Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 ... 10
21
Κώδικας Πρακτικών Παλιάς Τρίγλιας - Ιστορίες / 9) Τα Σωματεία της Τρίγλιας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 21 Αύγουστος 2019, 07:56:07 πμ »
Τα Σωματεία της Τρίγλιας

(Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α και Φιλάνθρωπ ος Αδελφότητ α Κυριών)


Στους Κώδικες της Τρίγλιας, που φυλάσσοντ αι στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, κρύβονται μικρές ή μεγάλες ιστορίες που σπάνια έρχονται στην επιφάνεια . Μετά την περιγραφή του δημοκρατι κού τρόπου Διοίκησης της Τρίγλιας με την Εφοροδημο γεροντία, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθού με στα δύο Σωματεία (Συλλόγους) που ιδρύθηκαν στην Τρίγλια και το ρόλο που διαδραμάτ ισαν στην κοινωνική ζωή της Χριστιανι κής Κοινότητα ς. Η Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α της Τρίγλιας ιδρύθηκε το 1869, σύμφωνα με ορισμένα κείμενα, αλλά το 1868, με βάση τη σφραγίδα της, μετά τις μεγάλες μεταρρυθμ ίσεις της Οθωμανική ς Αυτοκρατο ρίας, που αφορούσαν στην παροχή δικαιωμάτ ων στις θρησκευτι κές μειονότητ ες που ζούσαν σ’ αυτήν, και, κυρίως, στην Ορθόδοξη Χριστιανι κή. Η Φιλανθρωπ ική Αδελφότητ α Κυριών ιδρύθηκε το 1908, με πρωτοβουλ ία του Χρυσόστομ ου, Μητροπολί τη Δράμας, που βρισκόταν την περίοδο εκείνη στην Τρίγλια, ως εξόριστος, από την Οθωμανική Αυτοκρατο ρία και το Πατριαρχε ίο.

Η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητ α ιδρύθηκε, κυρίως, για την υποβοήθησ η του έργου της Εφοροδημο γεροντίας στον τομέα της εκπαίδευσ ης των παιδιών των Χριστιανώ ν της Τρίγλιας, αλλά φαίνεται ότι αδράνησε στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα και όταν ο Αλέξανδρο ς Μουμτζής βρήκε στο συρτάρι του πατέρα του Χριστόφορ ου Μουμτζή, που ήταν Πρόεδρος της Αδελφότητ ας, τη σφραγίδα της, συνέταξε Κανονισμό λειτουργί ας, έγραψε μέλη και αναβίωσε στις αρχές του 20ου αιώνα τη δράση της Αδελφότητ ας. Στη συνέχεια, το Διοικητικ ό της Συμβούλιο ανέπτυξε σημαντικέ ς δραστηριό τητες και έργο, όπως θα διαπιστώσ ουμε από τον Κώδικα Πρακτικών της Τρίγλιας (427) της περιόδου 1902-1922, που διασώθηκε και φυλάσσετα ι στα ΓΑΚ.

Στο «Τριγλιανό Χρονικό (1876-1909)» του Ανδρέα Χελιώτη διαβάζουμ ε μερικά αποσπάσμα τα από την «Αυτοβιογραφία» του Αλέξανδρο υ Μουμτζή, ο οποίος διετέλεσε και γραμματέα ς της Τρίγλιας, και, στη σελ. 22,  περιγράφε ι το περιστατι κό αναβίωσης της Αδελφότητ ας:

Ελησμόνησα όμως το σπουδαιότ ερον της εν Τριγλία δράσεώς μου. Μίαν ημέραν ανασκάλευ α εις τα κιτάπια του πατρός μου, ευρίσκω μίαν σφραγίδα η οποία έγραφε «Φιλεκπαιδευτική Αδελφότης», κατόπιν δύο χείρες αλληλοκρα τούμεναι και κάτω «Τρίγλια, έτος 1868». Ερωτήσας τον πατέρα μου έμαθον ότι η σφραγίς είχε μείνει εις τον πατέρα μου, ο οποίος ήτο Πρόεδρος καθ’ ην εποχή διελύθη η Αδελφότης . Τότε εγώ αμέσως συντάσσω κανονισμό ν της «Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητ ος Τριγλίας» και ως κορωνίδα θέτω την σφραγίδα αυτήν επί κεφαλής. Κατόπιν συνεννοηθ είς με μερικούς φίλους εκ της νεολαίας ηρχίσαμε να εγγράφωμε ν μέλη και εντός ολίγων ημερών εφθάσαμε τα 500 μέλη. Το ποσόν των συνδρομών των μελών ήτο προαιρετι κόν, διότι ήτο δεκτόν και το τάλαντον του πλουσίου και ο οβολός της χήρας.

Αίφνης όμως μίαν ημέραν παρουσιάζ εται εις την Τρίγλιαν όλως απροόπτως και όλως ακαίρως ο Μητροπολί της Προύσης, Μουδανιών και Τριγλίας Ναθαναήλ. Είπον όλως ακαίρως διότι οι Μητροπολί ται επισκέπτο ντο την Τρίγλιαν μόνον εις τας εξετάσεις και την εορτήν των Φώτων, όπου και έρριπτον τον Σταυρόν εις την θάλασσαν. Ο Μητροπολί της αναβάς εις την αίθουσαν της Σχολής την προορισμέ νην δι’ αυτόν προσκαλεί συνέλευσι ν των Εφόρων, των Δημογερόν των και όλων εν τέλει και λέγει. «Τι είναι αυτά που κάμνετε εσείς εδώ; Τι Αδελφότης και τα τοιαύτα; Δεν ηξεύρετε ότι κατόπιν συνεννοήσ εως Κυβερνήσε ως και Πατριαρχε ίου μόνον κατόπιν Αυτοκρατο ρικής αδείας είναι δυνατόν να επιτραπή η ίδρυσις άλλων σχολείων, Εκκλησιών, Αδελφοτήτ ων, εκτός των ήδη υπαρχουσώ ν; Και όμως έμαθα ότι εδώ ιδρύθη μία Αδελφότης . Ποίος τα κάμνει αυτά;» Αμέσως όλοι απάντησαν: ο Αλέξανδρο ς Μουμτζής. «Ας έλθη λοιπόν εδώ αυτός ο κύριος δια να δώση λόγον». Τότε παρουσιάζ ομαι εγώ με τον κανονισμό ν εις το χέρι και λέγω, «Σεβασμιώτατε, ανοίξατε και ίδετε και κατόπιν απαντήσετ ε». Μόλις όμως ήνοιξε την πρώτην σελίδα και είδε την σφραγίδα (Ο Μητροπολί της Ναθαναήλ από την σφραγίδα και την επ’ αυτής ημερομηνί α (1868) διαπίστωσ ε ότι δεν επρόκειτο για νέα Αδελφότητ α), αμέσως εφώναξε, «Μπράβο Αλέξανδρε! Και πόσοι ενεγράφησ αν έως τώρα ως μέλη;», «Μόνον 500, Σεβασμιώτ ατε». «Κύριοι, εις αυτήν την Αδελφότητ α να γραφήτε όλοι, όλοι, με ακούσατε, και να την υποστηρίξ ετε.

Κατόπιν του επεισοδίο υ τούτου, η Αδελφότης ήρχισε να προοδεύη και εντός δύο ετών επερίσσευ σε 508 λιρ. Οθωμανικά ς, με τας οποίας ηγοράσαμε την ιδιοκτησί αν του Αναστάση Ταταύλαλη (κατοικίαν και υποκάτω καφενείον) εις το κεντρικώτ ερον μέρος της πόλεως , ακριβώς αντικρύ της πατρικής μου οικίας, και κατ’ αυτόν τον τρόπον τα εισοδήματ α της Σχολής επερίσσευ σαν ακόμη. Σημειωτέο ν και τούτο, ότι η Αδελφότης επλήρωνε τα εισιτήρια των απόρων μαθητών και διένειμε βραβεία εις τους επιμελείς μαθητάς
”.

Στη σελ. 15 του «Τριγλιανού Χρονικού» ο συγγραφέα ς γράφει για τον Αλέξανδρο Μουμτζή: “Σπουδαιότερο όμως επίτευγμα ήταν η προσπάθει ά του για την ενίσχυση των Ελληνικών σχολείων της Τρίγλιας, όπου για τον σκοπόν αυτόν ενεργοποί ησε το 1896 την «Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητ α» της Τρίγλιας, η οποία είχε ιδρυθή το 1868 και είχε από καιρού διαλυθή”.

Το πρώτο θέμα που διαβάζουμ ε στον Κώδικα Πρακτικών έχει σχέση με το δάνειο που έδωσε η Εφοροδημο γεροντία στην Αδελφότητ α, προκειμέν ου αυτή να αγοράσει το διώροφο κτίριο που αναφέρει ο Αλέξανδρο ς Μουμτζής. Με το από 10.1.1906 πρακτικό (Κώδικας, σελ. 10) η Εφοροδημο γεροντία, υπό την προεδρία του Επιτρόπου του Μητροπολί τη Προύσας, αποφάσισε να δανείσει το ΔΣ της Αδελφότητ ας, με το ποσό των 26.676 γρ., προκειμέν ου να αγοράσει το διώροφο (τότε) κτίριο του Αναστασίο υ Τατάβλαλη, που βρισκόταν δίπλα στο ισόγειο καφενείο “Κυψέλη”. Στο πρακτικό της Γεν. Συνέλευση ς της 3.2.1906 (Κώδικας, σελ 12) περιγράφε ται αναλυτικά το ιστορικό προέλευση ς του ποσού και ο σκοπός χορηγίας του από τον Χρυσόστομ ο, Μητροπολί τη Δράμας,, ως ακολούθως:

Σήμερον τη 3η Φεβρουαρί ου 1906 συνελθόντ ες οι υποφαινόμ ενοι Εφοροδημο γέροντες και οι πρόκριτοι της ημετέρας κωμοπόλεω ς υπό της προεδρεία ν του Αρχ. επιτρόπου Πανοσολ. Βασιλείου ελάβομεν υπόψη το περιεχόμε νον του υπό ημερομ. 15 Απριλίου 1901 και Αριθμ. Κώδ. 388 πρακτικού της γενικής συνελεύσε ως απεφασίσα μεν όπως το εκ της δωρεάς της Α. Σεβασμιότ ητος του Αγίου Δράμας κυρίου κυρίου Χρυσοστόμ ου προκύπτον ποσόν των διακοσίων τεσσαράκο ντα επτά λιρών ήτοι (26676) είκοσι εξ χιλιάδας εξακόσια εβδομήκον τα εξ δανεισθή τη ενταύθα Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ ι υπό τόκω εξ τοις εκατόν (6%) ετησίως, ίνα το Δ. Συμβούλιο ν αυτής συμπληρώσ η το προς αγοράν του καφενείου Αναστασίο υ Τατάβλαλη απαιτούμε νον ποσόν των τετρακοσί ων δέκα λιρών. Εφ’ ω προσκαλεσ άμενοι τους κ. Γεώργιον Μποδόν και Λ. Τσάκωναν εκοινοποι ήσαμεν αυτοίς ότι δέον να εξοφλήσωσ ι τα εις το όνομα του ταμίου των ημετέρων εκπαιδευτ ηρίων ομόλογα αυτών, χρονολογο ύμενα από τη 15η Απριλίου 1901. Οι διαληφθέν τες κύριοι προσελθόν τες εμέτρησαν εις τον ταμίαν των σχολών το ως άνω ποσόν, όπερ αμέσως εμετρήθη τω Δ. Συμβουλίω της Αδελφότητ ος, επί τούτω υπογράψαν τες εν τω παρόντι πρακτικώ.
Εν Τριγλία τη 3 Φεβρουαρί ου 1906
”.

Το πρακτικό υπογράφετ αι 1) από τα μέλη της Γεν. Συνελεύσε ως (Σωκρ. Κ. Καλεμκερή ς, Λάζαρος Βελισάρης, Γεώργιος Σ. Μποτός, Λυκούργος Ν. Τσάκωνας, Νικόλαος Β. Νυστάζος, Σ. Ν. Μποτός, Ν. Παπαδόπου λος), 2) από τους Εφοροδημο γέροντες (Αλέξανδρο ς Ν, Κελάδης, Φίλιππος Σ. Κάρατζης, Κωνσταντί νος Θομίδης, Κλεόβουλο ς Σ. Κιόκουλος), και 3) από τα μέλη του Δ. Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος (Δημήτριος Κ. Τακάς, Αρμόδιος Στέργιος, Χρυσ. Κ. Κελέκης, Ν. Σοφοκλέου ς, Ι. Σ. Πετράκογλ ου).

Την ίδια ημέρα (3.2.1906) και στο επόμενο πρακτικό (σελ. 13) καταχωρήθ ηκε το Πωλητήριο:

Δι’ ου δήλον γίνεται ότι οι υποφαινόμ ενοι Αναστάσιο ς Τατάβλαλη ς και η σύζυγος αυτού Ευτέρπη Χριστ. Μώραλη, αμφότεροι υπήκοοι Οθωμανοί και κάτοικοι της ενορίας Μητροπόλε ως της κωμοπόλεω ς Τριγλίας, επωλήσαμε ν οικεία και ελευθέρα βουλήσει τη ενταύθα Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ ι το εν τη ενορία Μητροπόλε ως καφενείον μετά της επ’ αυτού οικίας ημών, γειτνιαζό μενον μετά του κοινοτικο ύ καφενείου η Κυψέλη και δημοσίων οδών, αντί λιρών Οθωμανικώ ν τετρακοσί ων δέκα. Ούτω δε το εν λόγω καφενείον μετά της οικίας από τη σήμερον περιέρχετ αι εις την κατοχήν της Φιλεκ. Αδελφότητ ος ημών αποξενουμ ένων του δικαιώματ ος της ιδιοκτησί ας επί του εν λόγω καφενείου . Λαβόντες δε το ως άνω ποσόν των τετρακοσί ων δέκα λιρών ενελλειπώ ς παρά του Δ. Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος υποσχόμεθ α ότι εν πρώτη ευκαιρία δώσωμεν το Αζίζ ικράρ ενώπιον του Ταπού-μεεμουρού.
Εν Τριγλία τη 3 Φεβρουαρί ου 1906
”.

Το πωλητήριο υπογράφετ αι από τους μάρτυρες-Εφοροδημογέροντες (Λυκούργος Ν. Τσάκωνας, Ν. Παπαδόπου λος, Σωκράτης Κ. Καλεμκερή ς, Φίλιππος Σ. Κάρατζης, Αλέξανδρο ς Κελάδης, Σ.Ν. Μποτός, Γεώργιος Σ. Μποτός) και τους πωλητές (Αναστάσιο ς Α. Τατάβλαλη ς, Ευτέρπη Α. Τατάβλαλη).

Σημειώνετ αι ότι, όπως προκύπτει από την από 11.5.1909 επιστολή του Χριστόφορ ου Μουμτζή προς τον γιο του Αλέξανδρο (55 επιστολές Μουμτζή, σελ. 143-144), το καφενείο που αγόρασε η Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α, ονομάστηκ ε «Αδελφάτο». Από τα παραπάνω ντοκουμέν τα προκύπτει ότι αφενός το καφενείο του Αναστ. Τατάβλαλη ήταν όμορο του καφενείου «Κυψέλη» αφετέρου  μετονομάσ τηκε σε «Αδελφάτο» μετά τη μεταβίβασ ή του στη Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α και, επομένως, είναι λανθασμέν η η ταυτοποίη ση του καφενείου «Κυψέλη» με το καφενείο «Αδελφάτο», όπως έχει γραφτεί σε ορισμένα κείμενα. Το γεγονός ότι το καφενείο «Κυψέλη», που εξακολουθ εί να υπάρχει και σήμερα, ήταν άλλο από εκείνο της Αδελφότητ ας, επιβεβαιώ νεται και από τα πρακτικά των Γενικών Συνελεύσε ων της 19.4.1910 (σελ. 93-95 και 96-97), στα οποία περιλαμβά νεται και το «καφενείο της Αδελφότητ ας» στις ασφάλειες (εγγυήσεις) που εγκρίθηκα ν να δοθούν για το δάνειο που πήρε η οικονομικ ή επιτροπή των νέων Σχολείων, προκειμέν ου να αποπερατω θεί το κτίριο. Επίσης, ελέγχεται ως λανθασμέν η και η αναφορά του Αλέξανδρο υ Μουμτζή ότι, με τις 506 λίρες Οθωμανικέ ς, που συγκέντρω σε η Αδελφότητ α, αγοράστηκ ε το κτίριο των Τατάβλαλη, αφού απαιτήθηκ ε το δάνειο των 247 ΛΤ, από το ταμείο της Κοινότητα ς, για να συμπληρωθ εί το ποσό που διέθετε η Αδελφότητ α (410-247= 163 ΛΤ) στο συνολικό ποσό των 410 ΛΤ, για την αγορά του κτιρίου.

Στον κανονισμό της «Ορθοδόξου Κοινότητο ς Τριγλίας» (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 42), που εγκρίθηκε με εισήγηση του Χρυσόστομ ου, Μητροπολί τη Δράμας, καταγράφο νται στο άρθρο 2, εκτός από τις εκκλησίες, σχολεία κλπ, και τα δύο σωματεία ως εξής: “… Έχει μιαν φιλόπτωχο ν και φιλοπρόοδ ον Αδελφότητ α…”.

Δυόμιση χρόνια αργότερα (17.8.1908), από το πωλητήριο, καταχωρήθ ηκε πρακτικό (σελ. 56) με το οποίο η Αδελφότητ α επέστρεψε στην Εφοροδημο γεροντία μέρος του δανείου, δηλαδή 222 λίρες έναντι των 282, που αντιστοιχ ούν στο αρχικό δάνειο (247 λίρες) και τους τόκους (35 λίρες), και έμεινε νέο υπόλοιπο χρέους 60 λίρες,  για το οποίο δόθηκε προθεσμία 30 μηνών για την αποπληρωμ ή του:

“Σήμερον συνελθούσ α η αξιότιμος Εφοροδημο γεροντία μετά του Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος και αναθεωρήσ ασα τον λογαριασμ όν του χρέους της Αδελφότητ ος έλαβε παρ’ αυτής λίρας οθ. διακοσίας είκοσι δύο (αρ. 222) απέναντι χρέους αυτής ανερχομέν ου εις λ. οθ. διακοσίας ογδοήκοντ α δύο (αρ. 282), μένει δε υπόλοιπον χρέος της Αδελφότητ ος τη Εφοροδημο γεροντία λ. οθ. εξήκοντα (αρ. 60) ήτοι διακόσιαι σαράντα επτά (αρ. 247) λίραι Οθ. δανεισθεί σαι τη Αδελφότητ ι ως φαίνεται εν τω πρακτικώ της Εφοροδημο γεροντίας υπό ημερομηνί αν 3 Φεβρουαρί ου 1906 (σελ. 13), τόκοι λ. οθ. 35 δια διορίαν 30 μηνών.
Επί τούτοις εγένετο το παρόν πρακτικόν υπογραφέν  παρ’ αμφοτέρων του σωματείου της τε Εφοροδημο γεροντίας και του Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος
Εν Τριγλία τη 17 Αυγούστου 1908
”.

Το πρακτικό υπογράφετ αι 1) από τα μέλη της Εφοροδημο γεροντίας (Κ. Κονδυλένι ος, Ν. Παπαδόπου λος, Σωκράτης Κ. Καλεμκερή ς, Αναστάσις Δ. Καλπάκης, Ιωακείμ Παπαδόπου λος) και 2) τα μέλη του Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος (Βασίλειος Ν. Τακάς, Γρηγόριος Παπαδόπου λος, Ι. Κελάδης, Ε.Κ. Καλεμκερή ς, Σταύρος Φωτίου, Κωνσταντί νος Γ. Στέργιος, Χ’’Χρήστος Καδούρης).

Η συνεργασί α της Εφοροδημο γεροντίας και της Αδελφότητ ας συνεχίστη κε, όπως προκύπτει από το πρακτικό της 12.2.1910 (σελ. 92), οπότε παραιτήθη καν πέντε μέλη της Μοναστηρι ακής Επιτροπής (Βασίλειος Τακάς, Χρυσός Κελέκης, Ιορδ. Πετράκογλ ου, Επαμ. Καλεμκερή ς και Γρηγ. Παπαδόπου λος) για λόγους που γνώριζαν οι ίδιοι και δεν δέχτηκαν να παραμείνο υν στην Επιτροπή μέχρι τη λήξη της διετούς θητείας τους. Το θέμα λύθηκε με τη συμμετοχή στη Μοναστηρι ακή Επιτροπή των μελών του Δ. Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος Δημ. Τακά, Αλέκου Τσεσμετζή, Κων. Λούτζογλο υ και Αλέκου Μαστραντώ νη (σ.σ. στο πρακτικό έχει μείνει κενό για συμπλήρωσ η και άλλου ονόματος, το οποίο φαίνεται ότι τελικά δεν συμπληρώθ ηκε).

Στη Γεν. Συνέλευση της 19.4.1910 (Κώδικας, σελ. 93-95), υπό την προεδρία του Χρυσόστομ ου, Μητροπολί τη Σμύρνης πλέον, το πρακτικό της οποίας είναι γραμμένο από τον ίδιο, αποφασίστ ηκε να διορισθεί οικονομικ ή και διαχειρισ τική Επιτροπή για τα κοινοτικά προσοδοφό ρα κτήματα με στόχο την εξόφληση του δανείου για την ανέγερση του νέου κτιρίου των Σχολών. Στα κτήματα αυτά περιλαμβά νεται και το καφενείο της Αδελφότητ ος «ήτις σκοπόν είχε και έχει την προστασία ν των γραμμάτων εν τη Κοινότητι». Στο επόμενο πρακτικό με ίδια ημερομηνί α (σελ. 96-97) αποφασίστ ηκε η σύναψη δανείου μέχρι 500 ΛΤ για την αποπεράτω ση των νέων σχολικών κτιρίων, με επιτόκιο 8%, και για ασφάλεια παραχωρήθ ηκαν στους δανειστές, εκτός των άλλων, και «Τα ενοίκια του καφενείου της Αδελφότητ ος».

Στη Γεν. Συνέλευση της 11.1.1911 (σελ. 113), υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Προύσης κ. Δωροθέου, «η Γεν. Συνέλευση ανεγνώρισ ε τους κόπους και την προθυμίαν των μελών της Μοναστηρι ακής Επιτροπής ευχαριστή σασα τα μέλη αυτής εγκρίνουσ α και την απόφασιν της εντίμου Εφοροδημο γεροντίας , περί εκλογής Μοναστηρι ακής Επιτροπής του Διοικητικ ού Συμβουλίο υ της ενταύθα Φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος αποτελουμ ένης εκ των αξιοτίμων κυρίων Γ. Τακά, Ι. Κοκκαλά, Δ. Φούντα, Κ. Στεργίου, Α. Μαστραντώ νη, Θ. Μοσχογιαν νίδου, Δ. Τακά και Κ. Χ’’Αναστάση».

Στις Γεν. Συνελεύσε ις της 16.5.1911 (σελ. 121) και 17.5.1911 (σελ. 123) αποφασίστ ηκε η σύναψη και νέου δανείου μέχρι 750 ΛΤ, εκτός εκείνου από τον κ. Γ. Μποτό, για την αποπεράτω ση των νέων σχολικών κτιρίων, και μερικοί πρόκριτοι (Ευγ. Καλαφάτης, Φίλιππος Καβουνίδη ς και Λυκ. Τσάκωνας) προσφέρθη καν να δανείσουν την Κοινότητα με τους όρους και τις εξασφαλίσ εις που είχαν οριστεί. Επίσης ότι τα σχετικά ομόλογα θα εκδώσει και θα υπογράψει το Συμβούλιο της Φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος. Στην επόμενη σελίδα (124) του Κώδικα Πρακτικών καταχωρήθ ηκε η επιστολή, με αντίγραφα των πρακτικών, που αποφασίστ ηκε να σταλούν στο Διοικ. Συμβούλιο της Αδελφότητ ος για το θέμα του δανείου από όμιλο του οποίου αντιπρόσω πος ορίστηκε ο Φίλιππος Καβουνίδη ς. Η απόσβεση του δανείου αυτού ορίστηκε μετά την απόσβεση του χρέους των 500 ΛΤ προς τον Γ. Μποτό και ως Επιτροπή ορίστηκε το εκάστοτε Συμβούλιο της Αδελφότητ ος. Η επιστολή τελειώνει ως εξής:

Φρονούντες ότι ούτω παρέχεται τη Αδελφότητ ι ευκαιρία να φανή επωφελεστ έρα και στην κοινότητα εκτελούσα τον πραγματικ όν αυτής σκοπόν όπως είναι η υποστήριξ ις των γραμμάτων και της παιδείας εν τω τόπω μας ευχαριστο ύντες υμάς εκ μέρους της Κοινότητο ς δια την προθυμίαν μεθ’ ης ανέλαβεν την εντολήν αυτήν – διατελούμ εν μεθ’ υπολήψεως
Εν Τριγλία 21 Μαίου 1911
”.

Η επιστολή υπογράφετ αι από τους Εφοροδημο γέροντες Δ.Κ. Τακά κα Ιωάννη Κοκκαλά.

Η βοήθεια της Αδελφότητ ας ζητήθηκε πάλι 1,5 χρόνο αργότερα, σύμφωνα με το πρακτικό της 6.12.1912 (σελ. 158), λόγω της δύσκολης οικονομικ ής κατάσταση ς της Εφοροδημο γεροντίας για την πληρωμή μισθοδοσί ας και λοιπών εξόδων. Έτσι ζητήθηκε δάνειο μέχρι είκοσι (20) ΛΤ από την Αδελφότητ α.

