Αποστολέας Θέμα: Μια ιστορία της Κατοχής- Αφιέρωμα στην 12/10/1944  (Αναγνώστηκε 127 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 62
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 593
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Μια ιστορία της Κατοχής- Αφιέρωμα στην 12/10/1944
« στις: 11 Οκτώβριος 2018, 10:09:50 πμ »
  • Publish
  • 12 Οκτωβρίου 1944- Απελευθέρωση της Ραφήνας

    Μια ιστορία της Κατοχής

        Ο Θόδωρος ο Μικρόπουλος, Μικρασιάτης καραμανλίδικης  καταγωγής, μου είπε μια ιστορία της Κατοχής στη Ραφήνα, χρόνια πολλά μετά, στο καφενείο: «.. Στο εργοστάσιο, στο παγοποιείο, ο Μήτσος ο Στραβόλαιμος είχε κοντά του (πιθανόν να επιτηρούσαν την παραγωγή ρεύματος) μερικούς Αυστριακούς και Πολωνούς ντυμένους, όπως οι Γερμανοί στρατιώτες.  To εργοστάσιο παρήγαγε ρεύμα και είχαν μετατρέψει μία μηχανή σε μύλο για σιτάρια.
    Εκεί έπιαναν κρυφά με το ραδιόφωνο το Λονδίνο. Πήγαιναν και μερικοί Ραφηνιώτες και άκουγαν BBC μεταξύ των οποίων εγώ, ο πατέρας σου, ο Παναγιώτης ο Πατάκας (Μανώλης) και ο Παναγιώτης ο Κόκκινος.
    Το ραδιόφωνο ήταν στον παγοθάλαμο. Πηγαίναμε πιο συχνά στο ραδιόφωνο όταν άρχιζε την εκπομπή του BBC  στην Ελληνική με την φράση
    « θάνατος στους Γερμανούς επιδρομείς».
    Υπήρξε κάποια πληροφορία ή με τις κινήσεις ψυλλιάσθηκαν οι Γερμανοί ότι κάτι τρέχει στο εργοστάσιο.
    Μπλόκος και πιάσιμο του ραδιοφώνου σήμαινε θάνατος.
    Μία μέρα  κατεβήκανε οι Γερμανοί από το οχυρό στο χαράκωμα, μετά στο μονοπάτι του νεκροταφείου και μπλοκάρανε το εργοστάσιο και είμαστε μέσα.
    Τράβηξε το καλώδιο ο Μήτσος, έκλεισε το γενικό. Κρυφτήκαμε πίσω από ντανιασμένα καλούπια, κρυφτήκαμε, τη γλιτώσαμε.
    Την άλλη μέρα το ραδιόφωνο το πήραμε από εκεί στην πλάτη μέσα σε τσουβάλι και στο πήγαμε στο σπίτι του Παναγιώτη Κόκκινου. Η περιοχή ήταν μπλοκαρισμένη στο σπίτι του Δελημανώλη.
    Το περάσαμε από το οικόπεδο του Αντώνη του Ντουβαρτζάκη (της Ελένης της Μαύρης ) στο σπίτι του Αναστάση, πατέρα του Παναγιώτη Κόκκινου».

        Αφιερώνεται στη μνήμη των αναφερόμενων.
          Στάθης Χρ.Δημητρακός