Αποστολέας Θέμα: Ραφήνα και Τρίγλια ( Χτίζοντας ένα γεφύρι από το Αιγαίο στην Προποντίδα.)  (Αναγνώστηκε 1313 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 18
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 97
  • Age: 55
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 19
  • Φύλο: Άντρας
Σας μεταφέρω ένα πολύ ενδιαφέρω ν κείμενο, της Κας Άννας Μιχοπούλο υ, σχετικά με πολύ ενδιαφέρο υσα έρευνα που έχει κάνει.

Άννα Μιχοπούλο υ
M.A., Επιστημον ική Συνεργάτι δα του Δήμου Ραφήνας
για την Τοπική Ιστορία

Ραφήνα και Τρίγλια.
Χτίζοντας ένα γεφύρι από το Αιγαίο στην Προποντίδ α.


ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΟ από την πατρίδα τους έζησαν, μαζί με τους άλλους Μικρα-
σιάτες, οι κάτοικοι της Τρίγλιας, ενός όμορφου παραθαλάσ σιου οικισμού στην
Προποντίδ α, στην είσοδο του Κόλπου της Κίου.
Μικρό παιδί τότε ο Θανάσης Πιστικίδη ς, θα γράψει αργότερα: «Στο διάστημα
[...] από την καταστροφ ή στα τέλη τ’ Αυγούστου [1922] ως την υπογραφή της Συμ-
φωνίας της Λωζάνης και λίγο πιο ύστερα οι Τριγλιανο ί, σαν πρόσφυγες, βρίσκοντα ν
διασκορπι σμένοι οι μισοί περίπου στην Τένεδο, άλλοι στα μουράγια του Πειραιά
και στο εγκαταλει μμένο τεράστιο μηχανουργ είο του Μαλικούτη . Άλλοι ακόμα βρί-
σκονταν στη Θεσσαλονί κη, στους άμμους της Καλαμαριά ς, άλλοι στην Καβάλα,
στην Κρήτη, στην Πάτρα κλπ.». Από εξέχοντες Τριγλιανο ύς έγιναν τότε δύο προτά-
σεις για την εγκατάστα ση των συμπατριω τών τους: η μία αφορούσε σε διαθέσιμε ς
εκτάσεις στη Χαλκιδική, όπου και δημιουργή θηκε οικισμός που φέρει ως σήμερα
την ονομασία Νέα Τρίγλια. η άλλη υποδείκνυ ε έναν τόπο κοντά στην Αθήνα.
Για τον τόπο αυτό, κατά τα γραφόμενα του Θανάση Πιστικίδη, θα πρωτακού-
σουν την άνοιξη του 1923 οι Τριγλιανο ί που βρίσκοντα ι προσωρινά στον Πειραιά:
«[...] οι αδελφοί Σταυρίδη [...], από χρόνια εγκατεστη μένοι στην Αθήνα [...], ήξεραν
ένα μεγάλο τσιφλίκι, που είναι 27 χλμ. μόνο μακριά από την Αθήνα. Το τσιφλίκι
αυτό το λένε Ραφήνα, είναι παραθαλάσ σιο, έχει πολλά αμπέλια και μερικές ελιές.
Το κλίμα είναι καλό [...]».
Έτσι, τον Μάιο του 1923 σχηματίσθ ηκε μια επιτροπή από Τριγλιανο ύς που
ξεκίνησαν να γνωρίσουν τη Ραφήνα. Μετά μιας μέρας ταξίδι έφθασαν και διανυ-
κτέρευσαν στο ξενοδοχεί ο που υπήρχε κοντά στην ακτή. Από αυτά που είδαν την
άλλη μέρα έμειναν πολύ ικανοποιη μένοι. «Κατέβηκαν στην παραλία και μίλησαν
με τους ψαράδες [...]. Τους είπαν ότι ο τόπος έχει πολύ καλό ψάρι, κι αυτοί μετά
ανηφόρισα ν στις πλαγιές, είδαν τ’ αμπέλια στον κάμπο, τα χωράφια, τα δάση.
Χωριό μ’ ελεύθερου ς κατοίκους, νοικοκυρα ίους, δεν υπήρχε, μόνο υποστατικ ά
κολίγων κι αποθήκες του τσιφλικά Σκουζέ [...]. Πίσω από το ξενοδοχεί ο [...] μια
τεράστια αποθήκη [... και πιο πέρα] πατητήρια [...και] στάβλοι [...].»
Οι Τριγλιανο ί που εγκαταστά θηκαν στη Χαλκιδική ένιωθαν ίσως πιο κοντά
στην πατρίδα τους, που βρίσκεται σε ευθεία γραμμή, ανατολικά στον ορίζοντα.
Όσοι πάλι ήρθαν κι έμειναν στη Ραφήνα βρέθηκαν σ’ έναν τόπο που έχει πολλές
ομοιότητε ς με τα μέρη τους: και οι δύο τοποθεσίε ς είναι παραθαλάσ σιες, και μάλι-
στα σε επαφή με τις εκβολές ρεμάτων (στη Ραφήνα εκβάλλει το περιώνυμο Μεγάλο
Ρέμα, την Τρίγλια διατρέχει ο ντερές της, το ρέμα της). και η μία και η άλλη στε-
ρούνται φυσικά αγκυροβόλ ια και συχνά οι άνεμοι κάνουν σχεδόν απρόσιτες για τα
πλεούμενα τις ακτές τους, βρίσκοντα ι όμως σε σημεία κατά καιρούς επίκαιρα για
τη ναυσιπλοΐ α. στο τελευταίο συμβάλλει το γεγονός ότι και οι δύο βρίσκοντα ι στην
περιφέρει α σημαντικώ ν αστικών κέντρων, που μάλιστα υπήρξαν πρωτεύουσ ες (η
Ραφήνα έχει στα νοτιοδυτι κά της το αθηναϊκό Άστυ, η Τρίγλια στα νοτιοανατ ολικά
της την Προύσα και βορειοδυτ ικά, απέναντί της, την Κωνσταντι νούπολη).

Η συνέχεια του κειμένου.
Χαίρομαι ιδιαίτερα, που επιτέλους υπάρχει διαδικτυα κά, ένας χώρος να φιλοξενήσ ει και ενώσει ταυτόχρον α, τα Δύο χωριά των Τριγλιανώ ν, αλλά και όσους Τριγλιανο ύς δεν βρίσκοντα ι σε αυτά.
Ευελπιστώ στην ευαισθητο ποίηση σας, ώστε να καταγράψο υμε σημερινές ενημερώσε ις, αλλά και την ιστορία του μερά μας.