Η προσφορά των μελών του Διοικ. Συμβουλίο υ της Αδελφότητ ος στο αδιέξοδο που είχε παρουσιασ τεί το 1910, με την παραίτηση πέντε μελών της Μοναστηρι ακής Επιτροπής, φαίνεται ότι επαναλήφθ ηκε το 1913, αφού στο πρακτικό της 9.1.1913 (σελ. 165) της Γεν. Συνέλευση ς περιλαμβά νεται και η απόφαση: «Προκειμένου δε περί της Μοναστηρι ακής Επιτροπής η εκλογή αυτής αφέθη εις το συμβούλιο ν της Αδελφότητ ος και της Εφοροδημο γεροντίας ».

Στο πρακτικό της Εφοροδημο γεροντίας της 6.9.1913 (σελ. 180), που επικυρώθη κε από τον Χρυσόστομ ο, Μητροπολί τη Σμύρνης, καταγράφε ται ο διορισμός του Δημητρίου Κ. Τακά ως έμμισθου γραμματέα αντί του ετήσιου μισθού των 25 (είκοσι πέντε) λιρών οθωμανικώ ν, «ένεκεν της … γραφικής και λοιπής κοινοτ. εργασίας των σωματείων αυτής», που θα καταβάλλε ται εξ ημισείας από την Εφοροδημο γεροντία και τη Μοναστηρι ακή Επιτροπή.

Το 1914 εμφανίστη κε πάλι το πρόβλημα της δυσχερούς οικονομικ ής κατάσταση ς στα Ταμεία της Κοινότητα ς και των Σχολών και η Εφοροδημο γεροντία αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια της Αδελφότητ ος. Συγκεκριμ ένα, στο πρακτικό της 28.9.1914 (σελ. 209) διαβάζουμ ε:

Εν τη συνεδρία ταύτη πολύς εγένετο λόγος περί της δυσχερούς οικονομικ ής θέσεως εις ην περιήλθε, το τε Κοινοτικό ν και σχολικόν ημών ταμείον ένεκεν των γνωστών τοις πάσιν ημίν λόγων. Ενεκρίθη δε όπως προς πληρωμήν μέρους των καθυστερο ύμενων μισθών των διδασκάλω ν και για την τρέχουσαν υπηρεσίαν συναφθή δάνειον έντοκον παρά του ταμείου της Φιλ. Αδελφότητ ος. Ωε εκ τούτου αποφασίζε ται όπως σταλλή το κατάλληλο ν γράμμα εις το προεδρείο ν της ειρημένης Αδελφότητ ος δια τα περαιτέρω”.

Το πρακτικό υπογράφετ αι από τα μέλη της Εφοροδημο γεροντίας (Κωνσταντί νος Ε. Λούτζογλο υ, Σταύρος Νικολάου, Νικ. Καλπάκης, Δ.Κ. Τακάς, Δημήτριος Ν. Τακάς).

Το θέμα του δανείου συζητήθηκ ε στη Γενική Συνέλευση της 11.1.1915 (σελ. 215):

Λόγου γενομένου περί της οικονομικ ής θέσεως του ταμείου των σχολών κατόπιν ανταλλαγή ς διαφόρων σκέψεων ληφθέντος υπ’ όψιν του απροχωρήτ ου της καταστάσε ως απεφασίσθ η, ίνα παρακληθή το προεδρείο ν της Φιλεκπαιδ ευτικής αδελφότητ ος, όπως παραχωρήσ η υπό τύπον δανείου τη εφορία το εν τω ταμείω αυτής υπάρχον ποσόν ανερχόμεν ον εις (65) εξήκοντα πέντε λιρ. δια τας ανάγκας των σχολών συμφώνως άλλωστε τω Φιλεκπαιδ ευτικώ σκοπώ και προορισμώ αυτής. Ανατίθετα ι δε η ενέργεια των περαιτέρω τη εντίμω εφοροδημο γεροντία ίνα συνεννοηθ ή μετά του ειρημένου προεδρείο υ”.

Την μεθεπομέν η (13.1.1915) πραγματοπ οιήθηκε η πρώτη συνεδρίασ η της Εφοροδημο γεροντίας (σελ. 216) και, μεταξύ των άλλων, «… να γραφή το κατάλληλο ν γράμμα εις το Διοικητικ όν Συμβούλιο ν της ενταύθα λειτουργο ύσης Φιλ. Αδελφότητ ος περί συνάψεως δανείου εντόκου παρά του ταμείου αυτού προς κάλυψιν μερικήν των Σχολικών αναγκών, συνωδά τη αποφάσει της γενικής Συνελεύσε ως της συγκροτηθ είσης κατά την 11η Ιανουαρίο υ τρέχοντος μηνός».

Στη δεύτερη συνεδρίασ η (18.1.1915) της Εφοροδημο γεροντίας (σελ. 216) διαβάζουμ ε:

Εν τη συνεδρία ταύτη κατόπιν Γράμματος … εις το προεδρείο ν της ενταύθα Φιλ. Αδελφότητ ος περί συνάψεως δανείου παρά του Ταμείου αυτής και κατόπιν εγκρίσεως υπό του Δ. Συμβουλίο υ αυτής της αποφάσεως της Κοινοτική ς Συνελεύσε ως, ενεκρίθη η σύναψις δανείου παρά της ειρημένης Αδελφότητ ος εκ λιρών τουρκικών 14 δέκα τεσσάρων και με τόκο … σαράντα τοις εκατόν. Επίσης εγκρίνετα ι όπως δοθή εις το Συμβούλιο ν αυτής ομόλογον χρεωστικό ν υπογεγραμ μένον υφ’ όλων των μελών της Εφοροδημο γεροντίας και σεσημασμέ ον συνάμα τη της Κοινότητο ς σφραγίδει”.

Στην 3η συνεδρίασ η της Εφοροδημο γεροντίας της 1.3.1915 (σελ. 218) εγκρίθηκε 1) η σύναψη και νέου δανείου 15 ΛΤ από το Ταμείο της Φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος με τόκο 40% μέχρι της εξοφλήσεω ς αυτών και  2) η έκδοση χρεωστικο ύ ομολόγου.

Από την ανάγνωση των παραπάνω πρακτικών του 1915, διαπιστών εται ότι ενώ είχε αποφασισθ εί αρχικά να συναφθεί δάνειο ποσού μέχρι 65 ΛΤ, τελικά, η Εφοροδημο γεροντία δανείστηκ ε από την Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α δύο φορές και συγκεκριμ ένα 14 ΛΤ την πρώτη και 15 ΛΤ τη δεύτερη, σύνολο 29 ΛΤ, και μάλιστα με το υψηλό επιτόκιο του 40%. Υπενθυμίζ εται ότι στη σελίδα 221 του Κώδικα Πρακτικών καταταχωρ ήθηκε το τελευταίο (23.4.1915) πρακτικό πριν από τον πρώτο διωγμό και στις υπόλοιπες σελίδες δεν βρέθηκε άλλο πρακτικό σχετικό με το θέμα των συγκεκριμ ένων δύο δανείων.

Μετά την επιστροφή των Τριγλιανώ ν στο χωριό τους, στα τέλη του 1918, λειτούργη σε πάλι το σύστημα διοίκησης της Κοινότητο ς και το πρώτο πρακτικό που είναι σχετικό με την Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α καταχωρήθ ηκε την 29.9.1919 (σελ. 300). Στο πρακτικό αυτό περιγράφε ται το αίτημα της Αδελφότητ ος, για τη δημιουργί α καζίνου (κέντρου ψυχαγωγία ς) στην ιδιοκτησί α της Μονής Πατέρων, με στόχο την αύξηση των δραστηριο τήτων και των  εσόδων της προς όφελος του Σχολικού Ταμείου. Συγκεκριμ ένα αναφέρετα ι ότι «Τη αιτήσει της Φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος εν μικτή συσκέψει μετά της Μοναστηρ. Επιτροπής απεφασίσθ η όπως τα δύο Μπαξεβάνι κα της Μονής των Πατέρων δοθώσι δια Καζίνο τη Αδελφότητ ι υπό τον όρον όπως η Μοναστηρι ακή Επιτροπή δικαιούτα ι εις 30% επί των εισπράξεω ν των εισιτηρίω ν».

Ο Διόδωρος, Επίσκοπος Καμπανίας, έστειλε το 1919 χρήματα στην Κοινότητα και στην Αδελφότητ α, όπως προκύπτει από το από 8.12.1919 πρακτικό (σελ. 310), στο οποίο έχει καταχωρηθ εί απόφαση της Εφοροδημο γεροντίας … να σταλή επιστολή τω Τοποτηρητ ή Αγ. Προύσης προς είσπραξιν των δι’ αυτού αποσταλέν των υπό του Επισκόπου Διοδώρου (Καμπανίας) 1000 δρχ δια την Κοινότητα και 500 δρχ δια την Αδελφότητ α”.

Στο από 23.2.1920 πρακτικό (σελ. 317) καταχωρήθ ηκε το αίτημα της Φιλανθρωπ ικής Αδελφότητ ας Κυριών για την παραχώρησ η από την Εφοροδημο γεροντία του κτιρίου του παλαιού Παρθεναγω γείου και “… Α) Ενεκρίθη η παραχώρησ ις του Παρθεναγω γείου εις το σωματείον της φιλανθρωπ ικής Αδελφότητ ος των Κυριών, όπερ δι’ ιδίων εξόδων υποχρεούτ αι να αναλάβη την επισκευήν και μετασκευή ν αυτού εις αίθουσαν Λέσχης και Θεάτρου υπό τους όρους , όπως να δικαιούτα ι να συμμετάσχ η εις τούτο και το σωματείον της φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος εν περιπτώσε ι καθ’ ην ήθελεν απαιτήσει αυτό τούτο. Β) Το παραχωρού μενον κτίριον επί μίαν εξαετίαν θα ευρίσκετα ι εις την δικαιοδοσ ίαν και διαχείρισ ιν του σωματείου της φιλανθρωπ ικής Αδελφότητ ος των Κυριών και του της φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος ενί περιπτώσε ι ήθελεν συμμετάσχ η τούτο εγκαίρως δικαιουμέ νων και των λοιπών σωματείων της Κοινότητο ς ημών να διαθέτωσι ν την αίθουσαν της Λέσχης και του Θεάτρου οσάκις ήθελε παρουσιασ θή προς τούτο ανάγκη. Γ) Μετά την λήξιν της εξαετίας το εν λόγω κτίριον θα περιέλθη εις την άμεσον δικαιοδοσ ίαν και διαχείρισ ιν της Εφοροδημο γεροντίας , άνευ ουδεμιάς απαιτήσεω ς του σωματείου των Κυριών, προς όφελος των Σχολών”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτίριο του Παρθεναγω γείου έχει αναπαλαιω θεί και διατηρείτ αι σήμερα στην ίδια ακριβώς μορφή, όπως φαίνεται σε παλιές φωτογραφί ες.

Μετά την απόπειρα δολοφονία ς του Ελ. Βενιζέλου, συντάχθηκ ε το από 2.8.1920 πρακτικό της Εφοροδημο γεροντίας (σελ. 330), με τη συμμετοχή της Φιλεκπαιδ ευτικής Αδελφότητ ος, της Μοναστηρι ακής Επιτροπής και του Λαού, και αποφασίστ ηκε σειρά εκδηλώσεω ν και αποστολή επιστολών και τηλεγραφη μάτων, για την υγεία του πρωθυπουρ γού.

Στη συνεδρίασ η της Εφοροδημο γεροντίας της 16.10.192 0 (σελ. 342), υπό την προεδρία αφενός του Χρυσόστομ ου, Μητροπολί τη Σμύρνης αφετέρου του Διόδωρου, Μητροπολί τη Καμπανίας, οι οποίοι βρέθηκαν στην Τρίγλια, συζητήθηκ ε, εκτός των άλλων, και αποφασίστ ηκε «όπως αι δύο Αδελφότητ ες συνεργασθ ώσι δια την μεταρρύθμ ισιν του Παλιού Παρθεναγω γείου εις Θέατρον, Λέσχην, ξενοδοχεί ον κλπ».


Η Φιλανθρωπική Αδελφότητ α Κυριών ιδρύθηκε το Φεβρουάρι ο 1908, με πρωτοβουλ ία του Χρυσόστομ ου, Μητροπολί τη Δράμας, και λεπτομέρε ιες για την υλοποίηση αυτής της ιδέας του αντλούμε από τις επιστολές του Χριστόφορ ου Μουμτζή (Τριγλιανό Χρονικό, Ανδρέας Χελιώτης). Στην από 7.3.1908 επιστολή προς το γιο του Αλέξανδρο διαβάζουμ ε:

Ούτος (σ.σ. εννοεί ο Χρυσόστομ ος) έχων κατά νουν να συστήση ενταύθα και «Αδελφότητα Κυριών», ολίγας ημέρας μετά την αποστολήν της από 5ης Φεβρουαρί ου επιστολής μου προσεκάλε σε, δια καταλόγου, δια του παιδονόμο υ Αριστείδο υ εκ των ενταύθα γυναικών εις συνέλευσι ν έως 80 τον αριθ. Προσήλθον δε έως 50 εις την μεγάλην της Σχολής αρρένων αίθουσαν προς ας διεκοίνωσ ε τον σκοπόν της συνελεύσε ως-μεταξύ τούτων και η αδελφή σου Ειρήνη-ότι πρόκειται περί συστάσεως αδελφότητ ος κυριών, και παρέστησε προς αυτάς τα καλά άπερ προέρχοντ αι εκ των τοιούτων σωματείων εις αγαθοεργε ίας αναλόγως του τόπου εν ω συστήνοντ αι και εκανονίσθ η να πλρώνουν αι εγγραφόμε ναι αδελφαί ανά εν Γρόσιον κατά μήνα εις το ταμείον της εν λόγω αδελφότητ ος. Εκ των εν τη συνελεύσε ι συνελθουσ ών κυριών εδιόρισε 10μελές διοικητικ όν συμβούλιο ν, προέδρου της κ. Καλλιόπης Καλεμκερί νης, Ταμίου της Μαρίας Αλέκενας συζύγου δε Αναστ. Μπαρούτα, γραμματέω ς της διαθεσίμο υ παρθεναγω γού θυγατρός Γιαζητζόγ λου, δύο εισπράκτο ρας και αι λοιπαί του συμβουλίο υ πάρεδροι-εν αις και η ανεψιά μου Ευτέρπη-υπογράψασαι το πρακτικόν εν τω επί τούτω βιβλίω αι παρούσαι αδελφαί διελύθη η συνέλευσι ς, προσεκόμι σε δε το διοικητικ όν συμβούλιο ν το των εγγραφών βιβλίον ίνα εγγράψουσ ι και άλλες αδελφάς και απήλθεν, αναλαβόντ ος του Αγ. Δράμας να συντάξη και τον απαιτούμε νον κανονισμό ν”.

Το πρώτο στοιχείο που αναφέρετα ι στον Κώδικα Πρακτικών, για το συγκεκριμ ένο σωματείο και τη δράση του, είναι το από 23.2.1920 πρακτικό (σελ. 317) της Εφοροδημο γεροντίας , που αφορά στην παραχώρησ η του κτιρίου του παλαιού Παρθεναγω γείου στα δύο σωματεία και περιγράφε ται παραπάνω.

Το δεύτερο και τελευταίο είναι το από 4.3.1921 πρακτικό (σελ. 318), στο οποίο περιγράφε ται το αίτημα της Φιλανθρώπ ου Αδελφότητ ος των Κυριών, για την “εκλογή Επιτροπής εποπτείας και επιτηρήσε ως επί της κατασκευή ς της Λέσχης“. Μετά από ψηφοφορία εκλέχτηκα ν οι Κων/νος Κονδυλένι ος 11, Γεώργιος Τακάς 11, Νικόλαος Καλπάκης 9, Σωκράτης Καλεμκερή ς 8 και Κων/νος Μακασίκης 6, με επιλαχόντ ες τους Αρμόδιο Στέργιο 5 και Φίλιππο Κάρατζη 3.

Δεν βρέθηκαν στοιχεία για τη δράση αυτού του σωματείου στο διάστημα από την ίδρυσή του (1908) μέχρι το 1921.

22
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / ΔΥΟ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΓΝΩΣΤΑ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΑΦΗΝΑ
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 19 Αύγουστος 2019, 12:49:27 πμ »
«Καπνουλού μου όμορφη»
Στίχοι-μουσική: Γκόγκος Δημήτρης (Μπαγιαντέ ρας)
Xασάπικο του 1936
 
Ρε καπνουλού μου όμορφη
Σ' αρέσει το ντουμάνι
και μένανε με παρατάς
μες στον τεκέ χαρμάνη
 
Όταν σκολάσεις γίνεσαι
μία κούκλα πρώτης φίνα
και την πουλεύεις πονηρά
στη Βούλα, στη Ραφήνα

Τους μάγκες πάντα προτιμάς
κι όλους τους παραλήδες
μα ζούλα πάντα κυνηγάς
τους έμορφους νταήδες

Και στο φινάλε πας γλεντάς
με μάγκες στους ντεκέδες
γιατί σ' αρέσει ο μπαγλαμάς
μπουζούκι α κι αργιλέδες

 https://www.youtube.com/watch?v=0uNUODgtZCU&fbclid=IwAR1cDkCnN1h9lgPyB1FKpdG0UzC6p9AW-SobIv0WD22S4F0gWFMlhjIzD_Y

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΓΚΟΣ ή ΜΠΑΓΙΑΝΤΕ ΡΑΣ [/b]

 Ο Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέ ρας  γεννήθηκε στον Πειραιά στις 28 Φεβρουαρί ου 1903 και πέθανε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 1985.
Ήταν ένας από τους πιο σπουδαίου ς Έλληνες ρεμπέτες ερμηνευτέ ς, οργανοπαί κτες και συνθέτες.

Το παρατσούκ λι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασ ε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια απ' την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν (Emmerich Kálmán) Η Μπαγιαντέ ρα μεταξύ των οποίων και το ομότιτλο τραγούδι. Ο Μπαγιαντέ ρας έγραψε τραγούδια που γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως τα «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Σα μαγεμένο το μυαλό μου», «Ξεκινά μια ψαροπούλα»,  «Ξαβεργιώτισσα», « Μια τράτα Κουλουριώ τικη».

Καταγόταν από τον Πόρο. Ο πατέρας του Γιάννης Γκόγκος, ήταν Ποριώτης, και η μητέρα του Αγγελική από την Ύδρα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Χατζηκυρι άκειο, το 1903. Φοίτησε στο δημοτικό και όταν το τελείωσε συνέχισε και πήρε το πτυχίο του, καθιερωμέ νου τότε, τετρατάξι ου Γυμνασίου . Μετά απέκτησε πτυχίο ηλεκτρολό γου. Ποτέ, όμως, δεν άσκησε το επάγγελμά του.

Παρά τις αντιρρήσε ις του πατέρα του από 17 ετών επιδόθηκε στο μπουζούκι, με μεγάλη επιτυχία. Έπαιζε επίσης μαντολίνο, κιθάρα και βιολί.

Την περίοδο της Κατοχής ο Μπαγιαντέ ρας εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια έζησε μέσα στη φτώχεια, καθώς το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσ ει το γάλα των παιδιών του και τις νύχτες έπαιζε σε διάφορες ταβέρνες.
Λόγω αβιταμίνω σης τυφλώθηκε το 1941 και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδού σε. 
Έζησε στο Περιστέρι μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ζητούσε από τα παιδιά της γειτονιάς να του διαβάζουν τα νέα της εφημερίδα ς.

«Η τσαχπίνα στη Ραφήνα»
Στίχοι-μουσική: Μανώλης Χρυσαφάκη ς
Τραγούδι: Ρόζα Εσκενάζη
   
Τραγούδι του 1937


Ένα βράδυ στην Αθήνα τα 'μπλεξα με μια τσαχπίνα,
σε μια μπύρα στο Κουκάκι που 'χα πάγει ένα βραδάκι.
Της ρωτώ πού θες να πάμε, ψάρια φρέσκα για να φάμε,
θες να πάμε στη Ραφήνα, θα περάσομε πιο φίνα.

Να ξεσκάσουμ ε λιγάκι με ρετσίνα και ψαράκι
κι ύστερα με τη βαρκούλα θε να κάνομε βολτούλα.
γιατί μέσα στο Κουκάκι θα μας δούνε, τσαχπινάκ ι,
γι' αυτό πάμε στη Ραφήνα, μη μας δούνε, ρε τσαχπίνα.

https://www.youtube.com/watch?v=fLhnhH8jf2c&feature=youtu.be&fbclid=IwAR3Jh7S7Xd-AVGxZOzY8hbYPg76agw6NmHcpnEcZ1RkGtUtRKetf9AEdkec

ΣΧΟΛΙΑ
Η Ραφήνα βλέπουμε να συνδέεται για μια ακόμα φορά με τη ρετσίνα και το ψαράκι

(1) ψάρια: Τα ψάρια τα έφερναν στη  ψαρόσκαλα της Ραφήνας οι ψαροπούλε ς του Νότιου Ευβοϊκού. Ο Νότιος Ευβοϊκός κόλπος είχε και έχει τα πιο νόστιμα ψάρια της Ελλάδας.
 
(2) ρετσίνα: Στη Ραφήνα τα αμπέλια (υπάρχουν λίγα ακόμα) παρήγαγαν σταφύλια κυρίως σαββατιαν ά. Η ποικιλία αυτή  των σταφυλιών της πεδιάδας των Μεσογείων και της ανατολική ς ακτής της Αττικής κάνει την χιλιοτραγ ουδισμένη ρετσίνα.


ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΡΥΣΑΦΑΚΗ Σ ή ΦΥΣΤΙΞΗΣ (1894-1972)

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1894 και πέθανε στην Αθήνα το 1972. Στην Ελλάδα εγκαταστά θηκε μετά το 1923. Προηγούμε να είχε έρθει στη Θεσσαλονί κη για να πάρει μέρος, σαν εθελοντής, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Πολέμησε εθελοντής στη Μικρασιατ ική Εκαστρατε ία και το 1922 πιάστηκε αιχμάλωτο ς από τους Τούρκους.

Επί είκοσι σχεδόν χρόνια ήτανε πρόεδρος του Σωματείου Λαϊκών Μουσικών και φυσικά όχι διορισμέν ος.
Υπήρξε κορυφαίος σαν μουσικός – έπαιζε σαντούρι - και εργάστηκε 60 ολόκληρα χρόνια, με ελάχιστες διακοπές, σε σμυρναίικ α, λαϊκά, δημοτικά και ρεμπέτικα συγκροτήμ ατα (1910-1970). Επίσης ήταν πολύ καλός συνθέτης. Πολλά από τα τραγούδια του έγιναν επιτυχίες . Οι στίχοι των τραγουδιώ ν είναι δικοί του.
Έζησε στη Νέα Φιλαδέλφε ια.

ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΥ

Ρόζα Εσκενάζυ (1890-1980): Κορυφαία ερμηνεύτρ ια του ρεμπέτικο υ και του σμυρναίικ ου τραγουδιο ύ.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντι νούπολη από γονείς Εβραίους, σεφαρδίτι κης καταγωγής (Ισπανοεβρ αία). Το πραγματικ ό όνομά της ήταν Σάρα Σκενάζι.
Γύρω στο 1900 η οικογένει ά της εγκαταστά θηκε στη Θεσσαλονί κη. Δέκα χρόνια αργότερα,  η Ρόζα ξεκίνησε την καλλιτεχν ική της πορεία ως χορεύτρια σε θέατρα και κέντρα διασκέδασ ης, ενώ σύντομα άρχισε και να τραγουδά, ελληνικά, τούρκικα και αρμένικα τραγούδια .
Στα μέσα της δεκαετίας του '20 κατέβηκε στην Αθήνα κι έπιασε δουλειά ως τραγουδίσ τρια στα στέκια των μουσικών της προσφυγιά ς. Ο Παναγιώτη ς Τούντας δεν άργησε να την ανακαλύψε ι και  έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσ εις. Γρήγορα έγινε αρκετά γνωστή και κατά τη δεκαετία του 1930 ηχογράφησ ε πάνω από 500 ρεμπέτικα, σμυρναίικ α και δημοτικά τραγούδια, ενώ συνεργάστ ηκε με μεγάλους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης, όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Ιάκωβος Μοντανάρη ς, ο Ιωάννης Δραγάτσης (ή Ογδοντάκη ς), ο Κώστας Τζόβενος, ο Σπύρος Περιστέρη ς, ο Κώστας Καρίπης, ο Γρηγόρης Ασίκης, ο Σωτήρης Γαβαλάς, ο Μανώλης Χρυσαφάκη ς, ο Βαγγέλης Παπάζογλο υ κ.α.
Τα δημοφιλέσ τερα τραγούδια της: Δημητρούλ α, Τα κεριά τα σπαρματσέ τα, Ναυτάκι, Χαρικλάκι, Κάτω στα λεμονάδικ α, Μπαμπέσα, Καναρίνι μου γλυκό, Αμανές, Μπαμ και μπουμ, Μη βιάζεσαι μικρή μου θα σ' αρραβωνια στώ, Γύφτισσα, Λιλή η σκανταλιά ρα, Σέρβικος πολίτικος, Έλα φως μου, Μού 'χεις πάρει το μυαλό, Αερόπλανο θα πάρω, Πατρινιά, Μαρικάκι μου, κ.ά.
Η Ρόζα Εσκενάζυ υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που τραγούδησ ε σε πάλκο. Άψογη ερμηνεύτρ ια, με ύφος, τεχνική και πάθος, Τη δεκαετία του 1940 και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ταξίδεψε ως τραγουδίσ τρια στα Βαλκάνια, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Μετά τον πόλεμο, έκανε περιοδείε ς στις Η.Π.Α. και την Τουρκία. Παρέμεινε "μάχιμη" ως τα γεράματά της, Πέθανε στο σπίτι της στην Κηπούπολη Περιστερί ου.

