Αποστολέας Θέμα: Ιστορία - προέλευση ονόματος  (Αναγνώστηκε 5418 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Administrator
  • *****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 120
  • -Λάβατε: 18
  • Μηνύματα: 442
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 26
  • Φύλο: Άντρας
Ιστορία - προέλευση ονόματος
« στις: 01 Ιούνιος 2009, 01:39:56 μμ »
  • Publish
  • Η ιστορία της ξεκινά από τα προϊστορικά χρόνια και το όνομα αυτής Βρύλλειο. Σύμφωνα με τον φιλόλογο Τρύφων Ευαγγελίδη η προέλευση του ονόματος Τρίγλια (ή και Τριγλεία) προκύπτει από τη λέξη Βρύλλειο . Σύμφωνα με μια άλλη άποψη , το όνομα αυτό προήλθε από το ψάρι Τρίγλι (μπαρμπούνι) που ψάρευαν στο Κυανό κόλπο.
    Κατά τα Βυζαντινά χρόνια οι Τούρκοι κατέλαβαν την Προύσα .Για το λόγο αυτό πολλοί Τριγλιανοί μετανάστευσαν στη Θράκη.
    Το 1914 ήταν έτος ξεριζωμού.
    Οι Τούρκοι με πρόσχημα ότι οι κάτοικοι των παραλίων περιοχών βοηθούν ελληνικά και αγγλικά υποβρύχια που είχαν μπει κρυφά στην περιοχή των Δαρδανελίων και της Προποντίδας διατάζουν την εκκένωση της Τρίγλιας.
    Οι Τριγλιανοί καταφεύγουν στην Προύσα αφήνοντας πίσω όλα τους τα υπάρχοντα.
    Επιστρέφουν το 1918-19 όπου και προσπαθούν να αναστηλωθούν.

    Τον Αύγουστο του 1922 συνέβη η καταστροφή.
    Το μέτωπο στο Εσκί Σεχίρ κατέρρευσε .
    Ο Ελληνικός στρατός υποχωρεί.
    Τα δυσάρεστα νέα φτάνουν και σπέρνουν τον πανικό.
    Ένας Τριγλιανός στρατιώτης που φτάνει από το μέτωπο, τους συνιστά να φύγουν , ενώ ο Δήμαρχος προτρέπει να στείλουν γράμμα στον Φίλιππο Καβουνίδη να στείλει τα βαπόρια του για να τους μεταφέρουν στην Ελλάδα.
    Αυτός , με τη σειρά του, ανταποκρίνεται στην πρόσκληση και την 29η του μηνός Αυγούστου στέλνει το πρώτο πλοίο. Κατόπιν , στέλνει το εγγλέζικο φορτηγό <<Γκόρντον>> .

    Ο ίδιος αγνοώντας τη θανατική του καταδίκη που είχε εκδοθεί από τους Τούρκους , μπήκε με μερικούς άλλους Τριγλιανούς μέσα στην Τρίγλια και πήραν τα όργανα της Φιλαρμονικής και Ιερά Κειμήλια.
    Την εικόνα της Παντοβασίλισσας , την Αγία Επίσκεψη , Ευαγγέλια, Σταυρούς , δισκοπότηρα, εξαπτέρυγα κ.α
    Έτσι, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.

    Εκτός από τη Ραφήνα πολλοί εγκαταστάθηκαν και στη Νέα Τρίγλια Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκη, Καβάλα και Τένεδο.

    Αρθρογράφος: Βασίλης Πιστικίδης
    Όλοι μαζί, μπορούμε να ενημερώσουμε αυτόν τον χρήσιμο χώρο, ώστε να τον έχουν οι νεώτερες γενιές, ως παρακαταθήκη την ιστορία των προγόνων μας.

