Αποστολέας Θέμα: Το πρώτον της ζωής μου ταξίδιον  (Αναγνώστηκε 756 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Συνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 66
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 649
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Το πρώτον της ζωής μου ταξίδιον
« στις: 08 Αύγουστος 2017, 03:32:31 μμ »
  • Publish
  • Το Πρώτον της ζωής μου Ταξίδιον

    Κυριακή πρωί, καλοκαίρι στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, ξεκινήσαμ ε από την Πλατεία, με φορτηγό, με την ομάδα.
    Μία ήταν τότε η ομάδα, το Σωματείο. Θα παίζαμε το απόγευμα με τον Ηρακλή Λαυρίου.

    Ο Ηρακλής ήταν μία από τις τέσσερις ομάδες που είχε τότε η εργατούπο λη του Λαυρίου. Οι άλλες τρεις ομάδες ήταν ο Ολυμπιακό ς, ο Παλλαυρεω τικός και το Βυζάντιο.

    Δρομολόγι ο:
    Ραφήνα, Χαρβάτι, Σταυρός, Λιόπεσι, Κορωπί, Μαρκόπουλ ο, Κερατέα και Λαύριο - μέσω Καμάριζας, ο παλιός δρόμος.

    Για λίγο στάση στην Αγορά στο Λαύριο και μετά στο Σούνιο. Ανεβήκαμε ποδαρόδρο μο στις Καβο Κολώνες.



    Εδώ είμαστε με τον Θανάση το Γιακουβάκ η μπροστά από το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο εκείνη την όμορφη Κυριακή.

    Η θάλασσα ολογύρω μας. Στην ανατολή φαινόταν η Μακρόνησο ς, νότια οι Κυκλάδες, μπροστά μας ο Ναός του Ποσειδώνα να εντυπωσιά ζει.
    Κάποιος μας έδειξε να προσέξουμ ε τις σκαλισμέν ες υπογραφές . Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Αμερικάνο ι και άλλοι από τα πέρατα του κόσμου υπόγραφαν πάνω στα αρχαία μάρμαρα την «αθανασία» τους και κοντά τους Έλληνες και δική μας συνήθεια.
    Με κοπίδι, με πρόκα, με σουγιά ή ό,τι άλλο.
    Ανάμεσά τους μια υπογραφή  ξεχώριζε: “Byron”, ο μέγας ποιητής, ο οποίος την σκάλισε λίγο πριν πεθάνει για την Ελλάδα.   

    Μετά στο Λιμάνι του Πασσά ανάμεσα Σούνιο-Λαύριο.
    Μπάνιο, βουτιές από μια τσιμεντέν ια εξέδρα που είχε μια βίλλα.
    Ο ιδιοκτήτη ς είχε μαντρώσει μέχρι και τη θάλασσα, πηδήξαμε μέσα. Χαμός!!!

    Φάγαμε το μεσημέρι κάτω από τα πεύκα κατάχαμα. Κατάφατσα μας πιο κοντά πια το Μακρονήσι, επάνω του είχαν μείνει τεράστια γράμματα με ασβεστωμέ νες πέτρες που δέσποζαν στο ξερονήσι «ΖΗΤΩ ... ΖΗΤΩ...».
    Χωρίς τους κατοίκους του πια, τους Μακρονησι ώτες.

    Το απόγευμα αυτής της Κυριακής παίξαμε με τον Ηρακλή στο γήπεδο του Κυπριανού στη Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείω ν.
    Ισοπαλία.
    Γυρίσαμε διασχίζον τας τα φωτισμένα Μεσόγεια.
    Αξέχαστη αυτή η Κυριακή στο Λαύριο.

    Στάθης Δημητρακό ς