Επιμέλεια- σχόλια: Στάθης Δημητρακό ς.

Πηγές:   1) Βικιπαιδε ία
             2) www.stixo i.info
             3) Rebetiko wiki
             4) http://rempetikogeo69.blogspot.com/2018/12/1894-1972.html
             5) Εγκυκλοπα ίδεια «Υδρία».

23
Κώδικας Πρακτικών Παλιάς Τρίγλιας - Ιστορίες / 8) Η Διοίκηση της Τρίγλιας και η Εφοροδημογεροντία
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 14 Αύγουστος 2019, 07:31:59 πμ »
Η Διοίκηση της Τρίγλιας και η Εφοροδημο γεροντία
(επιμέλεια Μάκη Αποστολάτ ου, Αύγουστος 2019)

Στους Κώδικες της Τρίγλιας, που φυλάσσοντ αι στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ), κρύβονται μικρές ή μεγάλες ιστορίες που σπάνια έρχονται στην επιφάνεια . Μία από αυτές είναι ο εξαιρετικ ός δημοκρατι κός τρόπος οργάνωσης και διοίκησης της Κοινότητα ς, που έχει μεγαλύτερ η αξία και σημασία όταν σκεφτούμε ότι, τυπικά, η Κοινότητα είχε και Οθωμανική (κρατική) διοίκηση, έστω και χαμηλόβαθ μη, η οποία, θεωρητικά, θα έπρεπε να είχε αρμοδιότη τα στη διοίκηση, αλλά, στην πράξη, περιοριζό ταν μόνο στην τυπική διοίκηση με εκπρόσωπο της Κυβέρνηση ς, Χωροφυλακ ή, ειδικός κυβερνητι κός υπάλληλος για την καταγραφή των μεταβιβάσ εων ακινήτων (Κτηματολό γιο-arazi memuru), διαδικασί α είσπραξης των κρατικών φόρων κλπ. Η τήρηση της τάξης εποπτευότ αν από τον Μουχτάρη (Οθωμανό διορισμέν ο Πρόεδρο) και αζάδες (βοηθούς) σε κάθε συνοικία.

Οι μεγάλες μεταρρυθμ ίσεις που έγιναν στο 19ο αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατο ρία ξεκίνησαν με το διάταγμα του 1839 (Tanzimat Fermanı), και ολοκληρώθ ηκαν με το διάταγμα του 1856 (Islahat Fermanı), το οποίο αφορούσε, κυρίως, τους μη Μουσουλμά νους της αυτοκρατο ρίας. Το κείμενο του 1856 ήταν αρχικά γραμμένο στα Γαλλικά και ενσωματώθ ηκε στη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού (1856) στο τέλος του πολέμου της Κριμαίας, εδραιώνον τας τη Δυτική υποστήριξ η και την προστασία των Χριστιανώ ν σε μια αποδυναμω μένη Οθωμανική Αυτοκρατο ρία. Παρόλο που σπάνια αναφέρετα ι ή επισημαίν εται, το διάταγμα του 1856 ασχολείτα ι κυρίως με τους Χριστιανο ύς και άλλες μη Μουσουλμα νικές κοινότητε ς. Παράλληλα, το Πατριαρχε ίο της Κωνσταντι νούπολης είχε οργανώσει τη θρησκευτι κή δομή του μέχρι το επίπεδο χωριού (Μητροπόλε ις στις επαρχίες, εκκλησίες-ενορίες στις πόλεις και τα χωριά, Μονές κλπ). Η έκδοση νέων διοικητικ ών κωδίκων από τις θρησκευτι κές ηγεσίες ήταν μια μεταρρύθμ ιση που ορίζει το Οθωμανικό διάταγμα του 1856 και η διοικητικ ή αναδιοργά νωση του Ορθόδοξου Χριστιανι σμού ήταν μέρος των Γενικών Κανονισμώ ν που εκδόθηκαν από το Πατριαρχε ίο Κωνσταντι νούπολης το 1860-1862.

Πολλά σημαντικά στοιχεία και συμπεράσμ ατα, για τη δομή και την οργάνωση τόσο του Οθωμανικο ύ συστήματο ς διοίκησης όσο και του Ορθόδοξου Χριστιανι κού, διαβάζουμ ε στην εξαιρετικ ή διδακτορι κή διατριβή της Ayşe Ozil (μεταδιδακ τορικη συνεργάτι δα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστη μίου Princeton) με τίτλο “ Orthodox Christian s in the Late Ottoman Empire- A study of communal relations in Anatolia”, 2013, στο Birkbeck College του Πανεπιστη μίου του Λονδίνου.

Σε τοπικό επίπεδο, η Κοινότητα της Τρίγλιας, με κατοίκους που στη συντριπτι κή τους πλειοψηφί α ήταν Χριστιανο ί Ορθόδοξοι, αποτελούσ ε τον διοικητικ ό-θρησκευτικό μηχανισμό που διαχειριζ όταν όλα τα εσωτερικά θέματα της καθημεριν ής ζωής των Χριστιανώ ν κατοίκων της, υπό την εποπτεία του Μητροπολί τη Προύσας, που λειτουργο ύσε ως σύνδεσμος με το Πατριαρχε ίο της Κωνσταντι νουπόλεως . Σε χαμηλότερ ο επίπεδο, η Κοινότητα χωριζόταν σε ενορίες, στις οποίες περιλαμβα νόντουσαν οι Χριστιανο ί κάτοικοι κάθε γειτονιάς . Η διοίκηση της Κοινότητα ς ασκούνταν από την Εφοροδημο γεροντία, τα μέλη της οποίας εκλέγοντα ν από το λαό σε Γενικές Συνελεύσε ις, υπό της προεδρία του Μητροπολί τη ή του αναπληρωτ ή του. Τα μέλη αυτού του οργάνου ήταν καταξιωμέ νοι πρόκριτοι της Κοινότητα ς με αναγνωρισ μένη εμπειρία και ικανότητα στη διοίκηση, αλλά και στη δικαιοσύν η, αφού στις αρμοδιότη τες του οργάνου περιλαμβα νόντουσαν και οι δικαστικέ ς (επίλυση διαφορών, συμβιβασμ οί κλπ). Η Εφοροδημο γεροντία επέλεγε τα μέλη των Επιτροπών, όπως πχ της Μοναστηρι ακής Επιτροπής, με αρμοδιότη τες στη διαχείρισ η και λειτουργί α των Μονών και των κτημάτων τους, των Ταμείων της Κοινότητα ς, των Σχολών, των Επιτρόπων των Εκκλησιών κλπ. Παράλληλα, λειτουργο ύσαν και Σωματεία με δικά τους Διοικητικ ά Συμβούλια, όπως πχ η Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α, η Φιλανθρωπ ική Αδελφότητ α Κυριών κλπ. Στο χαμηλότερ ο επίπεδο, η μονάδα αποτελείτ ο από την ενορία, που προσδιόρι ζε τους Ορθόδοξου ς Χριστιανο ύς κάθε γειτονιάς . Η Εφοροδημο γεροντία διόριζε και πλήρωνε τους ιερείς των εκκλησιών, το διδακτικό προσωπικό των Σχολών, τους αγροφύλακ ες, τους νυκτοφύλα κες και τα τελευταία χρόνια πριν τον Μεγάλο διωγμό τους πολιτοφύλ ακες, τους κοινοτικο ύς υπαλλήλου ς, τους εισπράκτο ρες των φόρων (στους οποίους καθόριζε ποσοστό επί των εισπράξεω ν για την αμοιβή τους), τους εισπράκτο ρες της Αρχιερατι κής επιχορήγη σης και, γενικά, κάθε υπάλληλο που κρινόταν απαραίτητ ος για τη λειτουργί α της Κοινότητο ς. Πόροι της Εφοροδημο γεροντίας ήταν, κυρίως, οι φόροι που επέβαλλε, τα έσοδα από τις εκκλησίες (παγκάρια, δίσκοι κλπ), τα εισοδήματ α από την εκμετάλλε υση της κτηματική ς της περιουσία ς (κτήματα, μαγαζιά, κλπ), τα έσοδα από τα δικαιώματ α της Εφοροδημο γεροντίας (σύνταξη προικοσυμ φώνων, διαθηκών, επίλυση διαφορών, συμβιβασμ οί, αντίγραφα κλπ), και, επικουρικ ά, οι δωρεές από επώνυμους ευεργέτες . Τα πεπραγμέν α και οι Λογαριασμ οί κάθε διαχειρισ τικής περιόδου ελέγχοντα ν από εξελεγκτι κή επιτροπή που εκλεγόταν στη Γεν. Συνέλευση των πολιτών, πριν από την εκλογή της νέας Εφοροδημο γεροντίας . Σε μερικές περιπτώσε ις, τα έσοδα της Κοινότητο ς δεν ήταν επαρκή και η Εφοροδημο γεροντία αναγκάστη κε να συνάψει δάνεια, κυρίως, από την Φιλεκπαιδ ευτική Αδελφότητ α, για να αντιμετωπ ίσει το οικονομικ ό πρόβλημα. Καταγράφε ται και περίπτωση που η Εφοροδημο γεροντία παραιτήθη κε, λίγους μήνες μετά την εκλογή της (1913), λόγω της τραγικής οικονομικ ής κατάσταση ς και η νέα που εκλέχτηκε επέβαλε νέους φόρους για την αντιμετώπ ιση του προβλήματ ος. Αλλά και η Εφοροδημο γεροντία του 1909 αντιμετώπ ισε προβλήματ α αμφισβήτη σης των αποφάσεών της και παραιτήθη κε, όπως αναφέρετα ι στην αντίστοιχ η περίοδο.

Εκτός από την Εφοροδημο γεροντία, στην Τρίγλια λειτουργο ύσε και ο θεσμός της Δημαρχίας, που δεν είχε, όμως, τις διοικητικ ές, εκτελεστι κές και άλλες αρμοδιότη τες της Εφοροδημο γεροντίας . Γνωρίζουμ ε πολύ λίγα για το θεσμό αυτό, αφού η δομή και η λειτουργί α του δεν καταγραφό ταν στα επίσημα βιβλία (Κώδικες) της Τρίγλιας. Σε μερικά πρακτικά της Εφοροδημο γεροντίας (Κώδικας Πρακτικών), είτε αναφέρετα ι ότι πρέπει να ενημερωθε ί και η Δημαρχία σχετικά με απόφαση της Εφοροδημο γεροντίας , όπως πχ στην περίπτωση ορισμού διμελούς επιτροπής που αποτελούν ταν από ένα μέλος που όρισε η Εφοροδημο γεροντία και ένα ακόμη μέλος που θα οριζόταν από τη Δημαρχία (πρακτικό της 11.4.1912, σελ. 140), είτε συνεδρίασ αν από κοινού η Εφοροδημο γεροντία, το Διοικητικ ό Συμβούλιο του Χοκουματί ου, το Δημαρχιακ ό Συμβουλίο υ, οι Σφραγιδοφ ύλακες-Μουχτάρηδες και Πρόκριτοι, όπως στην περίπτωση της φύλαξης της περιφέρει ας του Μερρά της Τρίγλιας (πρακτικό της 17.3.1914, σελ. 198). Ο λαογράφος Σταύρος Μαργαρίτη ς έχει γράψει αρκετά κείμενα σχετικά με τον Στεφανή (Αριστοφάν η) Κασούρη, που διετέλεσε Δήμαρχος της Τρίγλιας για πολλά χρόνια. Σε ένα από τα σχετικά κείμενά του, που έχει δημοσιευτ εί στο φύλλο 2/20.12.1975 των Τριγλιανώ ν Νέων, γράφει: «Όπως σήμερα εδώ στην Ελλάδα έχουμε Πρόεδρο της Δημοκρατί ας, έτσι και στην παλαιά Τρίγλια της Μικράς Ασίας, είχαμε ισόβιο Πρόεδρο, τον Κασούρη». Ο Θανάσης Πιστικίδη ς περιγράφε ι στο βιβλίο του «Τρίγλια Βιθυνίας» (σελ. 66) τους δημάρχους, στην περίοδο μετά την επιστροφή των Τριγλιανώ ν, στο τέλος του 1918, από την εξορία τους στην Προύσα: “Ο μπαρμπα – Στεφανής Κασούρης, 35 χρόνια δήμαρχος «μπελεντιές» πριν το διωγμό, παραχωρεί τη θέση του στον επιστήμον α, στον  γιατρό Κων/τινο Κονδυλένι ο”. Οι πληροφορη τές του Κέντρου Μικρασιατ ικών Σπουδών (ΚΜΣ) αναφέρουν: “Είχαμε και Δημαρχία και ο Δήμαρχος ήταν πάντα Έλληνας. Και οι Σύμβουλοι ήταν Έλληνες, μόνο ένας Τούρκος”.

Η Τρίγλια, όπως και τα άλλα γειτονικά χωριά,  είχε οργανώσει τη διοίκησή της, με την Εφοοροδημ ογεροντία , από τον 19ο αιώνα, και οι 4 Κώδικες που διασώθηκα ν και φυλάσσοντ αι στα ΓΑΚ αφορούν οι δύο σε Προικοσύμ φωνα, ένας σε Διαθήκες και ένας σε Πρακτικά, ο οποίος καλύπτει την περίοδο 1902-1922 και αποτελεί τη διαθέσιμη πηγή στοιχείων, για τις ιστορίες αυτής της ενότητας. Από το συγκεκριμ ένο σύστημα διοίκησης αποδεικνύ εται πόσο άρρηκτα ήταν δεμένη η Κοινότητα με τη θρησκευτι κή ιεραρχία. Προς τιμήν των προκρίτων που εκλέχτηκα ν από τους Χριστιανο ύς πολίτες της Τρίγλιας για τη διαχείρισ η όλων των ζητημάτων που αφορούν στη Διοίκηση της Κοινότητα ς (Διαχείρισ η οικονομικ ών και κτηματική ς περιουσία ς, Εκκλησιασ τικά, Δικαστικά κλπ) θεωρώ αναγκαίο να καταγραφο ύν τα ονόματα των μελών της Εφοροδημο γεροντίας της περιόδου 1902-1922, οι οποίοι, μέσα στις δύσκολες καταστάσε ις αυτής της περιόδου, από πολιτικής και οικονομικ ής καταστάσε ως, αλλά και γενικότερ ων εξελίξεων (εξοριών, πολέμων κλπ), κατάφεραν να εκτελέσου ν επιτυχώς τα καθήκοντά τους και αρκετοί εξ αυτών να εκλεγούν σε περισσότε ρες από μια θητείες.

Τα πρώτα στοιχεία για την Εφοροδημο γεροντία αναφέροντ αι στο από 21.7.1904 πρακτικό (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 6), στο οποίο περιγράφο νται τα θέματα της Γεν. Συνέλευση ς, υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Προύσας Ναθαναήλ, και οι αποφάσεις που πάρθηκαν. Ειδικότερ α, “Επί τη λήξει της διετούς περιόδου αποχωρούν των των εκ των εφοροδημο γερόντων κ.κ. Βασιλείου Βασιλειάδ ου και Λυκούργου Τσάκωνα εξελέγησα ν εις αντικατάσ τασιν αυτών οι κ.κ. Αλέξανδρο ς Κελάδης και Κλεόβουλο ς Κόκουλος οίτινες μετά των εκ των περυσινών κ.κ. Θεολόγου Φούντα και Αναστασίο υ Βαρότη (Ταμίου) αποτελέσο υσι την Εφοροδημο γεροντίαν ”. Από το πρακτικό αυτό και προηγούμε να προκύπτει η σύνθεση της Εφοροδημο γεροντίας του 1903 (Β. Βασιλειάδ ης, Λ. Τσάκωνας, Θ. Φούντας, Α. Βαρότης, Ηρ. Παπαρουκτ σής, Βασιλάκης Διαμαντίδ ης, Νικ. Νυστάζος).

Το επόμενο έτος (πρακτικό 19.7.1905, σελ. 9), στη Γεν. Συνέλευση, υπό την προεδρία του ίδιου Μητροπολί τη, καταχωρήθ ηκε η λήξη της διετούς θητείας των Εφοροδημο γερόντων Αναστασίο υ Βαρούττη και Θεολόγου Φούντα και, μετά από προτάσεις υποψηφιοτ ήτων και μυστική ψηφοφορία εκλέχτηκα ν, δια πλειοψηφί ας, ο Φίλιππος Κάρατζης και ο Κωστάκης Θωμίδης, με επιλαχόντ ες τους Βασίλειο Γκίκογλη (ψήφοι 6), Θεοδόσιο Μοσχογιαν νίδη και Ιορδάνη Θάνο (ψήφοι 4).

Το επόμενο έτος (πρακτικό 18.7.1906, σελ 14),  στη Γεν. Συνέλευση, υπό την προεδρία του ίδιου Μητροπολί τη, καταχωρήθ ηκε η λήξη της διετούς θητείας των Εφοροδημο γερόντων Αλεξ. Κελάδη και Κλ. Κόκουλου και εξελέγησα ν οι Ζαφείριος Κελέκης και Αναστάσιο ς Καλπάκης.

Το επόμενο έτος (πρακτικό 17.7.1907, σελ 29),  στη Γεν. Συνέλευση, υπό την προεδρία του ίδιου Μητροπολί τη, καταχωρήθ ηκε η λήξη της θητείας των Κωστάκη Θωμίδη και Φιλ Κάρατζη και η εκλογή των Κων. Κονδυλένι ου, ιατρού, Σωκρ. Καλεμκερή, Ιωακείμ Παπαδόπου λου, Νικ. Παπαδόπου λου, οι οποίοι με τους Ζαφ. Κελέκη και Αναστ. Καλπάκη αποτελούν τη νέα Εφοροδημο γεροντία. Στη σελ. 32 του Κώδικα Πρακτικών έχει καταχωρηθ εί η συνεδρίασ η της Εφοροδημγ εροντίας, στην οποία κατανεμήθ ηκαν οι αρμοδιότη τες μεταξύ των μελών (Ταμίας ο Αναστ. Καλπάκης, μετά την αποχώρηση του Ζαφ. Κελέκη, Γεν. Γραμματέα ς ο Κων. Κονδυλένι ος, με αρμοδιότη τες στα Πρακτικά και τις Διαθήκες, Ειδ. Γραμματέα ς ο Νικ. Παπαδόπου λος, με αρμοδιότη τα στα Προικοσύμ φωνα, ο Σωκρ. Καλεμκερή ς στα αντίγραφα προικοσυμ φώνων και διαθηκών και οι Ζαφ. Κελέκης και Ιωακείμ Παπαδόπου λος αρμόδιοι για την εξωτερική εργασία.
Στη Γενική Συνέλευση της 13.1.1908 (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 39), υπό την προεδρία του Μητροπολί του Δράμας Χρυσόστομ ου, ο οποίος βρισκόταν ήδη στην Τρίγλια, ως εξόριστος, από το καλοκαίρι του 1907, και είχε αρχίσει το δημιουργι κό έργο για τη γενέτειρά του, εγκρίθηκε ο Κανονισμό ς της «Ορθοδόξου Κοινότητο ς Τριγλίας της Επαρχίας Προύσης», όπως  αναφέρετα ι στο αντίστοιχ ο πρακτικό:

Σήμερον τη 13η του μηνός Ιανουαρίο υ του 1908 έτους συνελθόντ ες οι υποφαινόμ ενοι κάτοικοι της Κωμοπόλεω ς Τριγλίας υπό την προεδρίαν της Α. Σεβασμιότ ητος του Μητροπολί του και συμπολίτο υ ημών Αγίου Δράμας κ. Χρυσοστόμ ου και ακροασάμε νοι της γενομένης υπ’ αυτού εισηγήσεω ς του Κανονισμο ύ και συζητήσαν τες άρθρον προς άρθρον τον εν λόγω Κανονισμό ν της Ημετέρας Κοινότητο ς και εγκρίναντ ες αυτόν εν πάσι τοις σημείοις επεψηφίσα μεν και επικυρώσα μεν αυτόν και ενεκρίναμ εν να καταχωρισ θή παρά πόδας εν τω παρόντι Κώδικι και ν’ αποτελεί τουντεύθε ν θεμελιώδη νόμον, καθ’ ον να διέπωνται τα Κοινοτικά, Σχολικά και Εκκλησιασ τικά ήμών πράγματα. Κατά γενικήν δε έγκρισιν εις μεν το κάτω σύμπλεγμα των ενοριών εξελέγησα ν επίτροποι οι κ. Φίλιππος Χ’’Αποστόλου, Δημήτριος Γεωργίου και Δημοσθένη ς Τακάς εις δε το άνω σύμπλεγμα Γεώργιος Στυλιανού, Ν. Νυστάζος και Δημήτριος Ευγενίδ(ης). Και εις δήλωσιν εγένετο το παρόν και υπεγράφη παρά πάντων. Ακολουθού ν οι υπογραφές 95 κατοίκων”.

Ο Κανονισμό ς της Ορθοδόξου Κοινότητο ς Τριγλίας της Επαρχίας Προύσης, που συντάχθηκ ε από τον Χρυσόστομ ο, όπως αναφέρετα ι στο από 13.1.1908 πρακτικό, καταχωρήθ ηκε στις επόμενες σελίδες του Κώδικα (σελ. 42-45) και αποτελείτ αι από 4 κεφάλαια (Περί Κοινότητο ς, Περί Εφοροδημο γεροντίας , Περί επιτρόπων Εκκλησιών, Περί πόρων της Κοινότητο ς), με χρονολογί α «Ιανουάριος 1908», και  στο οποίο περιλαμβά νεται και η σύνταξη του Κανονισμο ύ λειτουργί ας των Εκκλησιών, ο οποίος ενσωματώθ ηκε στον παραπάνω Γενικό Κανονισμό . Από τον Κανονισμό αυτό προκύπτει η δομή και η οργάνωση της εσωτερική ς Διοίκησης της Κοινότητα ς, αφού στο κεφάλαιο Α’ ορίζεται η οργάνωση και λειτουργί α των Εκκλησιών, στο Κεφάλαιο Β’ η οργάνωση και τα καθήκοντα της Εφοροδημο γεροντίας , στο Κεφάλαιο Γ’ η οργάνωση και τα καθήκοντα των Επιτρόπων των Εκκλησιών και στο Κεφάλαιο Δ’ οι πόροι για τη λειτουργί α της Κοινότητα ς.

Τα καθήκοντα και τα δικαιώματ α της Εφοροδημο γεροντίας περιλαμβά νονται στο κεφάλαιο Β’,  άρθρο ε’ «Περί Εφοροδημο γεροντίας »:

“Την Κοινότητα εν γένει διευθύνει Εφοροδημο γεροντία διοριζομέ νη κατά διετίαν αποτελουμ ένην εκ μελών έξ, ων ο εις ορίζεται ταμίας και έτερος γραμματεύ ς εκλεγομέν ων εκ των εντιμοτέρ ων πολιτών δια μυστικής ψηφοφορία ς εν γενική συνελεύσε ι συγκροτου μένη υπό την προεδρεία ν του Μητροπολί του ή του αντιπροσώ που αυτού κατά την πρώτην μετά τα άγια Θεοφάνεια τελετήν. Πρόεδρος δε αυτοδικαί ως της Εφοροδημο γεροντίας θεωρείται και είναι ο κατά καιρόν Μητροπολί της και τούτου απόντος ο επίτροπος αυτού.

άρθρο στ’) Εν περιπτώσε ι θανάτου ή παραιτήσε ως ενός ή πλειόνων εκ των εφοροδημο γερόντων προσκαλού νται οι μετ’ αυτών επιλαχόντ ες κατά την μυστική ψηφοφορία ν.

Άρθρο ζ’) Καθήκοντα και δικαιώματ α η Εφοροδημο γεροντία έχει τα εξής α) Συνεδριάζ ουσα κατά πάσαν Κυριακήν υπό του προέδρου του αρχιερατι κού επιτρόπου εν τη αιθούση τη ωρισμένη των Σχολών εργάζεται ως ειρηνοδικ είον εις τας μεταξύ των  συζύγων διενέξεις, εις τας εξ αρραβώνων διαφοράς, εις τους διαφόρους συμβιβασμ ούς ανά μέσον διαφερομέ νων πολιτών, β) εκτελεί χρέη συμβολαιο γραφείου και δια του γραμματέω ς της συντάσσει διαθήκας, προικοσύμ φωνα, επιτροπικ ά, και πάσης άλλης συμβιβαστ ικής φύσεως έγγραφα ανά μέσον των Χριστιανώ ν, γ) εποπτεύει των Σχολών, ων διορίζει και παύει το προσωπικό ν, μεριμνά περί της καθόλου βελτιώσεω ς, τελειοποι ήσεως αυτών, δ) ενοικιάζε ι δια πλειστηρι ασμού τα κοινοτικά εν γένει κτήματα, ων αι πρόσοδοι χρησιμοπο ιούνται υπέρ των Σχολών, ε) κρατεί τους λογαριασμ ούς και τα κατά μήνα παραδιδόμ ενα χρήματα των Εκκλησιών, στ) φροντίζει περί της εγκαίρου πληρωμής της Αρχιερατι κής επιχορηγή σεως εις δύο δόσεις, εισπράττο υσα αυτήν δι’ επί τούτω υπ’ αυτής οριζομένο υ εισπράκτο ρος και εν ανάγκη επικαλουμ ένη την Μητροπολι τικήν συναντίλη ψιν και προστασία ν, ζ) δίδη λόγον των πεπραγμέν ων και της διαχειρίσ εως της εις το τέλος έτους δια του ταμείου ή γραμματέω ς της ενώπιον της γενικής συνελεύσε ως των πολιτών υπό την προεδρεία ν του Μητροπολί του ή του επιτρόπου αυτού, οπότε και διορίζετα ι τετραμελή ς εξελεγκτι κή επιτροπή προς εξέλεγχον των λογαριασμ ών της όλης ετήσιας κοινοτική ς διαχειρίσ εως. Κέκτηται δε σφραγίδα φέρουσα την επιγραφήν (Εφοροδημο γεροντία Τριγλίας) δι ης παν εξ αυτής εξερχόμεν ον επίσημον έγγραφον σφραγίζει .

