Αποστολέας Θέμα: ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ  (Αναγνώστηκε 3071 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Φίλοι Τριγλιανών
  • *
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 16
  • -Λάβατε: 29
  • Μηνύματα: 192
  • Age: 51
  • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 35
  • Φύλο: Άντρας
Η μυθολογία του λιμανιού της Ραφήνας ξετυλίγετ αι μέσα από την όμορφη φωτογραφί α της Ευστρατίας Φράγκου.



Μια φωτογραφί α που τραβήχτηκ ε στο λιμάνι κάπου ανάμεσα στα 1980-1981.

Βλέπουμε το πολυαγαπη μένο "Πόρτο Λάφια" δεμένο στην προβλήτα "Π".
Σήμερα η προβλήτα αυτή έχει αλλάξει μορφή, καθώς ένα μέρος του λιμανιού έχει μπαζωθεί για να μεγαλώσει η χερσαία ζώνη.
Η προβλήτα "Π" βρίσκεται μπροστά από τα πρακτορεί α στις Καμάρες.

Στα αριστερά στο βάθος, το "Χρυσή Άμμος ΙΙΙ" καταπλέει στο λιμάνι.
Είναι το μετέπειτα "Θήρα ΙΙ", "Hellas Express" και "Άγιος Σπυρίδων".
Στα δεξιά του αναχωρεί το "Χρυσή Άμμος Ι" για Άνδρο-Τήνο-Μύκονο. 
Το πλοίο αυτό στη συνέχεια μετονομάσ τηκε σε "Κύθνος" και "Μακεδών". Είναι το σημερινό "Μακεδών" του Γιώργη του Γούτου.

Και, βέβαια, βλέπουμε και την πλώρη του τσιμετόπλ οιου στα αριστερά του πλωριού καταπέλτη του "Πόρτο Λάφια".
Το πάλαι ποτέ τσιμεντόπ λοιο που έφτασε στο λιμάνι της Ραφήνας το 1948.

Το "Πόρτο Λάφια", τα πλοία του Αυγουστή Πολέμη, το τσιμεντόπλοιο.
Μια ακόμα παλιά όμορφη ιστορία στο λιμάνι της Ραφήνας.

Η Ραφήνα εκείνη την εποχή ήταν στις μεγάλες της δοξες.
Κόσμος πολύς παραθέριζ ε εδώ, λειτουργο ύσαν τέσσερα κάμπινγκ, η παραλία της ήταν γεμάτη από κόσμο και το λιμάνι της έσφυζε από ζωή.

Μια μικρή πόλη, ένα μικρό λιμάνι και τα ψαράδικα ακόμα στο μέσα λιμάνι, το παλιό.

Από εκεί και πέρα έγιναν πολλά λάθη, το ένα μετά το άλλο.
Το λιμάνι μεγάλωσε πολύ, δύο όμορφες παραλίες θυσιάστηκ αν για την επέκταση του λιμανιού, ένα μέρος της θάλασσας μπαζώθηκε, έπεσε γενικά πολύ τσιμέντο. Πάντως, ασφαλές λιμάνι ποτέ δεν έγινε. 

Όλα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα αν ο αρχικός σχεδιασμό ς ήταν διαφορετι κός.

Παρόλα αυτά, τριάντα χρόνια μετά, το λιμάνι διατηρεί ακόμα τη δική του γοητεία.
Παρά το χάος, έχει ακόμα τη δική του γραφικότη τα.
Τα πλοία έρχονται το ένα μετά το άλλο και ο κόσμος κάθεται στα ταβενάκια του λιμανιού, δίπλα στου γυαλού τα βοτσαλάκι α.