    Αλλά και να γνωριστούμε, αναπτύσοντας γνωριμίες - φιλίες, ενώνοντας κάθε Τριγλιανό Απόγονο.

    alekostriglia

    • Επισκέπτης
    Απ: Ιστορία - προέλευση ονόματος
    « Απάντηση #1 στις: 01 Ιούνιος 2009, 06:02:17 μμ »
  • Publish
  • Τοποθεσία, ο «μεράς μας»
               
           
    Η Τρίγλια της Μικράς Ασίας βρίσκεται Β.Α και στα δεξιά αυτού που εισέρχεται στον κόλπο της Κίου. Είναι χτισμένη πάνω σε δύο αντικριστούς λόφούς, που ανάμεσά τους και κάθετα προς τη θάλασσα υπήρχε ένας χείμαρρος που οι παππούδες τον έλεγαν «ντερέ». Σήμερα ο ντερές σκεπάστηκε και αποτελεί τον κεντρικό δρόμο της Τρίγλιας. Ο ένας ονομαζόταν λόφος Σταυροπηγής ή Σταυροπήδι και ο άλλος  περίπου 500 μ  ύψους γεμάτος φωλιές κοράκων και γλάρων πήρε το όνομα Κορακοφωλιά. Σε μια πολύ απότομη κοφτή πλαγιά, κάτι σαν μαχαιριά στο βράχο με άγνωστο βάθος την έλεγαν Μελισσόπετρα. Εκεί ειδικά την άνοιξη δεν μπορούσες να πλησιάσεις από τα σμήνη των μελισσών. Όμως καθώς έλεγαν οι παππούδες το καλοκαίρι από κει χυνόταν ένα χρυσοκίτρινο αυλάκι μελιού προς τη θάλασσα.

    Κάθε αγροτική τοποθεσία της Τρίγλιας είχε την ονομασία της με ρίζες από μοναστήρια ή εκκλησίες που βρίσκονταν εκεί κοντά:
    Αη-Σφυρίδος: από το εκεί κοντά αγίασμα του Αγίου Σπυρίδωνος
    Σωτήρα: από το μοναστήρι του Σωτήρος
    Αη-Σιδεράς: από το μοναστήρι του Αγίου Ισιδώρου
    Σίσβες: από το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία του Θεσβίτη
    Αλισσαίου: από τη Μονή Ελισσαίου
    Αη-Γιάννηδες: από τη Μονή Ιωάννου Πελεκητής
    Βαινού : από τη μονή της Αυτοκράτειρας Ευδοκίας της Βαινής, συζύγου του Λέοντα του Σοφού
    Μυλόβλακο: από το αυλάκι που γύριζε το μύλο
    Χρυσοποδιές, Καζίνο, Καμάρες, Σκυλάμπελο, Χωνεμένα λιβάδια, Καλά Νερά, και άλλα πολλά μεταξύ των οποίων και «η πατουμασιά του Ελληνα». Για αυτή τοποθεσία υπήρχε ένας μύθος. Στη θέση αυτή υπήρχε ένα βαθούλωμα στη πέτρα του βράχου, που κατά τη λαϊκή φαντασία, έμοιαζε με πέλμα, με στάμπα από πάτημα. Έτσι, ο μύθος πλάστηκε ότι εκεί πάτησε το ένα πόδι του ο αρχαίος Έλληνας και με το άλλο αντίκρυ στ΄ ακρωτήρι του Κιανού Κόλπου στο Ποσειδώνιο (Αρμουτλί) όπου υπήρχε!!! ανάλογο πάτημα, έσκυψε να δροσιστεί στη θάλασσα, στη μέση του κόλπου κοντά στο νησί Καλόλημνος

    Αρθρογράφος: Βασίλης Πιστικίδης

    alekostriglia

    • Επισκέπτης
    Απ: Ιστορία - προέλευση ονόματος
    « Απάντηση #2 στις: 01 Ιούνιος 2009, 06:07:28 μμ »
  • Publish
  • Τρίγλια Βιθυνίας (Zeytinbagi)

    Μερική άποψη-Τρίγλια Βιθυνίας (Zeytinbagi)

