Αποστολέας Θέμα: H ελαιοδενδροκαλλιέργεια  (Αναγνώστηκε 1284 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 4
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 143
  • Age: 69
  • Τόπος: Νέα Τρίγλια Χαλκιδική
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 15
  • Φύλο: Άντρας
H ελαιοδενδροκαλλιέργεια
« στις: 17 Ιούλιος 2009, 07:37:34 πμ »
  • Publish
  • H    ελαιοδενδ ροκαλλιέρ γεια

    Του Σταύρου Μαργαρίτη

    Αυτές τις μέρες στην Τρίγλια δεν ακούς τίποτα άλλο απο μιά μέρα θα ποτίσω τις ελιές πότε θα ραντίσω βρίσκοντα ι σε ενα πυρετό. Αυτό με έκανε να θυμηθώ το παλιό άθρο του Κυρίου Μαργαρίτη .

    Στην παλιά πατρίδα οι ρετσεπέρι δες (αγρότες) καλλιεργο ύσαν την γη σ΄όλες τις περιφέρει ες με τα λισγάρια ή σε ίσωμα ήτο το κτήμα ή σε μπαϊρι (ανηφοριά).Παντού δούλευε το λισγάρι ζευγάρια με άλογα για να τα οργώσουν δεν ζέβανε, αν και μερικοί είχαν ζευγάρια διότι σπέρνανε μερικά σιτηρά μέρη, αλλά δεν βάζανε άροτρα μέσα στο λιοτόπια φοβούμενο ι μήπως σπάζουν τις ρίζες των δέντρων και αυτός βέβαια ο φόβος τους ήτο δικαιολογ ημένος. Λοιπόν συγκεντρώ νονταν παρέες από οκτώ και δέκα άτομα και κάνανε τις λεγόμενες λινοβοθει ές (αλληλοβοή θειες), σήμερα στα δικά μου- αύριο στα δικά σου. Αυτά γίνονταν στους μικροπαρα γωγούς. Στους μεγαλοκτη ματίες κάνανε ταϊφάδες (παρέες)που τους δούλευαν με γρόσια μεροκάματ ο. Ο νοικοκύρη ς έβαζε έναν που τον λέγανε κεχαγιά δηλαδή αρχιεργάτ ης. Αυτός θα εύρισκε τους εργάτες και γύριζε να βρει μάλιστα τους καλύτερου ς λισγαράδε ς που ήταν γερό και δυνατοί. Έπρεπε κιόλας να ταιριάζου ν γιατί δούλευαν τσιφτέ (από δυο μαζί), δηλαδή αν ήσαν λ.χ 10 εργάτες θα σχημάτιζα ν 5 ζευγάρια, γι΄αυτό έπρεπε να συμφωνούν ο ένας με τον άλλον. Αν ήτο ο ένας από τους δυο πιο αδύνατος, το ζόρι έπεφτε στον δυνατό, γι΄αυτό έπρεπε να ισοδυναμο ύν στις δυνάμεις τους . Τώρα το αφεντικό είχε να κάνει με τον κεχαγιά, αυτός θα πήγαινε να βρει τους εργάτες, αυτός θα φρόντιζε για τη θροφή τους, ψωμιά, κατίκι (φαγητό), θα ‘παιρνε τον χεϊμπέ (δισάκι) κατά εντολή βέβαια του αφεντικού και θα πήγαινε στο φούρνο του Προύσαλη και θα έπαιρνε λ.χ 10 ψωμιά, μετά θα πήγαινε στο μπακάλικο του Αρμόδιου ή στου Καλπάκη και θα’ παιρνε γαράτα (ψαριά παστά), κολιούς, παλαμίδα, λακέρτα κτλπ. Θα γέμιζε και ένα γαλόνι με λάδι, θα γέμιζε με νερό δύο μεγάλες καλήτσες (στάμνες). Αυτά όλα θα τα φόρτωνε στου αφεντικού το μερκέπι (γαϊδούρι), θα έκανε καβάλα και πουρνό-πουρνό (πρωί)θα έβγαινε στο Σεργί να τους περιμένει . Γιατί αποβραδίς ήτο το ραντεβού στο Σεργί και όσοι είχαν χτηνά καλώς εστί αν όχι βάδιζαν και με το λισγάρι στον ώμο με τα πόδια. Όταν θα πήγαιναν στο κτήμα θα αρχινούσε η δουλειά. Ο κεχαγιάς δεν έπιανε λισγάρι, αυτός θα γύριζε πάνω κάτω και θα προσέχει τους εργάτες, ποιος δουλεύει και ποιος δεν δουλεύει για να το αναφέρει το βράδυ στο αφεντικό να τον σχολάσουν για να βάλουν άλλον στη θέση του. Η δουλειά που θα κάνει όλη την ημέρα θα είναι να μαζέψει κάμποσα πίτσια για τα κατσικόπλ ο του αφεντικού . Αυτά γινόντανε κατά την εποχή εκείνη που με πολλούς κόπους και μόχθους βγάζανε ο κόσμος το καρβέλι , ενώ σήμερα υπάρχουν τα σύγχρονα μέσα καλλιέργε ιας που βοηθούν και ξεκουράζο υν τον άνθρωπο.                     
    ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΚΟΣ