Αποστολέας Θέμα: TΟ ΠΙΚΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ  (Αναγνώστηκε 691 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Συνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 67
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 649
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
TΟ ΠΙΚΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ
« στις: 04 Σεπτέμβριος 2017, 10:00:36 μμ »
  • Publish
  • Κάθε χρόνο, στα τέλη του Αυγούστου με τις αρχές του Σεπτέμβρη, το μυαλό γυρίζει ασυναίσθη τα σε εκείνο το μαρτυρικό καλοκαίρι του 1922.

    Η Διδώ Σωτηρίου έχει γράψει βιβλία εμβληματι κά για τη Μικρασία, τον πολιτισμό της και το ξαφνικό τέλος τούτου του πολιτισμο ύ.

    Το βιβλίο της "Ματωμένα Χώματα" αποτελεί την καλύτερη, ίσως, αποτύπωση της μεγαλύτερ ης ελληνικής τραγωδίας .

    Στο βιβλίο της "Οι Νεκροί περιμένου ν" περιγράφε ι την άφιξη των προσφύγων στη νέα πατρίδα:

    "... Βαπόρια φτάνουν το ένα πίσω από τ' άλλο, και ξεφόρτωνα ν κόσμο, έναν κόσμο ξεκουρντι σμένον, αλλόκοτο, άρρωστο, συφοριασμ ένο, λες κι έβγαινε από φρενοκομε ία, από νοσοκομεί α, από νεκροταφε ία.



    Έπηξαν οι δρόμοι, το λιμάνι, οι εκκλησίες, τα σχολειά, οι δημόσιοι χώροι. 
    Στα πεζοδρόμι α γεννιόντα ν παιδιά και πέθαιναν γέροι.
    Ενάμιση εκατομμύρ ιο άνθρωποι βρεθήκανε ξαφνικά έξω απ' την προγονική τους γη ...



    Παράτησαν περιουσίε ς, τον καρπό στα δέντρα και στα χωράφια, το φαΐ στη φουφού, τη σοδειά στην αποθήκη, το κομπόδεμα στο συρτάρι, τα πορτραίτα των προγόνων στους τοίχους.
    Και βάλθηκαν να τρέχουν, να φεύγουν κυνηγημέν οι απ' το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου.

    Έτυχε μια τραγική στιγμή στη Ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του, τοπαρελθό ν του και να φύγει , να φύγει λαχανιασμ ένος αποζητώντ ας αλλού τη σιγουριά.

    Άρπαξαν οι άνθρωποι βάρκες, καΐκια, σχεδίες, βαπόρια, πέρασαν τη θάλασσα σ' έναν ομαδικό, φοβερό ξενητεμό.
    Κοιμήθηκα ν από βραδίς νοικοκυρα ίοι στον τόπο τους και ξύπνησαν φυγάδες, θαλασσοπό ροι, άστεγοι, άποροι, αλήτες και ζητιάνοι στα λιμάνια του Πειραιά, της Σαλονίκης, της Καβάλας, του Βόλου, της Πάτρας ...




    Ενάμισυ εκατομμύρ ια αγωνίες και οικονομικ ά προβλήματ α ξεμπάρκαρ αν στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμέν η στο στήθος: "Πρόσφυγες!".

    Πού ν' ακουμπήσο υν οι πρόσφυγες;
    Τι να σκεφτούν;
    Τι να ξεχάσουν;
    Τι να πράξουν;
    Πού να δουλέψουν;
    Πώς να ζήσουν; ..."




    Διδώ Σωτηρίου: "Οι Νεκροί περιμένου ν", σελ. 133