Αποστολέας Θέμα: Tα Τριγλιανά κρασιά  (Αναγνώστηκε 1876 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 68
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 649
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Tα Τριγλιανά κρασιά
« στις: 24 Αύγουστος 2009, 05:04:19 μμ »
  • Publish
  • ΤΑ ΤΡΙΓΛΙΑΝΑ ΚΡΑΣΙΑ (ΤΡΙΓΛΕΙΟΣ ΟΙΝΟΣ)

                              Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς    

         Το αμπέλι, το φυτό άμπελος η οινοφόρος, ευδοκιμεί στα Μεσογειακ ά κλίματα, καρπός του είναι το σταφύλι από το οποίο βγαίνει το κρασί. Η αμπελοκαλ λιέργεια ξεκινά από την νεολιθική εποχή.
    Στην αρχαιότητ α το αμπέλι λεγόταν άμπελος και το υποκοριστ ικό αμπέλιον .
          Οι Βυζαντινο ί  κληρονόμη σαν την αμπελουργ ία και την οινοποιία από τους αρχαίους Έλληνες. Ο τόπος που φύτευαν και καλλιεργο ύσαν  οι Βυζαντινο ί τα κλήματα, (τα φυτά)λεγόταν αμπελότοπ ος και ο συγκεκριμ ένος χώρος αμπέλιν. Τα αμπέλι που φύτευαν για πρώτη φορά, φυτειά το ονόμαζαν οι Τριγλιανο ί, άρχιζε να παράγει μετά από 3-4 χρόνια. 
             «Γη της Επαγγελία ς» ονόμαζαν οι παλιοί Τριγλιανο ί, την «αλησμόνητη» πατρίδα Τρίγλια. Εύφορη γη ο Μεράς της Τρίγλιας (μεράς=γεωργική περιοχή). Ελιές, αμπέλια, συκαμιές, συκιές, κυδωνιές, καρυδιές, απιδιές, δαμασκηνι ές, κερασιές, μποστάνια κ.α., «πλούσια τα ελέη του τόπου». Ο Τριγλιανό ς Αναστάσης Τακάς γράφει: «Απέραντα αμπέλια στα Αλώνια, στην Κρύα Βρύση και στο Σταυρό. Τα κλήματα, ύστερα, όσο παλιώνανε τόσο πιο πολλά και πιο γλυκά σταφύλια δίνανε».
              Στα Βυζαντινά χρόνια, η Τρίγλια ήτανε αμπελότοπ ος. Γενάρη, Φλεβάρη κλάδευαν τα κλίματα και το σκάψιμο του αμπελιού γινόταν με το λισκάρι.Ο Σεπτέμβρι ος στην Τρίγλια λεγόταν και Τρυγητής. Η γη, το κλίμα και τα Μοναστήρι α ( η Τρίγλια ήταν μοναστηρό τοπος)ευνοούσαν την αμπελοκαλ λιέργεια και την οινοποιία .  Tα μοναστήρι α της Τρίγλιας είχαν αμπέλια. Οι μοναχοί έπιναν και πίνουν κρασί. Το κρασί, κρασίον ή κρασίν, ήταν το αγαπημένο ποτό των Βυζαντινώ ν. Η καλλιέργε ια της αμπέλου ήταν παντού διαδεδομέ νη στην Αυτοκρατο ρία. Υπήρχαν πολλές ποικιλίες κρασιών, προερχόμε νες από τις Βυζαντινέ ς επαρχίες. Γνωστά ήταν τα Βιθυνικά κρασιά: Δενδρογαλ ηνός, Λευκοθρακ ίας (λευκές μεγάλες ρόγες), Δροσαλίς (μικρές και πυκνές ρόγες), Τμωλίτης, Νίκαινος, Αμιναίος, Τρίγλειος (Τριγλιανό ς οίνος).
           Η αμπελοκαλ λιέργεια στο Βυζάντιο ήταν κερδοφόρα . Η γη των αμπελιών κόστιζε, δέκα φορές περισσότε ρο από την αρόσιμη γη, παρόλο που το σιτάρι ήταν απαραίτητ ο είδος διατροφής . Αντίπαλος των αμπελιών και του σταφυλιού ήταν η ελιά. Το λάδι και οι αλατισμέν ες ελιές αποτελούσ αν επίζηλα είδη διατροφής . Στην Τρίγλια, τα νεότερα χρόνια επικράτησ ε  η καλλιέργε ια της ελιάς.
    Τα κρασιά της Βιθυνίας- η Τρίγλια είχε παραγωγή- και της Χαλκιδική ς κόστιζαν πολύ ακριβά. Τα Βιθυνικά ήταν ακριβότερ α.
    Τα κρασιά στο Βυζάντιο τα διατηρούσ αν σε ξύλινα βαρέλια, τα οποία ονόμαζαν βουτζίον ή βουτσίον. Από το βουτζίον ή βουτσίον, το κρασοβάρε λο, προήλθε η λέξη βουτζάς ή βουτσάς, ο κατασκευα στής βαρελιών, ο βαρελοποι ός, ο βαρελάς.
           Κατά τους πρώτους χρόνους της Οθωμανική ς κατάκτηση ς, οι Χριστιανο ί στα Μουδανιά και στα γύρω-Σιγή, Τρίγλια κλπ.,αναφέρονται ως αμπελουργ οί και ως ψαράδες, αφού ήταν παραθαλάσ σιοι τόποι. Τα κτήματα της περιοχής κατά την πρώτη Οθωμανική περίοδο, ανήκαν στα μοναστήρι α (ιερές ιδιοκτησί ες).
         Το Κοράνι, ως γνωστό, απαγορεύε ι στους Μωαμεθανο ύς να πίνουν κρασί. Η αμπελοκαλ λιέργεια έμεινε στα χέρια των Ελλήνων και των άλλων Χριστιανώ ν (Αρμένιοι,Λεβαντινοί κ.α.). Η οινοποιία κατά την Τουρκοκρα τία είχε τεράστιου ς φόρους (15%). Οι Τούρκοι απέφευγαν το κρασί, έπιναν ρακί. Το ρακί παραγόταν από τα στέμφυλα (τσίπουρα) του σταφυλιού .  Οι Μικρασιάτ ες Έλληνες έπιναν κρασί και ρακί.
         Οι  Τριγλιανο ί πρόσφυγες της Ραφήνας ασχολήθηκ αν για πολλά χρόνια, από το 1924, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 με την αμπελουργ ία και την οινοποιία σε οικογενει ακή βάση. Στην Ραφήνα, πριν να εγκαταστα θούν οι Τριγλιανο ί, υπήρχαν αμπέλια στο κτήμα του Σκουζέ, τα οποία οι Τριγλιανο ί καλλιέργη σαν και φύτεψαν και νέα. Τα σταφύλια για κρασί ήταν τα σαββατιαν ά για την ονομαστή ρετσίνα και λίγα μαύρα. Ανακάτευα ν τα μαύρα με τα σαββατιαν ά και έβγαζαν το κοκκινέλι . Υπήρχαν στη Ραφήνα και λίγα φαγώσιμα σταφύλια, ροδίτες, ροζακί, αυγουλάτα, σταφίδες και κέρινα.
    Με την αλλαγή της χρήσης της γης ελάχιστα αμπέλια, απέμειναν στην Ραφήνα τα οποία καλλιεργο ύν κυρίως Μεσογείτε ς  (Σπαταναίο ι, Λιοπεσιώτ ες).
        Στη Νέα Τρίγλια υπήρχαν πολλά αμπέλια, διάφορες ποικιλίες, μέχρι το 1970 και ρακοκάζαν α που έβγαζαν τσίπουρο. Οι απόγονοι των Τριγλιανώ ν στην Αττική και στην Χαλκιδική δεν ασχολούντ αι πια επαγγελμα τικά με τα αμπέλια. Πίνουν όμως, πίνουν κρασί και τσίπουρο. Η παράδοση έτσι συνεχίζετ αι…