Άρθρον η’) Ειδικώς ο ταμίας δια τας εισπράξει ς και δαπάνας και ο γραμματεύ ς δια παν έγγραφον και πρακτικόν της εφοροδημο γεροντίας εισί και ατομικώς υπεύθυνοι, πάσα δε είσπραξις και πληρωμή γίνεται επί διπλοτύπω αποδείξει και δια προηγουμέ νου πρακτικού του Σώματος
”.

Στο κεφάλαιο δ’ «Περί Πόρων της Κοινότητο ς» περιλαμβά νονται τα ακόλουθα δύο άρθρα:

Άρθρον ιγ) Πόρους η Κοινότης έχει: πρώτον τα παγκάρια των Εκκλησιών, δεύτερον τας προσόδους των Εκκλησιασ τικών και λοιπών ακινήτων και κοινοτικώ ν κτημάτων, τρίτον τα εισιτήρια των μαθητών, τέταρτον τα δικαιώματ α του γραφείου της Εφοροδημο γεροντίας και πέμπτον τα εκ του μονοπωλεί ου του κηρού, έκτον τα εκ θεατρικών παραστάσε ων ή οιωνδήποτ ε άλλων εκτάκτων και απροβλέπτ ων αμέμπτων πάντοτε μέσων εισπραττό μενα υπέρ των σχολών δικαιώματ α και εκτός των ωρισμένων εν καιρώ πανηγύρεω ν και ή μονοκλησι ών, δίσκων προς όφελος των Σχολών.

Άρθρον ιδ) Ο παρών Κανονισμό ς εγκριθείς και ψηφισθείς εν γενική συνελεύσε ι των πολιτών Τριγλίας και επικυρωθε ίς παρά του Σεβασμιωτ άτου Μητροπολί του Προύσης, τίθεται εις εφαρμογήν από σήμερον και ισχύει τέσσαρα έτη, μεθ’ ου δύναται να επιθεωρηθ εί τη αιτήσει των πολιτών.

Αι νέαι αρχαιρεσί αι γενήσοντα ι συμφώνως των Κανονισμώ κατά τον Ιανουάριο ν, μόνον δε όσον αφορά το σύστημα του κατά μήναν ή τριμηνίαν εκ περιτροπή ς να λειτουργο ύνται αι Εκκλησίαι, εδόθη η ελευθερία να προτιμάτα ι εις εν τω μέσω της τετραετία ς εκείνο εκ των δύο συστημάτω ν, το οποίον η πείρα και εφαρμογή ήθελε αποδείξει ευκολώτερ ον δια τους Χριστιανο ύς και συμφερώτε ρον δια την Κοινότητα
”.

Από την ανάγνωση των παραπάνω άρθρων του Κανονισμο ύ, διαπιστών εται η πληρότητα και η ορθότητα των διαδικασι ών οργάνωσης και διοίκησης της Κοινότητα ς.

Στο πρακτικό της 11.1.1909 (σελ. 64) καταχωρήθ ηκε η συνεδρίασ η της Γεν. Συνέλευση ς, υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Προύσας Δωροθέου, στην οποία εκλέχτηκα ν Εφοροδημο γέροντες οι Σωκρ. Καλεμκερή ς, Κων. Κονδυλένι ος, Νικ. Παπαδόπου λος, Ιορδ. Θάνος, Βασ. Βασιλειάδ ης ιατρός και Αναστ. Βελισσαρη ς. Η θητεία αυτής της Εφοροδημο γεροντίας δεν ολοκληρώθ ηκε, και φαίνεται ότι δημιουργή θηκε μια «έκρυθμη» κατάσταση, με την παραίτηση μερικών μελών της ex officio διορισθεί σης. Στο πρακτικό της 10.8.1909 (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 73) καταγράφε ται με λεπτομέρε ιες η κατάσταση που δημιουργή θηκε και οι αποφάσεις που εγκρίθηκα ν. Συγκεκριμ ένα: “Σήμερον τη 10 του μηνός Αυγούστου 1909 συνελθόντ ες οι υποφαινόμ ενοι και εν τω βιβλίω της παρουσίας αναγεγραμ μένοι πολίται κάτοικοι Τριγλίας και λαβόντες υπ’ όψιν την υπό της Α. Σεβασμιότ ητος του Μητροπολί του ημών παρασταθε ίσαν έκρυθμον κοινοτική ν κατάστασι ν, ως εκ της αποχωρήσε ως της εν ενεργεία Εφοροδημο γεροντίας και της διαλύσεως της εξ οφικίου διορισθεί σης τοιαύτης, ως εκ της παραιτήσε ως των πλειόνων μελών αυτής ενεκρίναμ εν και απεφασίσα μεν τα ακόλουθα: Α) αναφερόμε νοι εις τον Κοινοτικό ν Κανονισμό ν όστις διαγράφει τα καθήκοντα και τα δικαιώματ α της Εφοροδημο γεροντίας προσεπικυ ρούμεν ταύτα και δια του παρόντος πρακτικού, δι’ ου αποδοκιμά ζομεν τα γενόμενα εκάστοτε έκτροπα διαβήματα κατά των αποφάσεων της Εφοροδημο γεροντίας φρονούντε ς ότι εφ’ όσον αι αποφάσεις αυτής είναι σύμφωνοι προς τα καθήκοντα και την δικαιοδοσ ίαν αυτής, δέον να ώσι σεβασταί και ανεπηρέασ τοι, Β) γενομένης μετά ταύτα μυστικής ψηφοφορία ς προς ανάδειξιν Εφοροδημο γεροντίας τακτικής προς εξακολούθ ησιν και συμπλήρωσ ιν της περιόδου της αποχωρησά σης, ήτοι μέχρι του προσεχούς Ιανουαρίο υ εξελέγησα ν οι εξής αξιότιμοι κύριοι:
ο κ. Βασ. Ιατρός Βασιλειάδ ης      δια ψήφων    63
ο κ. Κων. Κονδυλένι ος           “   49
ο κ. Νικ. Φαρμακοπο ιός         ”   44 (σ.σ. το επώνυμό του ήταν Παπαδόπου λος)
ο κ Σωκρ. Καλεμκερή ς                ”   42
ο κ. Ευγένιος Καλαφάτης         ”   37
ο κ. Αρμόδιος Στεργίου         ”   36
επιλαχόντ ων των κυρίων Ιορδάνου Θάνου δια ψήφων 35. Φιλίππου Κασούρη δια ψήφων 33, Αναστασίο υ Καλπάκη δια ψήφων 26, Βασιλ. Γκικάδου δια ψήφων 24 και Λυκ. Τσάκωνα δια ψήφων 20
”. Το πρακτικό υπογράφετ αι από τον πρόεδρο κ. Δωρόθεο, Μητροπολί τη Προύσης και συνοδεύετ αι από επικολλημ ένες δύο σελίδες παρουσίας, στις οποίες έχουν υπογράψει 87 κάτοικοι. Λίγες μέρες αργότερα (4.9.1909, σελ. 75), όμως, παραιτήθη καν τα μέλη Σωκρ. Καλεμκερή ς και Ν. Παπαδόπου λος και αντικατασ τάθηκαν από τους επιλαχόντ ες Ιορδ. Θάνου και Φιλ. Κασούρη, εκ των οποίων ο πρώτος δήλωσε ρητώς ότι δεν δέχεται τον διορισμό του. Τελικά, ορίστηκε αντικατασ τάτης ο επόμενος επιλαχών Αναστ. Καλπάκης, που τον αποδέχτηκ ε ευχαρίστω ς.

Στο από 10.1.1910 πρακτικό (σελ. 84), υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Δωροθέου, αναφέρετα ι ότι μετά από μυστική ψηφοφορία εκλέχτηκα ν Εφοροδημο γέροντες οι Αρμόδιος Στεργίου (21), Βασίλειος Βασιλειάδ ης (17), Δημήτριος Κ. Τακάς (14), Ευγένιος Καλαφάτης (14), Αναστάσιο ς Καλπάκης (10) και Φίλιππος Καβουνίδη ς (9).

Τον επόμενο χρόνο, στη Γεν. Συνέλευση της 11.1.1911 (σελ. 113), υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Δωροθέου, εκτός των άλλων, συμπληρώθ ηκε η Εφοροδημο γεροντία, μετά την παραίτηση 3 μελών και στο σχετικό πρακτικό αναφέρετα ι: “Προκειμένου είτα περί συμπληρώσ εως της Εφοροδημο γεροντίας εξ ης παρητήθησ αν τρία εκ των μελών αυτής ήτοι οι κ.κ. Β. Βασιλειάδ ης, Α. Καλπάκης και Φ. Καβουνίδη ς, απεφασίσθ η όπως δια μυστικής ψηφοφορία ς αναπληρωθ ή αύτη των εκλεχθησο μένων μελλόντων να εργασθώσι ν επί εν έτος προς συμπλήρωσ ιν της περιόδου των παραιτηθέ ντων τριών μελών. Επί τούτοις γενομένης τοιαύτης και ψηφολεκτώ ν ονομασθέν των των κ.κ. Γεωργίου Τακά και Θεολόγου … ανεδείχθη σαν Εφοροδημο γέροντες οι κ.κ. Φ. Καβουνίδη ς δια ψήφων 17, Ι. Κοκκαλάς δια ψήφων 17 και Θεολόγος Φούντας δια ψήφων 9 επιλαχόντ ων των κ.κ. Α, Βαρούτη δια ψήφων 7, Δ. Νανάη δια ψήφων 6 και Α. Κελάδη δια ψήφων 4”.

Είναι αξιοσημεί ωτο ότι ο Φ. Καβουνίδη ς ήταν ένα από τα τρία μέλη που παραιτήθη καν, χωρίς να γνωρίζουμ ε τους λόγους, έβαλε πάλι υποψηφιότ ητα και επανεξελέ γη μέλος της Εφοροδημο γεροντίας .

Την Κυριακή 8.1.1912 συγκλήθηκ ε Γενική Συνέλευση των κατοίκων της Τρίγλιας στην Ιερά Μητρόπολη, υπό την προεδρία του Μητροπολί τη Προύσης κ. Δωροθέου (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 136) και κατ’ αυτήν, εκτός των άλλων,
… Σκέψεως γενομένης περί εκλογής Εφοροδημο γερόντων και μυστικής ψηφοφορία ς γενομένης ψηφολεκτώ ν δε ορισθέντω ν των κ.κ. Γρ. Παπαδόπου λου και Χριστοφόρ ου Βελισαρίο υ Εφοροδημο γέροντες ανεδείχθη σαν οι κ.κ. Δημήτριος Τακάς δια ψήφων 19, Αναστάσιο ς Βαρούτης δια ψήφων 16, Σταύρος Μποδός δια ψήφων 14, Φίλιππος Καβούνης δια ψήφων 10, Ιωάννης Κοκκαλάς δια ψήφων 10 και Ιορδάνης Πετράκογλ ου δια ψήφων 10 επιλαχόντ ων των κ.κ. Ν. Παπαδόπου λου δια ψήφων 9, Σωκράτους Καλεμκερή δια ψήφων 8, Στεφάνου Μπαμπαρου κτσή δια ψήφων 8, Ηρακλέους Μπαμπαρου κτσή δια ψήφων 8, Γεωργίου Παπάζη δια ψήφων 8, Ιορδάνου Θάνου δια ψήφων 7, Κωνσταντί νου Κονδυλένι ου δια ψήφων 7 και Βασιλείου Ν. Τακά δια ψήφων 7”.

Στο πρακτικό της 21.7.1912 (σελ. 150) έχει καταγραφε ί η παραίτηση του Ταμία Ηρ. Παρουκτσή, για λόγους φιλοτιμία ς, αλλά αυτή δεν έγινε δεκτή από την Εφοροδημο γεροντία και τα καθήκοντα του Ταμία ανατέθηκα ν στον Ιωάννη Κοκκαλά.
Την Τετάρτη 9.1.1913 συγκλήθηκ ε Γενική Συνέλευση των κατοίκων (σελ. 165), υπό την προεδρία του Γενικού Επιτρόπου του Αγίου Προύσας, και, εκτός των άλλων, εκλέχτηκα ν με μυστική ψηφοφορία 3 Εφοροδημο γέροντες, επειδή οι υπόλοιποι τρεις (Δημ. Τακάς, Ιω. Κοκκαλάς και Αναστ. Βαρούτης) θα παρέμεναν για ένα ακόμη χρόνο. Εκλέχτηκα ν οι Ιορδάνης Θάνος (9), Α. Κελάδης (8 ), Λυκ. Τσάκωνας (8 ), αλλά ο Ιορδ. Θάνος δεν δέχτηκε την εκλογή του και εκλέχτηκε ο επιλαχών Ευγ. Καλαφάτης (7). Την επομένη (10.1.1913, σελ. 166) συνεδρίασ ε η Εφοροδημο γεροντία, υπό την προεδρία του ίδιου Επιτρόπου, και διένειμαν τα καθήκοντα των μελών της, ως εξής: Διαχειρισ τής και Γραμματέα ς ο Ευγ. Καλαφάτης,  Ταμίας ο Λυκ. Τσάκωνας και οι λοιποί Σύμβουλοι . Η εποπτεία των Σχολών ανατέθηκε στους Ευγ. Καλαφάτη και Δημ. Τακά, τα κτήματα στους Ιω. Μπαρούτη και Ιω. Κοκκαλά και τα εκκλησιασ τικά στους Αλεξ. Κελάδη και Δημ. Τακά.

Η θητεία αυτής της Εφοροδημο γεροντίας δεν διήρκησε πολύ, όμως, όπως διαπιστών εται από το πρακτικό της Γεν. Συνέλευση ς της 10.5.1913 (σελ. 173), αφού για λόγους κακής οικονομικ ής κατάσταση ς της Κοινότητο ς παραιτήθη καν τα μέλη της Εφοροδημο γεροντίας . Για τη βελτίωση των πόρων της Κοινότητο ς, η Συνέλευση αποφάσισε ομοφώνως να τηρηθεί απαρεγκλί τως ο Κανονισμό ς (Κεφάλαιο Δ’ Περί Πόρων) με προσθήκες σε ότι αφορά στη διατίμηση για Κηδείες, Γάμους, Διαθήκες και Εισιτήρια, όπως αναλυτικά περιγράφο νται στο πρακτικό. Στη συνέχεια, όμως, και ενώ καταγράφε ται η έναρξη της διαδικασί ας εκλογής νέας Εφοροδημο γεροντίας αυτή σταματάει απότομα και το πρακτικό δεν έχει υπογραφεί από τους προκρίτου ς και τους πολίτες, όπως συμβαίνει στις αντίστοιχ ες συνεδριάσ εις.

Τρεις ημέρες αργότερα (13.5.1913, σελ. 176) διαβάζουμ ε ότι συγκροτήθ ηκε Ex Officio Εφοροδημο γεροντία, αν και η προηγούμε νη σελίδα (175) είναι κενή και δεν υπάρχει στοιχείο για τον ορισμό της Ex Officio Εφοροδημο γεροντίας . Στο πρακτικό αυτό καθορίστη καν τα καθήκοντα των μελών της ως ακολούθως: Διαχειρισ τής ο Δημήτριος Κ. Τακάς και Ταμίας ο Δημήτριος Καλεμκερή ς. Επίσης, καθορίστη κε να γίνονται τακτικές συνεδριάσ εις κάθε Πέμπτη και Κυριακή και έκτακτες όποτε απαιτείτα ι.

Στο πρακτικό της Εφοροδημο γεροντίας της 6.9.1913 (σελ. 180), που επικυρώθη κε από τον Χρυσόστομ ο, Μητροπολί τη Σμύρνης, καταγράφε ται ο διορισμός του Δημητρίου Κ. Τακά ως έμμισθου γραμματέα αντί του ετήσιου μισθού των 25 (είκοσι πέντε) λιρών οθωμανικώ ν, «ένεκεν της … γραφικής και λοιπής κοινοτ. εργασίας των σωματείων αυτής», που θα καταβάλλε ται εξ ημισείας από την Εφοροδημο γεροντία και τη Μοναστηρι ακή Επιτροπή.

Στο πρακτικό της Γεν. Συνέλευση ς της 12.1.1914 (σελ. 190) αποφασίστ ηκε να αναβληθεί η εκλογή Εφοροδημο γεροντίας μέχρι την ολοκλήρωσ η του ελέγχου της διαχείρισ ης της τελευταία ς Εφοροδημο γεροντίας , και ορίστηκε 20ήμερο διάστημα. Ο Αρχιερατι κός Επίτροπος ήλθε στην Τρίγλια την 18.2.1914, κάλεσε το λαό σε Γεν Συνέλευση για την επομένη (19.2.1914, σελ. 194), αλλά μόνο τρεις πολίτες παρουσιάσ τηκαν. Κάλεσε πάλι σε συνεδρίασ η με κλητήρα και κωδωνοκρο υσία αλλά και πάλι δεν προσήλθαν πολίτες. Ο Επίτροπος 1) διέταξε α) τους ιερείς να μοιράσουν σφραγισμέ να ψηφοδέλτι α σε όλους τους πολίτες άνω των 21 ετών, β) τον Γραμματέα Δημ. Τακά να τοιχοκολλ ήσει οδηγίες για την Ψηφοφορία, 2) όρισε την Κυριακή 23.2.1914 ως ημέρα ψηφοφορία ς, 3) σφράγισε κάλπη και την παρέδωσε στους ιερείς και 4) διέταξε τους ιερείς να ανοίξουν την κάλπη, παρουσία αρκετών πολιτών, να καταγράψο υν τα αποτελέσμ ατα σε πρακτικό που θα το στείλουν στην Μητρόπολη .

Στο πρακτικό της 24.2.1914 (σελ. 196) της εφορευτικ ής επιτροπής ψηφοφορία ς (ιερεύς Χριστόδου λος Σταυρίδης Βουγλίτση ς, Ιερομόναχ ος Χρύσανθος Γεράκης, πατέρας Βασίλειος Ιωακειμίδ ης και οι Θεολόγος Φούντας και Γεώργιος Α. Τακάς) καταγράφε ται το αποτέλεσμ α της ψηφοφορία ς για την εκλογή νέας Εφοροδημο γεροντίας : Δημ. Κ. Καλεμκερή ς (69), Δ. Κ. Τακάς (59), Δ. Ν. Τακάς (44), Κων. Λούτζογλο υ (42), Νικόλαος Καλπάκης (40) και Σταύρος Φωτίου (39) και επιλαχόντ ες. Στη συνεδρίασ η της 23.3.1914 (σελ. 199) καθορίστη καν τα καθήκοντα των μελών της νέας Εφοροδημο γεροντίας ως ακολούθως: Ταμίας ο Δη. Καλεμκερή ς, Διαχειρισ τής ο Κων. Λούτζογλο υ, και ως ημέρες τακτικών συνεδριάσ εων η Πέμπτη και η Κυριακή και έκτακτες όποτε απαιτηθεί .

Στο πρακτικό της Γεν. Συνέλευση ς της 11.1.1915 (σελ. 215) δεν αναφέρετα ι μεν εκλογή νέας Εφοροδημο γεροντίας , αλλά στην επόμενη σελίδα (216) έχουν καταχωρηθ εί δύο πρακτικά με τίτλους «1η Συνεδρία της Εφοροροδη μογεροντί ας κατά την 13ην Ιανουαρίο υ 1915» και «2α Συνεδρία της 18ης Ιανουαρίο υ 1915», που υποδεικνύ ουν, μάλλον, ότι είχε εκλεγεί νέα Εφοροδημο γεροντία. Για την ιστορία, παρατίθεν ται τα ονόματα των μελών που υπέγραψαν τα δύο πρακτικά: Δημήτριος Ν. Τακάς, Νικ. Καλπάκης, Σταύρος Νικολάου, Κ. Ε. Λούτζογλο υ, και Δημ. Κ. Τακάς. Επίσης, στη σελίδα 218 έχουν καταχωρηθ εί ακόμη δύο πρακτικά με τίτλους τίτλους «3η Συνεδρία της Εφοροροδη μογεροντί ας κατά την πρώτην Μαρτίου 1915» και «4α Συνεδρία της Εφοροροδη μογεροντί ας κατά την 2αν Μαρτίου 1915». Τέλος, στις σελίδες 220 και 221 έχουν καταχωρηθ εί αντίστοιχ α τα πρακτικά της 5ης και της 6ης συνεδρίασ ης, που ήταν οι τελευταίε ς πριν από τον πρώτο διωγμό.
Λόγω της «μετατοπίσεως» των Τριγλιανώ ν στην Προύσα, όπως την αναφέρουν στον Κώδικα Πρακτικών, στην περίοδο 1915-τέλος του 1918, ή «εξορία» ή «πρώτο διωγμό», όπως την ονομάζουν οι απόγονοί τους και οι ιστορικοί, δεν υπάρχουν καταγραφέ ς πρακτικών στον Κώδικά, στην περίοδο αυτή. Στα πρώτα πρακτικά, μετά την επάνοδο των Τριγλιανώ ν στο χωριό, δεν καταγράφε ται συνεδρίασ η εκλογής μελών της Εφοροδημο γεροντίας , αλλά τα μέλη της καταγράφο νται σε πρακτικά των αρχών του 1919 (Νικ. Καλπάκης, Κ. Μακασίκης, Σταύρος Φωτίου, Δημήτριος Ν. Τακάς, Δημ. Χ. Φούντας, Αρμ. Στεργίου).

Η Εφοροδημο γεροντία αυτή υπέβαλε την παραίτησή της στη συνεδρίασ η της Γεν. Συνέλευση ς της 30.6.1919 (σελ. 280) και την 18.7.1919 (σελ. 281) συγκλήθηκ ε νέα Γεν. Συνέλευση, υπό την προεδρία του Αρχ. Επιτρόπου, για την εκλογή νέας Εφοροδημο γεροντίας (Ι. Κρυσταλλί δης 45, Κ. Λούτζογλο υ 31, Χαρίδημος Τιτάγκος 20, Αρμ. Στεργίου 26, Κων. Χ’’Αναστάσης 20, Θεολόγος Φούντας 19, Αθαν Δουμάνης 17). Λίγες μέρες αργότερα (22.7.1919, σελ. 282), η Εφοροδημο γεροντία καθόρισε, με μυστική ψηφοφορία, τα καθήκοντα των μελών της: Ι. Κρυσταλλί δης, πρόεδρος, Κ. Λούτζογλο υ Γεν. Γραμματέα ς, Χαρίδημος Τιτάγκος Ταμίας και Αρμόδιος Στεργίου Διαχειρισ τής. Στη συνεδρίασ η της Εφοροδημο γεροντίας της 27.8.1919 (σελ. 291) αποφασίστ ηκε, εκτός των άλλων, ότι θα γίνονται τρεις τακτικές συνεδριάσ εις κάθε εβδομάδα (Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή) και έκτακτες όποτε απαιτείτα ι. Στη συνεδρίασ η της Εφοροδημο γεροντίας (σελ. 311) συζητήθηκ ε η επιστολή παραίτηση ς του Ι. Κρυσταλλί δη από το αξίωμα του Προέδρου και με μυστική ψηφοφορία εκλέχτηκε Πρόεδρος ο Θεολ. Φούντας, με 5 ψήφους. Στη συνεδρίασ η της 12.4.1920 (σελ. 322) συζητήθηκ ε το θέμα της αποχώρηση ς του Ι. Κρυσταλλί δη, για λόγους υγείας, καθώς και του Ταμία Χαρίδημου Τιτάγκου, και αποφασίστ ηκε να συνεχίσει το σώμα με τη σύνθεση που έχει, δεδομένου ότι σε τρεις μήνες έληγε η θητεία της Εφοροδημο γεροντίας . Καθήκοντα Ταμία ανέλαβε ο Νικ. Καλπάκης.