    Ασχολίες κατοίκων

    Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την αλιεία , τη γεωργία και το εμπόριο. Η αγροτική της περιφέρεια ήταν αρκετά μεγάλη και εύφορη. Καλλιεργούσαν δημητριακά, ελιές και παρήγαγαν το μετάξι και το κουκούλι καθώς υπήρχαν και αρκετές εκτάσεις με μουριές. Το αλώνισμα δεν γινόταν με τα πόδια των ζώων αλλά με τις λοκάνες, χοντρές σανίδες δηλαδή με ανασηκωμένο το μπροστινό τους μέρος κι από κάτω καρφωμένες λεπίδες από τσέρκια βαρελιών, που λιμάρονταν λίγο μετά το κάρφωμα για να γίνουν κοφτερές. Τα φρούτα τα καλλιεργούσαν μόνο για τις ανάγκες των σπιτιών τους.
    Το βασικό προϊόν της Τρίγλιας ήταν και παραμένει ως σήμερα η «ελιά». Η τριγλιανή ελιά ήταν φαγώσιμη κι ύστερα από τον τρύγο διαλεγόταν και ένα 20% πήγαινε για λάδι και το υπόλοιπο 80% παστωνόταν σε κάδους ξύλινους τα κάπια. Η ελιά αυτή με τρικάταρτα καράβια ταξίδευε για να πουληθεί στη Πόλη, τη Ρουμανία, τη Ρωσία και την Ελλάδα.
    Το σκαρί που χρησιμοποιούσαν οι τριγλιανοί ψαράδες για να ψαρεύουν το τριγλί ήταν οι «Σαντάλες». Ένα μεγάλο σκαρί για ψαροκάικο με 14 κουπιά και δεκαοχτώ-μελές πλήρωμα, που δούλευε μόνο στη Προποντίδα.
     
    Τοπική αυτοδιοίκηση

     Η Δημογεροντία της Τρίγλιας είχε από 8 με 10 δημογέροντες τους οποίους εξέλεγε ο λαός και ήταν Έλληνες αφού ούτως ή άλλως στο χωριό έμεναν λιγοστοί Τούρκοι. Η θητεία τους ήταν ισόβια, συμπληρώσεις ή αλλαγές γινόντουσαν  όταν χανόταν η έξωθεν καλή μαρτυρία ή λόγω ασθένειας ή θανάτου. Ρόλο σημαντικό στα διοικητικά έπαιζαν οι Σχολικές Εφορίες και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο που τα όριζε η δημογεροντία. Ο Δήμαρχος, για τα διοικητικά θέματα απευθυνότανε στον Βαλή (Νομάρχη) της Προύσας. Το Τουρκικό Κράτος δεν ενίσχυε την αυτοδιοίκηση αντίθετα είχε το φόρο της «δεκάτης» για όλα τα αγροτικά προϊόντα και το «μιρί» για τα αλιεύματα. Σύμφωνα με τους φορολογικούς νόμους αυτούς το 10% πήγαινε στο κράτος. Την είσπραξη και την απόδοση σε χρήμα του φόρου αναλάμβαναν οι λεγόμενοι «δεκατιστές» . Η Δημογεροντία μπορούσε να επιβάλλει τοπικούς φόρους ή και να τους καταργήσει. Μπορούσε να εκδώσει «τοπικό χρήμα» , που βέβαια είχε αξία μόνο μέσα στη πόλη της Τρίγλιας. Η δημογεροντία είχε και ακίνητη περιουσία από δωρεές και τη μίσθωνε ώστε να μπορεί να λειτουργεί τα σχολεία και τις εκκλησίες. Την εποχή του διωγμού οι Έλληνες κάτοικοι της Τρίγλιας ήταν περίπου 3600, μαζί τους ζούσαν χωρίς προβλήματα και 400 περίπου Τούρκοι.



    Εκκλησίες - σχολεία

    Ζαρίφεια Εκπαιδευτήρια: Τότε και σήμερα.


