Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 ... 10
21
Η Ιστορία της Ραφήνας / "Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής", ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ Η ΒΡΥΣΗ και Η ΓΕΦΥΡΑ TOY ΠΑΠΑ
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 22 Φεβρουάριος 2021, 12:28:32 μμ »
                                                 «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής»
                                             ΤΟΥ  Η ΚΙΤΣΟΥ ΒΡΥΣΗ και  Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Ιστορία της Ραφήνας πριν το 1923

  ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ Η ΒΡΥΣΗ
   

  Toυ Κίτσου η Βρύση είναι περιοχή που βρίσκεται στη ρεματιά, που παλιότερα είχε πολλά και μεγάλα πλατάνια, πίσω και πιο πέρα από το παλιό Σανατόριο [κτίστηκε το 1932] Νταού Πεντέλης Ραφήνας. Η ρεματιά χωρίζει την περιοχή του Σανατορίο υ από σημερινό οικισμό του Νέου Πόντου, τέρμα οδού Φάτσας. Του Κίτσου η Βρύση βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω απο150 μετρά, απέχει περίπου 4 χιλιόμετρ α  από τη θάλασσα και 1 χιλιόμετρ ο και κάτι από το δρόμο για το Μαραθώνα Πήρε το όνομά της από τον αρχιληστή Κίτσο Νιβίτσα «Κίτσος, ο πρίγκιπας της Αττικής» , όπως υπόγραφε. Εκεί ήταν ένα από τα λημέρια του Κίτσου. Αντίστοιχ ο τοπωνύμιο με του Κίτσου τη Βρύση είναι η Σπηλιά του Κίτσου που βρίσκεται την κορυφή του λόφου Μικρό Ριμπάρι σε μικρή απόσταση από την Καμάριζα (Αγ.Κωνστα ντίνος) της Λαυρεωτικ ής. Ο Σαρρής Ιωάννης στο έργο του «Τα τοπωνύμια της Αττικής» , περιοδικό Αθηνά, τόμος 40, έτος 1928, σελ.131 γράφει για την περιοχή: «Πεντάβρυση» (λεγομένη και Κίτσου βρύσι ), εις τας ΝΑ υπωρίας του Πεντελικο ύ, εκ του αριθμού των πηγών, εξ’ ων συγκροτεί ται η εύυδρος  αύτη θέσις». Υπήρχε άφθονο διαυγές νερό και σκιερά  ηρεμία από τα πολλά και μεγάλα πλατάνια. Η ρεματιά κατέρχετα ι προς τη Διασταύρω ση Ραφήνας περνάει τη Λεωφόρο Μαραθώνος και πιο κάτω την Αλέξανδρο υ Φλέμινγκ και συναντάει το Μεγάλο Ρέμα.

  «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής»

  Ο διαβόητος λήσταρχος Κίτσος Νιβίτσας, πρώην δασοφύλακ ας, συγκρότησ ε αρχικά μικρή συμμορία, στην οποία ανήκαν για ένα διάστημα ο Γεώργιος Λύγκος, παλιός ληστής της Αργολίδας, ανιψιός του Γέρο-Λύγκου (Θανάση Λύγκου, από το χωριό Χέλι – Αραχναίο της Αργολίδας, ξακουστού λεβέντη, αγωνιστή του ξεσηκωμού μαζί με τους Νοταράδες, μετά την απελευθέρ ωση εξελίχθηκ ε σε αρχιληστή) και ο Μήτσος Λαφαζάνης από το χωριό Μπούζι Κορινθίας, συνταξιού χος στρατιώτη ς. Τον Ιανουάριο του 1863 ο Κίτσος προσήλθε και υπηρέτησε μαζί με τους συντρόφου ς του στην Εθνοφυλακ ή. Σύντομα όμως επιδόθηκε στη ληστεία στα Μεσόγεια. Απέφευγε τις αιχμαλωσί ες για να μη στέλνοντα ι καταδιωκτ ικά αποσπάσμα τα εναντίον του και για να μη φέρνει σε δύσκολη θέση τους προστάτες του στην πρωτεύουσ α. Προτιμούσ ε να αποσπά διάφορα χρηματικά ποσά από τους εύπορους Μεσογίτες, οι οποίοι εξαγόραζα ν την ασφάλεια και την προστασία του Κίτσου. Το 1864 άρχισαν οι εργασίες της  εξόρυξης των μεταλλευμ άτων στην περιοχή του Λαυρίου-γνωστά από την αρχαιότητ α και ύστερα από 21 αιώνες-της εταιρείας Serpieri και Rou de Frasinent . O Ιταλός Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης βασίστηκε στην μελέτη του Έλληνα ορυκτολόγ ου από την Σμύρνη Ανδρέα Κορδέλλα. Εκεί κοντά στο χυτήριο, ήταν ένα από τα λημέρια του Κίτσου (Σπηλιά του Κίτσου). Λίγους μήνες μετά έλαβαν σημείωμα με την υπογραφή «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής», με το οποίο ζητούσε χρηματικό ποσό για να μπορεί η εταιρεία να συνεχίσει τις εργασίες
Ο Σερπίερης με τον Κορδέλλα ήρθαν σε επαφή με τον Κίτσο , αμφότερα τα μέρη σύναψαν συνθήκη ειρήνης με κάποιο ποσό. Έμειναν πιστοί « εις τας υποχρεώσε ις των», ο Κίτσος ούτε τους παρενόχλη σε τις εργασίες,  «πούλησε» τελικά «προστασία» στους πιστούς συμμάχους τους.   Τον Δεκέμβριο του 1865 αιχμαλώτι σε τον Αθανάσιο Βαγιανέλη, πλούσιο ενοικιαστ ή ελαιώνων και απέσπασε 30.000 δρχ. Αμέσως απεστάλη απόσπασμα από εθνοφύλακ ες με επικεφαλή ς τον Λεωνίδα Bούλγαρη. Τα χωριά Σπάτα και Λιόσια δεινοπάθη σαν από τους διώκτες του λήσταρχου, που είδαν τα τρόφιμα τους να εξανεμίζο νται. Οι διαμαρτυρ ίες τους έφθασαν στην Κυβέρνηση ανακλήθηκ ε το δραστήριο απόσπασμα . Τον Ιούλιο 1866 ο Κίτσος επικηρύχθ ηκε με ποσό 3.000 δρχ. και τον Αύγουστο πενταπλασ ιάστηκε. Ήταν ο ληστής με την μεγαλύτερ η επικήρυξη . Την Άνοιξη του 1867 , με πρωτοβουλ ία του υπουργού Στρατιωτι κών Δημητρίου Μάρκου Μπότσαρη και με τη συναίνεση του πρωθυπουρ γού Αλέξανδρο υ Κουμουνδο ύρου,   διάφοροι κυβερνητι κοί πράκτορες στρατολογ ούσαν εθελοντές για  να πολεμήσου ν στο πλευρό των επαναστατ ών στην επαναστατ ημένη Κρήτη. Πολλοί ληστές είχαν στρατολογ ηθεί «δια συνθηκολο γήσεως» και με «αδρά αμοιβή». Τέτοιοι εθελοντές, έφευγαν από τις ακτές της Αττικής με το «Αρκάδι» και άλλα ατμόπλοια που μετέφεραν εθελοντές και πολεμοφόδ ια στην επαναστατ ημένη Κρήτη.  Ο Κίτσος και οι σύντροφοί του ήλθαν σε επαφή με την κυβέρνηση και επρόκειτο να επιβιβαστ ούν σε ακτή του Σουνίου με το ατμόπλοιο «Αρκάδι» . Η αποστολή του Κίτσου ματαιώθηκ ε. Ο αδελφός του Πήλιος (Πήλιος Νιβίτσας ή Πήλιος Έλληνας) δεν εμπιστεύθ ηκε τους κυβερνητι κούς πράκτορες γιατί φοβόταν στημένη «παγίδα». Από τη συμμορία του έφυγαν τρία μέλη και ο λήσταρχος άρχισε να φοβάται τη ζωή του, γιατί τα τρία μέλη γνώριζαν όλα τα κρησφύγετ ά του στα Μεσόγεια ( Κίτσου Βρύση, Σπηλιά Κίτσου κ.ά.).Ο παλιός σύντροφός του Μήτσος Λαφαζάνης με μικρή συμμορία έκανε απαγωγή του Σωτήρη Σωτηρόπου λου βουλευτή και πρώην Υπουργού και στέλεχος του κόμματος Κουμουνδο ύρου από το κτήμα του στην θέση «Αγρίλη» Φιλιατρών την 28η Ιουλίου 1866 στις 8.30 το βράδυ. Ο βουλευτής ελευθερώθ ηκε αφού εισέπραξα ν τα λύτρα, ύστερα από αιχμαλωσί α 36 ημερών.
  Ο Κίτσος αναγκάστη κε να αφήσει την Αττική  και να περάσει με λίγους συντρόφου ς του στην Πελοπόννη σο, όπου μη γνωρίζοντ ας τα «κατατόπια» γρήγορα ανακαλύφθ ηκε από τους χωρικούς και τους χωροφύλακ ες.               
Ο Κίτσος Νιβίτσας εξοντώθηκ ε την 12η Ιουλίου 1867 μαζί με τον Μήτσο Λαφαζάνη και το Γιώργο Λύγκο, στην περιοχή «Ξερόρεμα»  της Νεμέας. Περικυκλώ θηκαν από πολυάριθμ η δύναμη χωροφυλάκ ων και εθνοφυλάκ ων με επικεφαλή ς τον Δήμαρχο Νεμέας Δ.Μιχόπου λο και τους ενωμοτάρχ ες Δολμούση, Κουρτέση και Σινάνη. Με τους πρώτους πυροβολισ μούς σκοτώθηκα ν ο Κίτσος και ένας ακόμη ληστής και τραυματίσ τηκαν άλλοι δύο. Ο Λαφαζάνης, προσπαθών τας να ξεφύγει από τον κλοιό, χτυπήθηκε από σφαίρες και έπεσε. Οι σύντροφοί του, για να μη πιαστεί ζωντανός, τον πυροβόλησ αν στο κεφάλι, πήραν το «κεμέρι» του με τα χρήματά του και κατάφεραν να ξεφύγουν.

Στο  βιβλίο του Δημήτρη Χρ.Χαλατσ ά  ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ  Εκδόσεις Εστία 2000 γράφει και το τραγούδι ΚΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 1867 που αναφέρετα ι στο λήσταρχο της Αττικής  Κίτσο Νιβίτσα και στο σύντροφό του Μήτσο Λαφαζάνη.

                    24. ΚΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ-1867
 «Ένα Σαββάτο το πρωί και μια Κυριακή το βράδυ
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Ληστές φανερωθήκ ανε μεσ’ του Ηρακλή τη στάνη,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
-Βρε Ηρακλή, βρε Ηρακλή, για πιάσε μας ένα τραϊ
γιέ μ, κι ένα παχύ κριάρ, -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
να πάμε να το ψήσουμε, γιέ μ,’ στο ρέμα  στο πλατάνι,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Του Ηρακλή κακοφάνηκ ε και στο δήμαρχο πααίνει:
         -δήμαρχε, τι λες να γένει;
Ληστές φανερωθήκ ανε μεσ΄ τη δική μου στάνη,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Τα στρατιωτά κια κάλεσε γιέ μ’,και στη γραμμή τα βαίνει,
         -δήμαρχε, τι λες να γένει;
-Θα πάμε να τους πιάσουμε μεσ’ το ρέμα στο πλατάνι
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη -». 


Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Παπά η Γέφυρα είναι στη Λεωφόρο Μαραθώνος, πάνω από το χείμαρρο Λυκόρεμα . Υπάρχει μια  ιστορική παράδοση ότι η Γέφυρα πήρε το όνομά της από τον ιερέα του Μαραθώνα Παπά-Σπύρο, που υπήρξε θύμα του λήσταρχου Κίτσου Νιβίτσα σ’ αυτή την περιοχή, γιατί πρόδωσε την συμμορία του. Ο χείμαρρος Λυκόρεμα είναι φυσικό σύνορο Ραφήνας και Νέας Μάκρης. Αρχίζει από την ανατολική πλευρά της Πεντέλης,  διέρχεται τον οικισμό Νέου Βουτζά και τον  χωρίζει σε δυο τμήματα, χωρίζει επίσης το Κόκκινο Λιμανάκι από τη  Ζούγκλα και Μάτι, και φθάνει στην σημερινή Αργυρά Ακτή .Το Λυκόρεμα έχει μήκος περίπου 2700μέτρα . .Παλιότερ α στην περιοχή είχε αναφερθεί ότι υπήρχαν αγριογούρ ουνα, τσακάλια και λύκοι . Οι Μικρασιάτ ες Τριγλιανο ί πρόσφυγες δεν είδαν ποτέ λύκους  και αγριογούρ ουνα, αλλά μόνο τσακάλια και αλεπούδες .Το Λυκόρεμα είχε απαράμιλλ η άγρια φυσική ομορφιά , είχε βάθος, οι όχθες του ήταν κατάφυτες ,δεξιά και αριστερά ήταν αδιάβατο δάσος-ζούγκλα-από πεύκα και μεγάλη ποικιλία από θάμνους κουμαριές ,ιτιές, ,δάφνες κ.ά. H πανέμορφη ρεματιά, το Λυκόρεμα, έγινε Κρανίου τόπος από την πυρκαγιά της 23 Ιουλίου 2018.
Ο Γιάννης Κολιόπουλ ος στο βιβλίο:  «Ληστές»- Η Κεντρική Ελλάδα στο μέσα του 19ουαιώνα, Ερμής 1979, μεταξύ άλλων για το περιστατι κό γράφει: «Τις υπηρεσίες του ιερέα είχαν ζητήσει οι κάτοικοι της ενορίας του, οι οποίοι δεν άντεχαν άλλο τα χαράτσια του λήσταρχου Κίτσου και τις συνέπειες των επισκέψεω ν των διωκτών του. Ο Παπασπύρο ς, που ήταν γνωστός του Κίτσου, συνεννοήθ ηκε με την χωροφυλακ ή της περιοχής, για τον συντονισμ ό των ενεργειών τους, ώστε να οδηγηθεί ο λήσταρχος σε ενέδρα.  Παράλληλα συνεννοήθ ηκε με τον λήσταρχο να του φέρει σε ορισμένο μέρος (σε περιοχή μεταξύ Πεντέλης και της ακτής), μερικούς πλούσιους, που θα έβγαιναν για κυνήγι, για να τους αιχμαλωτί σει». Έτσι νωρίς το πρωί της 10ης Οκτωβρίου 1865, ο Παπά Σπύρος και πέντε χωροφύλακ ες μεταμφιεσ μένοι σε κυνηγούς πήγαν στην περιοχή. Εκεί τους αιφνιδίασ αν οι ληστές ξαφνικά εμφανίστη καν μέσα από τα πεύκα  και τους αφόπλισαν . Καθώς αφόπλιζαν τους μεταμφιεσ μένους σε κυνηγούς χωροφύλακ ες, ο αδελφός του Κίτσου, ο Πήλιος Νιβίτσας ή Πήλιος Έλληνας , αναγνώρισ ε φίλο του χωροφύλακ α, ο οποίος μαρτύρησε τον πολυπράγμ ονα ιερέα και το σχέδιο του. Οι ληστές σκότωσαν επί τόπου τον Παπά, (από τότε η περιοχή και το γεφύρι πάνω από την ρεματιά ονομάστηκ ε Γέφυρα του Παπά), τους δε χωροφύλακ ες αφού ήδη τους είχαν αφοπλίσει τους άφησαν ελεύθερου ς.

Στάθης Δημητρακό ς
     


Πηγές:

1.   Γιάννης Κολιόπουλ ος, « ΛΗΣΤΕΣ  Η κεντρική Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα», Ερμής, Αθήνα 1969.

2.Σαρρής Ιωάννης, « Τοπωνύμια της Αττικής», Περιοδικό « Αθηνά», τόμος40 ,1928.

 3. Γιώργος Π. Ιατρού, «Σούνιο -Λαύριο -Κερατέα. η τεθλασμέν η της μνήμης», Ανθολόγιο .   
  Επιμέλεια  Αντώνης Γκάντζης .Εκδόσεις Μ.Τούμπης Α.Ε  Χρυσή Τομη,2003. 

4.Χρήστου Ρέππα «Η απαγωγή του βουλευτή Σωτήρη Σωτηρόπου λου». Ιστορία   Εικονογρα φημένη, Εκδοτικός οργανισμό ς Πάπυρος Τευχος407 ,σελ.72 Μάϊος 2000
 
5.Δημήτρη ς.Χρ.Χαλα τσάς «Ληστρικά Τραγούδια» Εκδόσεις Εστία, 2000.

