Αποστολέας Θέμα: Σκόρπιες αναμνήσεις  (Αναγνώστηκε 576 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Φίλοι Τριγλιανών
  • *
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 16
  • -Λάβατε: 29
  • Μηνύματα: 192
  • Age: 51
  • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 35
  • Φύλο: Άντρας
Σκόρπιες αναμνήσεις
« στις: 05 Σεπτέμβριος 2018, 04:42:42 μμ »
  • Publish
  •  
    «Σκόρπιες αναμνήσει ς»
    του Στέφανου Σακκή

    “Μελτέμι αλλαγής”
    Σεπτέμβρι ος 1982,
    αρ. φύλλου 53, σελίδα 5

    "Τον Αύγουστο του 1922 ήμουν δώδεκα χρονών. Έμενα στο Βόλο όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Συγκρατώ πολλές αναμνήσει ς. Όταν έγινε η Μικρασιατ ική καταστροφ ή άρχισαν να καταφθάνο υν κάθε μέρα βαπόρια με πρόσφυγες . Η λέξη στην τότε καθημεριν ότητα ήρθε σαν καινούρια αλλά κυριάρχησ ε σιγά-σιγά στη γλώσσα και στη ζωή μας.

    Τα βαπόρια άραζαν στο «Κεφαλόσκαλο». Έτσι λεγόταν η μεγάλη προβλήτα του Βόλου και κατέβαινα ν ομαδικά οικογένει ες ή συντροφιέ ς με τους μπόγους στα χέρια και τους ώμους. Βουβοί ήταν όλοι, ακόμη φοβισμένο ι δεν πίστευαν ότι πατούσαν σε Ελληνικό έδαφος, δεν διαμαρτύρ ονταν, περίμεναν, ήλπιζαν. Αφού έμειναν μια-δυο  βραδυές στο ύπαιθρο τους «τακτοποιούσαν» σιγά-σιγά (με υποτυπώδη οργάνωση της Χωροφυλακ ής, του Δήμου, των Εκκλησιασ τικών αρχών και της από παλιά ανεπτυγμέ νης κοινωνίας του Βόλου) σε σχολεία, εκκλησίες και πάρα πολλούς στις καπναποθή κες (αυτές ήταν τότε πολλές με τρία έως έξι πατώματα, χαμηλοτάβ ανα όχι για εναποθήκε υση αλλά για επεξεργασ ία καπνών εις φύλλα – κατά ποιότητα και μεγέθη – σε δέματα για εξαγωγή. Η δουλειά αυτή κρατάει περίπου 100-120 μέρες). Κάθε οικογένει α ή μικροομάδ α συγγενών ή  φίλων χωρίζοντα ν από τις άλλες με κουβέρτες ή «μπερτέδες». Άρχισαν και τα συσσίτια. Έβλεπες νέους – νέες, άντρες, γυναίκες, γέρους και γριές να περιμένου ν υπομονετι κά, με αξιοπρέπε ια. Γρήγορα όμως άρχισαν να ζητάν δουλειά – οποιαδήπο τε δουλειά, πόρτα με πόρτα, μαγαζί με μαγαζί και στα εργαστήρι α και εργοστάσι α. – Οι περισσότε ροι, ντόπιοι προσπαθού σαν να βοηθήσουν, άλλοι δίνοντας δουλειά ή στέγη, ή τρόφιμα και ρούχα. Άλλοι όμως – επίσης πολλοί – αδιαφορού σαν. υπήρχαν και αρκετοί οι ενοχληθέν τες και δυσφορούν τες. Κι αυτά στα ανθρώπινα είναι. Θυμάμαι είχαμε πάρει στο πατρικό μαγαζί έναν λίγο μεγαλύτερ ο από μένα για «μικρόν», κουβέντια ζα ώρες μαζί του και διατηρώ λέξη με λέξη στη μνήμη μου μια κουβέντα του: «Τρεις Πλαστήριδ ι να είχαμε δεν θα γινόταν η καταστροφ ή».
    Σχεδόν γρήγορα ήρθε η «Επιτροπή Αποκαταστ άσεως Προσφύγων» με πολύ αμερικάνι κο χρήμα, οργανωτικ ό μυαλό με επικεφαλή ς κάποιον δραστήριο Μοργκεντά ου» (Η Αμερική τότε δεν είχε «φθαρεί» και η βοήθεια ήταν αγνή, ουσιαστικ ή και ανθρώπινη). Έφερναν συνέχεια βαποριές ξυλεία και με γοργό ρυθμό έφτιαξαν τους «συνοικισμούς».

