Αποστολέας Θέμα: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΓΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ  (Αναγνώστηκε 754 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Moderator
  • ***
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 11
  • Μηνύματα: 43
  • Τόπος: nea triglia
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 12
  • Φύλο: Γυναίκα
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΓΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ
« στις: 21 Φεβρουάριος 2015, 06:46:57 μμ »
  • Publish
  • (Από το βιβλίο της κ.Δ.  Παρασκευά-Κράνη,  Ν. Τρίγλια Χαλκιδικής. Ένα ταξίδι   μέσα στο Χρόνο και στην Ιστορία).
    Κατά την έρευνά μου για την τοπική ιστορία της  Ν. Τρίγλιας  μεταξύ των άλλων συγκέντρωσα   τραγούδια  και ποιήματα της  Τριγλείας  της  Μ. Ασίας,  τα οποία παραθέτω στο β’ μέρος του βιβλίου μου. Μου τα υπαγόρευσαν κυρίες Τριγλιανές,  πολλές εκ των οποίων δεν ζουν πλέον. Αλλά εξ αυτών είναι γνωστά και τραγουδιούνται ακόμη και σήμερα στην Ν. Τρίγλια  ενώ άλλα δεν είναι γνωστά όπως αυτά που παραθέτω παρακάτω. Αρκετά απ’ αυτά δημιουργήθηκαν μετά το διωγμό και εκφράζουν  την νοσταλγία και τον πόνο γι αυτά που έχασαν.
    Επίσης το παράρτημα του Συλλόγου συνεργαστηκε με τις καθηγήτριες του Γυμνασίου Ν. Τρίγλιας  που ασχολήθηκαν με την τοπική Ιστορία.  Κυρίες του Συλλόγου έδωσαν  στις ομάδες εργασίες στοιχεία και τραγούδησαν παλιά Τριγλιανά τραγούδια. Τα τραγούδια αυτά κατέγραψε σε δίσκους η καθηγήτρια της μουσικής μερικούς από τους οποίους δώρησε στο παράρτημα.

    1.   Η ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
     
     Θυμούμαι μια καλοκαιριά
    στου Γεναριού ένα δείλι,
    τη θάλασσα φανταχτερά
    ζωγράφιζαν στα  πλάγια
    η θάλασσα, ο ουρανός
    στης Τρίγλιας  τ’ ακρογιάλια.

    Τί ρεμβασμοί , τι όνειρα
    που έπλαθε η νιότη
    και τί γλυκό ξεκούρασμα
    που του χάριζαν ο ι γιορτές
    του κάθε πατριώτη.

    Τί όμορφο συνάθροισμα
    εις το γιαλό στις έξι του Γενάρη
    που τον Σταυρό περίμενε
    όνειρο να τον πάρει.

    Να βουτηχτεί στη θάλασσα
    και πρώτος  να ναι ο δότης
    και να’ ρθει αυτός ως νικητής και τυχερός
    που θα δεχθεί  τη χάρη του Δεσπότη.

    Πού είναι όλα αυτά που χάθηκαν,  Μοίρα καταραμένη;
    Ποιος σίφουνας τα σήκωσε
    και σκόρπισε τον κόσμο σου,
     Τρίγλια αγαπημένη;

    Ο κόσμος σου που έφυγε
    και μένει πια στην ξένη
    θα σε θυμάται όσο ζει,
    πατρίδα μας χαμένη!
     




    2)ΤΡΙΓΛΙΑ
    Στης Προποντίδας το δαντελωτό ακρογιάλι
    Νεράιδα που σε γέννησε το κύμα,
    διπλώνεσαι αρχόντισσα μεγάλη,
    στεφανωμένη απ την ελιά και απ΄ το κλήμα.

    Στην κεφαλή σου ατίμητο πετράδι
    της Παντοβασίλισσας το ιερό εξωκκλήσι
    τα πόδια σου στου κύματος το χάδι
    και γύρω σου φτεροκοπούν μελίσσι
    οι θύμησες, οι πόθοι, τα όνειρά μας.

    Ω Τρίγλια, εσύ χαμένη μας πατρίδα,
    και σιγοκαίει μέσα στην καρδιά μας
    Του γυρισμού η αβέβαιη ελπίδα.

    3)   Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

    Χωρίζει η μοίρα τους ανθρώπους
    τα αηδόνια αλλάζουνε φωλιές
    τα μάτια βλέπουν άλλους τόπους
    μα δεν αλλά… μα δεν αλλάζουν
    φως μου οι καρδιές.

    Αν ήθελες να ταξιδέψεις
    να πας στα ξένα μακριά
    δεν έπρεπε να μ αγαπήσεις
    και να μου κά… και να μου κάψεις
    φως μου την καρδιά.

    Στον τόπο που σε πρωτοείδα
    θε να φυτέψω  μουσμουλιά
    και τις ελπίδες θα κρεμάσω
    στα μαραμέ… στα μαραμένα
    φύλλα και κλαδιά.

    Στον ίσκιο της θε να κοιμάμαι
    τη μυρουδιά τη ς θα ρουφώ
    κι όταν εσέ θα ενθυμάμαι
    θα τρώγω , θα τρώγω
    μούσμουλο πικρό.


    Το παρακάτω τραγούδι  είναι ένα απ αυτά που μου υπαγόρευσε η κ. Τερψούλα Μαμελετζή  που ήρθε πολύ μικρή από την Τριγλεία της Μ. Ασίας.

     
    Παίρνω τα σκυλαράκια μου
    το γαλανό και μαύρο
    παίρνω τα όρη τα βουνά
    λαγούς περδίκια να ‘βρω.

    Στο δρόμο που επήγαινα
    βλέπω ένα κυπαρίσσι
    βλέπω μια κόρη που έπλυνε
    σε κρυσταλλένια βρύση.

    -Καλημερή σου λυγερή
    -Καλώς τον κυνηγάρη.
    Για δέσε τα σκυλάκια σου
    στης λεμονιάς κλωνάρι.

    Εμέ τα σκυλαράκια μου
    λαγούς περδίκια πιάνουν,
    ωσάν εσένα λυγερή
    ποτέ δεν σε δαγκάνουν.

    Ο κυνηγός της έδωσε
     μαντήλι να το πλύνει
    μα η κόρη ήταν πονηρή
    και πίσω του το δίνει.

    Δεν ημπορώ βρε κυνηγέ
    μαντήλι να σου πλύνω,             
    γιατί είναι αργά και ξεπαργά     
    και βιάζομαι να φύγω.

    Κι αν είναι αργά και ξεπαργά
    και βιάζεσαι να φύγεις
    το σπίτι μου είναι κοντά
    έλα και συ ναμείνεις.

    Τότε φωνάζει η μάνα της
    από το παραθύρι
    κόρη μου δεν απόπλυνες
    ή πίσω θες να μείνεις;

    Έπλυνα και απόπλυνα
    και πίσω δεν θα μείνω
    μα είναι ο νιός που μ αγαπά
    και δεν μπορώ να φύγω.

    Κι αν είναι ο νιος που σ αγαπά
    άφηστον  κι έλα πέρα
    κι αν δεν φοβάται τα θεριά
    τα  δώδεκά  σου αδέλφια.

    Αν έχεις δώδεκα αδελφούς
    καβαλαρέους  δέκα
    ‘ολους τους εξεμπέρδευα
    και σ έπαιρνα γυναίκα.
     


     
    Δέσποινα Παρασκευά-Κράνη.
    Στην εικονοθήκη (Gallery) έχετε την δυνατότητα,
     να δείτε περισσότερες φωτογραφίες,
     από την δράση του παραρτήματος μας.