Στην Ελλάδα τίποτα δεν μένει για καιρό το ίδιο.
'Έτσι, σχέδια επέκτασης και βελτίωσης του λιμανιού θα αρχίσουν και πάλι να συζητούντ αι.
Το λιμάνι της Ραφήνας είναι ένα ακόμα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας.
Δεν αποκλείετ αι το λιμάνι να αλλάξει και πάλι μορφή.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 18
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 97
  • Age: 55
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 19
  • Φύλο: Άντρας
Απ: ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
« Απάντηση #1 στις: 06 Νοέμβριος 2014, 10:07:52 πμ »
  • Publish
  • Αυτή η φωτογραφί α, λογικά είναι κάπου στο 1981-2. Αυτό γιατί στο σημείο ( Π ) του λιμανιού, που λογικά είναι πρόχειρα αραγμένο το Πόρτο Λάφια, βλέπουμε μία εξέδρα.
    Ήταν οι τελευταίε ς χρονιές που γινόταν στην Ραφήνα, η Ναυτική Εβδομάδα. Αυτή λοιπόν ήταν η εξέδρα των εκδηλώσεω ν.
    Θυμάμαι επίσης σε αυτές τις εκδηλώσει ς, την ομάδα της Τρίγλιας, να παίζει ποδόσφαιρ ο με άνδρες του Λιμεναρχε ίου, αλλά και πόλο, ακριβώς δίπλα στην εξέδρα, στην πλευρά προς την παραλία.
    Τα βράδια ερχόντουσ αν καλλιτέχν ες και τραγουδού σαν, έπαιζαν θέατρο - κουκλοθέα τρο και πολλές άλλες εκδηλώσει ς.
    Αν, δεν κάνω λάθος, την οργάνωναν το Λιμενικό Ταμείο σε συνεργασί α με το Λιμεναρχε ίο και το υπ. Ναυτιλίας .

    Η «Ναυτική Εβδομάδα» καθιερώθη κε και εορτάζετα ι από το 1933, κάθε χρόνο στην αρχή και ανά διετία αργότερα, με εκδηλώσει ς σε όλη την Ελλάδα, χωρίς αναφορά σε... κάποιο συγκεκριμ ένο ιστορικό γεγονός.


    Σε μία πρόχειρη αναζήτηση στο Google είδα ότι ο θεσμός αυτός συνεχίζετ αι, αν και ορισμένα δημοσιεύμ ατα υποστηρίζ ουν ότι έπαψε να διοργανών εται.
    Χαίρομαι ιδιαίτερα, που επιτέλους υπάρχει διαδικτυα κά, ένας χώρος να φιλοξενήσ ει και ενώσει ταυτόχρον α, τα Δύο χωριά των Τριγλιανώ ν, αλλά και όσους Τριγλιανο ύς δεν βρίσκοντα ι σε αυτά.
    Ευελπιστώ στην ευαισθητο ποίηση σας, ώστε να καταγράψο υμε σημερινές ενημερώσε ις, αλλά και την ιστορία του μερά μας.

    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Φίλοι Τριγλιανών
    • *
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 16
    • -Λάβατε: 29
    • Μηνύματα: 192
    • Age: 51
    • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 35
    • Φύλο: Άντρας
    ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '60
    « Απάντηση #2 στις: 21 Δεκέμβριος 2014, 10:52:02 μμ »
  • Publish



  • Μια πανέμορφη carte-postale από το [b :'(]Αρχείο του Στάθη του Δημητρακο ύ.
    [/b]
    Το γραφικό λιμανάκι της Ραφήνας λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του '60.

    Βρισκόμασ τε στα 1966-1967 και βλέπουμε στην carte-postale την πρώτη από τις δύο παραλίες που υπήρχαν και δεν υπάρχουν πια.
    Είναι η παραλία που την αποκαλούσ αν "του Μπενάκη", ή "τα Σκαλάκια".

    Η επόμενη παραλία ήταν η παραλία "του Βούλγαρη".
    Τις δύο παραλίες τις χώριζε ένας βράχος, όπου βρισκόταν η "Μύτη της Γριάς".

    Το πλοίο στο βάθος είναι το "Έλενα Π" του Παγουλάτου, το πρώτο επιβατηγό/οχηματαγωγό που από το 1965 σύνδεε το λιμάνι της Ραφήνας με τα λιμάνια της Καρύστου, της 'Ανδρου και της Τήνου.


    Ας μεταφέρου με εδώ ορισμένα εξαιρετικ ά σχόλια που συνόδευσα ν τη φωτογραφί α αυτή στο ανέβασμά της στο Facebook.


