Αποστολέας Θέμα: Πως ένα δειλινό θυμίζει τη φρίκη της Μικρασιατικής καταστροφής  (Αναγνώστηκε 826 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 72
  • Μηνύματα: 218
  • Age: 71
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 82
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Πως ένα δειλινό θυμίζει τη φρίκη της Μικρασιατ ικής καταστροφ ής

Αυτή την εποχή είναι η επέτειος της Μικρασιατ ικής Καταστροφ ής. Σκηνές φρίκης και δυστυχίας για τους παππούδες και γονείς μας. Σκηνές που δεν φύγανε ποτέ από το μυαλό τους. Πάντα θυμάμαι μια χαρακτηρι στική σκηνή με τη γιαγιά μου, την Αναστασία Κολυβίδου-Πιστικίδη, περασμένα 80 πια, καθόμαστε ήρεμα στη βεράντα στο σπίτι μας στο Μπουρνάζι και απολαμβάν ουμε το δειλινό. Ξαφνικά πετιέται η γιαγιά με φρίκη, κοιτάζοντ ας προς μια κατεύθυνσ η και φωνάζει πανικόβλη τη «οι Τούρκοι, οι Τούρκοι, καίνε το χωριό, έρχονται. Φέρε γρήγορα το μπόγο με τα ρούχα των μικρών (που ήταν πάντα έτοιμος για κάθε ενδεχόμεν ο) να φύγουμε». Αυθόρμητα ακολουθώ το βλέμμα της και βλέπω ένα ωραίο, κατακόκκι νο ηλιοβασίλ εμα που ανακλούσε στο τζάμι του απέναντι σπιτιού έμοιαζε πράγματι με φλόγες. Στην ηλικία αυτή το μυαλό της μπορεί να μπέρδευε ή να μη γνώριζε τα παιδιά της, τους Τούρκους όμως, τη φωτιά και το τσεκούρι που έζησε, δεν τα ξέχασε ποτέ.

Γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε αυτές τις μέρες και να τα δίνουμε φόρο τιμής σε όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους, τους παππούδες μας, που κατάφεραν να σώσουν και να μεγαλώσου ν τα παιδιά τους μέσα σε συνθήκες που δεν μπορεί να βάλει ο νους μας. Αυτά τα βάρβαρα και απάνθρωπα που συμβαίνου ν ολόγυρά μας τα έζησαν και αυτοί πριν αρκετά χρόνια. Η αγριότητα των ανθρώπων όμως δεν έχει τέλος.

Ελαφρό να ναι το χώμα που τους σκεπάζει όλους.