Αποστολέας Θέμα: Η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ - Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗ ΡΑΦΗΝΑ  (Αναγνώστηκε 3663 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 72
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 655
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
H  ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ –
Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗ ΡΑΦΗΝΑ

 
Στα τέλη Αυγούστου του 1923, όταν οι ξεριζωμέν οι Τριγλιανο ί έφθασαν στην Ραφήνα, αντίκρισα ν  ένα μικρό εκκλησάκι πάνω σ’ ένα μικρό πευκόφυτο λόφο 150 μέτρα από τη θάλασσα. Το εκκλησάκι το έλεγαν Παναγίτσα .( : Υποκοριστ ικός τύπος ναωνυμίου). Η Παναγίτσα κτίστηκε το 1746. Στους παλιούς χάρτες αναγράφετ αι ως Εκκλησάκι της Φανερωμέν ης.  Πανηγυρίζ ει  στα Eννιάμερα της Θεοτόκου (23 Αυγούστου). Άλλο εκκλησάκι δεν υπήρχε τότε στην παραλία της Ραφήνας.  Ψηλά στο βουνό στην Πεντέλη που δέσποζε στην περιοχή και έξι χιλιόμετρ α από την παραλία σε ύψος 200 και 300 μέτρα αντίστοιχ α υπήρχε μια μικρή πέτρινη εκκλησίτσ α της Αγίας Παρασκευή ς (στη σημερινή Καλλιτεχν ούπολη) και η παμπάλαια θαυμάσια Μονή Νταού (Μεταμορφώ σεως του Σωτήρος) κρυμμένες τότε σε πυκνότατο δάσος και ερημωμένε ς.     
Στην εκκλησία της Παναγίτσα ς λειτούργη σε το πρώτο Δημοτικό Σχολείο για τα προσφυγόπ ουλα από την Τρίγλια το 1923-25 . Τα προσφυγόπ ουλα της Τρίγλιας προσαρμόσ τηκαν από το μεγαλοπρε πές και περίφημο σχολείο της Τρίγλιας να κάνουν μάθημα στο εκκλησάκι της Παναγίτσα ς. Δάσκαλός τους ήταν ο Ευστράτιο ς Αντωνιάδη ς  «ο Στρατής ο Δάσκαλος»  (1877-1964 ), ο οποίος  ήρθε πρόσφυγας στην Ραφήνα με την οικογένει ά του. Δίδαξε στο Δημοτικό σχολείο που  λειτούργη σε τα πρώτα χρόνια της προσφυγιά ς (1924-25) στο εκκλησάκι της Παναγίτσα ς κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Το σχολείο είχε τότε   περίπου 60  παιδιά. Η ελονοσία μάστιζε τους πρόσφυγες Τριγλιανο ύς και τα παιδιά του σχολείου που έπιναν καθημεριν ά ένα κινίνο για προφύλαξη και θεραπεία .  Το χειμώνα όταν κατέβαζε πολύ νερό το Μεγάλο Ρέμα, το σχολείο δεν λειτουργο ύσε, γιατί δεν μπορούσαν να περάσουν το ποτάμι ούτε τα παιδιά ούτε ο δάσκαλος.
 Γέφυρα τότε για να περνάει  ο κόσμος το Μεγάλο Ρέμα δεν υπήρχε.
«Επίσης θυμάμαι καλά τον Στρατή τον δάσκαλο, με τα κάτασπρα μουστάκια του και τούτο διότι τον είχα δάσκαλο στη δεύτερη και τρίτη τάξη στη Ραφήνα κατά το 1923-1925.  Θυμάμαι μάλιστα που το μάθημα την εποχή εκείνη , κατά το μεγαλύτερ ο διάστημα του χρόνου,  γινόταν στο ύπαιθρο, έξω από το γραφικό ξωκκλήσι της Παναγίας, που περιβαλλό ταν τότε από πυκνό δάσος πεύκων».   
Σταύρος Βελισσάρη ς, Αναμνήσει ς Τριγλιανο ύ, «Τριγλιανά Νέα», 20 Απριλίου 1981, αρ. φύλλου 31, σελ.2

 Τον επόμενο χρόνο (1926), το Δημοτικό σχολείο στεγάστηκ ε στο Ξενοδοχεί ο του Σκουζέ  (που υπήρχε τότε στη θέση της σημερινής πλατείας Ραφήνας όπου είναι η αναμνηστι κή στήλη των «Ξεριζωμένων Τριγλιανώ ν που ριζώσανε σ’ αυτόν τον τόπο») στην μεγάλη αίθουσα του εστιατορί ου.
Στην Παναγίτσα γινόταν μεγάλο πανηγύρι. Οι Σπαταναίο ι αμπελουργ οί με σούστες έρχονταν τριήμερο στη Ραφήνα  για το πανηγύρι και κατασκήνω ναν στα πεύκα του λόφου της Παναγίτσα ς (Οχυρό το λέμε σήμερα).
Η έλευση των  προσφύγων, η απαλλοτρί ωση των κτημάτων απομάκρυν ε τους περισσότε ρους κολίγους που  ήταν σπαταναίο ι και γύρισαν στα Σπάτα. Η Ραφήνα όμως απετέλεσε για χρόνια τόπο πρόσκαιρη ς ξεκούραση ς και διασκέδασ ής τους, Οι κολίγοι Σπαταναίο ι, μαζί με τους οικογένει ές τους ξαναγύριζ αν στο πανηγύρι της Παναγίτσα ς και διασκέδαζ αν μαζί με τους Ραφηνιώτε ς. Τα περίφημα γλέντια τους αποτυπώθη καν στους στίχους των λαϊκών τραγουδιώ ν της δεκαετίες του ’30 .   Χαρακτηρι στικό είναι το ρεφρέν αγνώστου στιχουργο ύ   και συνθέτη :
«Έτσι σε θέλω κούκλα μου, καμωματού τσαχπίνα
και ας πάει και το παλιάμπελ ο που έχω στη  Ραφήνα».
«Τα Εννιάμερα της Παναγίας γιόρταζε η εκκλησίτσ α που ‘ναι ψηλά, πιο πάνω από τα μνήματα. Ερχόντανε οι Σπαταναίο ι με τις σούστες, σκυλιά, αραμπάδες, γαϊδούρια . Γινότανε πανηγύρι τρικούβερ το. Χορός , τραγούδια….» (Σοφία Χρ.Γιαρέν η, «ο Λαβύρινθο ς της ζωής»).   
Στο πανηγύρι  Ραφηνιώτε ς, Σπαταναίο ι και άλλοι από τα γύρω χωριά  διασκέδαζ αν σε υπαίθριες ταβέρνες με όργανα, τραγουδισ τές και τραγουδίσ τριες. Γίνονταν μεγάλα γλέντια.  Οι Σπαταναίο ι μετά τα Εννιάμερα της Παναγίας άρχιζαν τις προετοιμα σίες για τον τρύγο(κοφίνια, βαρέλια, πατητήρια κ.α.) που άρχιζε συνήθως στην αρχές του Σεπτέμβρη . Η παράδοση αυτή του πανηγυριο ύ, συνεχίστη κε και λίγα χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο πανηγύρι  επίσης  έστηναν την πραμάτεια τους μικροέμπο ροι παιχνιδιώ ν με σεντόνια κάτω στο χώμα  ή σε πάγκους.. Το μικροεμπό ριο αυτό συνεχίζετ αι μέχρι σήμερα . 
Το Γενάρη του 1927 για άγνωστο λόγο η εκκλησία πήρε φωτιά. Ο Τριγλιανό ς Μήτσος Ρήγας μπήκε μέσα στην πυρκαγιά και έσωσε την εικόνα της Παντοβασί λισσας. Η στέγη της εκκλησίας κατέρρευσ ε από τη φωτιά και αργότερα επισκευάσ θηκε. 
Επιλέχθηκ ε από την προσφυγικ ή ομάδα των Τριγλιανώ ν ο χώρος του νεκροταφε ίου να είναι δίπλα (κοντά) στο εκκλησάκι της Παναγίτσα ς. Βρίσκεται ανάμεσα στο Μεγάλο Ρέμα και στο λόφο «Οχυρό», δυτικά του οδικού άξονα  Ραφήνας-Άρτεμης. Αρχικά,  η έκταση που παραχωρήθ ηκε ήταν περίπου 8 στρέμματα . Τα πρώτα μνήματα ήταν ένας ξύλινος σταυρός και ένα φαναράκι.  Στο βράχο της Παναγίτσα ς , έξω από ο Νεκροταφε ίο, επέλεξε τον τάφο του ο Φίλιππος Καβουνίδη ς  για να ατενίζει τη θάλασσα. 
Το 1958 έγινε η σημερινή γέφυρα  στο Μεγάλο Ρέμα (οδός Αγίου Χρυσοστόμ ου Σμύρνης).Παλιότερ α είχε γίνει στο ίδιο σημείο άλλη γέφυρα, η οποία προτού προλάβει να χρησιμοπο ιηθεί κατάρρευσ ε από πλημμύρα.
  Κοντά στην Εκκλησία στο λόφο της Παναγίτσα ς, οι Ιταλοί κατά την κατοχή έφτιαξαν καταφύγιο και πολυβολεί α. Αργότερα, μετά την απελευθέρ ωση, παραχωρήθ ηκαν σε αστέγους Ραφηνιώτε ς για κατοικία και τελικά έγιναν οικοδομικ ό τετράγωνο .
 
