τα μάτια μας, πλεύρισε στο πλοίο. Ήταν ένα ωραίο καράβι, το ΕΣΠΕΡΙΑ. Ιδιοχτησία του Καβουνίδη ή όχι; Δε ξαίρω. Ένα  ξαίρω — το έλεγαν όλοι, ευλογώντας τον  άνθρωπο — ήταν σταλμένο από εκείνον.
Οι μεγάλοι ανέβαζαν ξεθεωμένοι τα πράγματα στο πλοίο και εμείς, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι κι ανήμποροι, ανεβαίναμε ένας ένας από την ανεμόσκαλα. Το πλοίο έκανε σωστά το δρομολόγιό του. Πήρε και από τα Μουδανιά όλους, όσους το περίμεναν για το γλυτωμό τους και έβαλε πλώρη για τη Ραιδεστό. Αυτή ήταν μιά περιπέτεια, η πρώτη από όσες χειρότερες μας περίμεναν στην πατρίδα, την Παλιά Ελλάδα — την παλιά την αγελάδα, όπως εξακολουθούσα να την ονομάζω μέσα μου. Το καράβι, φορτωμένο μιά ανείπωτη ανθρώπινη δυστυχία και μιά άδικη θεϊκή κατάρα, αρμένιζε μέσα στη νύχτα, στην Προποντίδα, πού τη διασχίζαμε για τελευταία φορά, αφήνοντας πίσω μας τα χώματα, όπου γεννήθηκαν και πέθαναν οι παπούδες και οι γιαγιές μας, όπου γεννηθήκαμε και φέραμε στους γονείς μας τους μεγάλους, κουραστικούς και γλυκούς σκοπούς της ζωής τους. Τα αφήναμε πίσω μας για πάντα. Το βιβλίο της μέχρι τώρα σύντομης ζωής μου άλλαξε μόνο του το φύλλο, χωρίς να απλώσω το χέρι μου εγώ, και είχα ξαφνικά μπροστά-μου τη δεύτερη σελίδα του. Ω! τι ωραία που ή ταν η σκεπασμένη πια πρώτη σελίδα! Κορίτσια, και αγόρια με ξανθές πλεξούδες και γαλανά, καστανά, μαύρα και πράσινα μάτια με αετίσια βλέμματα και με πρόσωπα, που έλαμπαν από τη χαρά της ζωής και από τη ριζοθεμέλιωτη ελπίδα της μελλοντικής τους ευτυχίας. Έφηβοι νέοι και νέες, κάνοντας βόλτες — πάνω κάτω — στην πλατεία της Βαϊνούς, φλυαρούσαν μόνο με τα μάτια-τους, τα πολύ εύγλωττα, ασταμάτητα και δειλά για τα σκιρτήματα της καρδιάς τους. Γέροι ρουφούσαν μακάριοι το ναργηλέ-τους και γιαγιάδες λέγανε στα εγγόνια τους ελκυστικά παραμύθια, που τα έκαναν να ανοίγουν νααα! τις παιδικές ματάρες τους. Και οι γονείς έβλεπαν το μέλλον-τους και το μέλλον των παιδιών-τους γελαστό και αισιόδοξο. ..

Και τώρα, ξαφνικά, απρόσμενα, αναπάντεχα — θέλει να δώσω το πρεπούμενο μέγεθος στο μεγάλο κακό αυτή η ταυτολογία — να η άλλη, η δεύτερη σελίδα. Την έχω μπροστά μου και η θέα-της με τρομάζει. Στον ουρανό μαύρα, κατάμαυρα σύννεφα, όλο φοβέρα. Στη θάλασσα πελώρια κύματα, πού έφερναν τρόμο. Το φεγγάρι, χαμένο, χαμένος ο ήλιος και τα άστρα χαμένα κι αυτά. Ενας ζόφος, μιά ερημιά, ένα τίποτα. Και στο βάθος αυτής της εικόνας φαίνονταν καθαρά η Κόλαση.
Το ΕΣΠΕΡΙΑ μας έβγαλε τα ξημερώματα στο λιμάνι της Ραιδεστού.

Λίγο μείναμε στην παράλια αυτή θρακική πόλη, την ελληνικότατη, που κι αυτήν η πρόστυχη διπλωματία της Δύσης την τούρκεψε. Το καράβι του Καβουνίδη, που μας πήρε από το λιμάνι της, -η «Βιθυνία» με επισκευασμένα το καζάνι-της ή κανένα άλλο του σωτήρα μας αυτό δεν το θυμούμαι — ήρθε και μας πέταξε στην παραλία, στο Quai (Και) όπως το λέγανε όλοι τότε και το λέγαμε κι εμείς, της Θεσσαλονίκης.  Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου και βρεθήκαμε, μπουλούκι ανθρώπινης δυστυχίας, κακομοιριάς και απόγνωσης, πάνω στην κρύα πέτρα, αφημένοι στην τύχη μας. Το ότι σωθήκαμε από το μαχαίρι του τσέτη, το ότι είχαμε τα κεφάλια μας στους ώμους μας και …

(η συνέχεια στο βιβλίο)
9
Α.Ο.Τ Ραφήνας / Απ: ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ... Κυριακή 21/4/19 (5μ.μ)
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 21 Απρίλιος 2019, 09:30:04 μμ »
ΜΑΧΗ ΜΑΡΑΘΩΝΑ -ΤΡΙΓΛΙΑ ΡΑΦΗΝΑΣ  0-0
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10