    ΠΗΓΕΣ:
    1.Αναστάσ ης Τακάς, «Ο μονόλογος», χρονικό. Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα
    2. Γ.Χαραλαμ πόπουλος «Βυζαντινά Οινολογού μενα». Τα Νέα του Οινέα, Τεύχος 15, Σεπτέμβρι ος 1998.
    3.Jean Claude Cheynet, Professeu r l’ Universit e de Paris Sorbonne, «Τιμές αγαθών και επίπεδα διαβίωσης», Βυζαντινέ ς Γεύσεις, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝ Η, Επτά ημέρες, 2 Μαΐου 2002.
    4. Τηλέμαχος Λούγγης «Βυζαντινός Αγρότης», Βυζαντινό ς Άνθρωπος, Ιστορικά, εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤ ΥΠΙΑ, 25 Ιουλίου 2002.
    5. Σια Αναγνωστο πούλου, Μικρά Ασία 19ος αιώνας-1919. «Οι ελληνορθό δοξες κοινότητε ς», Ελληνικά Γράμματα- Αθήνα 1997.
    6. Παντ. Μ. Κοντογιάν νης, Γεωγραφία της Μικράς Ασίας, Αθήνα 1921.                                 

               

    alekostriglia

    • Επισκέπτης
    Απ: Tα Τριγλιανά κρασιά
    « Απάντηση #1 στις: 24 Αύγουστος 2009, 10:51:30 μμ »
  • Publish
  • Στάθη θα πρέπει σε λίγες μέρες να αρχίσουν τα (καζάνια) θέλω τις ιστορίες που έχεις για αυτό το θέμα είναι επίκαιρο. Αλέκος