Ο δρόμος που οδηγεί από την Ραφήνα προς την Άρτεμη (Λεωφόρος Αγίου Χρυσοστόμ ου Σμύρνης ) απέκοψε ανατολικά ένα μικρό τμήμα του ενιαίου κάποτε λόφου.
Πιο πάνω από την Παναγίτσα βρίσκεται ο λόφος του Οχυρού (όλος ο λόφος πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ονομαζότα ν λόφος της Παναγίτσα ς),  δημοτική  πευκόφυτη περιοχή με πυκνή βλάστηση, έκτασης περίπου 300 στρεμμάτω ν, κοντά στην παραλία, στο νοτιοανατ ολικό όριο του οικισμού της Ραφήνας. Το ψηλότερο σημείο είναι γύρω στα 260 μέτρα από τη θάλασσα και το σημείο αυτό μοιάζει σαν οροπέδιο (πλάτωμα) 30 περίπου στρεμμάτω ν. Έχει εξαιρετικ ή θέα τόσο προς τη θάλασσα όσο και προς το βουνό. Αποτελεί χώρο αστικού πράσινου εξαιρετικ ής σημασίας. 
Στάθης Δημητρακό ς

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 72
  • -Λάβατε: 39
  • Μηνύματα: 655
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 51
  • Φύλο: Άντρας
Η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ
« Απάντηση #1 στις: 03 Σεπτέμβριος 2011, 02:35:04 μμ »
  • Publish
  • Η Παναγίτσα . όπως είναι σήμερα.

    Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

    • Administrator
    • *****
    • Συγχαρητήρια
    • -Δώσατε: 123
    • -Λάβατε: 18
    • Μηνύματα: 444
    • Τόπος: Ραφήνα
    • Επιβράβευση του μέλους απο : 26
    • Φύλο: Άντρας


    Και φέτος όπως κάθε χρόνο, είχαμε συρροή από όλα τα Μεσόγεια, για την εορτή "Τα εννιάμερα της Παναγίας"
    Όλοι μαζί, μπορούμε να ενημερώσο υμε αυτόν τον χρήσιμο χώρο, ώστε να τον έχουν οι νεώτερες γενιές, ως παρακαταθ ήκη την ιστορία των προγόνων μας.

    Αλλά και να γνωριστού με, αναπτύσον τας γνωριμίες - φιλίες, ενώνοντας κάθε Τριγλιανό Απόγονο.