Αποστολέας Θέμα: Γιώργος Πιστικός (1953-2018)  (Αναγνώστηκε 265 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 71
  • Μηνύματα: 204
  • Age: 70
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 81
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Γιώργος Πιστικός (1953-2018)
« στις: 04 Φεβρουάριος 2018, 10:04:15 πμ »
  • Publish
  • Γιώργος Πιστικός (1953-2018)


    Η Ραφήνα σήμερα θρηνεί ένα νέο άνθρωπο, τον Γιώργο το Πιστικό. Ένα αληθινό μαχητή της ζωής που έφυγε χθες το βράδυ από κοντά μας. Του άρεσε να ρισκάρει, και μέχρι τώρα κέρδιζε τη ζωή. Αποφάσισε ένα διπλό by pass. Η εγχείρηση επέτυχε, αλλά …. Εγώ πιστεύω ότι πάλι κέρδισε, έφυγε όρθιος και γελαστός, όπως θα τον θυμόμαστε πάντα.

    Το Γιώργο τον ξέρω από παιδί, ήταν συμμαθητής της εξαδέλφης μου. Όταν ήταν στις τελευταίες τάξεις του γυμνάσιου (σημερινό Λύκειο) και γω ήμουνα φοιτήτρια, είχαμε κάνει ένα γκρουπάκι, 5-6 παιδιά, να έτσι για να ξεσκονίζουμε λίγο τα Μαθηματικά και τη Φυσική και να περνάμε ..ευχάριστα τα μεσημέρια του καλοκαιριού. Από τότε με έλεγε "καθηγήτρια" του και γω "μαθητή" μου. Όσοι δεν ξέρανε, παραξενευόντουσαν και μεις γελάγαμε πονηρά!

    Πάντα με το γέλιο στο στόμα, γεμάτος όρεξη για ζωή. Ποτέ δεν το έβαζε κάτω, ποτέ δεν τον εμπόδισε η χρόνια αιμοκάθαρση. Απλώς κανόνιζε να κάνει διακοπές κοντά σε ένα ιδικό νοσοκομείο. Παράδειγμα για πολλούς που το βάζουν κάτω με μικρό-προβληματάκια. Έχουμε περάσει πολύ ωραίες στιγμές στη Πάτρα (απόκριες, καλοκαίρια) και στη Ραφήνα μαζί. Τώρα, μετά το «γενικό ρεκτιφιέ» που του έλεγα ότι θα κάνει, τον περιμένουν πολλά χιλιόμετρα στους νέους αυτοκινητόδρομους. Όπως όμως ήρθαν τα πράγματα, μένει σ’ εμάς να πάμε να τον συναντήσουμε… καλό σου ταξίδι!

    Ο πατέρας του Γιώργου, ο Κοσμάς Πιστικός, ήταν αδελφός της Αθανασίας (πολύ καλή φίλη της μαμάς μου) και της Ζωγραφιάς Πιστικού- Αντωνιάδου. Η Ζωγραφιά είναι η μόνη γυναίκα, και μάλιστα σε προχωρημένη έγκυμοσύνη, που έπιασαν (αντί για τον άντρα της Αντώνη) οι Γερμανοί στο μπλόκο της Ραφήνας στις 17 Ιουλίου του 1944
    (http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=733.0 )

    Αχ! Βρε Γιώργο! Για μένα θα είσαι πάντα ένα σύμβολο, ανθρώπου που θέλει να ζήσει και να χαίρεται τη ζωή του, μέχρι τη τελευταία στιγμή. Παράδειγμα για όλους μας.