Στη συνεδρίασ η της 12.8.1920 (σελ. 331) αποφασίστ ηκε η σύγκληση Γεν. Συνέλευση ς την 16.8.1920 για την εκλογή νέας Εφοροδημο γεροντίας . Η Γεν. Συνέλευση πραγματοπ οιήθηκε την 17.8.1920 (σελ. 332-333), υπό την προεδρία του Γεν. Αρχιερατι κού Επιτρόπου, και συζητήθηκ αν, μεταξύ άλλων, 1) η παραίτηση της Διοικητικ ής Επιτροπής από τον Πρόεδρό της Κ. Κονδυλένι ο [η Διοικητικ ή Επιτροπή αναφέρετα ι ως όργανο σε πρακτικό της 2.7.1920 (σελ. 327) και σε άλλο στη σελ. 329 και πιθανώς είχε δημιουργη θεί από την Ελλ. Διοίκηση της περιοχής], 2) η πρόταση του Επιτρόπου να διοικεί τα του τόπου η Εφοροδημο γεροντία που θα εκλεγεί, 3) η νέα Εφοροδημο γεροντία να είναι εννεαμελή ς. Ακολούθησ ε η εκλογή των μελών της νέας Εφοροδημο γεροντίας και εκλέχτηκα ν με μυστική ψηφοφορία οι: Κ. Κονδυλένι ος, 50, Γεωρ. Τακάς 47, Νικ. Καλπάκης 47, Κων. Μακασίκης 44, Σωκρ. Καλεμκερή ς 47, Αρμ Στεργίου 42, Αλεξ. Μαστραντώ νης 39, Θεολ. Φούντας 38, Κων. Λούτζογλο υ 37, Νικ. Παπαδόπου λος 37. Την επομένη (18.8.1920, σελ. 334) συνεδρίασ ε τη Εφοροδημο γεροντία, υπό την προεδρία του Αρχ. Επιτρόπου, και εξελέγη Ο Κ. Κονδυλένι ος Πρόεδρος, ο Σ. Καλεμκερή ς Αντιπρόεδ ρος, ο Κων. Λούτζογλο υ Γεν. Γραμματέα ς, ο Νικ. Καλπάκης Ταμίας και ο Αρμόδιος Στεργίου Διαχειρισ τής. Επίσης, αποφασίστ ηκε να χωριστεί το καθαρώς Εφοριακό Ταμείο από το Κοινοτικό γενικότερ ης φύσεως και ορίστηκε Ταμίας ο Κ. Μακασίκης, Διαχειρισ τής ο Αλεξ. Μαστραντώ νης και Γραμματέα ς ο Γ. Τακάς. Στο πρακτικό της Εφοροδημο γεροντίας της 24.8.1920 (σελ. 335) αποφασίστ ηκε, εκτός των άλλων,  να σταλεί επιτροπή στα Μουδανιά, για να διατυπώσε ι στον Μέραρχο τις σκέψεις σχετικά με τη διοίκηση του τόπου. Στο πρακτικό της 7.1.1921 (σελ. 351) της Εφοροδημο γεροντίας , υπό την προεδρία του Γεν. Αρχ. Επιτρόπου,  καταχωρήθ ηκε 1) η αμετάκλητ η παραίτηση του Ν. Καλπάκη από το Ταμείο των Σχολών, λόγω πολλών ασχολιών, και διορίστηκ ε ο Αλεξ. Μαστραντώ νης, 2) η διαχείρισ η του Κοινοτικο ύ Ταμείου ανατέθηκε στον Κ. Λούτζογλο υ και 3) η παραίτηση του Κ. Μακασίκη από τα καθήκοντα του Κοινοτικο ύ Ταμία και στη θέση του εξελέγη ο Σ. Καλεμκερή ς.

Στη συνεδρίασ η της Γεν. Συνέλευση ς της 22.8.1921 (σελ. 370-371), υπό την προεδρία του παπά Χρήστου Σταυρίδου, για την εκλογή νέας Εφοροδημο γεροντίας , εκλέχτηκα ν οι Κ. Κονδυλένι ος 36, Βασιλ. Βασιλειάδ ης 34, Γεωρ. Τακάς 34, Σωκρ. Καλεμκερή ς 31, Αρμ. Στέργιος 27, Γεωρ. Κασούρης 26, Κων. Λούτζογλο υ 23 και επιλαχόντ ες. Όπως διαπιστών εται, η συνεδρίασ η της Γεν. Συνέλευση ς είχε πρόεδρο ιερέα, χωρίς να γνωρίζουμ ε αν αυτός είχε την πληρεξουσ ιότητα του Μητροπολί τη και  η νέα Εφοροδημο γεροντία που εξελέγη ήταν επταμελής .

Αυτή ήταν και η τελευταία Εφοροδημο γεροντία, που διοίκησε την Τρίγλια, αφού τον Αύγουστο του επόμενου έτους (1922) οι Τριγλιανο ί εγκατέλει ψαν την πατρίδα τους, με τη βοήθεια του Φίλιππου Καβουνίδη, για να γλυτώσουν από το σφαγιασμό και τη λεηλασία των Τσετών και του στρατού του Κεμάλ Ατατούρκ, μετά την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού.

24
Παράρτημα Νέας Τρίγλιας / ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΡΙΓΛΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ Ν.ΤΡΙΓΛΙΑΣ
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 08 Αύγουστος 2019, 11:14:47 μμ »
Το Παράρτημα του Συλλόγου Απανταχού Τριγλιανώ ν οργάνωσε την Κυριακή 4/8/2019 μια ευχάριστη βραδυά στην παραλία της Νέας Τρίγλιας, δίπλα στο εγκαταλελ ειμμένο κτήριο της «μαγαζάρας». Στόχος ήταν η αξιοποίησ η και ανάδειξη της παραθαλάσ ιας περιοχής της Νέας Τρίγλιας. Την αρχή έκανε αυτό το καλοκαίρι η κα Νίκη Γκίκογλου που ανέλαβε την πρωτοβουλ ία να φυτέψει νέα δέντρα δίπλα σ΄αυτά που κάποιοι άλλοι είχαν φροντίσει να …δηλητηριάσουν. Την πρωτοβουλ ία της αγκάλιασε ο δήμος Νέας Προποντίδ ας και το Παράρτημα του Συλλόγου Απανταχού Τριγλιανώ ν.

Στην όμορφη εκδήλωση του Παρατήματ ος, ο Αλέκος Κοκκαλάς πρόβαλε παλιές φωτογραφί ες της περιοχής από την πλούσια συλλογή του, τα μικρά κορίτσια του Αθλητικού Συλλόγου Άτλας χορέψανε όμορφα, ομοίως και ο καταξιωμέ νος Σύλλογος Νέων Νέας Τρίγλιας με τους  παραδοσια κούς χορούς όπως και η τραγουδίσ τρια Κατερίνα Τριανταφύ λλου με κιθάρα και μπουζούκι που έκλεισε την όμορφη εκδήλωση με αγαπημένα λαϊκά τραγούδια .

Πολύς κόσμος από τη Νέα Τρίγλια, τη Θεσσαλονί κη αλλά και άλλες περιοχές απόλαυσε την όμορφη εκδήλωση στο δροσερό περιβάλλο ν της παραλίας δίπλα στη «μαγαζάρα». Συγχαρητή ρια στο Παράρτημα του Συλλόγου, σε όσους συμμετείχ αν και σε όσους βοήθησαν στην πραγματοπ οίηση της εκδήλωσης .

Βασίλης Σακελλαρί δης



25
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Η Αγιά Σωτήρα, από το «Μονόλογο» του Αναστάση Τακά
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 05 Αύγουστος 2019, 11:44:03 πμ »
Η Αγιά Σωτήρα, από το «Μονόλογο» του Αναστάση Τακά.

Ένα μεγάλο πανηγύρι στη Τρίγλια ήταν στις 6 Αυγούστου, του Σωτήρα. Το παλιό μοναστήρι της Μεταμορφώ σεως του Σωτήρος Χριστού ή του Βαθέως Ρύακος (ο χείμαρρος που στο διάβα του διέσχιζε το χωριό και λεγότανε Ντρερές) ήταν σε ένα λόφο έξω από το χωριό με πολύ ωραία θέα. Ας αφήσουμε ένα παλιό Τριγλιανό, τον Αναστάση Τακά, να ξετυλίγει τις αναμνήσει ς του, στο βιβλίο του «Μονόλογος», και ας βρεθούμε νοερά εκεί μέσω της περιγραφή ς του μοναστηρι ού και της γιορτής

«Το μοναστήρι του Σωτήρα το αντικρίζε ις -βγαίνοντας από το χωριό και φτάνοντας στα μνήματα- ανάμεσα σε δυό βουνά, σε υψόμετρο εκατό μέτρα και σε απόσταση πέντε χιλιόμετρ α από το χωριό. Από το ύψωμα αυτό βλέπεις τον κάβο του Αρμαντλί, την Καλόλιμνο και κάθε καράβι, που περνά για τον κόλπο της Κίου.

Το μοναστήρι, όπως φαίνεται από το νεκροταφε ίο και τη Μονή των Πατέρων.
Διακρίνετ αι έντονα η κοίτη του Βαθέως Ρύακος.
(Το άσπρο κτήριο είναι τα ερείπια του σύγχρονου ορνιθοτρο φείου)

Πότε χτίστηκε το μοναστήρι αυτό άγνωστο1. Ζούσαν για να το φυλάνε και να εξασφαλίζ ουν την ύπαρξή του, δυό καλόγεροι: ο πατέρας Δόμνος και ο Ησαΐας, που τα φρόντιζε όλα.

Τρία κτίσματα είχε το μοναστήρι: Την εκκλησιά, που για να μπεις μέσα, περνούσες από ένα διάδρομο, με δύο παράλληλα, δεξιά και ζερβά, περάσματα για τους μοναχούς, και από κάτω τα κελάρια τους. Το μουζεκλίκι2, δεύτερο κτίσμα, όπου έκαναν τα κουκούλια τους και τρίτο ο στάβλος, με το χαγιάτι μπροστά, καμωμένο από τσιμέντο. Σ΄ αυτό έστρωναν το καλοκαίρι ψάθες και κάθονταν. Δίπλα, κολλητά, ήταν ο φούρνος και η κουζίνα, με τρεχούμεν ο νερό. Επάνω ο ξενώνας. Έπρεπε να ανέβεις μερικά σκαλιά, για να βρεθείς στο χωλ, που συνέχεια του ήταν ένα μεγάλο δωμάτιο με τζάκι. Από τα δύο παράθυρα του έβλεπες όλο το μερά της Τρίγλιας και την απεραντοσ ύνη της θάλασσας.


Τα ερείπια της μονής της Αγιά Σωτήρας, στο βάθος η Τρίγλια.

Στη μέση αυτού του τριγώνου, που σχημάτιζα ν τα τρία κτίσματα, υπήρχαν μια μεγάλη καρυδιά και μια φλαμουριά . Στη ρίζα τους ήταν ένα ξύλινο τραπέζι, με δύο καναπέδες, φτιαγμένο υς από άγριο ξύλο και στηριγμέν ους στο έδαφος. Χρησίμευα ν για αναπαμό και για φαγητό.

Κάθε παραμονή γιορτής ή Κυριακή, ο Ησαΐας χτυπούσε το σήμαντρο από τις τέσσερεις μεριές του μοναστηρι ού. Τότε, από τα γειτονικά κτήματα, άφηναν όλοι τις δουλειές τους και τραβούσαν για την εκκλησία. Ο γέροντας καλόγερος πάτερ-Δόμνος έψελνε τον εσπερινό. Η απόλυτη ησυχία της εκκλησίας την ώρα εκείνη έκανε την ψαλμωδία του κατανυκτι κή. Μέσα σ αυτήν την απόλυτη σιγή, ακούγοντα ν μονάχα ο ελαφρός μακρόσυρτ ος ήχος, που έκανε ο Ησαΐας, βηματίζον τας δώθε κείθε, με τα μεγάλα τσαρούχια του.

Μόλις τελείωνε η λειτουργί α, κάθονταν όλοι στο χαγιάτι, επάνω στις στρωμένες ψάθες. Δίπλα υπήρχε ένας γρανιτένι ος φανοστάτη ς, που είχε ύψος δυόμιση μέτρα. Στην κορυφή του ήταν τοποθετημ ένο ένα μεγάλο φανάρι, που το άναβαν στις γιορτές και όταν φιλοξενού νταν πιστοί και φίλοι του μοναστηρι ού.

Τη γιορτή του Σωτήρα, στις 6 Αυγούστου, που γιόρταζε το μοναστήρι, πολύς κόσμος ανέβαινε να προσκυνήσ ει από την Τρίγλια, από την Σιγή, από το Τερέκιοϊ και από ἀλλα κοντινά χωριά. Πρόχειροι μπουφέδες για την περίσταση, όπως τους λέγανε, με ζαχαρωτά, με κουλούρια και με κάθε είδους φαγώσιμα, ήταν στη διάθεση των προσκυνητ ών.

Στο μεγάλο σαλόνι που είχε το πανζεκλίκ ι3, οι νέοι χόρευαν πόλκα, με τη συνοδεία της λατέρνας. Κάτω από κάθε δένδρο ήταν και μια παρέα. Ἐπιναν το ρακί τους, που το συνόδευαν μεζέδες από χαμψιά και κολιαρούδ ια, έλεγαν τα αστεία τους και τραγουδού σαν τα τραγούδια της εποχής. Μετά το φαγητό γενικεύον ταν ο χορός, με λατέρνες και με μαντολίνα, Χόρευαν συρτό, πεταχτό και χασάπικο.

Τρίγλια 6 Αυγούστου 1922
Τριγλιανέ ς κοπέλες με μαντολίνα φωτογραφί ζονται στο πανηγύρι της Αγιά Σωτήρας.
Τα πιτσιρίκι α του χωριού πλαισιώνο υν την φωτογραφί α.
Η μητέρα μου (Γεωργία Πιστικίδο υ-Μυτιληναίου) καθιστή, κάτω δεξιά στη πρώτη σειρά!

Αυτό ήταν το μοναστήρι του Σωτήρα. Κέντρο παραθερισ μού, τόπος προσκυνήμ ατος, άσυλο των αρρώστων, καταφύγιο όσων έδερνε η κακοτυχία και η θλίψη. Τον καιρό που έπεσε η χολέρα στη Βιθυνία (1911) το μοναστήρι αυτό φιλοξένησ ε και περίθαλψε πάνω από εκατοπενή ντα οικογένει ες των γύρω χωριών.


1.   Το Μοναστήρι του Μεταμορφώ σεως του Σωτήρος Χριστού ή του Βαθέως Ρύακος, κτίστηκε το 860-900μ.Χ., από Καππαδόκε ς μοναχούς.
2.    Μουζεκλίκ ι, η αίθουσα κουκουλιώ ν
3.   Πανζεκλίκ ι, ο μπουφές (τραπέζι στρωμένο με φαγητά)






26
Εικόνες και Ιερά αντικείμε να εκκλησιών, στην περίοδο 1915-1918
(επιμέλεια Μάκη Αποστολάτ ου, Αύγουστος 2019


Στους Κώδικες της Τρίγλιας, που φυλάσσοντ αι στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, κρύβονται μικρές ή μεγάλες ιστορίες που σπάνια έρχονται στην επιφάνεια . Μία μικρή μεν, αλλά πολύ σημαντική ιστορία για την ορθοδοξία, έχει σχέση με τις Εικόνες και τα Ιερά σκεύη των Μονών και των Εκκλησιών που είτε διασώθηκα ν από τη διαρπαγή και τη λεηλασία, στην περίοδο της «μετατόπισης» (1915-1918), όπως έχει καταγραφε ί στον Κώδικα Πρακτικών ή «εξορίας» ή «πρώτου διωγμού», όπως συνηθίζετ αι να λέγεται από τους απογόνους και τους ιστορικού ς, των Τριγλιανώ ν από το χωριό τους, είτε βρέθηκαν μετά την επιστροφή τους στο χωριό.

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζ ονται τα στοιχεία που βρέθηκαν στον Κώδικα Πρακτικών αφενός για τον τρόπο φύλαξης μερικών ιερών σκευών, ιερατικών αμφίων και, γενικά, αργυρών αντικειμέ νων, αλλά και εικόνων εξαιρετικ ής σημασίας και αξίας, των εκκλησιών της Τρίγλιας, που διασώθηκα ν από προκρίτου ς στην περίοδο του πρώτου διωγμού, αφετέρου των εικόνων Μονών που βρέθηκαν σε άλλα χωριά το 1919.

Στον Κώδικα Πρακτικών (427), έχουν καταχωρηθ εί, μέχρι τη σελίδα 221, όλα τα πρακτικά μέχρι την ημερομηνί α 23.4.1915 και από τη σελίδα 223 μέχρι τη σελίδα 408 τα πρακτικά της περιόδου από 25.1.1919 μέχρι 19.8.1922, με μερικές εξαιρέσει ς καταχώρησ ης πρακτικών προηγούμε νης περιόδου. Όπως είναι γνωστό, στην περίοδο του πρώτου διωγμού των Τριγλιανώ ν στην Προύσα δεν λειτουργο ύσαν τα όργανα Διοίκησης της Τρίγλιας (Εφοροδημο γεροντία, Επιτροπές, Σωματεία κλπ) και, για το λόγο αυτό, δεν υπήρχαν πρακτικά για να καταχωρηθ ούν.

Στις σελίδες 222 και 223 έχουν καταχωρηθ εί ένα έγγραφο και δύο πρακτικά που αφορούν σε όλες τις ενέργειες που έγιναν από πρόκριτου ς Τριγλιανο ύς για τη φύλαξη των ιερών αντικειμέ νων αλλά και σημαντική ς αξίας εικόνων όπως εκείνη της Αγ. Επίσκεψης και της Παντοβασί λισσας. Δεδομένου ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι άγνωστα σε πολλούς, θεώρησα σκόπιμο και αναγκαίο να καταγράψω αυτή την ιστορία.

Στη σελίδα 222 του Κώδικα Πρακτικών έχει καταχωρηθ εί το έγγραφο του Ευγένιου Ν. Καλαφάτη, που συντάχθηκ ε, με ημερομηνί α 31.12/13.1.1917, στην Προύσα, όπου φυλάσσοντ αν οι Κώδικες. Στο έγγραφο αυτό περιγράφε ι αναλυτικά το ιστορικό της παραλαβής των ιερών αντικειμέ νων από τις πέντε εκκλησίες της Τρίγλιας, με πρακτικό επιτροπής της κοινότητο ς, τις προσπάθει ες κατάθεσής τους σε Οθωμανική Τράπεζα με τη συνδρομή του Επιτρόπου της Μητροπόλε ως Προύσας, την επίμονη απαίτηση του τελευταίο υ να τα παραδώσου ν στη Μητρόπολη και, τέλος, τη διαδικασί α κατάθεσής τους στο υποκατάστ ημα της τράπεζας στην Προύσα, προς φύλαξη.

Συγκεκριμ ένα στο έγγραφο αυτό ο Ευγένιος Καλαφάτης, αδελφός του Μητροπολί τη Χρυσόστομ ου, αναφέρει ότι:

Των ιερών σκευών και αμφίων ιερατικών και πάντων των προς ιερουργία ν αργυρών αντικειμέ νων (ων ο κατάλογος καταστρωθ είς παρεδόθη δια του Αιδ. ιερέως Χρυσάνθου (σ.σ. Γεράκη, ιερέως στον Αγ. Γεώργιο άνω και αδελφού του παππού μου Πολυνείκη) τη Μητροπόλε ι Προύσης προς φύλαξιν)  παραληφθέ ντων εκ των ιερών εκκλησιών Τριγλίας κατόπιν πρακτικού συνταχθέν τος υπό του Μουδίρη της κοινότητο ς Τριγλίας και υπογραφέν τος παρά των κ.κ. ιερέως Χρυσάνθου, Ευγ. Ν. Καλαφάτη, Θεαγ. Κοσμίδου, Κων/νου Στεργίου, και Γ. Κασούρη, μελών της προς παραλαβήν παρά των αρχών και παράδοσιν τοις ιδιοκτήτα ις και κατόχοις των εν ταις εκκλησίαι ς ευρεθέντω ν κατά την 17 Νοεμβρίου, επίπλων, ασφαλής τοποθέτησ ις ενεκρίθη ίνα γίνη παρά τω εν Προύση υποκαταστ ήματι της Οθωμ. Τραπέζης. Προς τον σκοπόν τούτον εκ των μελών της επιτροπής ο κ. Ευγ. Ν. Καλαφάτης εκ δε των πολιτών οι κ.κ. Λ. Τσάκωνας, Γ. Μποτός και Στεφ. Κασούρης μετέβησαν παρά τω γενικώ επιτρόπω του αγίου Προύσης ιεροδιακό νω κ. Πολυκάρπω και παρεκάλεσ αν αυτόν ίνα από κοινού μετά των αντιπροσώ πων της κοινότητο ς καταθέσωσ ιν ταύτα εις την Οθωμ. Τράπεζαν.

Του αρχιερατι κού τούτου επιτρόπου αρνηθέντο ς και επιμόνως αξιούντος κατ’ εντολήν του Μητροπολί του Προύσης την εν τη Μητροπόλε ι παράδοσιν και μη δεχομένου επέεμβασι ν και ανάμιξιν των πολιτών και κοσμικών εις τα τοιαύτα προς δε, απειλήσαν τος και Κυβενητικ ήν καταδίωξι ν προς επιτυχίαν του σκοπού, ον στοχάζετα ι ο Μητροπολί της του να γίνη εκείνος κάτοχος και κύριος των εν λόγω αντικειμέ νων, διότι ούτως ερμηνεύετ αι η διαταγή του υπουργείο υ των εσωτερικώ ν προς παράδοσιν των εκκλησιασ τικών αντικειμέ νων εις τας Μητροπόλε ις ενώ έπρεπε να ερμηνευθε ί δια των Μητροπόλε ων και της δικαιούχο υ κοινότητο ς. Η επιτροπή μετά των κ. Λ. Τσάκωνα και Γ. Μποτού παρέλαβεν και εκόμισεν ταύτα εις το ενταύθα υποκατάστ ημα της Οθωμ. Τραπέζης και παρεκάλεσ εν την διεύθυνσι ν όπως αποδεχθεί ταύτα ως παρακαταθ ήκην επ’ ονόματι της κοινότητα ς Τρίγλιας, του διευθυντο ύ όμως δηλώσαντο ς ότι διακανονι σμός δεν επιτρέπει την επ’ ονόματι κοινοτήτω ν και ηθικών προσώπων κατάθεσιν τοιούτων αντικειμέ νων, αλλά δέχεται καταθέσει ς επ’ ονόματι προσώπων ατομικώς ως τοιούτον υπεδείχθη ο υποφαινόμ ενος Ευγένιος Ν. Καλαφάτης πρώην βοηθός Μουτεσσαρ ίφης* το γε νυν δε εν Προύση εφησυχάζω ν όστις δυνάμει του υπ’ αριθμ (κενό) και ημερομηνί αν 13 Ιανουαρίο υ 1917 καταθετηρ ίου εγγράφου κατέθεσα τα εν λόγω αργυρά αντικείμε να αξίας δηλωθείση ς 250 διακοσίων πεντήκοντ α λιρών τουρκίας σήμερα την 13 Ιαν. 31 Δεκεμβρίο υ 1916 παρά τω υποκαταστ ήματι της ρηθείσης Τραπέζης μετά του παρόντος μου δηλώ κατηγορημ ατικώς ότι καίτοι τα αντικείμε να ταύτα εντός κιβωτίου σεσημασμέ νου τη εμέ σφραγίδι εις δύο μέρη, τοποθετημ ένα, έσται ιδιοκτησί α της κοινότητο ς Τριγλίας και ανήκουσι ως εσταί (5) πέντε εκκλησίας της ορθοδόξου κοινότητο ς τον Άγιον Γεώργιον κάτω, την Παναγίαν, τον Άγιον Ιωάννην, τον Άγιον Γεώργιον άνω και την Παναγίαν Παντοβασί λισσαν, υπόσχομαι δε να παραλάβω αυτά ουχί μόνος, αλλά μετά των δια της συνελεύσε ως της κοινότητο ς διαδειχθη σομένων προσώπων δια να τα παραδώσωμ εν εν καιρώ τω ευθέτω εις την δικαιούχο ν κοινότητα Τριγλίας.
Σφραγίς ως τεθείσα επί τε του κιβωτίου και του καταθετηρ ίου εγγράφου (υπάρχει σφραγίδα)
Εφ ω εγένετο το παρόν προς ένδειξιν και ασφάλειαν
Εν Προύση σήμερον τη 31/13/ i 1917         Ευγ. Ν. Καλαφάτης


* σ.σ. Μουτεσαρή φ= Έπαρχος,  Μουτεσαρι φλίκι= Επαρχία, Οθωμανική διοικητικ ή μονάδα μεσαίου μεγέθους που αντικατέσ τησε το σαντζάκι κατά την Ύστερη Οθωμανική περίοδο, μετά τη διοικητικ ή μεταρρύθμ ιση του 1864

Από την ανάγνωση αυτού του εγγράφου του Ευγ. Καλαφάτη, προκύπτει το ιστορικό της παραλαβής των ιερών αντικειμέ νων, από την επιτροπή, την 17η  Νοεμβρίου (μάλλον 1916), με την απόφαση να κατατεθού ν, ως παρακαταθ ήκη, σε Οθωμανική τράπεζα, η επιτροπή ζήτησε από τον επίτροπο της Μητρόπολη ς Προύσας να τη συνοδεύσε ι στην τράπεζα, αλλά εκείνος επέμενε να τα καταθέσου ν στη Μητρόπολη, αλλά η επιτροπή μετέβη στο υποκατάστ ημα της τράπεζας και τα κατέθεσε, ως παρακαταθ ήκη, στο όνομα του Ευγ. Καλαφάτη, αφού δεν δεχόταν η τράπεζα την κατάθεση στο όνομα της κοινότητα ς, και ο τελευταίο ς συνέταξε αυτό το έγγραφο δηλώνοντα ς ότι τα αντικείμε να προέρχοντ αι από τις πέντε εκκλησίες της Τρίγλιας και δεν ανήκουν στον ίδιο.

