Αποστολέας Θέμα: Ίχθυοπωλείον «Η ΡΑΦΗΝΑ» του Νίκου ΔΕΛΗΜΑΝΩΛΗ, Μόντρεαλ Καναδά  (Αναγνώστηκε 1378 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 69
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 651
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Ίχθυοπωλείον «Η  ΡΑΦΗΝΑ»
του Νίκου ΔΕΛΗΜΑΝΩΛ Η  
Μόντρεαλ Καναδά

Μια έντονη  παιδική ανάμνηση, εκτός από ρίγος, με  συντρέχει όταν ακούω ή διαβάζω την λέξη ΡΑΦΗΝΑ.
Το ίδιο ακριβώς ένοιωσα και προχτές, περιμένον τας το φανάρι, στην γωνιά ενός δρόμου, ξαφνικά ο δρόμος γέμισε από μια τεράστια κίτρινη νταλίκα, από εκείνες που γεμίζουν όχι μόνο τους δρόμους, αλλά και την καρδιά των γιωταχήδω ν από τρόμο, όταν τις  αντιμετωπ ίζουν και που βλέπουμε, πιο συχνά, στα αμερικάνι κα έργα της τηλεόραση ς, παρά στην πραγματικ ότητα. Και  πάνω στο αδυσώπητο αυτό  θηρίο, τον κίτρινο όγκο, ήταν γραμμένο με όμορφα πελώρια καφετιά γράμματα η  φανταστικ ή  λέξη «RAFINA» και κάτω, με μικρά  ξενίστικα γράμματα  η επιγραφή «ΨΑΡΙΑ  ΦΡΕΣΚΑ» και «ΙΧΘΥΟΠΩΛΕΙΟ Η ΡΑΦΗΝΑ». Η έκπληξη μου θα ήταν ασφαλώς μικρότερη, αν αυτό το θέαμα και   αυτή την επιγραφή δεν την  συναντούσ α δέκα  χιλιάδες  χιλιόμετρ α  μακρυά από την Ραφήνα και  την Ελλάδα. Γιατί ακριβώς βρισκόμου να στην  Αμερικάνι κη  Ήπειρο.
Η νταλίκα  έφυγε. Πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμι ο της μεγάλης λεωφόρου σφυρίζοντ ας την παλιά επιτυχία του Τσιτσάνη:
«η μαμά τους η κυρία καβουρίνα
πάει τσάρκα με τον σπάρο στην Ραφήνα !
Με τον σπάρο την ξενύχτη στη Ραφήνα
Παίζει τώρα στα ρηχά η καβουρίνα» που καταλήγει    μ΄εκείνη την σπαραξικά ρδια  επωδό:
«Κι όλο κλαίνε τα καβουράκι α,
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκι α»

Αυτή τη συνύπαρξη της Ραφήνας με τα ψάρια την αντιλήφθη κα μόλις γνώρισα τον κόσμο. Τράτες, γριγρί, ψαροκασέλ ες δίκτυα, ψαράδες, μικροί μούτσοι, αλλά και μεγάλοι καπετάνιο ι, ταξίδευαν μέσα στην φαντασία μου, ενώ την μύτη μου χαϊδεύει η γαργαλιστ ική μυρουδιά της  ψαρίλας.