    Στην πόλη της Τρίγλιας υπήρχαν πέντε εκκλησίες, εκτός από αυτές που βρισκόντουσαν στους αυλόγυρους των μοναστηριών και τα εξωκλήσια.
    'Aλλωστε από τον 9ο μ.Χ. αιώνα που κατοικήθηκε η Τρίγλια φέρεται κτισμένη γύρω από δύο ιστορικά μοναστήρια της Παντοβασίλισσας και του Αγίου Στεφάνου.
     Ήταν οι εκκλησίες :της Παντοβασίλισσας , του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Γεωργίου (αυτές οι τρεις είχαν τακτική λειτουργία κάθε Κυριακή) καθώς ακόμα του Αγίου Δημητρίου και η Αγία Επίσκεψη ή ʼγιος Βασίλης παλαιότερα. Στον Αη Βασίλη βρισκότανε και η φορητή ψηφιδωτή εικόνα της Επίσκεψις (13ος  αιώνας) που οι Τριγλιανοί διέσωσαν κατά την καταστροφή και βρίσκεται σήμερα στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.


     Παντοβασίλισσα   


    Τα σχολεία που λειτουργούσαν ήταν τέσσερα .Υπήρχαν δύο οχτατάξια , ένα αρρένων και ένα θήλεων.  Επίσης, υπήρχαν και δύο νηπιαγωγεία , ένα στον πάνω και ένα στον κάτω μαχαλά. Οι κάτοικοι της Τρίγλιας, πριν κτισθεί το μεγαλόπρεπο Ζαρίφειο εκπαιδευτήριο, διατηρούσαν Αλληλοδιδακτική σχολή. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το θαυμάσιο αυτό σχολείο (ολοκληρώθηκε το 1910) ήταν ιδέα και έργο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης. Για το κτίσιμο του πέρα από τον Γεώργιο Ζαρίφη και  πολλοί Τριγλιανοί συνετέλεσαν οικονομικά, όπως ο ίδιος ο Χρυσόστομος Σμύρνης, ο Φ. Καβουνίδης, ο Ι. Σάπαρης και πολλοί Τριγλιανοί που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική και τον Καναδά. Πολλές απόφοιτοι του παρθεναγωγείου της Τρίγλιας υπηρέτησαν μετά ως διδασκάλισσες στη Μακεδονία και τη Θράκη. Αναφέρεται ότι στη Τρίγλια λίγα χρόνια πριν το διωγμό υπήρχαν 430 περίπου μαθητές.

    Μοναστήρια

    Μονή Χηνολάκκου (Αγίου Στεφάνου): 
    Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα. Βρίσκεται μέσα στην κωμόπολη της Τριγλείας και μάλιστα κοντά στη θάλασσα. Ο ναός της μονής είναι σταυροειδούς ρυθμού μετά τρούλου με προνάρθηκα, νάρθηκα και κυρίως ναό. Στο δάπεδό του σύμφωνα με τον Ευαγγελίδη υπήρχαν μωσαϊκές διακοσμήσεις και στους τοίχους μωσαϊκές εικόνες που καλύφθηκαν απ τους Τούρκους με ασβέστη. Ο ναός στηρίζεται και κοσμείται με κίονες που καταλήγουν σε ακανθοφόρα κιονόκρανα. Σώζεται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα διότι από το 1661 μετατράπηκε σε μωαμεθανικό τέμενος.
    ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
    Εκεί μόνασε μία εξέχουσα προσωπικότητα, ο ʼγιος Μεθόδιος ο Ομολογητής και μετέπειτα Πατριάρχης της Κων/πόλεως. Έζησε και αγωνίσθηκε στον καιρό της Εικονομαχίας και υπέστη πάρα πολλά βασανιστήρια και διώξεις για την πίστη του. Επί της εποχής του όταν Βασίλισσα ήταν η ευλαβής και εικονόφιλος Θεοδώρα έγινε η αναστύλωση των Εικόνων στις 19/2/842, γεγονός που εορτάζει η Εκκλησία μας την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Κατατάσσεται στη χορεία των μεγάλων Αγίων και η μνήμη του τιμάται στις 14 Ιουνίου. Ως πατέρες της μονής αυτής αναφέρονται επίσης ο Θωμάς ο Μοναχός, ο οποίος έλαβε μέρος στη Ζ΄ Οικουμενικό Σύνοδο που έγινε στη Νίκαια και Στέφανος, ο Κτήτορας της Μονής Χηνολάκκου.

    ΜΟΝΗ ΤΡΙΓΛΕΙΑΣ  Ή  ΠΑΝΤΟΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ:

    Χτίσθηκε το 780 στο κέντρο της πόλης, διασώζεται το καθολικό της.
    Το τέμπλο της ήταν ξύλινο με δύο σειρές εικόνες και στο εσωτερικό του υπήρχαν πολλές τοιχογραφίες οι οποίες καταστράφηκαν εκτός από την τοιχογραφία της Θεοτόκου και των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Είχε επίσης βυζαντινό κωδωνοστάσιο όμοιο με εκείνο των Αγίων Θεοδώρων των Αθηνών. Η μονή ονομάστηκε μονή Παντοβασίλισσας από την ομώνυμη Εικόνα της Θεοτόκου "Πάντων Βασιλίσσης". Παρόμοια εικόνα διασώθηκε στην Ραφήνα αλλά πρέπει να διερευνηθεί αν ήταν η παλαιά εικόνα ή κάποια νεότερη. Στους βυζαντινούς συγγραφείς η μονή συναντάται ως "Μονή Τριγλείας". Η μονή αυτή σύμφωνα με τον χρονογράφο Γεώργιο Αμαρτωλό στα μέσα ή τέλος του 9ου αι. μετατράπηκε σε γυναικεία μονή. Σήμερα ο ναός σώζεται σε άσχημη κατάσταση και δε θυμίζει τον περικαλλή ναό που περιγράψαμε.
    ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
    Ως πατέρες της μονής αναφέρονται:
    1.Όσιος Θεοδόσιος ο οποίος έζησε στα μέσα του Η΄ αιώνος και μάλλον ήταν ένας από τους πρώτους ηγούμενους της μονής αυτής. Η εκκλησία τον τιμά ως Όσιο την 1η Ιανουαρίου.
    2. Μεταγενέστερος ηγούμενος του Θεοδοσίου, ο Όσιος και Ομολογητής Στέφανος. Η μνήμη του τιμάται την 26η Μαρτίου. Ως πατέρας της μονής αναφέρεται και ο Θεοφόρος Θωμάς για τον οποίο δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία. Επίσης με τον χαρακτηρισμό Τριγλεινός αναφέρεται ο Όσιος Λουκάς που τιμάται την 27η Δεκεμβρίου και ο Όσιος Μάρκος που τιμάται την 24η Νοεμβρίου.

    ΜΟΝΗ ΜΗΔΙΚΙΟΥ:

    H μονή αυτή βρίσκεται στην έξοδο της κωμόπολης Τριγλείας, αριστερά του δρόμου που οδηγεί προς τα χωριά Γιαλί Τσιφλίκι, Βελετλέρ κ.α. απέναντι από το νεκροταφείο που ανήγειρε ο ʼγιος Χρυσόστομος Σμύρνης. Ήταν γνωστή ως "Μονή των Πατέρων" και ιδρύθηκε το 780. Υπέστη επιθέσεις από τους Φράγκους Σταυροφόρους κατά τον 12ο αιώνα και από τους Τούρκους κατά τον 14ο και 15ο αιώνα. Πολλές πυρκαγιές αλλοίωσαν τον καθολικό ναό της μονής αφιερωμένο στον ʼγιο Σέργιο και όλο το κτιριακό συγκρότημά της.
    Πληροφορίες γι αυτήν έχουμε από τον 'Aγγλο μεσαιωνοδίφη F.W.Hasluck και από τον Αγγλο περιηγητή John Covel που επισκέφθηκε τη μονή το 1676 μαζί με τη μονή της Πελεκητής. Το 1770 καταστράφηκε από πυρκαγιά και ανακαινίσθηκε το 1782. Αργότερα ανοικοδομήθηκε το 1801, πιθανόν εκ θεμελίων, από τον Μητροπολίτη Προύσας ʼνθιμο όπως αναφέρεται σε κτητορική πλάκα που υπάρχει στο υπέρθυρο της κυρίας εισόδου της μονής. Κατά την πυρκαγιά του 1770 κάηκε δυστυχώς και η πλουσιότατη βιβλιοθήκη της.
    Σημαντικές είναι οι δύο πληροφορίες που αφορούν τη ζωή της: Πρώτον, η μονή υπήρξε καταφύγιο των εικονολατρών και για αυτό υπέστη πολλά δεινά από τους εικονομάχους και δεύτερον οι μοναχοί εφάρμοζαν το σύστημα των ακοιμήτων, δηλαδή διηρημένοι σε τρεις ή έξι χορούς , έψελναν νυχθημερόν τις ακολουθίες.
    ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
    Πρώτος ηγούμενος της μονής Μηδικίου ήταν ο Όσιος Νικηφόρος που έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. Η μνήμη του τιμάται την 4η Μαίου. Εξέχουσα φυσιογνωμία είναι και ο Όσιος Νικήτας ο οποίος διαδέχθηκε στην ηγουμενία τον Όσιο Νικηφόρο. Κοιμήθηκε το 824, την 3η Απριλίου, οπότε και η Εκκλησία τιμά την μνήμη του. Τον Όσιο Νικήτα διαδέχθηκε στην ηγουμενία ο Θεοστήρικτος και αυτόν ο Αθανάσιος προς τιμή του οποίου κτίσθηκε βορειοανατολικά της μονής παρεκκλήσι.