    Η Σωσώ Λέου έγραψε:

    "Είναι η παραλία αμέσως δίπλα από το Τελωνείο.
    Η Μύτη της Γριάς τη χώριζε από του Βούλγαρη, που δε ξέρω γιατί τη λέγαν έτσι. Ήταν η αγαπημένη μου παραλία γιατί πηγαίναμε από του Βούλγαρη κολυμπώντ ας και τρυπώναμε και παίζαμε στις υπέροχες σπηλιές που σχημάτιζα ν τα βράχια κάτω από τη μύτη της Γριάς, όταν βέβαια δεν είχε κύμα γιατί τότε η θάλασσα "έβγαζε φίδια", δεν πλησίαζες .
    Η καλύτερη εποχή για ν' απολαύσει ς αυτές τις βραχώδεις παραλίες, που έκαναν τη Ραφήνα μοναδική, ήταν νωρίς λίγο πριν τελειώσει ο Μάης, αρχές Ιούνη και μετά.
    Γράφαμε τα διαγωνίσμ ατα του τέλους της χρονιάς και τρέχαμε για μπάνιο μετά.
    Δεν είχαν αρχίσει και τα μελτέμια.

    Η Ραφήνα πλήρωσε βαρύ τίμημα στην "ανάπτυξη" που ευαγγελίζ ονται και σήμερα ακόμα πολλοί.
    Η αλλοίωση του φυσικού περιβάλλο ντος, κυρίως στο παραλιακό μέτωπο, ήταν και είναι καθοριστι κή.
    Kαι να πεις πως έφερε σημαντικά οφέλη στο τόπο;
    Όχι τουλάχιστ ον όσα διαφήμιζα ν παλαιοί και νέοι υποστηρικ τές της "ανάπτυξης" αυτής.
    Ας δούμε τι θα σώσουμε από δω και πέρα. Μου θυμήσατε πολλά αλλά σταματώ εδώ γιατί παρασύρθη κα".


    Η Ελένη Μάρκου έγραψε:

    "Εμείς αυτή την παραλία τη λέγαμε τα Σκάλακια, γιατί είχε σκαλιά, τουλάχιστ ον στο μεγαλύτερ ο μερος, για να κατέβεις. Ήταν η παραλία των γονιών μας.
    Γενικά σε εμάς, παιδιά τότε, δεν άρεσε γιατί είχε πολλές μεγάλες πέτρες και γλιστερές στον βυθό, αλλά κι επειδή η ζωή ήταν στη διπλανή παραλία, στου Βούλγαρη ή Άγιο Νικόλαο.
    Ευτυχώς κάποια στιγμή μεταφερθη καμε εκεί!"

    Οι αναμνήσει ς είναι υπέροχες. Είναι υπέροχο να διαβάζεις όλα αυτά τα βιώματα. Είναι θλιβερό ότι όλα αυτά αποτελούν, πια, παρελθόν. Το λιμάνι δεν έπρεπε να επεκταθεί και ναμετατρέ ψει τούτο τον Παράδεισο των αναμνήσεω ν σε κρανίου τόπο.
    Η ίδια η Ραφήνα κέρδισε πολύ λιγότερα από όσα υπόσχοντα ν οι αρμόδιοι.
    Και τώρα, 30-35 χρόνια μετά, τα ίδια λανθασμέν α αναπτυξια κά σχέδια ετοιμάζον ται επί χάρτου.
    Η επανάληψη του λάθους είναι ασυγχώρητ η ενέργεια".



    Ο Παναγιώτης Στρούβελη ς έγραψε:

    "Αυτή ήταν η πρώτη παραλία, αμέσωςμετ ά το λιμάνι, πιό δημοφιλής όμως ήταν η δεύτερη κάτω από την "Μύτη της Γριάς", που κατ' εμέ κατέστρεψ αν άδικα.
    Αυτή η δεύτερη λοιπόν παραλία είχε ζωή όλο το 24ωρο, από τα ξημερώματ α οι μεγαλύτερ οι σε ηλικία για μπάνιο, μετά νεολαία και μανάδες με τα παιδιά και το βραδάκι τα ζευγαράκι α. Στα διακόσια μέτρα περίπου υπήρχε ένας ύφαλος, όπου αξέχαστες θα μείνουν οι κόντρες των νέων να πάνε πρώτοι εκεί.
    Και στις δύο αυτές παραλίες η πρόσβαση γινόταν με σκαλοπατά κια, στην αρχή χωμάτινα και στην δεύτερη αργότερα με μπετόν. Οι Ραφηνιώτε ς τιμούσαν αυτες τις παραλίες, γιατί ήταν πιο κοντά στο χωριό και δεν είχαν κόσμο πολύ, όπως η πλαζ που γινόταν το αδιαχώρητ ο".