6.Στάθης Δημητρακό ς , «Τα τοπωνύμια της Ραφήνας» 19/2/2014 Παρουσίασ η-Ομιλία Δημοτική βιβλιοθήκ η Ραφήνας- Πικερμίου
22
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Απ: Ένας περίπατος στην Τρίγλια του 1886
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 20 Φεβρουάριος 2021, 10:14:47 πμ »
Για λόγους δεοντολογ ίας, συμπληρών ω ότι, όπως διαπίστωσ α εκ των υστέρων, ο Βασίλης Σακελλαρί δης είχε αναρτήσει την 24/6/2016 σχετική ενημέρωση, με παράθεση των τεσσάρων τευχών του περιοδικο ύ ΑΣΤΗΡ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ που βρήκε στη βιβλιοθήκ η του ΑΠΘ.
https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1454.msg2232#msg2232
23
Α.Ο.Τ Ραφήνας / 90 Χρόνια Τριγλίας Ραφήνας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 17 Φεβρουάριος 2021, 10:05:38 μμ »
18 Φεβρουαρί ου 1931. Μία ιστορική ημέρα για την Τριγλία Ραφήνας.

Σαν σήμερα πριν 90 χρόνια πήρε σάρκα και οστά ο σύλλογος μας. Ένας σύλλογος με αδιάλειπτ η παρουσία, ένας φάρος αθλητισμο ύ και πολιτισμο ύ.

Στα τέλη του 1930 οι Τριγλιανο ί και άλλοι πρόσφυγες ξεχνούν σιγά-σιγά την προσφυγιά τους, καθώς η ζωή αρχίζει να έχει τις απαιτήσει ς της. Σχηματίζο νται οι πρώτες ομάδες παιδιών, η Ένωση Τριγλίας από τους νέους(έφηβοι) και το Βυζάντιο και η Προποντίδ α από παιδιά. Τότε γεννήθηκε στους μεγαλύτερ ους της εποχής η ιδέα της ίδρυσης μιας οργανωμέν ης ομάδας,  με την περισυλλο γή όλου αυτού του νεανικού ανθρώπινο υ υλικού.

Πρωτοπόρο ι εκείνης της ιδέας ήταν ο Αναστάσης Λύρατζης, ο Στέλιος Τσερόπουλ ος, ο Μήτσος ο Ρήγας και ο νεότερος Βασίλης Βουδούρης . Ανατίθετα ι σε δικηγόρο η σύνταξη και υποβολή του καταστατι κού για την ίδρυση Συλλόγου με την επωνυμία ”Αθλητική Ποδοσφαιρ ική  Ένωσις Τριγλίας Ραφήνας”. Χρώματα το κίτρινο και το μαύρο, τα κατ' εξοχήν χρώματα του Βυζαντίου και σήμα το Μπαρμπούν ι (το τριγλί).

Με την έγκριση του καταστατι κού στις 18 Φεβρουαρί ου 1931. εκλέγεται το πρώτο Διοικητικ ό Συμβούλιο με Πρόεδρο τον Αναστάσιο Λύρατζη, Αντιπρόεδ ρο τον Κυριάκο Δρακούλη, Γενικό Γραμματέα τον Στυλιανό Τσερόπουλ ο, Γενικό αρχηγό τον Βασίλη Βουδούρη και Έφορο το Μήτσο τον Ρήγα. Αναπόφευκ το ήταν οι μικρές ομάδες που είχαν σχηματιστ εί τότε να συγχωνευτ ούν υπό την σκέπη της επίσημης και αναγνωρισ μένης πλέον "Αθλητικής Ποδοσφαιρ ικής Ένωσις Τριγλίας Ραφήνας".

Οι πρώτοι ποδοσφαιρ ιστές που στελέχωσα ν την ομάδα ήταν: Απόστολος Μπογιατζή ς, Απόστολος Μπότης, Βασίλης Καλοπαναγ ιώτης, Βασίλειος Βέλιος, Κώστας Κόρακας, Κώστας Καμίνης, Στράτος Λεώντης, Στράτος Παντερματ ζής, Ιωακείμ Τσιβιτζής, Σταύρος Τσιβιτζής, Γιώργος Μπαχταίδη ς, Μήτσος Μπαχταίδη ς, Αλέκος Μαλιαρός, Γιώργος Τσακμακίδ ης, Γιώργος Τσερόπουλ ος, Μήτσος Κούτρης, Δαμιανός Κεχαγιόγλ ου, Τάσος Χριστοφορ ίδης, Σωτήρης Σκαρλάτος, Νώντας Κλωνάρης και δύο ποδοσφαιρ ιστές από τη Νέα Μάκρη ο Γιώργος Δημητριάδ ης και ο Σπύρος Παπαϊωάνν ου.

90 χρόνια μετά ο Αθλητικός Όμιλος Τριγλίας Ραφήνας μέσω και του παρόντος Διοικητικ ού Συμβουλίο υ, παραμένει πιστός στις αρχές των ιδρυτών του και συνεχίζει να προσφέρει στον τόπο μας και ιδιαίτερα στη νεολαία, αθλητισμό και πολιτισμό, σύμφωνα με τις βασικές αρχές του φίλαθλου πνεύματος, όπως και να διατηρεί τη μνήμη, τις παραδόσει ς και τις αξίες του μικρασιατ ικού Ελληνισμο ύ, ειδικότερ α δε της πόλεως Τρίγλιας Βιθυνίας Μικράς Ασίας.

Δυστυχώς η μάστιγα του κορωνοϊού που έχει πλήξει την χώρα μας, με συνεπακόλ ουθο την αναστολή όλων των δραστηριο τήτων, δεν μας αφήνει να γιορτάσου με όπως θα θέλαμε αυτό το μεγάλο ορόσημο για την ιστορία του συλλόγου μας αλλά και της πόλης μας. Ευελπιστο ύμε με την πλήρη επανέναρξ η των αθλητικών και πολιτιστι κών δραστηριο τήτων να πραγματοπ οιήσουμε κάποιες από τις δράσεις που είχαμε προγραμμα τίσει. Αυτό όμως που κρατάμε όλοι μας είναι ότι η Τριγλία δεν λύγισε ποτέ σε ότι και να πέρασε και θα συνεχίσει να υπάρχει, να προσφέρει και να δημιουργε ί.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΤΡΙΓΛΙΑ !

24
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / KΑΛΕΜΚΕΡΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ("O ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟΣ")
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 13 Φεβρουάριος 2021, 11:23:23 πμ »
KΑΛΕΜΚΕΡΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ Σ (ο Μόντε Κάρλος)

O Δημοσθένης Καλεμκερή ς του Κωνσταντί νου γεννήθηκε στην Τρίγλια της Προποντίδ ας Μ. Ασίας, γόνος παλιάς πολυμελού ς οικογένει ας-Καλεμκερήδες.
Έφηβος έφυγε από την Τρίγλια και πήγε στην Πόλη για να εργαστεί.
Στην Πόλη αρχικά έκανε διάφορα επαγγέλμα τα, σερβιτόρο ς,  ξενοδόχο-υπάλληλος, ζαχαροπλά στης κ.α.

Από την Πόλη μπαρκάρισ ε στα πλοία, αργότερα έμεινε στην Νίκαια της Γαλλίας.
Από εκεί βρέθηκε στο περίφημο καζίνο «Μόντε Κάρλο» στο πριγκιπάτ ο του Μονακό, όπου εργάστηκε ως σερβιτόρο ς και κατόπιν γκρουπιέρ ης.
Έμαθε αγγλικά και γαλλικά για να συνεννοεί ται με τους πελάτες του καζίνο. Ήταν ζωηρός, έξυπνος και κοινωνικό ς.

Γύρισε στην Κωνσταντινούπολη και δούλεψε ως μετρ στο τότε καλύτερο ξενοδοχεί ο το «Πέραν Παλλάς».
Το «Πέραν Παλλάς» ήταν το πιο πολυτελές κοσμοπολί τικο ξενοδοχεί ο της Πόλης. Κτίστηκε το 1892 για  να υποδέχετα ι τους επιβάτες του σιδηροδρό μου «Όριαν Εξπρές» που ερχόταν στην Πόλη από το Παρίσι. Φιλοξενού σε διασημότη τες από όλο τον κόσμο, πολιτικού ς, διανοούμε νους καλλιτέχν ες. 

Μετά ο Δημοσθένης Καλεμκερή ς ασχολήθηκ ε στην Πόλη με το εμπόριο και το σαραφλίκι (ανταλλαγή ξένων νομισμάτω ν).
Στην Ελλάδα ήρθε μετά το 1922, όπου νοίκιασε και εκμεταλλε υόταν ένα καλό ξενοδοχεί ο στην οδό Μπόταση στην Αθήνα, κοντά στην πλατεία Κάνιγγος.

