Αποστολέας Θέμα: Ω ΛΥΓΙΡΟΝ ΚΑΙ ΚΟΠΤΕΡΟΝ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ-Θούριος  (Αναγνώστηκε 1438 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 72
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 655
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Ω ΛΥΓΙΡΟΝ ΚΑΙ ΚΟΠΤΕΡΟΝ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ-Θούριος
« στις: 23 Μάρτιος 2010, 01:30:38 μμ »
  • Publish
  • Ω ΛΥΓΙΡΟΝ ΚΑΙ ΚΟΠΤΕΡΟΝ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ- Θούριος

    To εθνικό αίσθημα των Τριγλιανώ ν ήταν πολύ υψηλό και τους κρατούσε ενωμένους . Από πολύ παλιά τραγουδού σαν δημοτικά τραγούδια της εθνικής ζωής (ιστορικά- κλέφτικά κ.α.).  Με την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίο υ Πολέμου (1914-1918), οι Τούρκοι με εισήγηση του Γερμανού στρατηγού Λίμαν φον Σάνδερς, αποφάσισα ν να εκτοπίσου ν τους Έλληνες των παραλίων της Δυτικής Μ.Ασίας. Οι Τριγλιανο ί εκτοπίστη καν στις αρχές Ιουλίου του 1915.
           «…Τρία χρόνια έμειναν πρόσφυγες οι Τριγλιανο ί και οι πληθυσμοί των βόρειων παραλιών της Βιθυνίας στην Προύσα, στο Μπελετζίκ και στους άλλους τόπους της εκτόπισής τους. Σ’ αυτά τα τρία χρόνια, τους λιγόστεψα ν τρομερά οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η κάθε είδους αναποδιά της ανθρώπινη ς ζωής…».
    (Από το βιβλίο του Αναστάσιο υ Τακά ,Ο  Μονόλογος-Χρονικό, Εκδόσεις Φιλιππότη 1983).
    Τον Οκτώβριο του 1918 έγινε η Ανακωχή του Μούδρου ή Συνθήκη του Μούδρου που συνάφθηκε στον όρμο του Μούδρου της Λήμνου στις 17/30 Οκτωβρίου 1918 και υπογράφτη κε την επομένη μεταξύ των Δυτικών Συμμαχικώ ν Δυνάμεων (Αντάντ) αφενός και της Οθωμανική ς Αυτοκρατο ρίας αφετέρου με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίο υ Πολέμου. Το θρυλικό πολεμικό Γ.Αβέρωφ τέθηκε επικεφαλή ς του Συμμαχικο ύ Στόλου και μπήκε πρώτο στην Πόλη. Αγκυροβόλ ησε μπροστά στα ανάκτορα του Σουλτάνου, στον «Ντολμά Μπαξέ». Τα προ αιώνων όνειρα των Ελλήνων άρχισαν να γίνονται πραγματικ ότητα. Άκρατος ενθουσιασ μός είχε καταλάβει τους υπόδουλου ς μέχρι εκείνη τη στιγμή Κωνσταντι νουπολίτε ς. Στις 4 Νοεμβρίου 1918 ξαναγύρισ αν οι Τριγλιανο ί στην Τρίγλια από τον διωγμό «χίλιοι λιγότεροι». Ο απόηχος του ενθουσιασ μού των Κωνσταντι νουπολιτώ ν έφθασε στην Τρίγλια.
    «Από το τέλος του 1918 ως το 1922 η Τρίγλια μας ξαναζωντά νεψε. Το πανελλήνι ο όνειρο της ελευθερία ς όλων των Ελλήνων άρχισε να γίνεται για την Τρίγλια μας χειροπιασ τό».
    (Από το βιβλίο του Απόστολου Ηρ. Τσίτερ «Τρίγλια του Κιανού Κόλπου Προποντίδ ος»).    
    Για πρώτη φορά, o λαός της Τρίγλιας, μετά από σκληρά και καταπιεστ ικά μέτρα που δοκίμασε στη διάρκεια του πολέμου, κυριολεκτ ικά ξεσπαθώνε ι σε κύματα ενθουσιωδ ών εκδηλώσεω ν. Στις εκδηλώσει ς δεν υστερούσα ν και οι μαθητές των σχολείων. Τραγουδού σαν ελεύθερα, χωρίς φόβο. Ο πατέρας μου έλεγε: «Σε όλες τις γιορτές, τις βεγγέρες, σε όλα τα γλέντια, στα καφενεία, στους δρόμους τραγουδού σαν πατριωτικ ά τραγούδια, όπου όλα τα παιδιά τα μαθαίναμε και τα τραγουδού σαμε».

    Ένα τραγούδι που τραγουδιό ταν μέχρι τότε κρυφά άρχισε να τραγουδιέ ται ελεύθερα και να θεωρείται κάτι σαν τον Εθνικό Ύμνο ήταν το «Ω λυγιρόν και κοπτερόν σπαθί μου». Ο πατέρας μου, μου είχε πει ότι το τραγουδού σαν τα παιδιά στο σχολείο κάθε πρωί.

    «Ω λυγιρόν και κοπτερόν σπαθί μου,*
    και συ τουφέκι φλογερόν πουλί μου,
    εσείς τον Τούρκο σφάξατε, τον τύραννο σπαράξατε
    να αναστηθεί η Πατρίς μου, να ζήσει το σπαθί μου».


    Το τραγούδι αυτό είναι ο Θούριος του  Κ.Κοκκινά κη  

    Κοκκινάκη ς Κωνσταντί νος [1781 Χίος – 1831 Αίγινα] Συγγραφέα ς, ποιητής και μεταφραστ ής πολλών θεατρικών έργων και εκπαιδευτ ικού χαρακτήρα εγχειριδί ων, έζησε  μεγάλο διάστημα στην Βιέννη, όπου και διετέλεσε εκδότης του «Λόγιου Ερμή» κατά την κρίσιμη πενταετία πριν την Επανάστασ η. Έγραψε πολλά πατριωτικ ού περιεχομέ νου ποιήματα. Μεταξύ άλλων του αποδίδετα ι το -ιδιαίτερα γνωστό κατά την Επανάστασ η- τραγούδι «Ω λυγιρόν και κοπτερόν σπαθί μου».
      
    *Απαγγελία: Χρήστος Δημητρακό ς (Τρίγλια 1912- Ραφήνα 2002)  
                           Ιωάννης Κοκκινίδη ς (Τρίγλια 1916-Σέρρες 1995)-  Το τραγουδού σε πολύ μικρό παιδί στην Τρίγλια. Πληροφορί α  από τον γιο του Αλέξανδρο Ι. Κοκκινίδη .