Θυμάμαι, ένα τέταρτο του αιώνα πριν, πιτσιρίκο ς, στις αρχές του σχολείου, όταν τυχαία, βρέθηκε σε κάποιο  συρτάρι ένας παλιός ξεθωριασμ ένος χάρτης της Ελλάδας. Δεν ήταν και πολύ μεγάλος όπως και η Ελλάδα. Ήταν απ΄ αυτούς που  εντυπωσιά ζουν τους μικρούς και αφήνουν τους μεγάλους αδιάφορου ς.  Είχε πολλά σχέδια και  χρώματα. Επάνω – επάνω έλεγε: «Εικονογραφημένος  χάρτης της Ελλάδος». Η δημοτική ήταν τότε άγνωστη. Σε κάθε σπουδαία πόλη είχε ένα σχεδιάκι. Ένα Πύργο στην Θεσσαλονί κη, μια κολώνα στην  Αθήνα, μια ελιά στην Καλαμάτα και ένα πεπόνι, θαρρώ, στο  Άργος. Αλλά θυμάμαι, τότε το μάτι μου τράβηξε  βιαστικά, επάνω στον χάρτη κατά τη Ραφήνα. Και τι χαρά ! Όχι μόνο ήταν γραμμένη η  λέξη αυτή, αλλά δίπλα ακριβώς, καταμεσής του Ευβοϊκού κόλπου, ήταν σχεδιασμέ νο ένα υπέροχο ψάρι,  ζωντανό, λες και ήθελε να βγει έξω από το χαρτί. ΄Ηταν κάτι σαν μπαρμπούν ι ή τσιπούρα. Ακόμα θυμάμαι την φρεσκάδα του ματιού του. Λες και σπαρταρού σε μέσα στο χαρτί και ήθελε να πηδήξει  στη θάλασσα!
Και ένοιωσα χαρά και υπερηφάνε ια, γιατί ο τόπος μου ήταν πασίγνωστ ος για το νόστιμο φρέσκο ψάρι. Από τότε μικρό παιδί, μέσα στο μυαλό μου γεννήθηκε αυτή η ταυτοποίη ση της Ραφήνας με τα ψάρι. Και το ένα μου θύμιζε το άλλο.
Αλλά συγχρόνως, μου γεννήθηκε και με βασάνιζε αυτή η αγωνία και  αμφιβολία,  που δημιουργε ίται στα παιδιά. Πραγματικ ά , είναι αλήθεια ότι το ψάρι της Ραφήνας είναι από τα πιο νόστιμα στην Ελλάδα, αλλά και στον Κόσμο; Μεγάλο ερωτηματι κό για ένα παιδί.
Από  τότε προσπάθησ α να  εξακριβώσ ω, όπου κι αν  βρισκόμου ν την αλήθεια. Φυσικά, δεν ήταν εύκολο πράμα! Μια υποκειμεν ική διαπίστωσ η είναι κάτι το  εντελώς διαφορετι κό από την επιστημον ική  εξακρίβωσ η.
Βάλθηκα να εξακριβώσ ω την αλήθεια. Έπρεπε νάμαι υπερήφανο ς για τον τόπο μου και την παραγωγή  του; Ή όλα απλώς  είναι διαφήμιση και προπαγάνδ α; ΄Ηξερα την παλιά  παροιμία ότι «καπνός χωρίς  φωτιά δεν γίνεται», αλλά δεν με ικανοποιο ύσε: «΄Απιστος Θωμάς», ήθελα μια επιστημον ική αληθοφανή βάση.
Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να λύσω την απορία μου και να δώσω μια κάποια απάντηση. Και νομίζω ότι ο καθένας θα συμφωνήσε ι για την λογικότητ α και ορθότητα της  σκέψης μου. Όλες οι θάλασσες, οι ωκεανοί, δέχονται τα γλυκά νερά των ποταμιών αλλά και  βροχές κι έτσι τα νερά τους είναι πιο γλυκά. Το ίδιο συμβαίνει και με τις λίμνες που δέχονται τα νερά των ποταμιών.
Αντίθετα, η Μεσόγειος είναι μια κλειστή θάλασσα. Είναι η μονή κλειστή θάλασσα που δέχεται νερά από τις άλλες θάλασσες. Όπως από τον Ατλαντικό στο Γιβραλτάρ κι από την Μαύρη θάλασσα στα Δαρδανέλλ ια. Κοινό μυστικό είναι ότι η στάθμη  της Μεσογείου κατεβαίνε ι και όλο λιγοστεύε ι από νερό. Οι επιστήμον ες  λέγουν ότι η Μεσόγειος θα αδειάσει. Θα πηγαίνουμ ε στο Μαρμάρι με το αυτοκίνητ ό μας. Αλλά ας μην  βιαζόμαστ ε, αυτό θα συμβεί ύστερα από μερικά  εκατομμύρ ια χρόνια.
Ο λόγος που αδειάζει η Μεσόγειος, είναι ότι υπάρχει μεγάλη εξάτμιση, σπανίζουν οι βροχές και δεν υπάρχουν μεγάλα ποτάμια που χύνονται στη Μεσόγειο εκτός από τον Νείλο και τον Ιλισσό!!! Έτσι η Μεσόγειος είναι πολύ πιο αλμυρή απ΄ ό,τι άλλες θάλασσες. Για τον ίδιο λόγο, η αλμύρα δε είναι η ίδια σ΄ όλες τις περιοχές της Μεσογείου . Κοντά στην Αίγυπτο, λόγω του Νείλου τα νερά είναι πιο γλυκά.
Αντίθετα, ακριβώς εδώ είναι η λύση του προβλήματ ος, στον Νότιο Ευβοϊκό, από την Χαλκίδα μέχρι το Λαύριο, στην Αττική και Εύβοια, δεν υπάρχει κανένα σπουδαίο ποτάμι. Μόνο κάτι μικροχείμ αρροι  δημιουργο ύνται το χειμώνα. Σ΄αυτό λοιπόν τον κλειστό κόλπο  η εξάτμιση είναι μεγάλη όχι μόνο λόγω της ζέστης αλλά και λόγω των δυνατών σχετικά ανέμων. Κατά την εξάτμιση, ο ατμός φεύγει αφήνοντας στην θάλασσα ένα  περίσσεμα αλατιού.
Έτσι λοιπόν η θάλασσα της Ραφήνας, και η γύρω περιοχή είναι πολύ αλμυρή, συγκριτικ ά με άλλες περιοχές. Αυτό το περιβάλλο ν επηρεάζει τα ψάρια  που ζουν σ΄αυτό τον κόλπο (όσα ακόμη απομένουν).  Οι μικροοργα νισμοί  και τα θαλασσινά φυτά που με αυτά τρέφονται τα μικρά ψάρια περιέχουν περισσότε ρο αλάτι, φώσφορο, ιώδιο,  ασβέστιο και άλλα συστατικά . Αλλά ας μην ξεχνάμε  τον ανθρώπινο νόμο, που κυβερνά τον κόσμο των  ψαριών: «Το μεγάλο ψάρι» τρώει ένα εύγεστο  «μικρό» και γίνεται και το ίδιο νόστιμο. Έτσι τελικά, όλα τα ψάρια που ζουν στον Ευβοϊκό κόλπο είναι νόστιμα και τα ξεχωρίζει ς από τα εισαγμένα . Μόνο που πρέπει να τα φας για να τα ξεχωρίσει ς.
To ίδιο  φαντάζομα ι θα  συμβαίνει και με μας τους Ραφηνιώτε ς που  τρώμε εύγευστα, νόστιμα  και φρέσκα  Ραφηνιώτι κα ψάρια.
Δικαιολογ ημένα, λοιπόν, χαίρομαι όταν, ως και στα πέρατα της Οικουμένη ς είναι γνωστό για  την ανωτερότη τα, τη φρεσκάδα και τη νοστιμιά των ψαριών του τόπου μου και νοιώθω υπερήφανο ς  πού ’μαι Ραφηνιώτη ς!
                                        ΝΙΚ. Σ. Δ.



Δημοσιεύθ ηκε στο «ΜΕΛΤΕΜΙ αλλαγής» της Ραφήνας
                                   Νοέμβριος – Δεκέμβριο ς 1981
                                                                Φύλλο  48  

Υ.Γ.   Ο Νίκος ο Δελημανώλ ης είναι Ραφηνιώτη ς από Τριγλιανο ύς γονείς και μένει μόνιμα με την οικογένει ά του στο Μόντρεαλ του Καναδά. Επισκέπτε ται συχνά την Ελλάδα. Σήμερα στις 5 Σεπτεμβρί ου 2011 κάναμε μια βόλτα στην πλατεία και στο λιμάνι της Ραφήνας και χαιρετήσα με παρέα πολλούς από τους παλιούς φίλους.