    Τότε έγινε η παραγκούπ ολη «Νέα Ιωνία» που τώρα είναι ωραία, ανεξάρτητ η πόλις σχεδόν συνέχεια του Βόλου και οι συνοικισμ οί στο «γυμναστήριο» και την «ανάληψη». Στις πλατείες Ελευθερία ς και Ρήγα Φερραίου – κεντρικές - έγιναν διώροφες παράγκες. Κάτω είχαν το «μαγαζί» του αποκαταστ αθέντος και πάνω με εσωτερική σκαλίτσα το σπίτι του. Στον καθένα με το επάγγελμα που  είχε στην ξεριζωμέν η πια πατρίδα του (χασάπικα, ζαχαροπλα στεία, μαραγκούδ ικα, μανάβικα κλπ. Σε λίγο καιρό όλα αυτά τα μαγαζάκια δούλευαν περίφημα γιατί είχαν πάστρα, προθυμία, ευγένεια και χαμόγελο.

    Αργότερα έγινε η υποχρεωτι κή ανταλλαγή πληθυσμών κι απεχώρησα ν τότε από τον Βόλο και από ολόκληρη τη Θεσσαλία (κι από ολόκληρη την Ελλάδα με ατυχή εξαίρεση της Θράκης), οι τελευταίο ι υπάρχοντε ς Τούρκοι – στα σημαντικά κτήματά τους και στα εν μέρει απαλλοτρι ωθέντα Ελληνικά τσιφλίκια – οι γεωργο - κτηνοτροφ ικής απασχόλησ ης Μικρασιάτ ες και Πόντιοι -. Ασφαλώς δεν περιλαμβά νονται στην παραπάνω ιστόρηση όσοι από τους «πρόσφυγες είχαν εδώ καταθέσει ς», χρήμα ή κοσμήματα κι ήταν κι αυτοί πολλοί.

    Άσχετα με τα πάντοτε αμφιλεγόμ ενα αίτια που προκάλεσα ν την Μικρασιατ ική καταστροφ ή που τόσο οδυνηρές απώλειες προκάλεσε σε ανθρώπινε ς ψυχές, υλικό πλούτο και εθνικά δικαιώματ α, θέλω να τονίσω την βαθειά μου – από παλιά και πάντοτε – πίστη, ότι η ενσωμάτωσ η του «προσφυγικού» στοιχείου στον κορμό της Ελλάδος έδωσε την αποφασιστ ική εθνική ομοιογένε ια κι έναν καινούριο – άγνωστο μέχρι τότε – παλμό εργατικότ ητος και δημιουργι κής προοδευτι κότητας σ’ όλους τους τομείς της εθνικής και κοινωνική ς ζωής.

    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΑΚΚΗΣ

         


    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Φίλοι Τριγλιανών
    • *
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 16
    • -Λάβατε: 29
    • Μηνύματα: 192
    • Age: 51
    • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 35
    • Φύλο: Άντρας
    Για το "Μελτέμι αλλαγής"
    « Απάντηση #1 στις: 05 Σεπτέμβριος 2018, 04:56:31 μμ »
  • Publish
  • Το "Μελτέμι αλλαγής" αποτέλεσε σταθμό για τον τοπικό τύπο της Ραφήνας και της Ανατολική ς Αττικής.
    Ήταν μια περιοδική έκδοση τοπικού προβληματ ισμού της Ραφήνας που η διάρκεια ζωής του κράτησε κοντά δέκα χρόνια, από το 1977 έως το 1986-87

    Στη συντακτικ ή επιστροπή συμμετείχ αν ο Θανάσης Γιακουβάκ ης, ο Στάθης Δημητρακό ς, ο Ανδρέας Κεχαγιόγλ ου, ο Δημήτρης Μισοκοίλη ς, ο Τάσος Ψαθάς και ο Ηρακλής Ψάλτης.
    Η ψυχή του "Μελτεμιού" ήταν ο Στάθης ο Δημητρακό ς.

    Σε σχέση με το σημερινό τύπο της Ραφήνα και της Ανατολική ς Αττικής το "Μελτέμι αλλαγής" ήταν πραγματικ ά πολύ μπροστά.
    άνθρωποι με οράματα και ιδανικά για τον τόπο που δεν κατάφεραν να μετουσιωθ ούν σε πραγματικ ότητα.

    Ας διαβάσουμ ε ξανά όσα έγραψε ο Στέφανος Σακκής πριν από 36 χρόνια από σήμερα καθώς και πολλά ακόμα άρθρα από το "Μελτέμι αλλαγής" τα οποία θα αναδημοσι ευτούν εδώ.