Αποστολέας Θέμα: ¨Οι ξενιτεμένοι μας " Της Καίτης Σαρρή  (Αναγνώστηκε 1315 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 4
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 142
  • Age: 69
  • Τόπος: Νέα Τρίγλια Χαλκιδική
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 15
  • Φύλο: Άντρας
¨Οι ξενιτεμένοι μας " Της Καίτης Σαρρή
« στις: 21 Μάρτιος 2014, 08:41:30 πμ »
  • Publish
  • Οι ξενιτεμέν οι μας

    ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΝ ΤΑΣ

    Η Τρίγλια η παλιά δεν ήταν τόπος άγονος, που να διώχνει τα παιδιά της στην ξενιτιά.
    Είπαμε πάρα πολλές φορές πως ήταν η γη της επαγγελία ς. Είχε απ' όλα και οι εργατικότ ατοι κάτοικοι τα πολλαπλασ ίαζαν. Θάλασσα και στεριά πρόσφεραν τ' αγαθά τους πλουσιοπά ροχα. Επίσης είχε ανθηρό εμπόριο με την Πόλη και με τα ενδότερα μέρη της Μικράς Ασίας. Το Μιχαλίτσι μας έδινε τα υπέροχα τυριά του με τις μεγάλες τρύπες που έσταζαν νοστιμιά.
    Η Απολωνιάδ α από την περίφημη λίμνη της έφερνε τα ωραία σαζάνια της γεμάτα χαβιάρι για ταραμοσαλ άτα. Η Πόλη έστελνε τα παχιά ντορούκια που οι γονείς μας τα πάστωναν στα βαρελάκια, κάτω στο κατώι κοντά στα κιούπια με το λάδι και τις ελιές. Και άλλα πολλά που δεν μπορώ ν' απαριθμήσ ω.
    Όμως ήρθε η ώρα η πικρή που κάτι θα χαλούσε όλα αυτά και θ' ανάγκαζε τα παιδιά της Τρίγλιας να φεύγουν ομαδικώς.
    Αυτό το κάτι ήταν το καινούριο σύνταγμα, που έγινε το 1908 και που όριζε να πηγαίνουν οι νέοι μας στρατιώτε ς. Όσοι πήγαν δεν γύρισαν. Τους έβαζαν να σκάβουν στον ήλιο με απαίσια τροφή, όπου τους θέριζε η πείνα και η ελονοσία. Έτσι πολλοί νέοι πήραν την απόφαση να ξενιτευτο ύν.
    Παιδιά αμούστακα, άβγαλτα, με λίγα ή καθόλου γράμματα τολμούσαν να περάσουν ωκεανούς, να ταξιδέψου ν σε στεριά και θάλασσα για να σωθούν απ' τον καταραμέν ο εχθρό.
    Πόσες μανούλες δεν ξαναείδαν τα παιδάκια τους ποτέ ή ύστερα από πολλά χρόνια τα συνάντησα ν γέρους; Πόσες κοπέλες δεν έμειναν ανύπαντρε ς περιμένον τας τον αρραβωνια στικό τους που ή δεν γύρισε ποτέ ή μετά 20 χρόνια ξενιτιάς γύρισε μεσόκοπος πια να πάρει την καλή του που τον περίμενε σαν την πιστή Πηνελόπη τον Οδυσσέα της.
    Μα στην ξενιτιά τα άξια παιδιά της Τρίγλιας αγωνίστηκ αν, δούλεψαν, έκαναν οικονομίε ς και πρόκοψαν. Τίμησαν την πατρίδα τους και τους πατριώτες τους. Ποτέ δεν λησμόνησα ν που ήταν Τριγλιανο ί. Και σε όλες τις δύσκολες στιγμές της προσφυγιά ς και της φτώχιας πάντα το τσεκ του ξενιτεμέν ου δρόσιζε την φτώχια τον πόνο του πρόσφυγα αδελφού και της φτωχιάς μανούλας. Διάβαζε το γράμμα , σκούπιζε τα δάκρυα της και έτρεχε να πληρώσει τον μπακάλη , τον χασάπη, να πάρει και λίγο σουλφάτο για το θερμασμέν ο παιδί της. Πόσες φορές το κρέας ,τα ρούχα δεν ήταν από τους αγαπημένο υς Αμερικάνο υς;
    Και πόσα δύστυχα κορίτσια προσφυγόπ ουλα δεν καλοπαντρ εύτηκαν με Αμερικάνο υς Τριγλιανο ύς, που έρχονταν έκαναν τους ωραίους γάμους τους , τις έκαναν κυρίες και ξανάφευγα ν στην Αμερική;
    Πόσες κοπέλες δεν προικίσθη καν με την βοήθεια του θείου ή του αδελφού; Δεν το ξεχνούμε ποτέ. Ας αγιάσουν τα κοκαλακια τους κει στην ξενιτιά που έμειναν. Και όσοι ζουν και υπάρχουν θα έχουν πάντα την απέραντη αγάπη και την εκτίμηση μας.
    Πριν φύγουν οι νέοι μαζεύοντα ν να διασκεδάσ ουν για τελευταία φορά σε συνεστίασ η στα συγγενικά σπίτια και ανάμεσα σε λυγμούς και στεναγμού ς το φαγοπότι και ο χορός φούντωναν, τα τραγούδια ήταν πονεμένα. Κάτι σαν αυτό:
    Αναχωρώ φιλτάτη, φεύγω εις
    ξένην γην το τελευταίο χαίρε σου λέω εκ ψυχής Βιολέττα μ' ανθισμένη με φύλ¬λα πράσινα φεύγω και σε αφήνω καημούς και βάσανα Έλα να φιληθούμε σαν δυο α¬γνά πουλιά που φεύγουνε στα δάση να χτί-
    σουνε φωλιά να φύγει το φαρμάκι πούχει η καρδούλα μου Έλα να σε φιλήσω και φίλα
    με και σύ
    και σαν τα μαρτυρήσω μαρτύ¬ρα το και συ Και άλλο τραγούδι κατάλληλο:
    Θα φύγω κόρη μου στα ξένα θα μακρυνθώ δια παντός θα ζω πάντα δυστυχισμ ένα γιατί θα είμαι μοναχός. Αν ήτανε να ταξιδέψει ς να φύγεις στην Αμερική δεν έπρεπε να μ' αγαπήσεις καινά μ' αφήσεις φως μου μοναχή. Στον τόπο που σε πρωτοείδα θε να φυτέψω μουσμουλι ά
    και τις ελπίδες θα κρεμάσω στα μαραμένα της κλωνιά Στον ίσκιο της θε να κοιμάμαι την μυρωδιά της θα ρουφώ και όταν εσένα θα θυμάμαι θα τρώω μούσμουλο στυφό. Αν ήτανε να ταξιδέψει ς να πας στα ξένα μακριά δεν έπρεπε να μ' αγαπήσεις και να μου κάψεις την καρδιά.




    (Δημοσιεύτ ηκε στα «Τριγλιανά Νέα», 16 Ιουλίου
    ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΚΟΣ

    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Global Moderator
    • ****
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 0
    • -Λάβατε: 72
    • Μηνύματα: 218
    • Age: 71
    • Τόπος: Πάτρα
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 82
    • Φύλο: Γυναίκα
    • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
    Απ: ¨Οι ξενιτεμένοι μας " Της Καίτης Σαρρή
    « Απάντηση #1 στις: 21 Μάρτιος 2014, 09:34:39 πμ »
  • Publish

  •