Αποστολέας Θέμα: Tα Τριγλιανά κρασιά  (Αναγνώστηκε 1815 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 64
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 646
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Tα Τριγλιανά κρασιά
« στις: 24 Αύγουστος 2009, 05:04:19 μμ »
  • Publish
  • ΤΑ ΤΡΙΓΛΙΑΝΑ ΚΡΑΣΙΑ (ΤΡΙΓΛΕΙΟΣ ΟΙΝΟΣ)

                              Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακός    

         Το αμπέλι, το φυτό άμπελος η οινοφόρος, ευδοκιμεί στα Μεσογειακά κλίματα, καρπός του είναι το σταφύλι από το οποίο βγαίνει το κρασί. Η αμπελοκαλλιέργεια ξεκινά από την νεολιθική εποχή.
    Στην αρχαιότητα το αμπέλι λεγόταν άμπελος και το υποκοριστικό αμπέλιον .
          Οι Βυζαντινοί  κληρονόμησαν την αμπελουργία και την οινοποιία από τους αρχαίους Έλληνες. Ο τόπος που φύτευαν και καλλιεργούσαν  οι Βυζαντινοί τα κλήματα, (τα φυτά)λεγόταν αμπελότοπος και ο συγκεκριμένος χώρος αμπέλιν. Τα αμπέλι που φύτευαν για πρώτη φορά, φυτειά το ονόμαζαν οι Τριγλιανοί, άρχιζε να παράγει μετά από 3-4 χρόνια. 
             «Γη της Επαγγελίας» ονόμαζαν οι παλιοί Τριγλιανοί, την «αλησμόνητη» πατρίδα Τρίγλια. Εύφορη γη ο Μεράς της Τρίγλιας (μεράς=γεωργική περιοχή). Ελιές, αμπέλια, συκαμιές, συκιές, κυδωνιές, καρυδιές, απιδιές, δαμασκηνιές, κερασιές, μποστάνια κ.α., «πλούσια τα ελέη του τόπου». Ο Τριγλιανός Αναστάσης Τακάς γράφει: «Απέραντα αμπέλια στα Αλώνια, στην Κρύα Βρύση και στο Σταυρό. Τα κλήματα, ύστερα, όσο παλιώνανε τόσο πιο πολλά και πιο γλυκά σταφύλια δίνανε».
              Στα Βυζαντινά χρόνια, η Τρίγλια ήτανε αμπελότοπος. Γενάρη, Φλεβάρη κλάδευαν τα κλίματα και το σκάψιμο του αμπελιού γινόταν με το λισκάρι.Ο Σεπτέμβριος στην Τρίγλια λεγόταν και Τρυγητής. Η γη, το κλίμα και τα Μοναστήρια ( η Τρίγλια ήταν μοναστηρότοπος)ευνοούσαν την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιία.  Tα μοναστήρια της Τρίγλιας είχαν αμπέλια. Οι μοναχοί έπιναν και πίνουν κρασί. Το κρασί, κρασίον ή κρασίν, ήταν το αγαπημένο ποτό των Βυζαντινών. Η καλλιέργεια της αμπέλου ήταν παντού διαδεδομένη στην Αυτοκρατορία. Υπήρχαν πολλές ποικιλίες κρασιών, προερχόμενες από τις Βυζαντινές επαρχίες. Γνωστά ήταν τα Βιθυνικά κρασιά: Δενδρογαληνός, Λευκοθρακίας (λευκές μεγάλες ρόγες), Δροσαλίς (μικρές και πυκνές ρόγες), Τμωλίτης, Νίκαινος, Αμιναίος, Τρίγλειος (Τριγλιανός οίνος).
           Η αμπελοκαλλιέργεια στο Βυζάντιο ήταν κερδοφόρα. Η γη των αμπελιών κόστιζε, δέκα φορές περισσότερο από την αρόσιμη γη, παρόλο που το σιτάρι ήταν απαραίτητο είδος διατροφής. Αντίπαλος των αμπελιών και του σταφυλιού ήταν η ελιά. Το λάδι και οι αλατισμένες ελιές αποτελούσαν επίζηλα είδη διατροφής. Στην Τρίγλια, τα νεότερα χρόνια επικράτησε  η καλλιέργεια της ελιάς.
    Τα κρασιά της Βιθυνίας- η Τρίγλια είχε παραγωγή- και της Χαλκιδικής κόστιζαν πολύ ακριβά. Τα Βιθυνικά ήταν ακριβότερα.
    Τα κρασιά στο Βυζάντιο τα διατηρούσαν σε ξύλινα βαρέλια, τα οποία ονόμαζαν βουτζίον ή βουτσίον. Από το βουτζίον ή βουτσίον, το κρασοβάρελο, προήλθε η λέξη βουτζάς ή βουτσάς, ο κατασκευαστής βαρελιών, ο βαρελοποιός, ο βαρελάς.
           Κατά τους πρώτους χρόνους της Οθωμανικής κατάκτησης, οι Χριστιανοί στα Μουδανιά και στα γύρω-Σιγή, Τρίγλια κλπ.,αναφέρονται ως αμπελουργοί και ως ψαράδες, αφού ήταν παραθαλάσσιοι τόποι. Τα κτήματα της περιοχής κατά την πρώτη Οθωμανική περίοδο, ανήκαν στα μοναστήρια (ιερές ιδιοκτησίες).
         Το Κοράνι, ως γνωστό, απαγορεύει στους Μωαμεθανούς να πίνουν κρασί. Η αμπελοκαλλιέργεια έμεινε στα χέρια των Ελλήνων και των άλλων Χριστιανών (Αρμένιοι,Λεβαντινοί κ.α.). Η οινοποιία κατά την Τουρκοκρατία είχε τεράστιους φόρους (15%). Οι Τούρκοι απέφευγαν το κρασί, έπιναν ρακί. Το ρακί παραγόταν από τα στέμφυλα (τσίπουρα) του σταφυλιού.  Οι Μικρασιάτες Έλληνες έπιναν κρασί και ρακί.
         Οι  Τριγλιανοί πρόσφυγες της Ραφήνας ασχολήθηκαν για πολλά χρόνια, από το 1924, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 με την αμπελουργία και την οινοποιία σε οικογενειακή βάση. Στην Ραφήνα, πριν να εγκατασταθούν οι Τριγλιανοί, υπήρχαν αμπέλια στο κτήμα του Σκουζέ, τα οποία οι Τριγλιανοί καλλιέργησαν και φύτεψαν και νέα. Τα σταφύλια για κρασί ήταν τα σαββατιανά για την ονομαστή ρετσίνα και λίγα μαύρα. Ανακάτευαν τα μαύρα με τα σαββατιανά και έβγαζαν το κοκκινέλι. Υπήρχαν στη Ραφήνα και λίγα φαγώσιμα σταφύλια, ροδίτες, ροζακί, αυγουλάτα, σταφίδες και κέρινα.
    Με την αλλαγή της χρήσης της γης ελάχιστα αμπέλια, απέμειναν στην Ραφήνα τα οποία καλλιεργούν κυρίως Μεσογείτες  (Σπαταναίοι, Λιοπεσιώτες).
        Στη Νέα Τρίγλια υπήρχαν πολλά αμπέλια, διάφορες ποικιλίες, μέχρι το 1970 και ρακοκάζανα που έβγαζαν τσίπουρο. Οι απόγονοι των Τριγλιανών στην Αττική και στην Χαλκιδική δεν ασχολούνται πια επαγγελματικά με τα αμπέλια. Πίνουν όμως, πίνουν κρασί και τσίπουρο. Η παράδοση έτσι συνεχίζεται…