Στη σελίδα 223 του Κώδικα Πρακτικών έχουν καταχωρηθ εί δύο πρακτικά, το πρώτο που συντάχθηκ ε πάλι στην Προύσα, έξι μήνες αργότερα, με ημερομηνί α 29.6.1917, και το δεύτερο στην Τρίγλια, με ημερομηνί α 25.1.1919, δηλαδή μετά την επιστροφή των Τριγλιανώ ν από την εξορία τους.  Στο πρώτο καταγράφο νται, μάλλον με πρωτοβουλ ία του Ευγένιου Καλαφάτη, τα ιερά αντικείμε να και οι εικόνες που φυλάσσοντ αν από διάφορους προκρίτου ς και στο δεύτερο η παραλαβή όλων των ιερών αντικειμέ νων από την Εφοροδημο γεροντία της Τρίγλιας.

Αναλυτικά, στο από 29.6.1917 πρακτικό αναφέρετα ι ότι:

“Εκ των παραληφθέ ντων από τας εκκλησίας της κοινότητο ς Τριγλίας ιερών αντικειμέ νων, αμφίων, ιερατικών στολών, εικόνων κλπ εν κιβώτιον πλήρες ιερατικών αμφίων ευαγγελίω ν χαρτόδετω ν, δίσκων χαλκίνων ευρίσκετα ι προς φύλαξιν παρά τω κ. Λυκούργω Τσάκωνα. Δύο εικόνες, η της Επισκέψεω ς ψηφιδωτή, και αρχαιολογ ικήν αξίαν έχουσα ως και η της Παντοβασι λίσσης επάργυρος ως και δύο εξαπτέρυγ α αργυρά της εκκλησίας Παναγίας ευρίσκοντ αι παρά τω κ. Γ. Μποτώ, εις Σταυρός εκ των εξαπτερύγ ων της εκκλησίας Παναγίας ευρίσκετα ι παρά των κ. Ν. Καλπάκη ο δε Τίμιος Σταυρός ο ανήκων τη εκκλησία του αγίου Γεωργίου κάτω ευρίσκετα ι παρά τω κ. Αναστασίω Προύσαλη παραδοθεί ς υπό του κ. Γ. Μποτού.
Τα αντικείμε να ταύτα δεν εκρίθη δυνατόν να παραδοθώσ ι εις την Τράπεζαν όπως και τα άλλα δια πολλούς λόγους, δι’ ους και ενεκρίθη να μένωσι όπου ευρέθησαν και ευρίσκοντ αι.
Εν Προύση τη 29 Ιουνίου 1917
Λυκούργος Ν. Τσάκωνας             Ευγ. Ν. Καλαφάτης
Νικ. Καλπάκης
”.

Το πρακτικό φέρει τις υπογραφές των παραπάνω προκρίτων .

Στο από 25.1.1919 πρακτικό (σελ. 223) αναφέρετα ι ότι:

Τα ιερά σκεύη τα αναφερόμε να εις την σελίδα 222 ως είχον παρελήφθη σαν άπαντα σήμερον τη 25 Ιανουαρίο υ 1919 και δι’ αυτό οι τε καταθέται ήτοι ο κ. Ευγ. Ν. Καλαφάτης και οι θεματοφύλ ακες εισίν απαλλαγμέ νοι πάσης ενοχλήσεω ς όπως και ευθύνης.
Επί τούτοις εγράφη ενταύθα το παρόν
Εν Τριγλία τη 25 Ιανουαρίο υ 1919
Νικ. Καλπάκης
Αρ. Στέργιος
Κ. Μακασίκης
Σταύρος Φ. Νικολάου


Το πρακτικό φέρει τις υπογραφές των μελών της Εφοροδημο γεροντίας .

Το συμπέρασμ α αυτής της μικρής αλλά πολύ σημαντική ς ιστορίας είναι ότι, τα ιερά σκεύη και οι εικόνες των εκκλησιών, που κατάφεραν να διασώσουν ο Ευγ. Καλαφάτης και άλλοι πρόκριτοι της Τρίγλιας, επέστρεψα ν σ’ αυτές, μετά την επάνοδο των Τριγλιανώ ν στο χωριό τους, στα τέλη του 1918, και δεν θα μάθουμε ποτέ την τύχη τους, αν  ο Ε. Καλαφάτης και οι λοιποί πρόκριτοι τα είχαν αφήσει στη Μητρόπολη .

Εκτός, όμως, από τα ιερά αντικείμε να κα εικόνες που διασώθηκα ν, όπως περιγράφε ται παραπάνω, κατά την περίοδο εξορίας των Τριγλιανώ ν στην Προύσα στην περίοδο από τα μέσα του 1915 μέχρι το τέλος του 1918, η Τρίγλια και η ευρύτερη περιοχή λεηλατήθη καν από τους Τούρκους (ντόπιους και πρόσφυγες που εγκαταστά θηκαν στα χωριά) και οι εικόνες και τα σκεύη των εκκλησιών και των Μονών αφαιρέθηκ αν και είτε πουλήθηκα ν είτε καταστράφ ηκαν.
Με στόχο την αναζήτηση εικόνων, η Εφοροδημο γεροντία συζήτησε το θέμα την 23.3.1920 (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 319) και αποφάσισε την αποστολή του προκρίτου Κων. Χ’’Αναστασίου για την αναζήτηση και περισυλλο γή εικόνων. Στο πρακτικό αυτό αναφέρετα ι ότι:

Κατά την συνεδρίαν ταύτην η Εφοροδημο γεροντία συνελθούσ α υπό την προεδρεία ν του τακτικού αυτής Αντιπροέδ ρου συνεσκέφθ η περί της περισυλλο γής των ιερών εικόνων αμφοτέρων των Μονών Πατέρων Μηδικίου και Αγ. Ιωάννου Πελεκητής και των περιοίκων ομογενών και ορθοδόξων Κοινοτήτω ν ως και των αλλοθρήσκ ων τοιούτων, ευρισκομέ νων εν αυταίς συνεπεία της μετατοπίσ εως του 1915 της ημετέρας Κοινότητο ς εις Προύσαν γενομένης λεηλασίας και διαρπαγής και αυτών ακόμη των ιερών κειμηλίων της Κοινότητο ς ημών και των Μονών εξ ων τινά επωλήθησα ν παρά των επιδρομέω ν και προσωρινώ ς εγκαταστα θέντων προσφύγων Τούρκων εις ομοδόξους Κοινότητα ς. Επί τούτω αποφασίζε ται υπό της Εφοροδημο γεροντίας όπως αποσταλεί ο εκ των μελών αυτής Κωνσταντί νος Χ’’Αναστασίου και φροντίση όπου το δυνατόν και την αποτελεσμ ατικωτέρα ν περισυλλο γήν των περισωθέν των εικόνων.
Μετά ταύτα διαλύεται η συνεδρία.
Τη 23 Μαρτίου 1920
Ο Αντιπρόεδ ρος
Θεολόγος Φούντας
Τα μέλη
Χαρίδημος Τιτάγκος
Αρ. Στέργιος
Νικ. Καλπάκης


Φαίνεται ότι οι ενέργειες του Κων/νου Χ’’Αναστασίου έφεραν αποτέλεσμ α, αφού λίγες μέρες αργότερα επέστρεψε από την Απολλωνιά δα μεταφέρον τας επτά εικόνες της Μονής Πατέρων Μηδικίου και το σχετικό πρακτικό (29.3.1920) καταχωρήθ ηκε στον Κώδικα  (σελ. 321), όπως περιγράφε ται στη συνέχεια:

Κατά την συνεδρίαν ταύτην η Εφοροδημο γεροντία συνελθούσ α υπό την προεδρεία ν του τακτικού αυτής Αντιπροέδ ρου συνεσκέφθ η περί του τρόπου της εγκαταστά σεως των υπό του κ. Κωνσταντί νου Χ’’Αναστασιάδου εξ Απολλωνιά δος μεταφερθέ ντων επτά ιερών εικόνων της Μονής των πατέρων Μηδικίου και επί τη ευκαιρία ταύτη περί της επαναφορά ς των προ της μετατοπίσ εως της Κοινότητο ς ημών χριστιανι κού εθίμου της τελέσεως εσπερινού … εν τη Ιερά Μονή των Πατέρων Μηδικίου και την πανήγυριν … ”.

27
Ακαδημίες Α.Ο.Τ. Ραφήνας / Πρόγραμμα προπονήσεων σεζόν 2019-2020
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 24 Ιούλιος 2019, 11:47:39 πμ »

Η Επιτροπή Υποδομών του Α.Ο. Τριγλίας Ραφήνας ανακοινών ει το πρόγραμμα προπονήσε ων της αγωνιστικ ής σεζόν 2019-2020 για τα τμήματα υποδομών.


Κ-18
Δευτέρα 21.00 – 22.30 Γήπεδο Ραφήνας
Τρίτη 21.00 – 22.30 Γήπεδο Ραφήνας
Τετάρτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Πέμπτη 21.00 – 22.30 Γήπεδο Ραφήνας

Κ-16
Δευτέρα 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Τρίτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Πέμπτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Νταού
Παρασκευή 21.00 – 22.30 Γήπεδο Ραφήνας

Κ-14
Δευτέρα 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Τετάρτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Πέμπτη 19.30 – 21.00 Γήπεδο Νταού

Κ-12
Τρίτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Νταού
Πέμπτη 18.00 – 19.30 Γήπεδο Ραφήνας
Παρασκευή 18.30 – 20.00 Γήπεδο Νταού

K-10
Τρίτη 18.15 – 19.15 Γήπεδο Ραφήνας
Πέμπτη 18.15 – 19.15 Γήπεδο Ραφήνας
Παρασκευή 18.00 – 19.00 Γήπεδο Νταού

K-8
Τρίτη 17.00 – 18.00 Γήπεδο 5Χ5 Διασταύρω σης
Πέμπτη 17.00 – 18.00 Γήπεδο 5Χ5 Διασταύρω σης
Παρασκευή 19.15 – 20.15 Γήπεδο 5Χ5 Διασταύρω σης

ΠΡΟΠΟΝΗΣΕ ΙΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥ ΛΑΚΩΝ

Οι ώρες θα οριστικοπ οιηθούν αρχές Σεπτεμβρί ου

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΕΝΑΡΞΗΣ ΠΡΟΠΟΝΗΣΕ ΩΝ

Κ-18 Ημερομηνί α έναρξης 19 Αυγούστου στο Γήπεδο Ραφήνας.
Ώρα προσέλευσ ης 20.00

Κ-16 Ημερομηνί α έναρξης 26 Αυγούστου στο Γήπεδο Ραφήνας
Ώρα προσέλευσ ης 17.00

Κ-14 Ημερομηνί α έναρξης 2 Σεπτεμβρί ου στο Γήπεδο Ραφήνας
Ώρα προσέλευσ ης 17.30

Κ-12, Κ-10, και Κ-8
Ημερομηνί α έναρξης 3 Σεπτεμβρί ου στα αντίστοιχ α γήπεδα προπονήσε ων
28
Α.Ο.Τ Ραφήνας / Έναρξη προετοιμασίας και πρόγραμα φιλικών
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 24 Ιούλιος 2019, 11:42:02 πμ »
Η Τριγλία Ραφήνας ανακοινών ει το πρόγραμμα φιλικών αγώνων πριν την έναρξη του πρωταθλήμ ατος.

17/08/2019 ΑΟΤ Αλίμου – Τριγλία Ραφήνας

25/08/2019 Θησέας ΝΜ – Τριγλίας Ραφήνας

28/08/2019 Τουρνουά εις μνήμη Γεωργίου Λουκάτου (Θύελλα – Τριγλία – Μαρκό)

31/08/2019 Αστέρας Βάρης – Τριγλία Ραφήνας

04/09/2019 ΟΦ Γέρακα – Τριγλία Ραφήνας

07 – 08/09/2019 Τουρνουά ΧΡΥΣΟΣΤΟΜ ΕΙΑ 2019

15/09/2019 Τριγλία Ραφήνας – Μαρκό

Σε περίπτωση που αλλάξει κάποια ημερομηνί α ή η έδρα τέλεσης αγώνων, θα ειδοποιήσ ουμε με νεότερη ανάρτηση.

Η έναρξη προετοιμα σίας έχει ορισθεί για την Δευτέρα 5 Αυγούστου 2019 στο Δημοτικό Γήπεδο Ραφήνας, με ώρα προσέλευσ ης των ποδοσφαιρ ιστών στις 5 το απόγευμα.
29
Ο Χρυσόστομ ος και το Νεκροταφε ίο
(επιμέλεια Μάκη Αποστολάτ ου, Ιούλιος 2019)

Στους Κώδικες της Τρίγλιας, που φυλάσσοντ αι στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, κρύβονται μικρές ή μεγάλες ιστορίες που σπάνια έρχονται στην επιφάνεια . Είναι σε όλους γνωστό ότι, ο Χρυσόστομ ος, Μητροπολί της Δράμας το 1907, εξορίστηκ ε στη γενέτειρά του την Τρίγλια και δραστηριο ποιήθηκε προτείνον τας και υλοποιώντ ας πολλά έργα που άφησαν εποχή. Το δεύτερο  έργο,  που πρότεινε στους συμπολίτε ς του και υλοποιήθη κε (το πρώτο ήταν το Μεταξουργ είο που δεν υλοποιήθη κε), ήταν ένα σύγχρονο, για την εποχή εκείνη, νέο Νεκροταφε ίο, για τους Έλληνες Χριστιανο ύς της Τρίγλιας.

Ο Απόστολος Τσίτερ περιγράφε ι γλαφυρά το ιστορικό της ιδέας του Χρυσόστομ ου, για τη δημιουργί α νέου Νεκροταφε ίου στην Τρίγλια (Τρίγλια του Κιανού Κόλπου της Προποντίδ ος, σελ 26):
Η Τρίγλια είχε δύο Νεκροταφε ία: Ένα για τον κάτω μαχαλά, σε ένα άφραχτο και εγκαταλελ ειμένο ελαιώνα, το λεγόμενο Σκυλάμπελ ο, και ένα για τον επάνω μαχαλά και την συνοικία του Αγίου Ιωάννου, σε άφραχτο επίσης μέρος, ονομαζόμε νο Ρυακιές, πίσω από το τουρκικό Νεκροταφε ίο, τα Αχούρια λεγόμενο. Σε κηρύγματά του όταν ήταν εξόριστος από την Μητρόπολη Δράμας, επί Χαμιτικού καθεστώτο ς, ετόνισε, ότι ήταν ντροπή για μια κοινότητα σαν την Τρίγλια νε περιφρονή, με τέτοιο τρόπο εγκατάλει ψης, τους νεκρούς της. Έπρεπε να δημιουργη θή νεκροταφε ίο. Απέναντι από το Μοναστήρι των Πατέρων υπήρχε ένας γκρεμός όπως τον έλεγαν, μια απότομη κατηφοριά, μόλις κατάλληλη για βοσκή. Πολύ απότομη. Ανήκε στο Μοναστήρι . Έγραψε στα Πατριαρχε ία, διότι το Μοναστήρι ήταν Σταυροπηγ ιακό, εξαρτόταν δηλαδή κατευθεία ν από το Πατριαρχε ίο και όχι από τον τοπικό μητροπολί τη Προύσης. Ήρθε η άδεια παραχωρήσ εως στην κοινότητα για δημιουργί α Νεκροταφε ίου”.

Η έκταση για το νέο νεκροταφε ίο παραχωρήθ ηκε από τη Μονή Πατέρων (Μηδικίου), στην Κοινότητα Τρίγλιας, με αντάλλαγμ α, άλλης ισάξιας κοινοτική ς έκτασης. Βρισκόταν επί του επαρχιακο ύ δρόμου Τρίγλια-Μιχαλίτσι (Karacabey), ακριβώς απέναντι από τη Μονή, σε επικλινές λοφώδες έδαφος, όπως περιγράφε ι ο Απ. Τσίτερ.

Πληροφορί ες για την έναρξη και την πρόοδο των εργασιών του συγκεκριμ ένου έργου αντλούμε από τις συχνές ενημερωτι κές επιστολές του Χριστόφορ ου Μουμτζή προς το γιο του Αλέξανδρο, που εργαζόταν στο Βουκουρέσ τι (Τριγλιανό Χρονικό), στις οποίες περιγράφο νται αναλυτικά και γλαφυρά η δράση και τα έργα του Χρυσόστομ ου στην Τρίγλια, στην περίοδο 1907-1909, πολύ περισσότε ρο λόγω της φιλικής σχέσης του με τον Χρυσόστομ ο. Σε όλη την περίοδο ανέγερσης του αναλημματ ικού τοίχου (αντιστήρι ξης) του νεκροταφε ίου, αλλά και όλων των υπόλοιπων εργασιών που εκτελέστη καν (φύτευση δένδρων, ναίδριο και δεξαμενή), έδινε στο γιο του πλήρη και αναλυτική περιγραφή για την εξέλιξη των εργασιών και έτσι γνωρίζουμ ε όλες τις λεπτομέρε ιες που αφορούν στο νέο νεκροταφε ίο. Το έργο ξεκίνησε το Νοέμβριο 1907 και ολοκληρώθ ηκε το 1908, και μετά πάροδο δύο ετών (1910) συντάχθηκ ε και ο Κανονισμό ς λειτουργί ας του, που καταχωρήθ ηκε στον Κώδικα Πρακτικών .

Πρώτη αναφορά στο έργο του νέου Νεκροταφε ίου γίνεται στην από 27.11.190 7 επιστολή του Χρ. Μουμτζή (Τριγλιανό Χρονικό, σελ. 84), στην οποία περιγράφε ι τη θέση του Νεκροταφε ίου και τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες κάτοικοι της Τρίγλιας εργάστηκα ν για το συγκεκριμ ένο έργο. Η «περιτείχιση», που αναφέρετα ι στην επιστολή, αφορά στην κατασκευή του επιμήκους αναλημματ ικού τοίχου επί του δρόμου, για την αντιστήρι ξη των υπερκείμε νων εδαφών. Σημειώνετ αι ότι ο τοίχος αυτός εξακολουθ εί να υπάρχει και σήμερα, κατά το μεγαλύτερ ο τμήμα του, 109 χρόνια μετά την κατασκευή του. Αλλά περισσότε ρες λεπτομέρε ιες για το θέμα αυτό θα αναφερθού ν στη συνέχεια:

Το δεύτερον έργον είναι η περιτείχι σις του νέου νεκροταφε ίου του κειμένου άνωθεν της μεγάλης οδού της διερχομέν ης έμπροσθεν του γνωστού καζίνου της Μονής των Πατέρων, συγκείμεν ον, κατ’ έκτασιν εκ 10 χιλιάδων πήχεων. Ούτος, επ’ εκκλησίας ποιήσας εις τον λαόν έκκλησιν, αφού πρώτον υπέδειξε την εν τω Τόπω ανάγκην αυτού, υπεχρεώθη σαν οι άνθρωποι να φέρωσι τας αναγκαιού σας πέτρας εις τον τόπον της εργασίας, άλλος να συνδράμη χρηματικώ ς και άλλος να εγασθή εις εκσκαφήν των χανδάκων των θεμελίων και εις άλλας εργασίας. Άπαντες οι κάτοικοι ανέλαβον να εργασθούν επί μερικάς ημέρας δωρεάν και κατόπιν επί μικρώ ημερομισθ ίω, οικονομικ ά αγοράζετα ι και η άσβεστος εξ ης εκομίσθη εις τον τόπον της εργασίας αρκετή, επίσης και αρκετάς πέτρας ο λαός εκόμισε και από προχθές την Κυριακήν εν συρροή πλήθους ανθρώπων, προηγηθεί σης τελετής ήρξατο η θεμελίωση ς”.

Στην από 30.11.190 7 επιστολή του (σελ. 85), συνεχίζει την περιγραφή, εν είδει λεπτομερο ύς ημερολογί ου εργασίας:

Περί της περιτειχί σεως του νέου νεκροταφε ίου, ο λαός εις την έκκλησιν του εν λόγω Αρχιερέως εδέχθη και εφάνη πρόθυμος έκαστος να συνδράμη και συνεισφέρ η όπως δύναται, και αφ’ ης ημέρας απεφασίσθ η τούτο εξακολουθ ούν οι κάτοικοι να προσφέρου ν προς την επιτροπήν (εφορίαν) άλλος ολίγα και άλλος περισσότε ρα χρήματα, άλλοι να μετακομίζ ουν πέτρας, έτεροι να εκσκάπτου ν και ετοιμάζου ν τους χάνδακας δια να τεθούν τα θεμέλια και επ’ αυτών η περιτείχι σις. Έκτοτε ο Α.[γιος] Δράμας καθεκάστη ν πορευόμεν ος εις το γήπεδον ένθα εξακολουθ εί η εργασία, εν συνοδεία εφόρων και προυχόντω ν, και τους καθ’ οδόν συναντόμε νος προτρέπει με καλούς λόγους και παρακινεί να επιδοθώσι ν εις την εργασίαν. Αφού εν τω γηπέδω του εν λόγω νεκροταφε ίου μετεκομίσ θη και ητοιμάσθη αρκετόν υλικόν οίον πέτραι, άσβεστος και άμμος [παραπομπή: «Ο Σπ. Λοβέρδος στο μνημονευθ έν έργο του «Ο Μητροπολί της Σμύρνης Χρυσόστομ ος» γράφει: «Όταν μίαν πρωίαν παρετήρησ εν ότι η θάλασσα, αποσυρθεί σα ένεκεν αμπώτιδος, απεκάλυψε ν εις την παραλίαν μεγάλην έκτασιν άμμου, διέταξε να ηχήσουν οι κώδωνες της εκκλησίας δια να συγκεντρω θούν οι κάτοικοι της Τρίγλιας. Ο Μητροπολί της κρατών πτύον ανά χείρας … τεθείς επί κεφαλής των συγκεντρω θέντων μετέβη εις την παραλίαν και επεδόθη εις το έργον παρορμών όλους εις έντονον εργασίαν ούτως, ώστε μέχρι του απογεύματ ος συνεκομίσ θησαν σωροί όλοι άμμου, επαρκείς δια τα ανεγειρόμ ενα κτίρια» (σελ. 119)] προς μίξιν, την ημέραν του παρελθόντ ος Σαββάτου την 24ην ήδη εκπνεύσαν τος {Δεκεμβρίου} εγένετο απόφασις να γίνη δια την επιούσαν Κυριακήν εν εκκλησιασ τική παρατάξει η κατάθεσις του θεμελείου λίθου και έναρξις εργασίας. Ένεκα τούτου κατά την παρελθούσ αν Κυριακήν ο Άγ. Δράμας, ο ακάματος ούτος Αρχιερεύς, εν συρροή απείρου πλήθους, εκ των δύο φύλλων, και εμού παρόντος, ετέλεσεν εν τω ιερώ της Μονής Πατέρων ναώ μεγαλοπρε πή λειτουργί αν (όχι όμως εν μονοκλησί α) ενδεδυμέν ος λαμπράν στολήν και μίτραν επίσης …. Μετά την απόλυσιν εξήλθεν ο Αγ. Δράμας, την ετέραν στολήν του ενδεδυμέν ος και εν μεγάλη εκκλησιασ τική παρατάξει προπορευο μένων των εξαπτερύγ ων και των ψαλτών ψαλλόντων ήπετο ο Αρχιερεύς και του πλήθους ακολουθού ντος, επορεύθη εις το εν λόγω νεκροταφε ίον και εκεί τελέσας τον αγιασμόν και αναγνώσας την περί πήξεως θεμελίου ευχήν έθετο τον θεμέλιον λίθον, αρκετών δε κτιστών όντων ετοίμων αμέσως και πυρετωδώς ήρχισεν η εργασία. Επί τέλους, ηγίασε δια του αγιασμού ένα έκαστον, λαβόντες δε και το αντίδωρον άλλοι απήλθον και άλλοι έμειναν βιηθούντε ς τους εργαζόμεν ους κτίστας. Έμενε και ο Άγ. Δράμας, ήρχισε δε κατά ώραν του γεύματος να βρέχη και ως έμαθον, συνεγευμά τισε μετά των κτιστών και των βοηθών εις την σάλαν  της Μονής και ως εργάτης και ούτος εκράτη εις χείρας ένα κολιόν και έτρωγε με ξηρό ψωμί, διότι δεν ήθελε να φάγη από το φαγητόν όπερ το έφερεν εκ της οικίας του χωριστά και κατά μόνας. Εις όλην την λήξασαν εβδομάδα, επίσης και σήμερον ακόμη, καθεκάστη ν μεταβαίνο υσιν 100 κατά μέσον όρον άτομα κτίσται, βοηθοί φέροντες πλησίον αυτών τας πέτρας και άλλα, μετακομισ ταί λίθων με τα ζώα και αμάξια από διάφορα μέρη, έτεροι φέρουσιν άσβεστον και άμμον και άλλοι ποιούνται την κατέργασι ν της ασβέστου και μήξιν της άμμου. Προς τροφήν των πλείστων των δωρεάν εργαζομέν ων, τους άρτους άλλους μεν αγοράζουσ ι και άλλους προσφέρου σιν οι πολίται, ως και όσπρια μαγειρευμ ένα, ψάρια αλίπαστα, λάδια, ξύδια και κρασιά από τα σπίτια τα προσφέρου σι δωρεάν. Ούτω πως εξακολουθ εί η εργασία και καθεκάστη ν μεταβαίνε ι εκείσε ο Άγ. Δράμας και εκεί διέρχεται όλην την ημέραν και πότε, πότε φέρει πλησίον των κτιστών πέτρας, και όλως λόγος γίνεται μεταξύ των κατοίκων περί του ζήλου και της δράσεως της Α. Πανιερότη τος! Και δια τον ευπροσήγο ρον και μειλίχιον τρόπον του κατεγοήτε υσε τους πάντας”.

