Αποστολέας Θέμα: Οι Τριγλιανοί στα ξένα, του Σταύρου Μαργαρίτη  (Αναγνώστηκε 670 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 64
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 647
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Οι Τριγλιανοί στα ξένα

Ένα είδος που χαρακτήριζε τους Τριγλιανούς ήτο και η ξενιτιά. Οι νέοι της Τρίγλιας ξενιτευότανε πολύ στην Αμερική, στον Καναδά και σε πολλά άλλα μέρη της υδρογείου. Τώρα βέβαια τους ανάγκαζε και το στρατιωτικό της Τουρκίας αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι μόνο γι’ αυτό, διότι και άλλα μέρη αντιμετώπιζαν αυτό το ζήτημα του στρατού. Ήτο τέτοια η κλήση από τη φύση τους, το να ξενιτεύονται και στην ξενιτιά που πήγαιναν εκτός από την αποκατάσταση τους δεν ξεχνούσαν και τους εδώ διαμένοντας, δικούς τους, και τους έστελναν χρηματικά ποσά δια την αγορά κτημάτων, για το κτίσιμο των σπιτιών και για την αγορά της στρατιωτικής τους θητείας διότι σ’ ένα σπίτι αν ήσαν τρεις και ο ένας έφευγε, οι άλλοι δύο έπρεπε να υπηρετήσουν στον Τούρκικο στρατό. Γι’ αυτό και πλήρωναν το λεγόμενο πεντέλι, 45 χρυσές λύρες αν δεν ήθελαν να παν να υπηρετήσουν.
Έπειτα στην προσφυγιά του 1922 στην Μικρασιατική καταστροφή βοήθησαν πάρα πολύ τους συμπατριώτες τους. Είχαν στείλει πολύ χρήμα για την αποκατάσταση τους και εν συνεχεία στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο στην λήξη του, εκτός από δέματα τροφίμων και ρουχισμό έστελναν και πολύ χρήμα.
Εν συνεχεία και μετά τον πόλεμο που είχαν τακτοποιηθεί τα πράγματα κατέφθασαν πολλοί Τριγλιανοί από τα ξένα, από την  Αμερική, από τον Καναδά, και από άλλα μέρη.
Ήρθαν πλέον γέροντες για να αφήσουν και την τελευταία τους πνοή στην  πατρίδα.
Εκτός από τους γέροντες κατέφθασαν και πολλοί νέοι με τα παιδιά τους για να γνωρίσουν και αυτά την καταγωγή των πατεράδων τους.
Απ’ αυτά όλα βγαίνει στο συμπέρασμα ότι ήταν άνθρωποι εργατικοί και προοδευτικοί που λάτρευαν την οικογένεια και την πατρίδα τους, διότι από άλλα μέρη που ξενιτευόντουσαν δεν είχαν αυτά τα προτερήματα έπεφταν σε καταχρήσεις, χαρτοπαιγνίες, αλκοολισμούς και το φινάλε ήτο να εξολοθρευτούν, εξαφανισθούν, από της γης την όψη, πράγμα που  κανένας ξενιτεμένος Τριγλιανός δεν είχε φτάσει σ’ αυτό το σημείο.


Σταύρος Δ. Μαργαρίτης, Τρίγλια 1912 - Νέα Τρίγλια Χαλκιδικής 1995.
(από χειρόγραφο μη δημοσιευμένο κείμενο αρχείου)