    ΠΗΓΕΣ:
    1.Αναστάσης Τακάς, «Ο μονόλογος», χρονικό. Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα
    2. Γ.Χαραλαμπόπουλος «Βυζαντινά Οινολογούμενα». Τα Νέα του Οινέα, Τεύχος 15, Σεπτέμβριος 1998.
    3.Jean Claude Cheynet, Professeur l’ Universite de Paris Sorbonne, «Τιμές αγαθών και επίπεδα διαβίωσης», Βυζαντινές Γεύσεις, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Επτά ημέρες, 2 Μαΐου 2002.
    4. Τηλέμαχος Λούγγης «Βυζαντινός Αγρότης», Βυζαντινός Άνθρωπος, Ιστορικά, εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 25 Ιουλίου 2002.
    5. Σια Αναγνωστοπούλου, Μικρά Ασία 19ος αιώνας-1919. «Οι ελληνορθόδοξες κοινότητες», Ελληνικά Γράμματα- Αθήνα 1997.
    6. Παντ. Μ. Κοντογιάννης, Γεωγραφία της Μικράς Ασίας, Αθήνα 1921.                                 

               

    alekostriglia

    • Επισκέπτης
    Απ: Tα Τριγλιανά κρασιά
    « Απάντηση #1 στις: 24 Αύγουστος 2009, 10:51:30 μμ »
  • Publish
  • Στάθη θα πρέπει σε λίγες μέρες να αρχίσουν τα (καζάνια) θέλω τις ιστορίες που έχεις για αυτό το θέμα είναι επίκαιρο.Αλέκος