Στην από 18.12.190 7 επιστολή του (σελ. 87) διαβάζουμ ε την πρόοδο των εργασιών, στο διάστημα των 18 ημερών από την προηγούμε νη:

Την προχθές Κυριακήν 16ην οδεύοντος ελειτούργ ησεν ο Αγ. Δράμας εν συρροή πλήθους εν τη ι. εκκλησία του Αγίου Γεωργίου της ενορίας της οικογενεί ας του, … και επί τέλους προέτρεψε το μετά ζήλου ακροόμενο ν ακροατήρι ον να επιδοθή και εργασθή εις αποπεράτω σιν του δια την Τρίγλιαν μεγάλου θεωρουμέν ου έργου του μείον του ημίσεως αναπολειπ ομένου προς περιτείχι σιν του νεκροταφε ίου – ου ο χώρος και το εμβαδόν εις 8 και πλέον χιλιάδων τετραγωνι κών αρχ. πήχεων… .”.

Στην από 15.1.1908 επιστολή (σελ. 88) αναφέρει: “… βλέπων Αυτόν καθεκάστη ν πορευόμεν ον εις τον τόπον της εργασίας και επιστατού ντα εις την περιτείχι σιν του νεκροταφε ίου, αφού από πρωίας με άκραν  δημοτικότ ητα διερχόμεν ος τα καφενεία προτρέπει και παρακινεί τους πάντας και πάσης ηλικίας να πορευθώσι και εργασθώσι εις την εν λόγω εργασίαν, λέγων ότι δι’ όλας τα ηλικίας υπάρχει εργασία, οίτινες αθρόοι βαίνουσι”.

Στην επιστολή της επομένης ημέρας (16.1.1908, σελ. 88) περιγράφε ι την περαίωση των εργασιών ανέγερσης του αναλημματ ικού τοίχου μήκους 100 και πλέον πήχεων, αλλά και τα επόμενα σχέδια του Χρυσόστομ ου για το νεκροταφε ίο:

"… Η περιτείχι σις του νεκροταφε ίου επερατώθη αλλ’ επειδή Ούτος θέλει να γίνη κομψόν και ωραίον εις τους διερχομέν ους την από κάτω λεωφόρον (τον έμπροσθεν του καζίνου δρόμον) και θεωμένους το εν λόγω νεκροταφε ίον, απεφασίσθ η, επί του μεγάλου ανεγερθέν τος τείχους μήκους 100 και πλέον πήχεων κατά μήκος του νεκροταφε ίου εκ μέρους του δρόμου, προς στήριξιν της όχθης εφ’ ης κείται το νεκροταφε ίον να τεθώσι σιδηραί κιγκλίδες, ενώ εν τω μέσω του τείχους εγένετο λιθίνη κλίμαξ δι’ ης ανέρχεταί τις θέλων να επισκεφθή το νεκροταφε ίον, εν τω μέσω δε των κιγκλίδων θα ανεγερθή σιδηρά θύρα και επ’ αυτής καταπέτασ μα. Δια τα απαιτούμε να ουκ ολίγα έξοδα προς κατασκευή ν των κιγκλίδων, της θύρας και πληρωμής των ημερομισθ ίων των κτιστών των τειχών – πλην των ημερομισθ ίων των δωρεάν εργασθέντ ων – εσύναξεν η επί τούτο επιτροπή και συνάξει εισέτι εκ συνεισφορ ών. Καθ’ εκάστην μετέβαινε ν ο Άγ. Δράμας εις τον τόπον της εργασίας και αυτοπροσώ πως επιστατών επί του γενομένου έργου παρορμών τους εργαζομέν ους εις την μετά ζήλου εργασίαν με τους γλυκείς Αυτού λόγους, και ούτε αι καιρικαί μεταβολαί ήγουν ψυχρών ανέμων, δριμέων και ψύχους και ελαφρών βροχών ανεχαίτιζ ον τον ζήλον του μεταβαίνε ιν εις τον τόπον της εργασίας. Πορευομέν ου δε αυτού από πρωίας εις την εργασίαν παρεκίνη εις εργασίαν πλην τους καθ’ οδόν συναντών εισήρχετο και εν τοις καφενείοι ς. Παρεκίνη και έπειθε τους θαμώνας αυτών οίτινες απερχόμεν οι ευχαρίστω ς επορεύοντ ο προς εργασίαν. Τινές εξόρυνται λίθους άνωθεν του νεκροταφε ίου και των παρακείμε νων μερών των προπόδων της Χρυσοποδι άς, όπου ευρέθησαν τυχαίως και αππροσδοκ ήτως ορυχεία καλού λίθου (όπου μεγάλως διηυκόλυν ε το έργον), έτεροι μετέφερον αυτούς πλησίον των κτιστών, και γυναίκες δε έπραττον τούτο, και άλλοι εκόμιζον δι’ αμαξών την εκ των ασβεστοπο ιείων δια την χρήσιν των τειχών άσβεστον και άμμον εις το μέρος της εργασίας, και τινές έφερον δι’ αμαξών πέτρας από μακρύτερα μέρη.

Καθεκάστη ν οι εργαζόμεν οι εξ όλων των τάξεων, οίον μπακάληδε ς, καφετζίδε ς, ευγενείς, εργατικοί νέοι και γέροντες, πλούσιοι και πένητες, πότε ολίγοι και πότε περισσότε ροι, έφθαναν ενίοτε πλέον των 200 ατόμων. Άπαντες οι εργαζόμεν οι εγευμάτιζ αν εκεί επί τόπου δι’ άρτων της αγοράς και όσους απέστελλο ν δωρεάν αι συμπαρούσ αι ζηλωταί οικογένει αι, αίτινες έστελλον προσέτι και δια πρσφάγιον ιχθείς αλιπάστου ς, ελαίας, έλαιον, κρόμμυα, φασούλια βρασμένα με τα καζανάκια, οίνον, ρακήν και ενίοτε χαλβάδες σπιτίσιου ς. Ότε ο καιρός εν καιρώ του γεύματος επαπειλεί το υπό βροχής, εισερχόμε νοι εις την Μονήν εγευμάτιζ αν εις την γνωστήν σάλλαν της Μονής, συνεγευμά τιζε δε μετά τούτων και ο Άγ. Δράμας κρατών δια μιάς χειρός άρτον και δια της ετέρας κολιόν, έτρωγε και ηύχετο την ευόδωσιν του έργου. Συνέτρωγε μετά των εργαζομέν ων διότι και ο ίδιος ηργάζετο, επέβλεπε τους κτίστας, επεσκέπτε το τα άναντα υψηλά των ορυχείων των λίθων μέρη, εβοήθη εις την εκ της οδού άρσιν των επ’ αυτής πεσόντων χωμάτων εκ του κριμνήσμα τος μέρους της υψηλής όχθης εις ανέγερσιν του κατά μήκους του νεκροταφε ίου τείχου και έφερον αυτά και έρριπτον εις το εσωτερικό ν πλάγιον του καζίνου προς εύρυνσιν αυτού. Η άρσις του χώματος εκ της οδού και καθαρισμο ύ αυτής, ανάγκης ούσης εις πρόληψιν του σχηματισθ ησομένου βορβόρου, ηργάζετο μεταξύ άλλων και ο Άγ. Δράμας, μεθ’ ενός εναλλάξ των προυχόντω ν και εφόρων και ιερέων μετεκόμιζ ον με τον τεζιαρέ λεγόμενον το χώμα έρριπτον αυτό εφ’ ου είπον ανωτέρω μέρους, και ούτω έλαβε πέρας η περιτείχι σις του νεκροταφε ίου και έμειναν μόνον να τεθώσιν αι κιγκλίδες και η σιδηρά θύρα. Η θύρα δι’ ης θα εισέρχετα ι η με το λείψανον νεκροφόρο ς άμαξα, αφέθη το μέρος αυτής εις την βόρειον και ανατολική ν πλευράν του τείχους δηλ. από το μέρος της κωμοπόλεώ ς μας, εγένετο δια τούτο και ετέρα οδός άνωθεν της λεωφόρου άγουσα κατ’ ευθείαν εις το νεκροταφε ίον
.”

Με τις θαυμάσιες και λεπτομερε ίς περιγραφέ ς στις παραπάνω επιστολές του Χρ. Μουμτζή, καταγράφη κε ο τρόπος και ο χρόνος (ένας ημερολογι ακός μήνας, συμπεριλα μβανομένω ν και των Χριστουγέ ννων, Πρωτοχρον ιάς και Θεοφανείω ν 1907-1908), για την ανέγερση του τοίχου του νεκροταφε ίου. Προκαλεί εντύπωση, όμως, η μη αναφορά του Χρ. Μουμτζή, στις επιστολές του, στην ενσωμάτωσ η στον επιμήκη τοίχο, με χτιστά ευμεγέθη γράμματα από κόκκινα τούβλα, των δύο φράσεων “ΣΑΛΠΙΣΗ ΚΑΙ ΕΓΕΡΘΗΣΟΝ ΤΑΙ ΟΙ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΕΙΟΙΣ”, αριστερά από τη σιδερένια είσοδο, και “ΧΟΡΗΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΡΙΓΛΙΑΣ ΩΚΟΔΟΜΗΘΗ”, δεξιά από την είσοδο. Τα γράμματα έχουν σχηματισθ εί με ύψος από 4 έως και 6 όρθιων ή πλαγιαστώ ν κόκκινων τούβλων και αυτά που εξακολουθ ούν να υπάρχουν στα τμήματα του τοίχου, που δεν έχουν καταρρεύσ ει (Σεπτέμβρι ος 2018) είναι: 1) το "Ν" από το "ΕΓΕΡΘΗΣΟΝ ΤΑΙ", 2) το "Ι από το "ΟΙ", 3) το "ΤΟΙ" από το "ΤΟΙΣ", 4) το "ΜΕΙΟΙΣ" από το "ΜΝΗΜΕΙΟΙΣ", 5) το "ΟΙΝΗ" από το "ΚΟΙΝΗ", 6) το "ΟΡΘΟΔ" από το "ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ", 7) το "ΙΑΣ" από το "ΤΡΙΓΛΙΑΣ" και 8 ) το "ΩΚΟ" από το "ΩΚΟΔΟΜΗΘΗ" (http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1700.msg2598#msg2598 ). Στο βιβλίο “Τρίγλια του Κιανού Κόλπου Προποντίδ ος” του Απ. Τσίτερ (σελ. 27) αναφέρετα ι ότι: “Στους τοίχους της πρόσοψης του Νεκροταφε ίου, οι οποίοι εχωρίζοντ ο από μια μεγαλόπρε πη σιδερένια πόρτα, έβαλε και έγραψαν με χτιστά κόκκινα τούβλα τα εξής:” και παραθέτει τις δύο παραπάνω φράσεις καθώς και σχέδιο του τοίχου με «αναπαράσταση από μνήμης».

Στην από 5.2.1908 επιστολή του Χρ. Μουμτζή (Τριγλιανό Χρονικό, σελ. 95) περιγράφο νται αφενός οι εργασίες φύτευσης δένδρων στο χώρο του νεκροταφε ίου αφετέρου η ανέγερση μικρής εκκλησίας (ναϊδρίου) και οστεοφυλα κίου κάτω απ’ αυτήν:

Εν τω νεκροταφε ίω φυτεύοντα ι προς διακόσμησ ιν αυτού διάφορα αειθαλή δένδρα, οσονούπω τεθήσοντα ι αι σιδηραί κιγκλίδες επί του κατά μήκους του δρόμου μεγάλου τείχους. Τοιαύτη η δράσις του αόκνου Αγ. Δράμας! Και άπαντα γίνονται υπό την επίβλεψιν Αυτού….  Επειδή ελησμόνησ α να σε κάμω λόγον περί ετέρας του Άγ. Δράμας πράξεως αξίας περιγραφή ς, την περιγράφω ενταύθα. Θεωρήσας ανάγκην του ανεγείραι εν τω νεκροταφε ίω μικρόν τι εκκλησίδι ον και υπ’ αυτό κοιμητήρι ον (οστεοθήκη ν), αλλά δια τα απαιτούμε να χρήματα προς οικοδομήν αυτού, δια να μη επιβαρύνη τους άνδρας κατοίκους του Τόπου – τους οποίους αρκετά δια το νεκροταφε ίον εφορολόγη σε – διενοήθη να το ανεγείρη δι’ εράνου και συνεισφορ ών του γυναικείο υ φύλου, και ούτω διορίσας εξαμελή επιτροπήν κυριών εκ των τα πρώτα φερόντων Καλλιόπης Καλεμκερί νας προέδρου, Όλγας χήρας αδελφής Του αντιπροέδ ρου, Μαριγώς Ιωακείμ Ταμίου, Ανθής Αθ. Κοτσηφίου γραμματέω ς και ετέρων δύο βοηθών, αίτινες περιελθού σαι εσύναξαν μόνον από τας γυναίκας 6 χιλιάδας Γρ”.

Στην από 7.3.1908 επιστολή του (σελ. 98) περιγράφε ι τις εργασίες εξόρυξης και μεταφοράς λίθων και φύτευσης δένδρων:

Κατά τας πρώτας ημέρας της ης διανύομεν τεσσαρακο στής ο Άγ. Δράμας ηργάζετο εις το νεκροταφε ίον με αρκετάς γυναίκας των ενταύθα πάσης τάξεως μεταφερου σών πέτρας απ’ επάνω του νεκροταφε ίου υπό την «Χρυσοποδιά» ας εξόρυττον άνδρες, εις το μέσον του νεκροταφε ίου όπου θ’ ανεγερθή ναίδριον και υπ’ αυτό κοιμητήρι ον το οποίον θ’ ανεγερθή μόνον δι’ εξόδων των γυναικών. Επιστατών δε Ούτος και εις φύτευσιν διαφόρων δένδρων εκ πολλού κόπου ησθένησε και την 1ην Κυριακήν της Ορθοδοξία ς, εν η θα ελειτούργ ει, έκειτο κλινήρης ο καϋμένος, τούτο κατελύπησ ε ημάς άπαντας. Επί του παρόντος ο Άγ. Δράμας έχει καλώς”.

Στην από 28.3.1908 επιστολή του (σελ. 98) περιγράφε ι τη συνέχιση των εργασιών του ναϊδρίου και την κατασκευή δεξαμενής για το πότισμα των δένδρων:

Από εβδομάδος ο καιρός εβελτιώθη, ο δε Άγ. Δράμας καθεκάστη ν μεταβαίνε ι εις το νεκροταφε ίον και επιστατεί εις ανέγερσιν ναϊδρίου βυζαντινο ύ ρυθμού και υπ’ αυτό κοιμητήρι ον και οικοδόμησ ιν δεξαμενής ήτις θα πληρούται ύδατος εν αυτή ρέοντος, προς ποτισμόν των διαφόρων δενδρυλίω ν και ανθέων άπερ τη επιστασία του ρυθμικώς φυτεύοντα ι και προς αναψυχήν των επισκεπτώ ν”.

Στην από 18.4.1908 επιστολή του (σελ. 101) περιγράφε ι 1) τη φύτευση δένδρων, 2) την αποπεράτω ση του ναϊδρίου και 3) το ξεκίνημα των εργασιών κατασκευή ς δεξαμενής:

Ούτος καθεκάστη ν μεταβαίνω ν εις το νεκροταφε ίον καταγίνετ αι μετά και άλλων συμπορευο μένων των καλυτέρων νέων (και του ιδίου εργαζομέν ου) πλην της εξωραίσεω ς του νεκροταφε ίου δια φυτών ποικίλων ανθέων (διάφορα δένδρα ως πεύκαι, κυπάρισοι και άλλα εφυτεύθησ αν εντός εις διάφορα αυτού μέρη κατά τον παρελθόντ α Μάρτιον) εις τα κατά μήκος της οδού και άνωθεν του τείχους κατωφερή και επικλινή του νεκροταφε ίου μέρη – όπου δεν θα ορύσσοντα ι τάφοι – τα οποία να δύνανται να θεώνται οι εκείθεν διερχόμεν οι δια της έμπροσθεν κειμένης οδού άνθρωποι, καταγίνετ αι προσέτι και επιστατεί εις την αποπεράτωσιν του εν τω νεκροταφε ίω ανεγειρομ ένου ναϊδρίου και υπ’ αυτού κοιμητηρί ου (κρύπτης οστέων), το οποίον επερατώθη σχεδόν με σχέδιον κομψόν ρυθμού γοτθικού και ουχί βυζαντινο ύ ως σε έγραφον. Εσχάτως επελείφθη την ανέγερσιν δεξαμενής προς το επάνω  του κοιμητηρί ου μέρος προς διοχέτευσ ιν ύδατος εν τω νεκροταφε ίω, λαμβανομέ νου μέρους του παρά του νεκροταφε ίου διερχομέν ου ύδατος των κρημνών των επάνω συνοικιών…. Ακάματος ο Άγ. Δράμας εις όλον το διάστημα της ενταύθα διαμονής του, κατά τας εργασίμου ς ημέρας μετέβαινε και επεστάτη εις την ανέγερσιν των τειχών του νεκροταφε ίου, την ισοπέδωσι ν των εδαφικών ανωμαλιών και κατόπιν αυτών την εξωράϊσιν αυτού και ανέγερσιν του ρυθέντος ναϊδρίου, εις δε τας εκ  κακοκαιρί ας μη εργασίμου ς ημέρας ειργάζετο εν τη Μητροπόλε ι μετά επιτροπής συντάσσων κανονισμο ύς και συγκροτών συνελεύσε ις προς συζήτησιν και απόφασιν …  ”.

Αυτή ήταν η τελευταία επιστολή του Χρ. Μουμτζή, στην οποία γίνεται λόγος για το νεκροταφε ίο.

Δύο χρόνια αργότερα, σε πρακτικό (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 102-103), χωρίς ημερομηνί α, αλλά μετά την 10.6.1910 (ημερομηνί α του πρακτικού 104) έχει καταγραφε ί ο «Κανονισμός του εν Τριγλία κοινοτικο ύ νεκροταφε ίου»:

“Άρθρον Α’) Φροντίδι και επιστασία του Σεβασμιωτ άτου Μητροπολί του Σμύρνης κ.κ. Χρυσοστόμ ου και χορηγία των ορθοδόξων Ελλήνων Τριγλίας ιδρύθη κατά το έτος 1907 εν τη ορθοδ. Ελλην. Κοινότητι Τριγλίας νεκροταφε ίον, ούτινος το γήπεδον αντηλλάγη μετά της ιεράς Μονής Μηδικίου απέναντι άλλου ισοτίμου κτήματος της κοινότητο ς παραχωρηθ έντος τη Μονή όπως το ειρημένον νεκροταφε ίον ανήκη αδιαφιλον ικήτως και συναπαλλο τριώτως τη ειρημένη Ελληνική Κοινότητι .

Άρθρον Β’) Εν τω νεκροταφε ίω τούτω θάπτονται πάντες οι ορθόδοξοι νεκροί εντόπιοι και ξένοι ως και πας Χριστιανό ς κατόπιν σχετικής αδείας της Διοικούση ς Εκκλ. Αρχής.

Άρθρον Γ’) Αι εν τω νεκροταφε ίω θέσεις είνε κατά προδιαγεγ ραμμένου και επισυνημμ ένου ώδε σχεδίου ωρισμέναι και διαιρούντ αι εις τρεις τάξεις ούτω: Η Α’ σειρά των τάφων κατά την πρόσοψιν απ’ άκρου εις άκρον, αι 4 πρώται σειραί εκατέρωθε ν κατά την εγκάρσιαν και μεσαίαν οδόν ως και έτεραι 4 σειραί αι εκατέρωθε ν της οδού της αγούσης εις το Γυμναστήρ ιον μέχρι της δεξαμενής, ορίζονται δια την Α’ τάξιν. Το μέρος το κείμενον όπισθεν των 4 σειρών των εκατέρωθε ν της οδού της αγούσης εις το Γυμναστήρ ιον και εκτεινόμε νον από της παραλλήλο υ οδού της Αναπαύσεω ς μέχρι της δεξαμενής, ορίζεται δια την Β’ τάξιν. Το δε υπόλοιπον μέρος του νεκροταφε ίου, πλην του Γυμναστηρ ίου, δια την Γ΄ τάξιν.

Άρθρον Δ’) Ο επιθυμών να ταφή ο νεκρός του εις την Α’ τάξιν κατά την υπάρχουσα ν σειράν υποχρεούτ αι εις την καταβολήν ημισείας οθ. λίρας υπέρ του κοινοτικο ύ ταμείου, ο δε επιθυμών να ανεγείρη μνημείον ή οικογενει ακόν τάφον υποχρεούτ αι να πληρώνη τρεις (αρ. 3) οθ. λίρας δι’ έκαστον τετραγωνι κόν μέτρον.

Άρθρον Ε’) Ο επιθυμών να ταφή ο νεκρός του εις την Β’ τάξιν κατά την υπάρχουσα ν σειράν υποχρεούτ αι εις την καταβολήν ενός τετάρτου  οθ. λίρας υπέρ του κοινοτικο ύ ταμείου, να ανεγείρη δε μνημείον ή οικογενει ακόν τάφον υποχρεούτ αι να πληρώνη δύο (αρ. 2) οθ. λίρας δι’ έκαστον τετραγωνι κόν μέτρον.

Άρθρον ΣΤ’) Εν τη Γ’ τάξει η ταφή του νεκρού γίνεται δωρεάν, αλλά και κατά σειράν ως φαίνεται εν τω επισυνημμ ένω σχεδιαγρά μματι (σ.σ. δεν βρέθηκε στον Κώδικα), μη επιτρεπομ ένων επ’ ουδενί λόγω υπερπηδήσ εων. Αλλά και εν τη Γ’ τάξει, εάν θελήση τις να ανεγείρη μνημείον είτε τάφον, υποχρεούτ αι να πληρώνη μίαν (αρ. 1) οθ. λίρας δι’  έκαστον τετραγωνι κόν μέτρον.

Άρθρον Ζ’) Αι διαστάσει ς των μνημείων ή οικογενει ακών τάφων και δια τας τρεις τάξεις δεν δύνανται να είνε ολιγώτερα ι των τριών τετραγωνι κών μέτρων.

Άρθρον Η’) Οι τάφοι εν τη Α’ και Β’ τάξει πρέπει να απέχωσι αλλήλων κατά εν μέτρον.

Άρθρον Θ’) Μετά την συμπλήρωσ ιν τριετίας από της ταφής του νεκρού η Διοικούσα Αρχή του νεκροταφε ίου συνεννοεί ται μετά των ενδιαφερο μένων, όσον αφορά  την εκσκαφήν δια την ανακομιδή ν ή την ανέγερσιν τάφου. Μετά παρέλευσι ν δε 6 μηνών από της κοινοποιή σεως δικαιούτα ι η Διοικ. Κοινοτική Αρχή να προβή αυτεπαγγέ λτως εις την εκσκαφήν και ανακομιδή ν του τάφου και κατάθεσιν των οστών εντός κιβωτίου εν τω Κοιμητηρί ω.
Άρθρον Ι’) Η διεύθυνσι ς του νεκροταφε ίου επαφίεται, το γε νυν, εις την Εφορο/ντίαν Τριγλίας ήτις οφείλει να διατηρή εν αυτώ επιστάτην εκτελούντ α και χρέη κηπουρού προς περιποίησ ιν του κήπου του νεκροταφε ίου.

Άρθρον ΙΑ’) Ο επιστάτης του νεκροταφε ίου κρατεί διπλότυπο ν, εν ω σημειούτα ι η θέση, ο αριθμός και η χρονολογί α εκάστου νεκρού, δικαιούτα ι δε να λαμβάνη δικαίωμα εκσκαφής δια τάφον νεκρού δέκα (αρ. 10) γρ., ως και δικαίωμα δι’ ανασκαφήν προς ανακομιδή ν λειψάνων έτερων δέκα (αρ. 10) γρόσια. Οι άποροι εξαιρούντ αι.

Άρθρον ΙΒ’) Η Διοικούσα Αρχή θα φροντίζη να τίθενται επί εκάστου τάφου σιδηρούς σταυρός με αύξοντα αριθμόν εισπράττο υσα επί τούτω γρ. 5 λόγω αξίας του σταυρού δι’ όλας τας σειράς.

Άρθρον ΙΓ’) Η εκτέλεσις και εφαρμογή του παρόντος Κανονισμο ύ ανατίθετα ι τη εκάστοτε Εφοροδημο γεροντία Τριγλίας
”.

Τον Κανονισμό υπέγραψαν οι Εφοροδημο γέροντες Ευγ. Ν. Καλαφάτης, Αρμόδιος Στέργιος, Δημήτριος Κ. Τακάς και Φίλιππος Ε. Καβουνίδη ς
και οι πολίτες Λυκούργος Ν. Τσάκωνας, Φίλιππος Σ. Κάρατζης, Δημοσθένη ς Τακάς, Νικ. Καλπάκης, Μενέλαος Ε. Χ’’Μελ…, Βασίλειος Κατουπάς?, Θεοδόσιος Σ. Ορφανίδου, Αντώνιος Α. Χαστόγλου, Θεμιστοκλ ής Δ. Παλληκαρά ς, Αναστάσιο ς Ν. Πόλκας, Σωτήρης Σ. Μαθιάς, Στυλιανός Στέργιος, Κων/νος Στέργιος, Θεολόγος Φούντας, Γεώργιος Α. …, Γεωρ. Δ. Πινιοτίδη ς, Α. Κελάδης.

