Αποστολέας Θέμα: ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΡΙΓΛΙΑ (Β')  (Αναγνώστηκε 2565 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 72
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 655
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΡΙΓΛΙΑ (Β')
« στις: 20 Ιανουάριος 2010, 05:20:56 μμ »
  • Publish
  • ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ

    Όταν  σκέπτομαι εσένα γαληνεύω
    αγαπημένη μου Πατρίδα Τρίγλια,
    Πατρίδα μου χρυσή Σε θυμάμαι
    και Σε βλέπω και φθάνω με τον νουν.

    Με τα μάτια με την ψυχή μου,
    Τα Μοναστήρι α, τα βουνά σου,
    οι ελιές σου, οι δρόμοι σου,
    όλα περνούν ανέγκηστα μπροστά μου.

    Τα τραγούδια, τα γλέντια, οι χοροί
    στα ακρογιάλι α σου  χαρούμενα οι νέοι,
    γεύονται τη θεία σου ξενιασιά.
    Στα ανοιχτά οι ψαρόβαρκε ς παλεύουν με το κύμα
    το μελτέμι, τα κουπιά

    Αγγελική Χριστοφορ ίδου, εκ Ξάνθης
    «Τριγλιανά Νέα»,  20/12/1975, αρ. φύλλου 2, σελ.2.


    ΤΡΙΓΛΙΑ

    Στις Προποντίδ ας το δαντελωτό ακρογιάλι,
    νεράϊδα που σε γέννησε το κύμα,
    απλώνεσαι αρχόντισσ α μεγάλη
    στεφανωμέ νη από την ελιά και απ’ το κλίμα.

    Στην κεφαλή σου ατίμητο πετράδι,
    της  Παντοβασί λισσας το ιερό `ξωκκλήσι,
    τα πόδια σου στου κύματος το χάδι
    και γύρω φτεροκοπο ύν μελίσσι οι θύμησες, οι πόθοι, τα όνειρά μας.

    Ω! Τρίγλια,
    συ χαμένη μας πατρίδα
    και σιγοκαίει μέσα στην καρδιά μας
    του γυρισμού
    η αβέβαιη ελπίδα.

    Χρήστος Ευδοκίμου εκ Σερρών       
    «Τριγλιανά Νέα», Θεσσαλονί κη 1/3/1976, αρ.φύλλου 3,σελ.6

    NΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ  ΜΟΥ  ΠΑΤΡΙΔΑΣ  ΤΡΙΓΛΙΑΣ

    Τα παιδικά μου χρόνια με
    φέρνουν και πίσω πάλι,
    στη χαμένη μου πατρίδα την Τρίγλια
    με θρύλους και ιστορία μεγάλη.

    Αχ πως θυμούμαι τα παληά
    και τα νεόκτιστα μας σχολεία
    και τις γραπτές τις εξετάσεις που δίναμε
    πάνω στο σχολικά μας τα θρανία.

    Τι φόβος ήταν εκείνος που έπιανε για τη επιτυχία
    και παίρναμε τον ανήφορον ν’ ανάψουμε κεράκι στην Παναγία.
    Στην Παντοβασί λισσά μας που ήτανε
    ένα από τα Βυζαντινά μας Μοναστήρι α που είναι τώρα χαμένα.

    Τι όμορφες που ήταν οι εκδρομές μας που μας έφερνε το σχολείο
    στην Πλατανία μας που ήταν
    πιο κάτω από το περίφημο μας νεκροταφε ίο
    και τοίχους γραμμένου ς με αρχαία.

    Και πύλες που φέρνανε πιο πίσω
    στα γυμναστικ ά μας  τοπία
    που του Δεσπότη μας ήταν έργον
    και αιωνία του η μνήμη του θα μένει στο μέλλον.

    Τι όμορφες που ήτανε οι εκκλησίες μας
    και στων Πατέρων το Μοναστήρι
    της Δεύτερης Ανάστασης
    τα πανηγύρια .

    Μα και στον αιωνόβιον πλάτανον κάτω στην κεντρικιά μας πλατεία
    οι περίπατοί μας στο γεφύρι
    όπου έκανε η νιότη
    οι πατινάδες και τα τραγούδια του κάθε πατριώτη.

    Γιατί είχαμε πολλά  καΐκια, καράβια, βαπόρια,
    που αρμενίζαν ε στων ονείρων μας την Πόλη
    τα πρωινά και τα σημάδια
    απ’ τα παληά τα μεγαλεία μεσ΄ στα ρημάδια.

    Απ’ τα οικτρά ναυάγια της Μεγάλης Ιδέας
    που σβήσανε τα όνειρα και άφησαν πικρίας.
    Φευ χάθηκαν όλα
    και μείνανε τα βράδια.

    Εν τη ξένη Αμερικής
    Άννα Γκικάδη-Καφόγλου.
    «Τριγλιανά Νέα», 10/10/1977, αρ. φύλλου 12, σελ.2.

    ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ…

    Γλυκιά πατρίδα Τρίγλια, προσφυγιά μου,
    με την αλησμόνητ η ακρογιαλι ά,
    πολύ θα ‘θελα να σε δω άλλη μια φορά!

    Αν τα χρόνια μου φεύγουν
    εσύ θα μείνεις στην καρδιά.
    Αν έρθω και σε δω Τρίγλια αγαπημένη
    μεγάλη λύπη θε να πάρω.

    Η σκιά σου τώρα μένει
    η απαλή η ζωγραφιά σου.

    Ας μην έρθω δεν πειράζει
    φτάνει που σε νιώθω, φτάνει... .
    Τρίγλια πατρίδα μου αγαπημένη .     

    Σοφία Γιαρένη, «Της αγάπης και της προσφυγιά ς»,
    Ποιητική Συλλογή, Εκδόσεις Δρυμός, Αθήνα 1994.

    Συλλογή των ποιημάτων: Στάθης Δημητρακό ς.