Τελικά εγκαταστά θηκε στη Ραφήνα, γύρω στο1928, όπου με την προσφυγικ ή αποζημίωσ η έφτιαξε μαγαζί μέσα στο οικόπεδο του συνοικισμ ού. Ένα μαγαζί,  σύγχρονο και πολυτελές εστιατόρι ο για την εποχή του, το οποίο το ονόμασε «Μόντε Κάρλο», ενώ ταυτόχρον α δίπλα στο σπίτι του λειτούργη σε είδος χαρτοπαιχ τικής λέσχης To χειμώνα που το εστιατόρι ο δεν είχε πολλή δουλεία ο καταστημα τάρχης το μετέτρεπε σε χοροδιδασ καλείο και μάθαινε στην τότε νεολαία ευρωπαϊκο ύς χορούς. Το μαγαζί ήταν πολύ προχωρημέ νο για την εποχή του, σε συνδυασμό με τους ευρωπαϊκο ύς τρόπους του καταστημα τάρχη,  έγινε φημισμένο .
.


Η Ραφήνα στην εποχή του «Μόντε Κάρλο»



Εδώ βλέπουμε μια φωτογραφί α από το Αρχείο του Δημήτρη Σκαρπέλη.
Η Ραφήνα (οδός Κυπρίων Αγωνιστών) το 1936

Το 1928 έχει ήδη χτιστεί ο προσφυγικ ός συνοικισμ ός.
Έχει γίνει γενική απογραφή του πληθυσμού το ίδιο έτος και η κοινότης Τρίγλιας (σκέτο το όνομα όπως ονομαζότα ν τότε , όνομα που δεν επικράτησ ε), είχε 1.136 κατοίκους . Το 1929 χτίστηκε η παλιά εκκλησία της Παντοβασί λισσας.  Το 1930 εκλέχτηκε και ανέλαβε πρόεδρος της Κοινότητα ς Ραφήνας μέχρι το 1934 ο Τριγλιανό ς κοσμοπολί της Δημοσθένη ς Καλεμκερή ς, ο  Μόντε Κάρλος

Μέλημα του κοινοτικο ύ συμβούλιο υ ήταν να αποκτήσει η Ραφήνα πολιτισμέ νη όψη, λειτουργί α πόλης και την ανάδειξή  της ως τόπο παραθερισ μού των κάτοικων του λεκανοπέδ ιου Αθηνών. Κυριότερα έργα που έγιναν στη Ραφήνα κατά την περίοδο της θητείας του κοινοτικο ύ συμβουλίο υ με επικεφαλή ς τον Δημοσθένη Καλεμκερή ήταν:

1) Οι διανομές της γης σε γεωργούς και σε επαγγελμα τίες (αστούς)

Το Ι932 – 34 έγιναν οριστικές διανομές γης - κλήρος στους πρόσφυγες (κατοίκησα ν την Ραφήνα και μερικές άλλες οικογένει ες προσφύγων Μικρασιατ ών.   
0ι διανομές έγιναν σε δύο κατηγορίε ς, σε γεωργούς και σ’ επαγγελμα τίες (αστούς όπως τους έλεγαν).
Ο βασικός κλήρος για τους γεωργούς ήταν 40 στρέμ¬ματα και ένα στρέμμα για κάθε προστατευ όμενο μέλος. H αγροτική γη χωρίστηκε και μοιράστηκ ε σε τρεις κατηγορίε ς Α,Β,Γ ανάλογα με τη θέση των αγροτεμαχ ίων και την ποιότητα του εδάφους. Μοιράστηκ αν αγροτεμάχ ια 20 στρεμμάτω ν, 9 στρεμμάτω ν, 5 στρεμμάτω ν, 3 ½ στρεμμάτω ν και μικρά κτηματάκι α φυτεμένα με αμπέλια.
Κάθε προσφυγικ ή οικογένει α πήρε μια ελιά, ανεξάρτητ α από πού είχαν μοιραστεί τα κτήματα.
Οι ελιές ήταν κοντά στην παραλία και στο Μεγάλο Ρέμα. 

Οι επαγγελμα τίες πήραν  ένα σπίτι, ένα κτήμα 6 στρέμματα και ένα μαγαζί στην πλατεία.

2) Η ασφαλτόστ ρωση του δρόμου
Ασφαλτοστ ρώθηκε ο κεντρικός δρόμος 3 χιλιομέτρ ων Διασταύρω ση-Ραφήνα, η σημερινή Λεωφόρος Αλεξάνδρο υ Φλέμινγκ

3) Η πομόνα και το δίκτυο ύδρευσης

Έγινε γεώτρηση στη θέση Μεγάλο Πεύκο και έγινε δίκτυο ύδρευσης σε κάθετους τέσσερις δρόμους με κοινόχρησ τες βρύσες στις γωνίες του κάθε δρόμου.
Η περιοχή ονομάστηκ ε Πομόνα. «Πομόνα» σημαίνει υδραντλία, είδος αντλίας κυρίως για ύδρευση και άρδευση.
Ίσως η λέξη προέρχετα ι από το λατινικό Pomona, η Ρωμαϊκή θεά των οπωροφόρω ν δέντρων.
To Μεγάλο Πεύκο ήταν τοπόσημο για τη Ραφήνα, χαρακτηρι στικό σημείο στο δρόμο εισόδου στην Ραφήνα.
Από εκεί άρχιζε ο προσφυγικ ός συνοικισμ ός. Υπήρχε εκεί ένα μεγάλο πεύκο, τόσο μεγάλο πεύκο (με διάμετρο κορμού) που δεν υπήρχε στην Αττική.
Δυστυχώς το πεύκο δεν υπάρχει πια.


4) Το γήπεδο ποδοσφαίρ ου και η δημιουργί α της Αθλητικής Ένωσης Τρίγλιας Ραφήνας

Γήπεδο ποδοσφαίρ ου δημιουργή θηκε στον επίπεδο χώρο μεταξύ των πατητηριώ ν και των αλωνιών. Τα παιδιά άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρ ο από το 1928. Δημιουργή θηκαν ποδοσφαιρ ικοί σύλλογοι, η Αθλητική Ένωση Τρίγλιας, το Βυζάντιο και η Μικρασιατ ική και ο Ατρόμητος .
Έπαιζαν μεταξύ τους. Το 1931 εγκρίθηκε το Καταστατι κό της Αθλητικής (Ποδοσφαιρ ικής) Ένωσης Τρίγλιας με σύμβολο (Τρίγλι) μπαρμπούν ι, με χρώματα κίτρινο- μαύρο. Αργότερα έμβλημα του σωματείου καθιερώθη κε ο Βυζαντινό ς δικέφαλος αετός, όπως της ΑΕΚ. Αυτή ένωσε όλες τις ομάδες σε μια, μια ομάδα με μεγάλη ιστορία ενενήντα ετών.

5) Η Ηλεκτρική της Ραφήνας

Κατασκευά στηκε το 1932 και λειτούργη σε με την επωνυμία «Ηλεκτρική και Παγοποιητ ική Εταιρεία Ραφήνας» των αδελφών Χρυσόγελο υ. Παρήγαγε ηλεκτρικό ρεύμα για τον Συνοικισμ ό της Ραφήνας και πάγο. Είχε δύο χώρους, στο ένα χώρο βρίσκοντα ν οι μηχανές (Μηχανοστά σιο) για την παραγωγή ρεύματος και στο άλλο η παραγωγή πάγου (στέρνα, παγολεκάν η, παγοθάλαμ ος κ.α).
Το εργοστάσι ο ήταν μετά το γήπεδο, στη γωνία των οδών Αγίου Χρυσοστόμ ου Σμύρνης και Γεωργίου Γουναρόπο υλου.
Η Ραφήνα ηλεκτροδο τήθηκε από τη ΔΕΗ στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και μετά από αρκετά χρόνια σταμάτησε και η παραγωγή πάγου.
Το εργοστάσι ο έπαψε να λειτουργε ί, έχει κατεδαφισ τεί και έχει γίνει νέα οικοδομή. Το τοπωνύμιο χάθηκε πια.


6) Το λιμάνι

Το λιμάνι λειτουργο ύσε ως ιχθυόσκαλ α από τις αρχές του αιώνα. Στα χρόνια της Προεδρίας του Δημοσθένη του Καλεμκερή έγιναν σημαντικά έργα στο λιμάνι και αυξήθηκε σημαντικά η εμπορευμα τική και η επιβατική κίνηση. Αυξήθηκε σημαντικά ο εμπορικός του χαρακτήρα ς  καθώς άρχισαν να έρχονται γεωργικά και κτηνοτροφ ικά προϊόντα από την Νότια και τη Βόρεια  Εύβοια, τη Βόρεια Ελλάδα, το Πήλιο.
Το λιμάνι απέκτησε συγκοινων ιακό χαρακτήρα και ξεκίνησαν τακτικά δρομολόγι α με το Μαρμάρι, την Κάρυστο, τα Στύρα, τον Αλμυροπότ αμο και το Αλιβέρι. 
Το1930 ιδρύθηκε το Λιμενικό ταμείο.
Στο λιμάνι κατασκευά στηκαν ξύλινες παράγκες που στέγασαν τα παραλαβητ ήρια «παραλαβαί ιχθυών». Υπήρχε  μικρός λιμενοβρα χίονας (μώλος) και μια ξύλινη προβλήτα με ξύλινα δοκάρια μέσα στη θάλασσα που στήριζαν μια βάση με μαδέρια.

Γύρω στο 1932-33 άρχισαν να δρομολογο ύνται τα πρώτα μικρά βαποράκια για να εξυπηρετο ύν την συγκοινων ία με την Κάρυστο και την Άνδρο.
Ο Τριγλιανό ς εφοπλιστή ς Φίλιππος Καβουνίδη ς έφερε το πρώτο βαπόρι,  το «Τρίγλια». Σε λίγο διάστημα έφεραν και οι Καρυστινο ί εφοπλιστέ ς αδελφοί Τόγια το «Κάρυστος» και μετά από λίγο καιρό ήρθε το βαπόρι «Αετός» του Στριφούλη .
Ο Καβουνίδη ς υποστηριζ όταν από την Ραφήνα και οι Τόγιαδες από την Κάρυστο. Τελικά, ο Καβουνίδη ς και ο Τόγιας κατόρθωσα ν και έμειναν μόνοι, μοίρασαν τα δρομολόγι α και εξυπηρέτη σαν τις γραμμές μέχρι την έναρξη του Ελληνοϊτα λικού πολέμου. Ο Τόγιας είχε αντικατασ τήσει το Κάρυστος με το πλοίο «Κωνσταντίνος» και ο Καβουνίδη ς το «Τρίγλια» με το «Αυλίς», το οποίο βούλιαξαν τα γερμανικά στούκας το 1940 μέσα στο λιμάνι της Ραφήνας.

7)  Πλατεία του συνοικισμ ού

Δόθηκε μεγάλη σημασία στα χρόνια του Δημοσθένη Καλεμκερή στην τόνωση της εμπορικής αγοράς της πόλης. Οι παλιοί Τριγλιανο ί την έλεγαν Αγορά  και Πλατέα. Αμέσως με την εγκατάστα ση των προσφύγων στην περιοχή της Πλατείας, δημιουργή θηκε και αγορά. Έγινε το πρώτο παντοπωλε ίο, καφενείο, φούρνος και μαγειρείο . η  πλατεία ήταν το κέντρο και το πιο χαρακτηρι στικό σημείο του συνοικισμ ού, αργότερα η «ψυχή» της πόλης.

Εδώ βλέπουμε την πλατεία της Ραφήνας στα μέσα της δεκαετίας του '50.
Φωτογραφί α από το Αρχείο του Απόστολου Πιστικίδη (Φωτογραφία Χαΐκάλη).



8) Οι Βίλλες

 Η περιοχή από πάνω από το Λιμάνι μέχρι το Μπλε Λιμανάκι μεταξύ της θάλασσας και του προσφυγικ ού Συνοικισμ ού, ήταν δύσβατος και βραχώδης.
Είχε φρυγανώδη χαμόκλαδα, σχοίνα, πουρνάρια και γερμένα πεύκα από τους βοριάδες το χειμώνα και τα μελτέμια το καλοκαίρι .
Η περιοχή είχε αφεθεί αρχικά ως τόπος συγκέντρω σης των τοπικών ζώων και βοσκότοπο ς (πρόβατα, κατσίκια) με μισθωμένο τσοπάνη όπως γινόταν και στην Τρίγλια της Μ. Ασίας.
Το 1931-32, υπάλληλοι του Υπουργείο υ Γεωργίας ενσωμάτωσ αν την περιοχή κατά προέκταση με το υπάρχον σχέδιο πόλης του Συνοικισμ ού.
Έγινε διανομή μεταξύ υπαλλήλων του Υπουργείο υ Γεωργίας, προσφύγων και μη.
Αργότερα, τα λίγα αδιάθετα οικόπεδα δόθηκαν σε  Τριγλιανο ύς και άλλους πρόσφυγες .
Η ανοικοδόμ ηση της περιοχής άρχισε το 1934-35, πάνω από 40 βίλλες κτίστηκαν μέχρι το 1940. 
Τα σπίτια που οικοδομήθ ηκαν ήταν μονοκατοι κίες παραθερισ τικές με ιδιαίτερη αρχιτεκτο νική μορφή-βίλλες. 

9) Σανατόριο

Σανατόριο λεγόταν το εξοχικό νοσηλευτι κό ίδρυμα (Θεραπευτή ριο) όπου νοσηλεύον ταν ασθενείς με παθήσεις του θώρακα και κυρίως φυματικοί . H βάση της θεραπείας στα σανατόρια ήταν η αεροθεραπ εία, η κατάλληλη δίαιτα (υπερσιτισ μός) και ανάπαυση, πριν να ανακαλυφθ ούν και να χρησιμοπο ιηθούν τα αντιφυματ ικά φάρμακα.
Τα σανατόρια άρχισαν να λειτουργο ύν από την Ελβετία. To σανατόριο της Νταού Πεντέλης Ραφήνας ανοικοδομ ήθηκε το 1932 για τους Δημοσίους υπαλλήλου ς.
Το σανατόριο έγινε μέσα στη καταπληκτ ική δασώδη περιοχή της Νταού Πεντέλης, βόρεια της Διασταύρω σης.
Η όλη έκταση του κτήματος  είναι γύρω στα 460 στρέμματα . Το συγκρότημ α  αποτελείτ ο κυρίως  από ένα τριώροφο κτίριο (θεραπευτή ριο), ξενώνες (για γιατρούς,  νοσηλευτι κό προσωπικό,  διοικητικ ό προσωπικό και  των τεχνικών υπηρεσιών),διοικητήριο, μηχανοστά σιο, κτίριο τεχνικών υπηρεσιών κ.α..
Τότε η Πεντέλη είχε η αποκτήσει πολλά σανατόρια . Χιλιάδες άνθρωποι νοσηλεύτη καν στα σανατόρια της Πεντέλης.
Το κλίμα της Πεντέλης που είναι ιδιαίτερα ξηρό, θεωρούντα ν εξαιρετικ ά υγιεινό και κατάλληλο για τη θεραπεία της φυματίωση ς.
Στα ρεμπέτικα τραγούδια αναφέρετα ι η  πευκόφυτη Πεντέλη ως τόπος διαβίωσης και θεραπείας των φυματικών .

10)  Παραθερισ τικός χαρακτήρα ς

Η Ραφήνα αρχίζει να αποκτά παραθερισ τικό χαρακτήρα από τα χρόνια του Δημοσθένη Καλεμκερή .
Οι παραθερισ τές θα αποτελέσο υν αναπόσπασ το κομμάτι της πόλης.
Οι παραθερισ τές έμεναν σε δωμάτια του σπιτιού που τους παραχωρού σαν οι Ραφηνιώτε ς έναντι κάποιoυ ενοικίου.
Ήταν πολύ σημαντικό ς πόρος για το ισχνό εισόδημα των προσφύγων εκείνα τα χρόνια.

Η παραλία της Ραφήνας

Αμμουδιά λέγεται η παραλία που είναι γεμάτη άμμο, ένας αμμότοπος . Στα αρχικά στάδια  της οικοδόμησ ης του Συνοικισμ ού γινόταν αμμοληψία, η οποία στα μετέπειτα σταμάτησε και απαγορεύθ ηκε.
Οι κάτοικοι την έλεγαν «Πλαζ», όρος που προέρχετα ι από τη γαλλική λέξη plage.
Η Αμμουδιά της Ραφήνας έχει ψιλή άμμο και βοτσαλάκι α εκεί που «σκάει» το κύμα. Ένα θείο-δώρο για την περιοχή.
Είναι  δίπλα στο κέντρο και στο Λιμάνι και έχει μήκος 700-800 μέτρα περίπου
Εκείνα τα χρόνια είχε μεγάλη αίγλη,  την οποία έχασε προοδευτι κά καθώς μεγάλωνε το Λιμάνι.
Παλιότερα μάζευε χιλιάδες επισκέπτε ς που χαίρονταν τη θάλασσα όλο το καλοκαίρι .

«Βίρα κρόκο» 

Στην αμμουδιά της Ραφήνας οι πεζότρατε ς έριχναν το δίχτυ και 4-5 ψαράδες, τρατάρηδε ς από κάθε πάντα τραβούσαν «κρόκο», τη σακούλα, το πίσω μέρος του διχτιού της τράτας γεμάτη κάθε λογιών ψάρια. Στην αμμουδιά είχε μια πηγή με γλυκό νερό δίπλα στη θάλασσα.
Από τότε που βγήκαν οι μηχανότρα τες χάθηκε ο γραφικός ήχος  «βίρα κρόκο»  από την αμμουδιά της Ραφήνας.

11)Τα αμπέλια, η ρητινοσυλ λογή, η «Ρετσίνα»

Στα Ραφήνα τα περισσότε ρα αμπέλια παρήγαγαν σταφύλια σαββατιαν ά. Η ποικιλία αυτή των σταφυλιών της πεδιάδας των Μεσογείων και της Ραφήνας  έκανε την χιλιοτραγ ουδισμένη ρετσίνα. Μέχρι το 1923 τα αμπέλια εκτείνοντ αν από την παραλία μέχρι την Βελανιδιά, γύρω από το Μεγάλο Ρέμα, στη μικρή και επιμήκη πεδιάδα.  Τα αμπέλια ονομάζοντ αν ανάλογα με τα κλήματα και το είδος των σταφυλιών που παρήγαγαν . Τα πιο κοντά στη θάλασσα ήταν σταφίδες, μετά τα μαύρα και τέλος τα σαββατιαν ά. Τα μαύρα ήταν προς την πλευρά του δάσους. Στα «Μαύρα αμπέλια» είχε κλήματα που παρήγαγαν μαύρα σταφύλια. Οι Τριγλιανο ί πρόσφυγες γνώριζαν από αμπέλια και συνέχισαν την παράδοση των Μεσογείων . Άρχισαν να φυτεύουν αμπέλια σαββατιαν ά.
Το σαββατιαν ό κάνει διαφανές ανοιχτοκί τρινο κρασί, αρωματικό με ισορροπημ ένη γεύση. Είναι το οινικό χρυσάφι της Αττικής γης.
Εκτός από τα σαββατιαν ά στη Ραφήνα οι Τριγλιανο ί πρόσφυγες έβαλαν και κλήματα αμπελιού που έκαναν τα επιτραπέζ ια ροδίτες, σταφίδα, κέρινα, μαύρα και αυγουλάτα .
Στα μαύρα σταφύλια έκαναν μούστο που το ανακάτευα ν με το μούστο των σαββατιαν ών και γινόταν το «κοκκινέλι”.
 Στις αρχές του 20ου αιώνα, όλη σχεδόν η επιφάνεια της Ραφήνας ήταν σκεπασμέν η από πεύκα. Ακόμα, υπάρχουν πεύκα στον περιαστικ ό  και αστικό ιστό της πόλης. Προϊόν του πεύκου από τον κορμό του είναι το ρετσίνι που χρησιμοπο ιείται για το παραδοσια κό κρασί των Μεσογείων .
Από τα πεύκα η συλλογή της  ρητίνης γινόταν με πελέκηση και αποφλοίωσ η ,η οποία άρχιζε συνήθως από τη βάση του πεύκου και προς τα πάνω στον κορμό όσο μπορούσε  να φθάσει ο ρετσινιάρ ης, το ρετσίνι έτρεχε σε μεταλλικά δοχεία στερεωμέν α βάση του η ρητίνευση στη Ραφήνα διαρκούσε από την άνοιξη μέχρι το τέλος του φθινόπωρο υ.
Η συλλογή της ρητίνης γινόταν με πλειοδοτι κή δημοπρασί α από την Κοινότητα . Πλειοδοτο ύσαν συνήθως ρητινοσυλ λέκτες Σπαταναίο ι.
Η ρητινοσυλ λογή από τα πεύκα της Ραφήνας σταμάτησε γύρω στα 1960.

Στην Ραφήνα υπάρχει οδός αφιερωμέν η στον Δημοσθένη τον Καλεμκερή .

Στάθης Δημητρακό ς

Πηγές:
1) Θανάσης Πιστικίδη ς, «Ραφήνα, Ριζώματα, Βιώματα, Παθήματα, Αληθινές Ιστορίες», Ραφήνα 1985.
2) Γεώργιος Κουζάς, φιλόλογος, Υποψ. Δρ. Λαογραφία ς, «Όψεις της καθημεριν ής ζωής στη Ραφήνα του Μεσοπολέμ ου μέσα από τα πρακτικά του Συμβουλίο υ της Κοινότητα ς.
3) Γεωργία Χειρχαντέ ρη, Αρχιτέκτω ν- Μηχανικός ΑΠΘ, Υποψ. Δρ. ΕΜΠ «Το εργοστάσι ο ηλεκτρική ς ενέργειας και πάγου στη Ραφήνα (1932)» 22/6/2013, www.trigl ianoi.gr
4) Στάθης Δημητρακό ς,  «Τα Τοπωνύμια της Ραφήνας»- Παρουσίασ η- Ομιλία 19/2/21014 Δημοτική βιβλιοθήκ η Ραφήνας Πικερμίου .
5) Οργανισμό ς Λιμένος Ραφήνας, “Τα πλοία και οι Άνθρωποι- Ιστορία, Αναμνήσει ς, Χρονικά, Ραφήνα”, Ιούνιος 2015.
25
Αποβιώσεις / ΕΦΥΓΕ Ο ΝΤΙΝΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 22 Ιανουάριος 2021, 11:45:58 μμ »


Ένας Τριγλιανό ς, αγαπητός σε όλους, έφυγε. Ο Ντίνος Γρηγοριάδ ης, μας άφησε το Δεκέμβριο του 2020.

Γεννήθηκε το 1936 στη Θεσσαλονί κη, από Τριγλιανο ύς γονείς. Από μικρός ασχολήθηκ ε με τον προσκοπισ μό και κράτησε το ενδιαφέρο ν του αυτό, σε όλη του τη ζωή. Έκανε οικογένει α και εργάστηκε με επιτυχία ως ελεύθερος επαγγελμα τίας.

Τον Ντίνο είχα τη χαρά να τον γνωρίσω στο Σύλλογο των Απανταχού Τριγλιανώ ν. Αγαπούσε πολύ την Τρίγλια και υπηρέτησε με αγάπη και ζήλο το Σύλλογο σαν μέλος του ΔΣ στο διάστημα 2000-2006. Κέρδιζε όλους με την ευγενική του καρδιά και το χαμόγελό του. Θα τον θυμόμαστε με αγάπη.
Ας έχει καλό παράδεισο . Συλλυπητή ρια στην οικογένει ά του.

Βασίλης Σακελλαρί δης
26
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Θανάσης Πιστικίδης-Θύμισες
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 18 Ιανουάριος 2021, 11:52:29 πμ »
Θανάσης Πιστικίδη ς-Θύμισες


Του Αγίου Αθανασίου σήμερα.
Θυμόμαστε αυτούς που είναι γύρω μας, που αγαπάμε και τους ευχόμαστε να ζήσουν χαρούμενο ι και γεροί, αλλά φυσικά θυμόμαστε και αυτούς που αγαπήσαμε και φύγανε…
Η ζωή όλων των Θανάσηδων εκείνης της εποχής είναι παρόμοια, σημαδεμέν η από διωγμούς και φτώχεια και το συνεχή αγώνα για επιβίωση.

Σήμερα θυμάμαι δυο Θανάσηδες που αγάπησα και φύγανε. Ο ένας, που ξέρετε, είναι ο θείος μου, ο Θανάσης Πιστικίδη ς. Η ζωή του μοιάζει με κείνη των δικών σας θείων, παππούδων ή γιαγιάδων . Ας τους θυμηθούμε .

1924, στην Κωνσταντι νούπολη, λίγο πριν φύγουν σαν ανταλλάξι μοι.
Απὀ αριστερά:Γιαγιά Μαγδαλινή Πιστικίδο υ, Βασίλης & Αναστασία Πιστικίδο υ, το μωρό ειναι ο Απόστολος (γεννήθηκε Πρωτοχρον ιά 1924), Κάτω: Θανάσης, Φιλήμονας (πέθανε στη Ν Τρίγλια, 11 χρονών από ελωνοσία), Τούλα & Γεωργία.


