Αποστολέας Θέμα: Ραφήνα και Τρίγλια ( Χτίζοντας ένα γεφύρι από το Αιγαίο στην Προποντίδα.)  (Αναγνώστηκε 1214 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 18
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 97
  • Age: 55
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 19
  • Φύλο: Άντρας
Σας μεταφέρω ένα πολύ ενδιαφέρων κείμενο, της Κας Άννας Μιχοπούλου, σχετικά με πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα που έχει κάνει.

Άννα Μιχοπούλου
M.A., Επιστημονική Συνεργάτιδα του Δήμου Ραφήνας
για την Τοπική Ιστορία

Ραφήνα και Τρίγλια.
Χτίζοντας ένα γεφύρι από το Αιγαίο στην Προποντίδα.


ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΟ από την πατρίδα τους έζησαν, μαζί με τους άλλους Μικρα-
σιάτες, οι κάτοικοι της Τρίγλιας, ενός όμορφου παραθαλάσσιου οικισμού στην
Προποντίδα, στην είσοδο του Κόλπου της Κίου.
Μικρό παιδί τότε ο Θανάσης Πιστικίδης, θα γράψει αργότερα: «Στο διάστημα
[...] από την καταστροφή στα τέλη τ’ Αυγούστου [1922] ως την υπογραφή της Συμ-
φωνίας της Λωζάνης και λίγο πιο ύστερα οι Τριγλιανοί, σαν πρόσφυγες, βρίσκονταν
διασκορπισμένοι οι μισοί περίπου στην Τένεδο, άλλοι στα μουράγια του Πειραιά
και στο εγκαταλειμμένο τεράστιο μηχανουργείο του Μαλικούτη. Άλλοι ακόμα βρί-
σκονταν στη Θεσσαλονίκη, στους άμμους της Καλαμαριάς, άλλοι στην Καβάλα,
στην Κρήτη, στην Πάτρα κλπ.». Από εξέχοντες Τριγλιανούς έγιναν τότε δύο προτά-
σεις για την εγκατάσταση των συμπατριωτών τους: η μία αφορούσε σε διαθέσιμες
εκτάσεις στη Χαλκιδική, όπου και δημιουργήθηκε οικισμός που φέρει ως σήμερα
την ονομασία Νέα Τρίγλια. η άλλη υποδείκνυε έναν τόπο κοντά στην Αθήνα.
Για τον τόπο αυτό, κατά τα γραφόμενα του Θανάση Πιστικίδη, θα πρωτακού-
σουν την άνοιξη του 1923 οι Τριγλιανοί που βρίσκονται προσωρινά στον Πειραιά:
«[...] οι αδελφοί Σταυρίδη [...], από χρόνια εγκατεστημένοι στην Αθήνα [...], ήξεραν
ένα μεγάλο τσιφλίκι, που είναι 27 χλμ. μόνο μακριά από την Αθήνα. Το τσιφλίκι
αυτό το λένε Ραφήνα, είναι παραθαλάσσιο, έχει πολλά αμπέλια και μερικές ελιές.
Το κλίμα είναι καλό [...]».
Έτσι, τον Μάιο του 1923 σχηματίσθηκε μια επιτροπή από Τριγλιανούς που
ξεκίνησαν να γνωρίσουν τη Ραφήνα. Μετά μιας μέρας ταξίδι έφθασαν και διανυ-
κτέρευσαν στο ξενοδοχείο που υπήρχε κοντά στην ακτή. Από αυτά που είδαν την
άλλη μέρα έμειναν πολύ ικανοποιημένοι. «Κατέβηκαν στην παραλία και μίλησαν
με τους ψαράδες [...]. Τους είπαν ότι ο τόπος έχει πολύ καλό ψάρι, κι αυτοί μετά
ανηφόρισαν στις πλαγιές, είδαν τ’ αμπέλια στον κάμπο, τα χωράφια, τα δάση.
Χωριό μ’ ελεύθερους κατοίκους, νοικοκυραίους, δεν υπήρχε, μόνο υποστατικά
κολίγων κι αποθήκες του τσιφλικά Σκουζέ [...]. Πίσω από το ξενοδοχείο [...] μια
τεράστια αποθήκη [... και πιο πέρα] πατητήρια [...και] στάβλοι [...].»
Οι Τριγλιανοί που εγκαταστάθηκαν στη Χαλκιδική ένιωθαν ίσως πιο κοντά
στην πατρίδα τους, που βρίσκεται σε ευθεία γραμμή, ανατολικά στον ορίζοντα.
Όσοι πάλι ήρθαν κι έμειναν στη Ραφήνα βρέθηκαν σ’ έναν τόπο που έχει πολλές
ομοιότητες με τα μέρη τους: και οι δύο τοποθεσίες είναι παραθαλάσσιες, και μάλι-
στα σε επαφή με τις εκβολές ρεμάτων (στη Ραφήνα εκβάλλει το περιώνυμο Μεγάλο
Ρέμα, την Τρίγλια διατρέχει ο ντερές της, το ρέμα της). και η μία και η άλλη στε-
ρούνται φυσικά αγκυροβόλια και συχνά οι άνεμοι κάνουν σχεδόν απρόσιτες για τα
πλεούμενα τις ακτές τους, βρίσκονται όμως σε σημεία κατά καιρούς επίκαιρα για
τη ναυσιπλοΐα. στο τελευταίο συμβάλλει το γεγονός ότι και οι δύο βρίσκονται στην
περιφέρεια σημαντικών αστικών κέντρων, που μάλιστα υπήρξαν πρωτεύουσες (η
Ραφήνα έχει στα νοτιοδυτικά της το αθηναϊκό Άστυ, η Τρίγλια στα νοτιοανατολικά
της την Προύσα και βορειοδυτικά, απέναντί της, την Κωνσταντινούπολη).

Η συνέχεια του κειμένου.
Χαίρομαι ιδιαίτερα, που επιτέλους υπάρχει διαδικτυακά, ένας χώρος να φιλοξενήσει και ενώσει ταυτόχρονα, τα Δύο χωριά των Τριγλιανών, αλλά και όσους Τριγλιανούς δεν βρίσκονται σε αυτά.
Ευελπιστώ στην ευαισθητοποίηση σας, ώστε να καταγράψουμε σημερινές ενημερώσεις, αλλά και την ιστορία του μερά μας.