Στο πρακτικό της 10.1.1911 (Κώδικας Πρακτικών, σελ. 111) αποφασίστ ηκε η προσθήκη άρθρου στον Κανονισμό του Νεκροταφε ίου:

Η Κοινότης προκειμέν ου περί του κανονισμο ύ του Νεκροταφε ίου απεφάσισε να προσθέση και το εξής άρθρο εις συμπλήρωσ ιν:

Ο δωρούμενο ς εις την Κοινότητα είτε εις χρήμα είτε εις κτήμα άνω των 50 λιρών τουρκίας έχει το δικαίωμα να ανεγείρει μνημείον επί τόπου εις ον θα θάπτεται παραχωρου μένου τούτου δωρεάν υπό της Κοινότητο ς
”.

Η Κοινότητα αποδέχτηκ ε τη δωρεά σ’ αυτήν του θανόντος Ιωακείμ Παπαδόπου λου, «συνισταμένης εξ ενός ελαιοτοπί ου μετά βαχτσέ κειμένου εις θέσιν Καλιάγκου ς», ανακήρυξε τον μακαρίτη ευεργέτη αυτής και, με βάση αυτό το άρθρο, δόθηκε η δυνατότητ α στους κληρονόμο υς  του να ανεγείρου ν μνημείο στον τάφο του.

Στο επόμενο από 11.1.1911 πρακτικό (Κώδικας πρακτικών, σελ. 113) καταγράφη κε η ακόλουθη επεξήγηση για το άρθρο που είχε προστεθεί την προηγουμέ νη στον Κανονισμό του Νεκροταφε ίου:

Επεξηγηματικώς δε προς το πρόσθετον άρθρον του Νεκροταφε ίου το επιψηφισθ έν υπό της χθεσινής Συνελεύσε ως σχετικώς προς τους δωρητάς ευεργέτας της Κοινότητο ς ενεκρίθη και απεφασίσθ η όπως παραχωρεί ται εις το Νεκροταφε ίον συμφώνως τω σχετικώ άρθρω του Κανονισμο ύ τούτου τόπος (3) μέτρων δωρεάν υπό της Κοινότητο ς εις την πρώτην θέσιν”.

Αν και ο Χρυσόστομ ος βρισκόταν στην Τρίγλια, κατά τη 2η εξορία του, από τον Ιούνιο 1909 μέχρι τουλάχιστ ον την 19.4.1910, οπότε προήδρευσ ε, ως Μητροπολί της Σμύρνης πλέον (εξελέγη την 13.3.1910), Γενικής Συνελεύσε ως των κατοίκων της Τρίγλιας, παρατηρού με ότι ο Κανονισμό ς του Νεκροταφε ίου δεν καταχωρήθ ηκε στον Κώδικα Πρακτικών, στην περίοδο παραμονής του στην Τρίγλια, αλλά μεταγενέσ τερα (μετά την 10.6.1910), ενώ την 10.5.1910 έφτασε στη Σμύρνη, μετά από περιπετει ώδες ταξίδι.

Από την ανάγνωση των άρθρων του Κανονισμο ύ προκύπτει η πληρότητά τους, ως προς τη λειτουργί α του Νεκροταφε ίου. Δεν υπάρχουν, όμως, στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των νεκρών που τάφηκαν στο διάστημα της λειτουργί ας του, λαμβανομέ νης υπόψη και της περιόδου εξορίας των Τριγλιανώ ν, κατά τον 1ο διωγμό (1915-1918).

Στην ιστοσελίδ α http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=454.0  του forum trigliano i.gr έχει αναρτηθεί, από τον Αλέκο Κοκκαλά, βίντεο από την εκδρομή Τριγλιανώ ν στην πατρίδα, το 1978, με τον «Κένταυρο». Στο  1.49 του βίντεο έχει αποτυπωθε ί ο τοίχος του Νεκροταφε ίου, αλλά σε κακής ποιότητος εικόνα, στο 1.58 η σιδερένια πόρτα εισόδου στο Νεκροταφε ίο, στο 2.03 το ναίδριο του νεκροταφε ίου, που εξακολουθ ούσε να υπάρχει τότε, και στο 2.06 η είσοδος της Μονής Πατέρων. Από το βίντεο αυτό προέρχετα ι η επόμενη φωτογραφί α μιας πλευράς του ναιδρίου, που φαίνεται ότι εξακολουθ ούσε να υπάρχει το 1978, στην οποία φαίνεται εντοιχισμ ένο αρχαίο στέλεχος.


Οι πληροφορη τές του Κέντρου Μικρασιατ ικών Σπουδών περιγράφο υν τα Νεκροταφε ία της Τρίγλιας:

Τρία νεκροταφε ία είχαμε πριν γίνη το καινούργι ο, το μεγάλο, που έκαμε ο Σμύρνης Χρυσόστομ ος. Το ένα ήταν του Κάτω Άϊ Γιώργη και της Παναγίας, μαζί, το Σκυλάμπελ ο που λέγαμε, πλάι στο χωριό. Το άλλο ήταν του Άϊ Γιάννη, η Ρυακιά, και το τρίτο ήταν του Επάνω Άϊ Γιώργη, Κυπαρισσι ώτη, έξω από το χωριό κι αυτό στα χωράφια. Αυτό το χρησιμοπο ιούσαν και οι άλλες δυό συνοικίες του επάνω μαχαλά.
Ύστερα αχρηστεύτ ηκαν αυτά, όταν έγινε το καινούργι ο, το έκαμε ο Δεσπότης ο Σμύρνης, τότε που ήταν εξόριστος στην Τρίγλια. Αυτό ήταν ωραίο νεκροταφε ίο, περιμανδρ ωμένο πέρα-πέρα. Έπεφτε καμιά δεκαπεντα ριά λεπτά έξω απ’ το χωριό, στ’ αλώνια του Μοναστηρι ού των Πατέρων, από δίπλα περνούσε ο δημόσιος δρόμος. Ούτε θάχη βουλιάξη το περιμάνδρ ωμα, υποθέτουμ ε, γιατί θα έκλινε το δρόμο (υποθέτουν δηλ. οι πληροφορη τές ότι οι Τούρκοι θα φρόντισαν να μην γκρεμιστε ί ο τοίχος , γιατί λόγω της θέσεώς του, εάν γκρεμιζότ αν θα έφραζε το δημόσιο δρόμο).
Από τη μια μεριά ως την άλλη ήταν γραμμένη με μεγάλα γράμματα, από τούβλα, η επιγραφή:
ΣΑΛΠΙΣΗ ΚΑΙ ΕΓΕΡΘΗΣΟΝ ΤΑΙ ΟΙ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΕΙΟΙΣ
ΧΟΡΗΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΡΙΓΛΙΑΣ ΩΚΟΔΟΜΗΘΗ
Μέσα είχε κι ένα εκκλησάκι, και το οστεοφυλά κιο δίπλα-δίπλα, και συντριβάν ι και δεξαμενή και ιδιαίτερο χώρο για γυμναστήρ ιο, στον ίδιο περίβολο αλλά χωρισμένο . Οι μεγάλες τάξεις του σχολείου μαζευούμα στε και μας πήγαιναν εκεί για να γυμναζόμα στε, όπως είναι ο προσκοπισ μός.
Είχε και κηπουρό ιδιαίτερο να το περιποιεί ται, άμα περνούσες από κει, από το δρόμο, Μάϊο μήνα, τι λουλούδια ήταν εκείνα! Τι μοσκιά!
Τάφους είχε και μαρμάρινο υς και απλούς, χωματένιο υς, ανάλογα με τη δύναμη του καθενός. Οι περισσότε ροι ήταν απλοί με ξύλινους σταυρούς.
Το Τούρκικο νεκροταφε ίο ήταν στ’ Αχούρια, δηλαδή το καινούργι ο, αυτό που είχαν σε χρήση, γιατί παλιά είχαν τρία-τέσσερα σε διάφορα σημεία του χωριού και στο Μεϊdάνι και στο Σεργί , ήταν παλιά τούρκικα νεκροταφε ία, εμείς δεν τα φτάσαμε να λειτουργο ύν, μόνο κανένα μάρμαρο υπήρχε
”.

Στο φύλλο 31/20.4.1981 των Τριγλιανώ ν Νέων έχει δημοσιευτ εί το 4ο μέρος από τις «Αναμνήσεις Τριγλιανο ύ» του Στ. Βελισσάρη, στο οποίο περιλαμβά νεται περιγραφή για το Νεκροταφε ίο:

Το δεύτερο άξιο θαυμασμού, τόσο για τους Τριγλιανο ύς, όσο και για τους ξένους, ήταν το νεκροταφε ίο του χωριού. Από την ανηφορική του είσοδο, τους διαδρόμου ς και τον μανδρότοι χό του, όλα ήταν σκεπασμέν α με πάσης φύσεως λουλούδια . Κυριαρχού σαν όμως οι πολύχρωμε ς τριανταφυ λλιές. Την άνοιξη μοσχοβολο ύσε ο τόπος και χαιρόταν το μάτι. Ήταν πράγματι ένας επίγειος παράδεισο ς. Αδύνατο να έλθει ξένος στην Τρίγλια και να μην  επισκεφθε ί μεταξύ άλλων και το νεκροταφε ίο. Ποια, όμως, απογοήτευ ση μας περίμενε, όταν, κατά την επίσκεψή μας στο χωριό το 1972, στη θέση του νεκροταφε ίου, είδαμε ένα χωράφι, όπου δυο-τρεις Τούρκοι χωρικοί μάζευαν πατάτες; Το μόνο που μας θύμισε το νεκροταφε ίο, ήταν ένα εντοιχισμ ένο με κόκκινα τούβλα ρητό στον τοίχο, που συγκρατού σε τα χώματα κατά μήκος του δημόσιου δρόμου. Δεν μπορέσαμε όμως να το διαβάσουμ ε, διότι δεν θελήσαμε να επισύρουμ ε την προσοχή των δύο Τούρκων που μας συνόδευαν στον περίπατό μας”.

Φωτογραφί ες του Νεκροταφε ίου έχουν αναρτηθεί από την Ευγενία Μυτιληναί ου στις ιστοσελίδ ες http://www.triglianoi.gr/index.php?action=gallery;sa=view;id=394 και http://www.triglianoi.gr/index.php?action=gallery;sa=view;id=393  από την επίσκεψή της στην Τρίγλια το 2007.

Με την απόφαση 4/13.2.1990 του Δήμου Τρίγλιας και την απόφαση 1299/31.8.1990 του Περιφερει ακού Συμβουλίο υ Προστασία ς Πολιτιστι κής και Φυσικής Κληρονομι άς της Προύσας (BURSA KÜLTÜR ve TABİAT VARLIKLAR INI KORUMA KURULU), και BKTVKK/ 16.06.146/4734/11.9.1990 του Γραφείου Προέδρου (BÜRO MÜDÜRLÜĞÜ), ο τοίχος του Ελληνικού Νεκροταφε ίου χαρακτηρί στηκε ως μνημειακή κατασκευή .



Ο Χρυσόστομ ος και το Γυμναστήρ ιο


Μετά την ολοκλήρωσ η των εργασιών κατασκευή ς και διαμόρφωσ ης του νέου Νεκροταφε ίου (τοίχος αντιστήρι ξης στον επαρχιακό δρόμο, ανέγερση του ναϊδρίου, φύτευση δένδρων και φυτών, τοποθέτησ η σιδερένια ς πόρτας εισόδου από το δρόμο και κατασκευή δεξαμενής, για το πότισμά των δένδρων και φυτών), ο Χρυσόστομ ος σκέφτηκε την κατασκευή ενός Γυμναστηρ ίου, για την άθληση των νέων της Τρίγλιας και ο κατάλληλο ς χώρος ήταν διαθέσιμο ς πάνω από την έκταση του Νεκροταφε ίου.

Πληροφορί ες για την κατασκευή του αντλούμε, και γι’ αυτό το έργο του Χρυσόστομ ου, από τις λεπτομερε ίς ενημερωτι κές επιστολές του Χριστόφορ ου Μουμτζή προς το γιο του Αλέξανδρο . Πρώτη αναφορά για τη διαμόρφωσ η του γυμναστηρ ίου κάνει ο Χρ. Μουμτζής στην από 11/6/1908 επιστολή του (Τριγλιανό Χρονικό, σελ. 113).  Συγκεκριμ ένα γράφει:

Καταυτάς ο Τόπος ή κάλλιον ο Άγ. Δράμας φιλοξενεί χάριν του Τόπου δύο επίσημα άτομα ο εις είναι προγυμνασ τής και διευθυντή ς των γυμναστηρ ίων του Γυμνασίου Ανδριανου πόλεως  και Κων/πολίτης, την πατρίδα, τον οποίον προ 15 ημερών μετεκαλέσ ατο ο Άγ. Δράμας, όστις επιστατών και οδηγών δύο των ενταύθα τεκτόνων ανήγειρε το γυμναστήρ ιον εντελές όπως απαιτείτα ι. Τούτο να γίνη εντός του περιβόλου του νεκροταφε ίου προς το βόρειον μέρος”.

Όπως είναι γνωστό, ο Μητροπολί της Δράμας Χρυσόστομ ος αναχώρησε από την Τρίγλια το Σάββατο 19.7.1908, προκειμέν ου να επιστρέψε ι στην έδρα του, μέσω Κων/πόλεως, επωφελούμ ενος της γενικής αμνηστίας που έδωσε ο Σουλτάνος με το νέο Τουρκικό Σύνταγμα. Αλλά και από την έδρα του δεν σταμάτησε να φροντίζει για τα έργα που είχε πραγματοπ οιήσει στο διάστημα παραμονής του στην Τρίγλια (1907-1908). Στην από 26.12.190 8 επιστολή του (Τριγλιανό Χρονικό, σελ. 116), ο Χρ. Μουμτζής περιγράφε ι τις ενέργειες του Χρυσόστομ ου για την αποστολή στην Τρίγλια δασκάλου, που ήταν και γυμναστής, και ανέλαβε τη διεύθυνση του γυμναστηρ ίου και την εκπαίδευσ η των μαθητών στη γυμναστικ ή:

Κατά την απέλευσιν και μετάβασιν αυτού εις την επαρχίαν Του ο Άγ. Δράμας κατά την υπόσχεσίν του μας έστειλε ένα νεαρόν διαδάσκαλ ον εκ των αποφοίτων του των Σερρών γυμνασίου, όστις εξηκολούθ η το διαδασκαλ ικόν επάγγελμα εν τη επαρχία Δράμας και εκείθεν καταγομέν ου (Μακεδών), εις τον καιρόν της ενάρξεως των μαθημάτων των Σχολών μας ελθών ενταύθα. Ών δε και επιτήδειο ς προγυμνασ τής ανέλαβεν ως εσυμφωνήθ η να διδάσκη μεν εν τη ενταύθα Σχολή, να διευθύνη δε και τα εν τω νεκροταφε ίω κείμενα και υπό του Αγ. Δράμας ιδρυθέντα γυμναστήρ ια και ούτω εις ορισμένας ημέρας και υπό του καιρού ευνοϊκάς, μετά το μεσημέρι παραλαμβά νει τους μαθητάς (πλην της νηπιαγωγι κής τάξεως) και στοιχηδόν και με βήμα στρατιωτι κόν και εμμελούς μακεδονικ ού ή άλλου ελληνικού άσματος μεταβαίνο υσιν εις τα γυμναστήρ ια και εκεί εξακολουθ ούν εισέτι να γυμνάζοντ αι μόνον δια των εαυτών σωμάτων (η δια των οργάνων γύμνασις θα αρχίση μετά τον Μάρτιον), εκεί διδάσκοντ αι και γυμνάζοντ αι εις διαφόρους στρατιωτι κούς βηματισμο ύς, εις σχηματισμ όν τετράγωνα, δύζυγα, ουλαμούς και άλλα, και με την ιδίαν τάξιν επανακάμπ τουν εις την Σχολήν και εκείθεν διαλύοντα ι (περί γυμναστηρ ίων ο λόγος, τα μανθάνω παρά του εγγονού μου και σου ανεψιού Ιουστίνου «Παλληκαρά» - του επιθέτου ποιήσαντο ς εις τον γυμναστήν καλήν εντύπωσιν  - αποτελούν τος και τούτου μέλους των γυμναζομέ νων μαθητών). Η εις τους μαθητάς γύμνασις, ούσης καινοφανο ύς πράγματος ελήφθη υπό των εκ των  κατοίκων νεοτεριζό ντων υπό σπουδαίαν έποψιν, ώστε ο εν λόγω γυμναστής διδάσκαλο ς αποδείξας την ανάγκην αγοράς 90 τον αρ. ομοιομόρφ ους ενδυμασία ς γυμναστικ ής – φανέλας, παντελονί ου κοντού, μακράς μέχρι των γονάτων μαύρας περικνημί δας, ζεύγους εμβάδων και πηλικίου – κατορθώθη η αγορά των εν λόγω ενδυμασιώ ν δια συνεισφορ ών των ευκαταστά των των γονέων των μαθητών και υπό άλλων νεοτεριζό ντων πολιτών ανά Γρ. 5, 10 και 20 διδομένων εκ προκρίσεω ς……

Δια την προημερών έναρξιν της συγκλήσεω ς της Βουλής εξ υπουργικο ύ διατάγματ ος, διετάχθηκ αν οι λαοί της Τουρκίας να πανηγυρήσ ουν κατά την ορισμένην εκείνην την ημέραν οι ενταύθα κάτοικοι Κοινοβουλ ίου. Εκείνη λοιπόν την ημέραν οι ενταύθα κάτοικοι ενθουσιοδ ώς έλαβον μέρος εις την τελετήν και αθρόοι συνήλθον ενώπιον του δέον κτηρίου όπου επαιάνιζε μουσική. Τους δαφνοφορο ύντας μαθητάς εσυνόδευο ν οι έφοροι, οι διδάσκαλο ι και ιδίως επί κεφαλής των μαθητών ο εν λόγω γυμναστής διευθύνων και επιτηρών το βήμα αυτών (πριν αγορασθώσ ιν όμως αι της γυμναστικ ής στολαί) και ούτως οι μαθηταί με το στρατιωτι κόν βήμα και άδοντες ελευθερία ς εμβατήρια έφθασαν ενώπιον του διοικητηρ ίου
”.

Πληροφορί ες για το γυμναστήρ ιο δίνουν και οι πληροφορη τές στο Κέντρο Μικρασιατ ικών Σπουδών, κατά την περιγραφή του Νεκροταφε ίου:

… Μέσα είχε κι ένα εκκλησάκι, και το οστεοφυλά κιο δίπλα-δίπλα, και συντριβάν ι και δεξαμενή και ιδιαίτερο χώρο για γυμναστήρ ιο, στον ίδιο περίβολο αλλά χωρισμένο . Οι μεγάλες τάξεις του σχολείου μαζευούμα στε και μας πήγαιναν εκεί για να γυμναζόμα στε, όπως είναι ο προσκοπισ μός.”

Ο Απόστολος Τσίτερ περιγράφε ι την ιδέα του Χρυσόστομ ου, για τη δημιουργί α Γυμναστηρ ίου (Τρίγλια του Κιανού Κόλπου της Προποντίδ ος, σελ 27), εξοπλισμέ νου με τα απαραίτητ α όργανα, ως εξής:

Στην κορυφή του θαυμάσιου Νεκροταφε ίου εφρόντισε ο αείμνηστο ς και δημιουργή θηκε ένα θαυμάσιο, με όλα τα απαραίτητ α γυμναστικ ά όργανα, Γυμναστήρ ιο, για να υπενθυμίζ η, όπως έλεγε, στους ανθρώπους ότι  μόνος τρόπος να έχη καλή υγεία είναι να δημιουργή με την άσκηση γερό σώμα”.


30
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 10 Ιούλιος 2019, 01:19:04 πμ »
Για την αγαπημένη θεία Ελευθερία



Την περασμένη Πέμπτη, στις 4 του Ιούλη 2019, μίσεψε για μακριά η Ελευθερία Δημητρακο ύ, η πολυαγαπημένη θεία Ελευθερία .
Εκεί ψηλά στους ουρανούς θα σμίξει ξανά με τον Στάθη το Δημητρακό, τον αγαπημένο της σύζυγο με τον οποίο μοιράστηκ αν μόνο λίγους μήνες οικογενει ακής ευτυχίας.
Έπειτα από κοντά ογδόντα χρόνια χωρισμού θα σμίξουν ξανά.   

H Ελευθερία Δημητρακο ύ γεννήθηκε στην Τρίγλια της Βιθυνίας το 1920.
‘Ηταν κόρη του Χρυσόστομου Καπάνδρια και της Ευθυμίας.
Στην Τρίγλια πρόλαβε να ζήσει μόνο δύο χρόνια.

Με τον ξεριζωμό βρέθηκε αρχικά στην Τένεδο και στη συνέχεια στη Ραφήνα.
Ήρθε στη Ραφήνα τριών χρονών με τους γονείς της και εδώ έζησε όλη της τη ζωή.
Εδώ γεννήθηκε ο αδελφός της, ο Μήτσος ο Καπάνδρια ς, ο πρώτος Ραφηνιώτη ς Τριγλιανό ς.

Η Ελευθερία παντρεύτη κε σε ηλικία 20 ετών  τον Στάθη το Δημητρακό του Αρχιμήδη και της Μαρίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1940 ο Στάθης ο Δημητρακό ς , λίγους μήνες μετά το γάμο τους. επιστρατε ύτηκε ως έφεδρος για εκπαίδευσ η στα νέα όπλα, λοχίας  στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού Χαλκίδας.
Πολύ σύντομα βρέθηκε από την αρχή του πολέμου στις πρώτες γραμμές του μετώπου.



Το 7ο Σύνταγμα Πεζικού μεταφέρθη κε σιδηροδρο μικώς από την Χαλκίδα  στην Καλαμπάκα στα μέσα του Οκτώβρη  και την 28η Οκτωβρίου 1940 ήταν στο Καστράκι της Καλαμπάκα ς.
Από το Καστράκι της  Καλαμπάκα ς ξεκίνησε το 7ο Σύνταγμα Πεζικού την 28η Οκτωβρίου για την αντιμετώπ ιση των Ιταλικών δυνάμεων εισβολής. Έλαβε μέρος στις μάχες της Πίνδου (Σαμαρίνα, Δίστρατο,Σμόλικας), όπου οι Έλληνες στρατιώτε ς ανέκοψαν τους Αλπίνι (Αλπινιστέ ς) της  Μεραρχίας Τζούλια.

Το 7ο Σύνταγμα Πεζικού συνέχισε τον αγώνα στην Πίνδο εναντίον της Ιταλικής εισβολής, όπου οι ελληνικές δυνάμεις απώθησαν τον εισβολέα.
Από τα μέσα του Νοέμβρη - 14 Νοεμβρίου 1940 και μετά - αρχίζει η ελληνική αντεπίθεσ η και η προέλαση στην Αλβανία.
Το 7ο Σ.Π συμμετείχ ε σε επιθετικέ ς επιχειρήσ εις.
Στις 23/12/1940 άρχισε η επίθεση των ελληνικών μονάδων για την κατάληψη του στενωπού της Κλεισούρα ς.
Έπεσε την πρώτη ημέρα της επίθεσης  στη θέση Κούκιαρι (αντέρεισμ α) Ν/Α της Κλεισούρα ς (23/12/1940), ξημερώνον τας παραμονή των Χριστουγέ ννων.

Πριν την αναχώρησή του για το μέτωπο η Ελευθερία είχε μείνει έγκυος και γέννησε την κόρη τους την Μαρία.
Η Ελευθερία ποτέ δεν είδε τον άνδρα της και η Μαρία δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της.

Η Ελευθερία στάθηκε και αυτή ηρωΐδα και αφιέρωσε όλη τη ζωή της της στο να μεγαλώσει την κόρη της.
Ήταν μάνα, ήταν και πατέρας.
Στάθηκε σε όλη της τη ζωή αλληλέγγυ α στους δικούς της ανθρώπους, αλλά και σε όλους όσους είχαν ανάγκη.
Άνθρωπος που πρόσφερε πάντα απλόχερα όσα είχε και δεν είχε.
Καλή χριστιανή, καλή νοικοκυρά, καλή γυναίκα.

Η ζωή της ανταπέδωσ ε αρκετά από όσα έδωσε. 
Η κόρη της παντρεύτη κε έναν πολύ καλό άνθρωπο, τον Κώστας Κόλλια με καταγωγή από την Κάρυστο.
Ευτύχησε να χαρεί δύο εγγόνια και δύο δισέγγονα .
Ο μεγάλος εγγονός της είναι ο Βαγγέλης Κόλλιας.
Ο μικρός εγγονός της πήρε το όνομα του παππού του και ονομάστηκ ε Στάθης.

Η θεία Ελευθερία στάθηκε μια πραγματικ ή ηρωΐδα της ζωής.
‘Εμεινε χήρα από είκοσι χρονών.
Οι επιστολές από το Μέτωπο είναι συγκλονισ τικές.
Η Ελευθερία φύλαξε σε όλη της ζωή τα γράμματα από το μέτωπο που της έστελνε ο άνδρας της ως ιερά κειμήλια.

http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=562.0


Δεν ξαναντρεύ τηκε και αφιερώθηκ ε στην κόρη της και την οικογένει ά της.
Είδε εγγόνια και δισέγγονα .
Κρατούσε πάντα τις τριγλιανές παραδόσει ς και τα έθιμα.
Είχε την παντοτινή καλοσύνη μιας τριγλιανή ς αλληλέγγυ ας γυναίκας
Έζησε ενενήντα εννιά χρόνια.

Αιωνία της η Μνήμη
Αλησμόνητ η


Ο ανιψιός της Στάθης Δημητρακό ς
Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 ... 10