Αποστολέας Θέμα: ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ  (Αναγνώστηκε 2395 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 6
  • Μηνύματα: 18
  • Age: 43
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 8
  • Φύλο: Γυναίκα
    • chryssametalcreations
ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ
« στις: 15 Ιούνιος 2011, 03:48:10 μμ »
  • Publish
  • Το παραρτημα Ν.Τριγλια ς του Συλλογου Απανταχου Τριγλιανω ν ενημερωνε ι και προσκαλει ολους στην εκδηλωση για την αναβιωση του εθιμου του κληδωνα που θα γινει την Πεμπτη 23 Ιουνιου ,στις 7 το απογευμα,στον προαυλιο χωρο του 2ου Δημοτικου Σχολειου Ν.Τριγλια ς.(Σε περιπτωση βροχης η εκδηλωση θα γινει στην αιθουσα του συλλογου)
    Σας περιμενου με ολους μικρους και μεγαλους ,για να θυμουνται οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι τα ηθη και εθιμα του τοπου μας.


       






    στιγμιότο ιπα από τον εορτασμό του φετινού Κλείδωνα.

    alekostriglia

    • Επισκέπτης
    Απ: ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ
    « Απάντηση #1 στις: 03 Ιούλιος 2011, 10:15:30 πμ »
  • Publish
  •    
    ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΑ

    Έγινε και φέτος το έθιμο του κλείδωνα στην αυλή του  Δημοτικού σχολείου στην Τρίγλια η συμμετοχή ήταν καλή και οφείλεται στις προσπάθει ες του νέου Δ.Σ του παραρτήμα τος Τρίγλιας εύχομαι πάντα τέτοια. Πιο κάτω σας αναφέρω για το έθιμο και πως γινότανε παλιά και ειδικά στην παλιά Τρίγλια . Επίσης ωραίες φωτογραφί ες που μου έστειλε το μέλος του συλλόγου Μπαμπαροξ ή Χρυσούλα.
       
    Στις είκοσι τρεις του μήνα, δηλαδή την άλλη μέρα που κλείνανε τα σχολεία και την παραμονή της εορτής του Άγιου Γιάννη «ανοίγαμε» τον Κλείδωνα.
    Ο κλείδωνας, είναι έθιμο βέβαια παγανιστι κό που στην εποχή του Ομήρου χρησιμοπο ιούσαν την μαγεία του για να μαντέψουν τα μελλούμεν α.
    Αναβιώνει ακόμη μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη της Ελλάδος κι από ότι βλέπω τα τελευταία χρόνια, αυτά τα γραφικά έθιμα τα έχουν ξεθάψει οι πολιτιστι κοί σύλλογοι, τα γιορτάζου ν με όλους τους τύπους, φωνάζουν μάλιστα και τα μέσα μαζικής ενημέρωση ς και τα δείχνουν στις ειδήσεις.
    Και πολύ καλά κάνουν. Έτσι διατηρείτ αι η παράδοση κι η πλούσια κληρονομι ά των εθίμων και των συνηθειών της πατρίδας μας, γιατί όποιος δε γνωρίζει το παρελθόν του παραπαίει χωρίς ρίζες στο παρόν κι έχει αβέβαιο κι επισφαλές μέλλον, όπως λένε. Κι είναι αλήθεια.
    Από εσπέρας λοιπόν, έβαζαν σε ένα χάλκινο δοχείο, σε ένα μαστραπά ή σε ένα κουβά νερό που το ανέσυραν από το πηγάδι χωρίς να μιλούν, για αυτό το λέγανε «το αμίλητο νερό». Έριχναν κατόπιν μέσα διάφορα μικροαντι κείμενα, που το καθένα χαρακτήρι ζε τον κάτοχό του, δηλαδή κουμπιά, δαχτυλίδι α, αγκράφες, δαχτυλήθρ ες και άλλα τέτοια κι ύστερα σκέπαζαν το δοχείο με ένα πανί που το έδεναν με ένα σπάγκο γύρω-γύρω.
     Το άλλο βράδυ μαζεύοντα ν σε ένα από τα σπίτια της γειτονιάς κι άνοιγαν τον κλείδωνα.
     Έβγαζαν το κάλυμμα κι έβαζε ο καθένας με τη σειρά το χέρι του μέσα στο νερό και τραβούσε ένα αντικείμε νο.
     Σε όποιον ανήκε, του έλεγε ένα στιχάκι, συνήθως σκωπτικό κι όλοι γελούσαν και χειροκροτ ούσαν αν τύχαινε να είναι κι επιτυχημέ νο.
     «Είσαι χοντρή και άσκημη - έχεις και καμπουρίτ σα - ψεύτρα και κουτοπόνη ρη - είσαι και μια μουσίτσα.» «Ποια να σε πάρει εσένανε - που δεν έχεις μια χάρη - πρέπει τη νύχτα να σε δει -βράδυ χωρίς φεγγάρι.»
     «Μέσα εις το κλουβάκι σου - να βάλω το πουλί μου - και να το αφήκω εδεκεί - σε όλη τη ζωή μου.»
     «Ήπιασα το γατάκι σου - κι είπα να το χαδέψω - και μου  πες φύε από εδώ - κι εγώ δεν θα τ' αντέξω.»
     Κανείς δεν παρεξηγού σε τα λόγια τούτα, γιατί τις περισσότε ρες φορές δεν είχαν ούτε μια αλήθεια μέσα τους, αλλά και κανένα μικρό υπονοούμε νο να το κρύβουν όλοι το δέχονταν και γελούσαν με την καρδιά τους και προσπαθού σαν να το ανταπ