Αποστολέας Θέμα: Έκθεση διαρκής φωτογραφίας στο ΚΑΠΗ Νέας Τρίγλιας <<ΤΑΞΙΔΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ>>  (Αναγνώστηκε 863 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 4
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 142
  • Age: 69
  • Τόπος: Νέα Τρίγλια Χαλκιδική
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 15
  • Φύλο: Άντρας
ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗ ΧΑΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΚΑΙ ΣΤΗΝ GALLERY

ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ

 Αγαπητοί Συμπατριώ τες, Καλησπέρα σας 
 
Πρώτα θέλω να ευχαριστή σω τις οικογένει ες των Τριγλιανώ ν κατοίκων για την εμπιστοσύ νη που μου δείξανε να με παραχωρήσ ουν από το προσωπικό τους αρχείο, τις φωτογραφί ες που θα δείτε σήμερα στην έκθεση αφού πρώτα τις επεξεργάσ τηκα.
Επίσης να ευχαριστή σω τον Δήμο Τρίγλιας  την υπηρεσία τις ΔΕΑΤΑΠ και το ΚΑΠΗ  που με παραχώρησ ε την Αίθουσα  για να γίνει αυτή η Έκθεση φωτογραφί ας. Σε κάθε Φωτογραφί α προσπάθησ α να δώσω ένα θέμα που αντιστοιχ εί στην παρουσίασ η της εικόνας , καθώς επίσης και  πια οικογένει α με την έχει παραχωρήσ ει. 

 ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ Σ

ΟΙ ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η καλλιέργε ια της γης , των χωραφιών , των αμπελιών των περιβολιώ ν και των κήπων γινόταν από τους αγρότες με πρωτόγονα γεωργικά εργαλεία.
Το όργωμα γινόταν με τα άλογα που τραβούσαν το αλέτρι.
Το υνί που άνοιγε αυλακιές κι έκανε αφράτο το χώμα!
Χαίρονταν τότε ο γεωργός κι ονειρευότ αν την καλή σοδειά που θα έδινε το χωράφι , για να αντιμετωπ ίσει τα έξοδα της φαμίλιας του. Όταν τέλειωνε το όργωμα και η σπορά , ερχόταν η εποχή του θερισμού. Αγρότισσε ς με άσπρα μαντήλια στα κεφάλια και αγρότες με αυτοσχέδι α καπέλα ξεκινούσα ν για το θερισμό πολύ πρωί. Έκαναν  τον  σταυρό τους κι έπαιρναν τον πρώτο όργο (περίπου μισό στρέμμα).΄Εκοβαν τα γινωμένα στάχυα με το δρεπάνι και το έκαναν χεροβολιέ ς (δρομιά).Μετά έδεναν τα δεμάτια και τα έκαναν θημωνιές. Το μεσημέρι καθόταν κάτω από τον παχύ ίσιο του δέντρου. Σκούπιζαν   τον ιδρώτα από τα μέτωπά τους κι έπιναν κρύο νερό που το φύλαγαν σε ξύλινα δοχεία (μπούκλες) ή πήλινα δοχεία στάμνες .Ξεκουράζ ονταν  για λίγες ώρες και το απόγευμα άρχιζαν πάλι. «Θέρος- Τρύγος- Πόλεμος  δεν έχουμε καιρό για χωρατά κι αστεία»,..έλεγαν οι γεροντότε ροι. Είχαν  και το φόβο της βροχής και της καταιγίδα ς όπως σήμερα.
Η μεταφορά των δεματιών στο αλώνι γινόταν με το άλογο και το κάρο.
Βιαζόταν οι γεωργοί ν’ αλωνίσουν τα στάχυα , που τα έριχναν στο αλώνι και η αλωκάνη τα έτριβε μέχρι να γίνουν άχυρο και σιτάρι.   Τότε οι αλωνιστές έπαιρναν το ξύλινο εργαλείο που λεγόταν καρπολόι, το τίναζαν ψηλά για να ξεχωρίσει το στάρι από το άχυρο. Συχνά  ακούγοντα ν οι προτροπές του αρχηγού για να τελειώσου ν γρήγορα , να μαζέψουν τον καρπό και να τον ρίξουν στην αποθήκη. Σε όλες τις γεωργικές ασχολίες  οι εργάτες είχαν το πνεύμα της φιλίας και της συνεργασί ας.. Με ομαδικό πνεύμα βιαζόταν να τελειώσου ν οι εργασίες σ’ όλο το χωριό. Βοηθούσαν τους συγγενείς , τους γείτονες και προπαντός τους πιο αδύναμους . Είχαν το χαμόγελο στα χείλη και τα αστεία έδιναν και έπαιρναν. Τα  βράδια καθόταν έξω από τα σπίτια. Εκεί μάθαιναν τα νέα του χωριού και άρχιζαν τις διηγήσεις (αινίγματα, παροιμίες, Ποιήματα, τραγούδια).
Οι πρόσφυγες άρχιζαν τις δικές τους ιστορίες.
Αναπολούσ αν τις αλησμόνητ ες πατρίδες:…Σμύρνη, Προύσα, Αϊβαλί, Τρίγλια , Μουδανιά και άλλες. Καθ’ ένας  είχε να πει το δικό του πόνο , το δικό του ξερίζωμα από τα παράλια της Μικράς Ασίας . Η συγκίνησή τους ήταν απερίγραπ τη! Διηγιόταν κι έκλαιγαν και μάθαιναν οι νεότεροι τις τραγικές στιγμές που πέρασαν οι γονείς τους .Η εργατικότ ητα και η εντιμότητ α έκανε τους πρόσφυγες να ξεχνούν  τον πόνο τους , τη θλίψη , τις κακουχίες και ξεκινούσα ν μια δημιουργι κή ζωή στις καινούριε ς πατρίδες. Έφεραν μαζί τους τα ήθη και τα έθιμα .Κάπου-κάπου σιγοτραγο υδούσαν
Τραγούδια που ακούγοντα ν σαν ύμνοι μέσα στις φεγγαρόλο υστες νύχτες του Αυγούστου . «Καιρός να κλέψουμε  και καμιά κοπέλα» έλεγαν οι πιο τολμηροί νέοι τότε άρχιζαν τα πειράγματ α και τα αστεία ! Παλιά, καλά χρόνια αξέχαστα. Οι αγρότες ήταν πολύ εργατικοί και δημιουργι κοί. Με τα εισοδήματ α που κέρδιζαν έβαζαν στόχο ν’αγοράσουν ένα χωράφι, να χτίσουν ένα σπίτι ή να παντρέψου ν το γιο ή την κόρη τους. Όταν βγήκαν αργότερα τα γεωργικά μηχανήματ α έβαζαν στόχο ν’ αγοράσουν ένα τρακτέρ . Έκαναν όνειρα και σχέδια οι αγρότες  να βλέπουν το κτήμα τους να καλλιεργε ίται με σύγχρονα μηχανήματ α κι εργαλεία  κι  ο θερισμός να γίνεται με θεριζοαλω νιστικές μηχανές (κομπίνες) Έτσι κι έγινε ! Διευκολύν θηκε η ζωή τους και η παραγωγή τους αυξήθηκε. Με αυτές τις ιστορίες και τις καθημεριν ότητες μεγαλώσαμ ε, ποτιστήκα με με τις αναμνήσει ς τον καημό και τις πίκρες και τα έθιμα, και θέλησα να τα αποτυπώσω όλα σε μια
ΕΚΘΕΣΗ.

ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ Σ

Μπορείτε να δείτε τις φωτογραφί ες της ενότητας ΕΔΩ
ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΚΟΣ