Αποστολέας Θέμα: Η Αγιά Σωτήρα, από το «Μονόλογο» του Αναστάση Τακά  (Αναγνώστηκε 235 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 73
  • Μηνύματα: 222
  • Age: 71
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 83
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Η Αγιά Σωτήρα, από το «Μονόλογο» του Αναστάση Τακά.

Ένα μεγάλο πανηγύρι στη Τρίγλια ήταν στις 6 Αυγούστου, του Σωτήρα. Το παλιό μοναστήρι της Μεταμορφώ σεως του Σωτήρος Χριστού ή του Βαθέως Ρύακος (ο χείμαρρος που στο διάβα του διέσχιζε το χωριό και λεγότανε Ντρερές) ήταν σε ένα λόφο έξω από το χωριό με πολύ ωραία θέα. Ας αφήσουμε ένα παλιό Τριγλιανό, τον Αναστάση Τακά, να ξετυλίγει τις αναμνήσει ς του, στο βιβλίο του «Μονόλογος», και ας βρεθούμε νοερά εκεί μέσω της περιγραφή ς του μοναστηρι ού και της γιορτής

«Το μοναστήρι του Σωτήρα το αντικρίζε ις -βγαίνοντας από το χωριό και φτάνοντας στα μνήματα- ανάμεσα σε δυό βουνά, σε υψόμετρο εκατό μέτρα και σε απόσταση πέντε χιλιόμετρ α από το χωριό. Από το ύψωμα αυτό βλέπεις τον κάβο του Αρμαντλί, την Καλόλιμνο και κάθε καράβι, που περνά για τον κόλπο της Κίου.

Το μοναστήρι, όπως φαίνεται από το νεκροταφε ίο και τη Μονή των Πατέρων.
Διακρίνετ αι έντονα η κοίτη του Βαθέως Ρύακος.
(Το άσπρο κτήριο είναι τα ερείπια του σύγχρονου ορνιθοτρο φείου)

Πότε χτίστηκε το μοναστήρι αυτό άγνωστο1. Ζούσαν για να το φυλάνε και να εξασφαλίζ ουν την ύπαρξή του, δυό καλόγεροι: ο πατέρας Δόμνος και ο Ησαΐας, που τα φρόντιζε όλα.

Τρία κτίσματα είχε το μοναστήρι: Την εκκλησιά, που για να μπεις μέσα, περνούσες από ένα διάδρομο, με δύο παράλληλα, δεξιά και ζερβά, περάσματα για τους μοναχούς, και από κάτω τα κελάρια τους. Το μουζεκλίκι2, δεύτερο κτίσμα, όπου έκαναν τα κουκούλια τους και τρίτο ο στάβλος, με το χαγιάτι μπροστά, καμωμένο από τσιμέντο. Σ΄ αυτό έστρωναν το καλοκαίρι ψάθες και κάθονταν. Δίπλα, κολλητά, ήταν ο φούρνος και η κουζίνα, με τρεχούμεν ο νερό. Επάνω ο ξενώνας. Έπρεπε να ανέβεις μερικά σκαλιά, για να βρεθείς στο χωλ, που συνέχεια του ήταν ένα μεγάλο δωμάτιο με τζάκι. Από τα δύο παράθυρα του έβλεπες όλο το μερά της Τρίγλιας και την απεραντοσ ύνη της θάλασσας.


Τα ερείπια της μονής της Αγιά Σωτήρας, στο βάθος η Τρίγλια.

Στη μέση αυτού του τριγώνου, που σχημάτιζα ν τα τρία κτίσματα, υπήρχαν μια μεγάλη καρυδιά και μια φλαμουριά . Στη ρίζα τους ήταν ένα ξύλινο τραπέζι, με δύο καναπέδες, φτιαγμένο υς από άγριο ξύλο και στηριγμέν ους στο έδαφος. Χρησίμευα ν για αναπαμό και για φαγητό.

Κάθε παραμονή γιορτής ή Κυριακή, ο Ησαΐας χτυπούσε το σήμαντρο από τις τέσσερεις μεριές του μοναστηρι ού. Τότε, από τα γειτονικά κτήματα, άφηναν όλοι τις δουλειές τους και τραβούσαν για την εκκλησία. Ο γέροντας καλόγερος πάτερ-Δόμνος έψελνε τον εσπερινό. Η απόλυτη ησυχία της εκκλησίας την ώρα εκείνη έκανε την ψαλμωδία του κατανυκτι κή. Μέσα σ αυτήν την απόλυτη σιγή, ακούγοντα ν μονάχα ο ελαφρός μακρόσυρτ ος ήχος, που έκανε ο Ησαΐας, βηματίζον τας δώθε κείθε, με τα μεγάλα τσαρούχια του.

Μόλις τελείωνε η λειτουργί α, κάθονταν όλοι στο χαγιάτι, επάνω στις στρωμένες ψάθες. Δίπλα υπήρχε ένας γρανιτένι ος φανοστάτη ς, που είχε ύψος δυόμιση μέτρα. Στην κορυφή του ήταν τοποθετημ ένο ένα μεγάλο φανάρι, που το άναβαν στις γιορτές και όταν φιλοξενού νταν πιστοί και φίλοι του μοναστηρι ού.

Τη γιορτή του Σωτήρα, στις 6 Αυγούστου, που γιόρταζε το μοναστήρι, πολύς κόσμος ανέβαινε να προσκυνήσ ει από την Τρίγλια, από την Σιγή, από το Τερέκιοϊ και από ἀλλα κοντινά χωριά. Πρόχειροι μπουφέδες για την περίσταση, όπως τους λέγανε, με ζαχαρωτά, με κουλούρια και με κάθε είδους φαγώσιμα, ήταν στη διάθεση των προσκυνητ ών.

Στο μεγάλο σαλόνι που είχε το πανζεκλίκ ι3, οι νέοι χόρευαν πόλκα, με τη συνοδεία της λατέρνας. Κάτω από κάθε δένδρο ήταν και μια παρέα. Ἐπιναν το ρακί τους, που το συνόδευαν μεζέδες από χαμψιά και κολιαρούδ ια, έλεγαν τα αστεία τους και τραγουδού σαν τα τραγούδια της εποχής. Μετά το φαγητό γενικεύον ταν ο χορός, με λατέρνες και με μαντολίνα, Χόρευαν συρτό, πεταχτό και χασάπικο.

Τρίγλια 6 Αυγούστου 1922
Τριγλιανέ ς κοπέλες με μαντολίνα φωτογραφί ζονται στο πανηγύρι της Αγιά Σωτήρας.
Τα πιτσιρίκι α του χωριού πλαισιώνο υν την φωτογραφί α.
Η μητέρα μου (Γεωργία Πιστικίδο υ-Μυτιληναίου) καθιστή, κάτω δεξιά στη πρώτη σειρά!

Αυτό ήταν το μοναστήρι του Σωτήρα. Κέντρο παραθερισ μού, τόπος προσκυνήμ ατος, άσυλο των αρρώστων, καταφύγιο όσων έδερνε η κακοτυχία και η θλίψη. Τον καιρό που έπεσε η χολέρα στη Βιθυνία (1911) το μοναστήρι αυτό φιλοξένησ ε και περίθαλψε πάνω από εκατοπενή ντα οικογένει ες των γύρω χωριών.


1.   Το Μοναστήρι του Μεταμορφώ σεως του Σωτήρος Χριστού ή του Βαθέως Ρύακος, κτίστηκε το 860-900μ.Χ., από Καππαδόκε ς μοναχούς.
2.    Μουζεκλίκ ι, η αίθουσα κουκουλιώ ν
3.   Πανζεκλίκ ι, ο μπουφές (τραπέζι στρωμένο με φαγητά)