Αποστολέας Θέμα: "Το στεριανό της Ραφήνας" του Τάσου Ζάπα (απόσπασμα)  (Αναγνώστηκε 1484 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Φίλοι Τριγλιανών
  • *
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 16
  • -Λάβατε: 29
  • Μηνύματα: 192
  • Age: 51
  • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 35
  • Φύλο: Άντρας

Ένα απόσπασμα από κάποιο παλιό βιβλίο ξεχασμένο από τον καιρό που βρέθηκε στη Βιβλιοθήκ η της Ραφήνας.
Οι σελίδες του βιβλίου παρέμεναν άκοπες, εξήντα χρόνια αφού είχε εκδοθεί.
Περίμενε από καιρό να βρεθεί κάποιος αναγνώστη ς. Ελπίζω να σας αρέσει ....

Το βιβλίο είναι γραμμένο από τον Τάσο Ζάππα και έχει τίτλο "Της στεργιάς και της θάλασσας".
Εκδόθηκε από τις εκδόσεις "ΜΑΥΡΙΔΗΣ" το 1951.

Φοβάμαι, όμως, ότι η μυρωδιά που περιγράφε ται στο διήγημα έχει από καιρό χαθεί ...

Αναζητώντ ας την Αττική

(από το βιβλίο "Της στεργιάς και της θάλσσσας")
του Τάσου Ζάππα



"Το στεριανό της Ραφήνας"



"Όλες οι ακρογιαλι ές, από τη Βραώνα, την αρχαία Βραυρώνα, ως τη σημερινή Μάκρη —μ' ελάχιστα διάκενα— ήταν ένα πυκνό πευκοδάσο ς που το τραγάνιζε ς με τα μάτια και ρούφαγες το βάλσαμο πού κατηφόριζ ε ως το γιαλό.

Μου περνάει απ' το μυαλό πως το άρωμα των αττικών πεύκων είναι ζωηρότερο απ' όλα τα πεύκα που γνώρισα ως τα σήμερα. Μοσχοβολι ά μεθυστική . Όταν τα παλιότερα χρόνια κινούσαμε με τις ψαροπούλε ς, απ' την αντικρυνή Εύβοια ναρθούμε στη Ραφίνα, αν φύσαγε αγέρας ερχόμαστε γρήγορα. Αν τύχαινε όμως να είναι μπουνάτσα ή νάχει βγάλει το στεργιανό της η Αττική, Έπρεπε να κάνουμε δεκαπέντε είκοσι ώρες στο κουπί. Σε μία τέτοια ολονυχτία στο πέλαγο έκανα την ανακάλυψη . Με το νυχτερινό αεράκι πού έβγαζε η στεργιά, ερχόταν ως τα μισά του Ευβοϊκού έντονη η μυρουδιά του αττικού πεύκου. Ένα άρωμα ζωηρό πού σε νάρκωνε. Πουθενά δε δοκίμασα τέτοια μοσχοβολι ά. Μπορεί να είναι προνόμιο της Αττικής.

Λοιπόν αυτό το περίφημο στεργιανό αεράκι της Ραφίνας, είχε γίνει καθημεριν ός εφιάλτης για τις ψαροπούλε ς εκείνου του καιρού. Το αναθυμούν ται με τρόμο όσοι δουλέψανε τα παλιότερα χρόνια στον νότιο Ευβοϊκό. Τις ήμερες πού φυσούσε μπάτης, ήτανε βέβαιο, πώς αργά το βράδι, είχε δεν είχε, θα πέταγε το στεργιανό της η Αττική. Αυτό θα πει να σου φέρει μπροστά τον αέρα. Λίγο και μπροστά και τα μικρά ιστιοφόρα, προ πάντων οι ψαροπούλε ς της εποχής, πού βιάζονταν να φέρουν στη Ραφίνα τα ψάρια τους, έπρεπε ν' αρχίσουν έναν άδοξο κι εξαντλητι κόν αγώνα όλη τη νύχτα μέ το πανί και το κουπί, κόντρα στο αεράκι. Αληθινά κάτεργα γινόντουσ αν τότε οι ψαροπούλε ς με το αδιάκοπο κουπί. Θυμάμαι ένα βατικιώτη ψαροπουλη τή που φασκέλωσε τη θάλασσα και τα καλά της κι έφυγε για την Αμερική να γλυτώσει. Πέρασαν χρόνια εκεί κάτου στην ξενητιά. Μία μέρα που ξύπνησε ο νόστος τής πατρίδας, έγραψε σ' έναν άνθρωπο του συναφιού του, πού είχε πληρώσει κι αυτός ακριβά τον Ευβοϊκό:
— Γράψε μου να ξέρω η Ραφίνα βγάζει ακόμα το στεργιανό της;

Εκτός από το παλιό —ερειπωμένο σήμερα— κτίριο, κολλητά στο τηλεγραφε ίο κι ένα μακρινάρι, λίγο βορειοτέρ α, που είταν οι στάβλοι όπου ξεζεύανε οι σούστες, τίποτ' άλλο δεν υπήρχε τότε στη Ραφίνα, μήτε άλλο κτίριο βρισκόταν σ’ όλη τήν αττική παραλία του Ευβοϊκού, εξόν από το εκκλησάκι του Αη-Παντελεήμονα, στον Αη-Αντρέα και λίγες κλαδόπλεχ τες στανοκαλύ βες εδώ κι εκεί.

Θυμάμαι ακόμα, σάμπως νάναι τώρα, όταν έκανα τα πρώτα μου ταξίδια με ανοιχτή σούστα απ' τη Ραφίνα στην Αθήνα —γύρω στα 1915 θα ήταν— πως το πηχτό δάσος πεύκων και πλατανιών, πού υπήρχε από τις δύο μεριές του δρόμου, ως το Πικέρμι, το Χαρβάτι και το Γέρακα, όρθωνε ένα πράσινο παραπέτο πού δε μας άφηνε να ιδούμε μακρύτερα . Και τα πεύκα τούτα, φουντωμέν α, βαθύχρωμα, όλο ζωηράδα κι ορμή, ήταν χαρά Θεού. Χαιρόσουν ν’ αγκαλιάζε ις τη λαμπερή τους τη θωριά, να πίνεις το μύρο τους."
 

Για την αντιγραφή του κειμένου

Αντώνης Λαζαρής (βιολόγος)

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 18
  • -Λάβατε: 13
  • Μηνύματα: 97
  • Age: 55
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 19
  • Φύλο: Άντρας
Απ: "Το στεριανό της Ραφήνας" του Τάσου Ζάπα (απόσπασμα)
« Απάντηση #1 στις: 07 Σεπτέμβριος 2011, 05:03:28 μμ »
  • Publish
  • Οικογένει ες με το ονοματεπώ νυμο ΖΑΠΑ, υπάρχουν στα Κάψαλα Στύρων Ευβοίας. Ενημερωτι κά.

    Αντώνη διαβάζοντ ας αυτό το μικρό κομμάτι, είδα όμορφες εικόνες, αλλά και μερικά άγνωστα για μένα πράγματα.
    Όπως:
    Παράθεση
    Εκτός από το παλιό —ερειπωμένο σήμερα— κτίριο, κολλητά στο τηλεγραφε ίο κι ένα μακρινάρι, λίγο βορειοτέρ α, που είταν οι στάβλοι όπου ξεζεύανε οι σούστες, τίποτ' άλλο δεν υπήρχε τότε στη Ραφίνα, μήτε άλλο κτίριο βρισκόταν σ’ όλη τήν αττική παραλία του Ευβοϊκού, εξόν από το εκκλησάκι του Αη-Παντελεήμονα, στον Αη-Αντρέα και λίγες κλαδόπλεχ τες στανοκαλύ βες εδώ κι εκεί.
    Αη-Παντελεήμονας είναι στην παραλία Μαραθώνα!!! και ποτέ δεν έχω ακούσει τέτοια εκκλησία ή τοπωνύμιο στην Νέα Μάκρη!!!!

    Αλλά και μία επιβεβαίω ση ότι η περιοχή δεν είχε μόνο πεύκα.
    Παράθεση
    Θυμάμαι ακόμα, σάμπως νάναι τώρα, όταν έκανα τα πρώτα μου ταξίδια με ανοιχτή σούστα απ' τη Ραφίνα στην Αθήνα —γύρω στα 1915 θα ήταν— πως το πηχτό δάσος πεύκων και πλατανιών, πού υπήρχε από τις δύο μεριές του δρόμου, ως το Πικέρμι, το Χαρβάτι και το Γέρακα, όρθωνε ένα πράσινο παραπέτο πού δε μας άφηνε να ιδούμε μακρύτερα .

    Καθώς και το πόσο παρθένα και γεμάτη πεύκα ηταν όλη η παραλιακή ζώνη και όχι μόνο ο Σχινιάς σήμερα... .
    Παράθεση
    Όλες οι ακρογιαλι ές, από τη Βραώνα, την αρχαία Βραυρώνα, ως τη σημερινή Μάκρη —μ' ελάχιστα διάκενα— ήταν ένα πυκνό πευκοδάσο ς που το τραγάνιζε ς με τα μάτια και ρούφαγες το βάλσαμο πού κατηφόριζ ε ως το γιαλό.
    Χαίρομαι ιδιαίτερα, που επιτέλους υπάρχει διαδικτυα κά, ένας χώρος να φιλοξενήσ ει και ενώσει ταυτόχρον α, τα Δύο χωριά των Τριγλιανώ ν, αλλά και όσους Τριγλιανο ύς δεν βρίσκοντα ι σε αυτά.
    Ευελπιστώ στην ευαισθητο ποίηση σας, ώστε να καταγράψο υμε σημερινές ενημερώσε ις, αλλά και την ιστορία του μερά μας.