    ΜΟΝΗ ΠΕΛΕΚΗΤΗΣ:
     
     Η μονή αυτή ήταν αφιερωμένη στον Αγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Ιδρύθηκε το έτος 709 επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄ άγνωστο από ποιόν. Κτισμένη πάνω σε βράχο "εκκοπείσα" και "πελεκηθείσα" όπως αναφέρει ο Ευαγγελίδης, είχε θαυμάσια θέα τον Κιανό κόλπο , τη νήσο Βέσβικο "Καλόλιμνο" και το Αγαθώνιο Όρος. Απέχει από την Τριγλεία περίπου 5 χιλιόμετρα.
    Περιβάλλονταν από πανύψηλα πεύκα, πλατάνια, λεύκες. Η ωραία τοποθεσία στην οποία βρίσκονταν και το υγιεινότατο κλίμα της περιοχής εκείνης προσείλκυε από τους Βυζαντινούς χρόνους, πλήθος προσκυνητών και ατόμων που έπασχαν από διάφορες ασθένειες. Η μονή είχε τρεις ναούς. Καταστράφηκε επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου όταν ήταν ηγούμενος ο Όσιος Θεοστήρικτος αλλά επανασυστήθηκε και λειτούργησε γρήγορα. Πληροφορίες έχουμε από διάφορα πατριαρχικά σιγίλια. Το έτος 1797 επί Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄ εκδόθηκε ένα σιγίλιο που αφορά τη μονή Πελεκητής . Το σιγίλιο αυτό αναφέρεται σε άλλα προηγούμενα σιγίλια του Πατριάρχη Παρθενίου Δ΄, Προκοπίου και Γερασίμου Γ΄. Στο σιγίλιο που εκδόθηκε από τον Πατριάρχη Παρθένιο αναφέρεται ότι κάποιος ιερομόναχος, πνευματικός Αρσένιος με τις προσφορές των Χριστιανών της Τριγλείας ανέλαβε και επισκεύασε τη μονή που ήταν έτοιμη να καταρρεύσει. Μετά απ' αυτά ο Αρσένιος θέλησε να θέσει το μοναστήρι υπό την προστασία του Πατριαρχείου. Το σιγίλιο που προαναφέραμε εγκρίνει την αίτηση του Αρσενίου και καθιστά τη μονή Σταυροπηγιακή και Πατριαρχική. Το 1880 η μονή κάηκε και καταστράφηκε τελείως. Σήμερα, από το κτιριακό συγκρότημα της μονής σώζονται τα υπολείμματα ενός ναού που παρά την κακή κατάσταση που βρίσκονται, μαρτυρούν την παλιά αίγλη της μονής.
    ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
    Ο Όσιος Θεοστήρικτος, ηγούμενος της μονής. Κοιμήθηκε το 810 και η μνήμη του τιμάται την 17η Μαρτίου. Ως πατέρας της μονής αναφέρεται στα πρακτικά της 7ης Συνόδου στη Νίκαια κάποιος Μάρκος μοναχός. Αργότερα την ηγουμενία αναλαμβάνει ο Μακάριος ο κατά Χριστόν Χριστοφόρος. Τον Μακάριο διαδέχεται στην ηγουμενία ο Σάββας ο μαθητής του και αυτόν ο Σέργιος που ασκήτευε σε κάποιο σπήλαιο.


    ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΒΑΘΕΩΣ ΡΥΑΚΟΣ:
     Ονομαζόταν και μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού-οι ντόπιοι την αποκαλούσαν "Σωτήρα"-ιδρύθηκε από τον ¨Όσιο Βασίλειο, Καππαδόκη στην καταγωγή, επί Νικηφόρου Φωκά (963-969). Βρίσκεται σε περίοπτη θέση και απέχει μία ώρα από τη θάλασσα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Μητροπολίτη Λεοντοπόλεως Σωφρονίου Ευστρατιάδη που κατάγονταν από το χωριό Σιγή, δίπλα στην Τριγλεία , η μονή είχε και μετόχι αφιερωμένο στον προφήτη Ηλία πολύ κοντά στη θάλασσα μεταξύ Τριγλείας και Σιγής. Σύμφωνα με τον Ευαγγελίδη η μονή του Βαθέως Ρύακος , ήταν αποτύπωμα παλιάς μονής που βρίσκονταν στην Καππαδοκία, στην κοιλάδα του Σογανλή.
    ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
    Πρώτος ηγούμενος και ιδρυτής της ήταν ο Όσιος Βασίλειος από την Καππαδοκία. Η μνήμη του τιμάται την 1η Ιουλίου. Δεύτερος ηγούμενος ήταν ο Όσιος Πέτρος , επίσης Καππαδόκης. Η μνήμη του τιμάται την 7η Σεπτεμβρίου. Αυτόν διαδέχεται στην ηγουμενία ο Όσιος Λουκάς από την Λυκαονία, έργα του οποίου είναι πολλές εικόνες της Παναγίας. Η μνήμη του επίσης τιμάται την 7η Σεπτεμβρίου. Τέταρτος ηγούμενος είναι ο όσιος Ιγνάτιος . Η μνήμη του τιμάται στις 27 Σεπτεμβρίου.


    Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από τα βιβλία:
     "Τριγλεία της Βιθυνίας, τόπος Οσίων, Μαρτύρων & Ομολογητών", της φιλολόγου Παρασκευά-Κράνη Δέσποινας
    «Βρύλλειον-Τρίγλεια», του πρ. γυμνασιάρχη Τρύφωνα Ευαγγελλίδη
    «Προποντίδα», του Ακύλα Μήλλα
    «Τρίγλια Βιθυνίας», του αγαπημένου μου πατέρα και λαογράφου Αθανάσιου Πιστικίδη.

    Αρθρογράφος: Βασίλης Πιστικίδης

    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Τριγλιανός Απόγονος
    • **
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 0
    • -Λάβατε: 0
    • Μηνύματα: 6
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 0
    Απ: Ιστορία - προέλευση ονόματος
    « Απάντηση #3 στις: 31 Ιούλιος 2009, 02:20:25 μμ »
  • Publish
  • Έχετε κάνει εξαιρετική δουλειά.

    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Administrator
    • *****
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 120
    • -Λάβατε: 18
    • Μηνύματα: 442
    • Τόπος: Ραφήνα
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 26
    • Φύλο: Άντρας
    Απ: Ιστορία - προέλευση ονόματος
    « Απάντηση #4 στις: 31 Ιούλιος 2009, 08:07:48 μμ »
  • Publish
  • Ευελπιστούμε και με την δική σου συνδρομή, να γίνει ακομα καλύτερη.
    Όλοι μαζί, μπορούμε να ενημερώσουμε αυτόν τον χρήσιμο χώρο, ώστε να τον έχουν οι νεώτερες γενιές, ως παρακαταθήκη την ιστορία των προγόνων μας.

    Αλλά και να γνωριστούμε, αναπτύσοντας γνωριμίες - φιλίες, ενώνοντας κάθε Τριγλιανό Απόγονο.