Ο θείος, ήταν ένα μικρό προσφυγάκ ι, που ήρθε το 1924 με την οικογένει α του σαν ανταλλάξι μοι στην Ν Τρίγλια. Αργότερα, το 1926 έφτασε στη Ραφήνα μόνος του, όταν τον υιοθέτησε ο θείος του (αδελφός της μητέρας του) Βασίλης Κολυβίδης, για να «κοιτάει» την άρρωστη γυναίκα του και να κάνει ότι δουλειά ήθελε προκύψει, στο σπίτι και το μαγαζί. Η μοίρα του, όπως και τόσων άλλων, ήταν προδιαγεγ ραμμένη. Πείνα και σκληρή δουλειά για την επιβίωση, Η μόρφωση ήταν του δημοτικού, όλη κι όλη και μάλιστα η φοίτηση τότε είχε πολλές δυσκολίες . Έξυπνος και φιλομαθής . Διάβαζε πολύ, συζητούσε με όλους τους διάσημους και μη θαμώνες του καφενείου του Κολυβίδη. Μάζευε στοιχεία και όταν πια πήρε σύνταξη έγραψε την ζωή στη Τρίγλια της Βιθυνίας, τις ταλαιπωρί ες της προσφυγιά ς, την ζωή και την πρώτη εγκατάστα ση στην Ραφήνα. Τότε, ομολογώ, ότι δεν καταλάβαι να τη μεγάλη σημασία αυτών των βιβλίων. Τώρα, που φύγανε οι άνθρωποι που ήταν γύρω μας και τα είχαν ζήσει όλα αυτά, συνειδητο ποιώ ότι είναι από τις λίγες ολοκληρωμ ένες καταγραφέ ς που υπάρχουν για το χωριό.
Δυστυχώς δεν μπορώ να μη σκέφτομαι συχνά εάν ένας απόφοιτος του «σημερινού» καλά οργανωμέν ου δημοτικού σχολείου, με τα καλοταϊσμ ένα παιδάκια που τα πηγαίνουν με τα αυτοκίνητ α ή οι παππούδες τους κουβαλάνε τις τσάντες για να μη κουράζοντ αι, θα μπορούσαν να γράψουν κάτι σε αυτό το επίπεδο.
Για μένα, ήταν ο αγαπημένο ς μου θείος από τον οποίο έμαθα πολλά. Κατ αρχήν είχε βιβλία!! Όταν ερχόμουν στη Ραφήνα, κλεινόμου ν στο δωμάτιο και διάβαζα, διάβαζα. Είχε όλα τα «Κλασσικά Εικονογρα φημένα», η πρώτη μου επαφή με τη διεθνή λογοτεχνί α!
Στο καφενείο, στο πίσω μέρος του μαγαζιού, δίπλα στο μεγάλο ξύλινο ψυγείο του πάγου (πούλαγαν πάγο τότε) ήταν ένα μικρό κουζινάκι που έκανε τους καφέδες και ετοίμαζαν τους μεζέδες του ούζου. Τα κεφτεδάκι α τα τηγάνιζαν στο σπίτι και όταν είχα μεγαλώσει αρκετά, μου τα εμπιστευό ταν να τα πάω στο μαγαζί. Για πληρωμή, ο θείος μου έδινε λίγο παστουρμά και στα κρυφά μια σταγόνα ούζο. Τώρα είναι κάτι σαν το «κουδουνάκι του Παβλόφ» όποτε ακούσω τη λέξη «παστουρμάς» σκέφτομαι αυτή τη σκηνή!
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε κάνει κάτι «by pass» αλλά δεν έλεγε να σταματήσε ι το κάπνισμα και το καλό φαΐ. Όταν του έλεγες να προσέχει σε αποστόμων ε λέγοντας: όταν ήμουν μικρός ήταν η προσφυγιά και δεν είχα να φάω, όταν μεγάλωσα, ήρθε η κατοχή και πάλι δεν είχα να φάω, τώρα που θα μπορούσα να φάω, δεν επιτρέπετ ε. Εγώ θα τρώω για να πάω χορτάτος!».
Ταλαιπωρη μένη γενιά. Ελπίζω να ηρέμησαν και να ξεκουράστ ηκαν εκεί που πήγαν.

27
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Απ: Η ΤΡΙΓΛΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ-ΜΕΡΟΣ 2
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 18 Ιανουάριος 2021, 10:24:17 πμ »
Το άρθρο συμπληρώθ ηκε την 18/1/2021 με νέα πληθυσμια κά και άλλα στοιχεία.
28
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Ο πρώτος διωγμός και η επιδημία εξανθηματικού τύφου στη Τρίγλια το 1915
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 16 Ιανουάριος 2021, 09:23:11 μμ »
Ο πρώτος διωγμός και η επιδημία εξανθηματ ικού τύφου στη Τρίγλια το 1915
Από το βιβλίο του Λάζαρου Βελισσάρη «Πορεία Ζωής».

Όπως λέγεται συνήθως «άμα έρθει ένα κακό, περίμενε και ένα άλλο»! Έτσι ακριβώς έγινε στη Τρίγλια το 1915. Από την μια μεριά ο πρώτος διωγμός και καπάκι, η επιδημία του εξανθηματ ικού τύφου. Όπως όλες οι επιδημίες, βρήκε κακοταϊσμ ένους, εξουθενωμ ένους ανθρώπους, να ζουν στοιβαγμέ νοι σε άθλιες αποθήκες ή σε υπόγεια και τους θέρισε. Σχεδόν 1000 Τριγλιανο ί πεθάνανε, δηλαδή το ¼ του πληθυσμού .
Ας παρακολου θήσουμε πως τα είδε με τα παιδικά του μάτια ο Λάζαρος Βελισσάρη ς και μας τα διηγήθηκε στο βιβλίο του «Πορεία Ζωής».

Το 1915 στις 7 Ιουλίου ήλθε στο χωριό ένας «Γιούσπασης», Λοχαγός με το στρατό. Αυτός διατάζει ότι έως την επομένη το βράδυ, δεν θα μείνει Χριστιανό ς στο χωριό. Όταν πήγε να παραπονεθ εί ο Πρόεδρος, ο αξιωματικ ός του απάντησε: «Δεν ντρέπεσαι, τόσα χρόνια ζείτε σ' αυτό το κράτος και τώρα που έχομε πόλεμο εσείς τροφοδοτε ίτε τα υποβρύχια των Εγκλέζων». Τώρα, πώς εμείς τροφοδοτο ύσαμε τα υποβρύχια, είναι απορίας άξιον. Διατάζει επίσης ο Γιουσπασή ς ότι, όσοι φοβούνται για τα πράγματά τους ας τα φέρουν στις εκκλησίες και αυτοί θα τα σφραγίζαν ε.

Το επόμενο πρωί βρίσκομε ένα κάρο ενός Τούρκου, βάζουμε κάτω ένα στρώμα για να καθίσουμε, δένουμε και πίσω στη σχάρα δύο ντέκια και ένα κοφίνι με κουζινικά . Ανεβαίνου με στο κάρο η μάνα μου, εγώ, τα αδέλφια μου: Κώστας, Χαρίκλεια, Κατερίνη, Σοφοκλής και η Παρασκευή, η υπηρέτρια που είχαμε, που ήταν από το Ντερέκιοι και την πήραμε μαζί μας. Παίρνει η μάνα μου και το μωρό μας, τον Σταύρο, τριών μηνών τότε, στην αγκαλιά. Ανεβαίνει και ο θείος ο Β. Καλπάκης κοντά στον αραμπαζή και πάμε για την Προύσσα. Ο πατέρας μου έμεινε, με σκοπό να φορτώσει και άλλα πράγματα.

…Στην Προύσσα φτάσαμε στις 8 Ιουλίου, το βράδυ, φιλοξενηθ ήκαμε σε ένα σπίτι πέντε οικογένει ες, και το πρωί, ο πατέρας μου έτρεχε να βρει σπίτι.
Εκείνη την εποχή είχαν εξοριστεί στην Προύσσα έως 40 χωριά, γέμισαν τα ξενοδοχεί α, τα χάνια, τα σχολεία, οι αποθήκες κουκουλιώ ν, που είχαν όλα επιταχθεί . Αλλά ο κόσμος ήταν πολύς και, σε κάθε οικογένει α, έδιναν από 1-2 μέτρα μέρος. Φανταστεί τε τι συνωστισμ ός.

Ο πατέρας μου, με τους Νικόλα και Βασίλη Καλπάκη, άνοιξαν αλευράδικ ο. Κατά το Σεπτέμβρι ο, ήρθαν και τα αλεύρια για τους Τριγλιανο ύς, τα είχε στείλει ο Ιωάννης Τσάπαρης, Τριγλιανό ς
που έμενε στη Ρουμανία, και τα πήρανε οι φτωχοί. Ο ίδιος έστειλε και δεύτερη παρτίδα, αλλά μετά έκλεισαν οι δρόμοι.
Η μάνα μου, με τη γιαγιά μου, συνεχώς μουρμούρι ζαν για το σπίτι. Επιτέλους βρήκαμε ένα στο συντριβάν ι κοντά, με νοίκι δυο μεζίτια το μήνα και πήγαμε. Εκεί καθόταν πολλοί Τριγλιανο ί και Προυσσιαν οί χριστιανο ί.

Η οικογένει ά μας μεγάλη, τα έξοδα μεγάλα, κάθε μέρα τα πράγματα ακρίβαινα ν και σπανίζαν. Ο πατέρας μου, με άλλους χωριανούς, συμφωνούν με ένα Μπέη να πάνε στο Σόλος (γειτονικό χωριό) για να μαζέψουν ελιές. Ο Μπέης, τους κάλυπτε από το Στρατιωτι κό. Πήγαν, περίπου 50.

Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι επέτρεψαν να πάμε να πάρουμε τα ρούχα μας από τις εκκλησίες, όπου τα είχαμε αφήσει πριν φύγουμε. Ο μπαμπάς βρισκόταν τότε στο Σόλος. Έτσι μας παίρνει, μάνα μου εμένα και τον Κώτσο μας για να πάμε στην Τρίγλια να πάρουμε τα ρούχα μας.
Κατά το βράδυ φτάσαμε με το τρένο, στα Μουντανιά και μείναμε στον συγγενή μας Γκαρίπη. Εγώ εκείνο το βράδυ αρρώστησα . Το πρωί, η μάνα μου παίρνει τον Κώτσο μας για να πάει στην Τρίγλια. Μόλις φτάνουν στο μερά της Τρίγλιας, ένας αγροφύλακ ας τους απαγορεύε ι να προχωρήσο υν. Άλλες γυναίκες πάνε από τα κτήματα. Προσπαθεί και η μάνα μου, αλλά ο αδελφός μου φοβάται και κλαίει και έτσι αναγκάζετ αι να γυρίσει πίσω. Και την άλλη μέρα πήγαν, αλλά βρήκαν τα σεντούκια, τα μπορά όλα κλεμμένα και πήρε κάτι άχρηστα πράγματα που είχαν μείνει. Μετά από τόση ταλαιπωρί α, ήρθαμε στην Προύσσα άπρακτοι και απογοητευ μένοι. Το βράδυ που ήρθαμε από την Τρίγλια αρρώστησε η μάνα μου και φωνάξαμε τον Δημήτριο τον ιατρό.

Εδώ θέλω να διηγηθώ πολύ λίγα από όσα οφείλουμε σ αυτόν τον ήρωα των Τριγλιανώ ν: ήταν υιός του Παππαβασί λη, ένας λεβέντης δυο μέτρα, κουνιάδος του Αμουτζα. Σπούδασε ιατρός στην Αθήνα, αλλά ακόμη δεν είχε πάρει την άδεια να κάνει τον ιατρό. Οι Τριγλιανο ί όμως τον προτιμούσ αν, γιατί ως ιατρός και ως άνθρωπος ήταν άφθαστος. Όταν ενέσκηψε ο εξανθηματ ικός τύφος, όλοι αυτόν φώναζαν. Όσοι είχαν τον πλήρωναν, αλλά αυτός δεν έκανε διάκριση. Μέρα νύχτα: «Ιατρέ» εδώ, «Ιατρέ» εκεί, έτρεχε παντού να συμβουλεύ ει και να δώσει θάρρος έως ότου έπεσε και αυτός στις επάλξεις του καθήκοντο ς του επαγγέλμα τος του: πέθανε 25 χρονών από τύφο. Κατόπιν πέσαμε όλοι οι Τριγλιανο ί στον Τζασβάνη Καλεμπερή: αυτός τότε ήταν Μπίνπασης (συνταγματ άρχης) επιστρατε υμένος, όμως έμενε στην Προύσσα, υπηρετούσ ε στα Σπιτάλια (νοσοκομεί α). Αλλά για τους Τριγλιανο ύς πάντα έβρισκε ώρα να εξυπηρετή σει. Τον έφαγε και αυτόν ο καταραμέν ος τύφος.

Οι Τριγλιανο ί από τα μέσα Νοεμβρίου του 1915 ως το Φεβρουάριο του 1916 πέθαιναν, κάθε μέρα, ανά δέκα-δέκα πέντε. Έτσι, κατά τους υπολογισμ ούς που έκαναν, στο μαγαζί μας και τους άκουγα, ο Βασιλάκης Γκικάδης που ήταν ένας ληξίαρχος της Τρίγλιας, ομοίως ο Γιωργάκης ο Τακάς και άλλοι φίλοι και όμοιοι, ο τύφος έφαγε συνολικά περίπου 1.000 Τριγλιανο ύς.
Μια μέρα ο υιός του Δημητράκη Μπακιρτζή, του νοικοκύρη μας, ο Παύλος, μας λέει ότι πάει στο νοσοκομεί ο και μας παρακαλάε ι να προσέχουμ ε τον πατέρα του. Σε λίγες μέρες πέθαναν πατέρας και υιός.
Αρρώστησε μετά και η γιαγιά μου. Χρειαστήκ αμε να φέρουμε ένα δέμα στρώματα που είχαμε αφήσει στα Μουντανιά που θα χρησιμοπο ιούσαμε για να την αλλάζουμε . Στέλνουν λοιπόν εμένα, τον λεβέντη, να πάω να τα πάρω. Ανεβαίνω στο τρένο χωρίς εισιτήριο και προσπαθώ να κρυφτώ, αλλά με πιάνει ο Σερκέζος (Κυρκάσιος, Τούρκος) υπάλληλος των σιδηροδρό μων, και με μαλώνει λέγοντας μου να κατεβώ στην άλλη στάση. Εγώ δεν κατέβηκα και αυτός έκανε πως δεν με έβλεπε.
Στα Μουντανιά πήγα στο σπίτι της εξαδέλφης του μπαμπά μου Κλειώς και την άλλη μέρα βρίσκω το θείο μου Βασ. Καλπάκη. Αυτός με παίρνει και, με το δέμα, πάμε στο σταθμό, με βγάζει εισιτήριο και φορτωτική για το δέμα. Έτσι φεύγω για την Προύσσα. Κατεβαίνω στον πρώτο σταθμό, πάω στο σταθμάρχη, δείχνω τη φορτωτική, αυτός μου λέει ότι το δέμα πρέπει να κατεβεί στο σταθμό του Αραμπάγια ται. Εγώ στενοχωρι έμαι και φεύγω για το σπίτι. Αλλά, μέχρι να γυρίσω από τα Μουντανιά, η γιαγιά μου είχε πεθάνει. Ήταν η μέρα του Αγίου Νικολάου του 1915. Πήγαμε μετά εγώ, ο αδελφός μου και η μάνα μου να πάρουμε το δέμα από το σταθμό.

Μετά τις γιορτές αρρώστησε το μωρό μας, ο Σταύρος, κατόπιν, με τη σειρά, η Κατίνα, η Χαρίκλεια, εγώ, ο Σοφοκλής, ο Κώτσος, έπειτα αρρωσταίν ει η μάνα μας, πολύ βαριά, και στο τέλος, ο πατέρας μου. Δεν είχαμε κανένα να μας εξυπηρετή σει, η ασθένεια ήταν πολύ κολλητική, γι' αυτό όλοι την απέφευγαν . Τέλος βρήκαμε την Κατερίνη Δημητρακο ύ που δέχτηκε να μας εξυπηρετή σει για δυο μετζίτια το μήνα. Ήταν πολλά τα λεφτά, αλλά η ανάγκη μεγάλη και αυτή η γυναίκα δέχτηκε διότι έπρεπε να ζήσει τα παιδιά της. Για να γλυτώσουμ ε από αυτή την αρρώστια ξοδέψαμε τα λεπτά μας όλα, διότι τα πράγματα ακρίβαινα ν με τον πόλεμο. Πουλήσαμε ό,τι είχαμε: χρυσαφικά, φλουριά, μενταγιόν, δαχτυλίδι α, ασημικά και ό,τι άλλο μπορούσε να πουληθεί, γιατί η αρρώστια ήταν πολυέξοδη . Την παραμονή των Χριστουγέ ννων μας ειδοποιού ν ότι πέθανε ο θείος της μητέρας μου ο Καπετάν Νικόλας Συρκιόγλο υ. Πήγε ο πατέρας μου, βρήκε μερικά λεφτά που είχε αφήσει ο θείος, αντάλλαξε τη δική του ταυτότητα και πήρε αυτή του θείου που ήταν μεγάλος για το στρατό. Ο πατέρας, με τα λεφτά που βρήκε, τον έθαψε.

Άφησε και τα γένια του και περνούσε για Νικόλαος Συρκιόγλο υ. Άρχισε να εργάζεται, πήγε στα χωριά, έφερε αλεύρι που είχε γίνει σπάνιο είδος και το πουλούσε. Βρήκε και κουκιά, τα έκανε αλεύρι, έγινε και αυτό ανάρπαστο .
Ο ίδιος αρρώστησε όμως από τον τύφο και καναδυό μήνες έγινε ανίκανος για εργασία. Κατά τη Σαρακοστή εργάστηκε στο χαλβατζίδ ικο του χαλβατζή Ομήρου. Μετά έκανε μεροκάματ α όπου έβρισκε. Ο χαλβατζής Όμηρος μας πρότεινε να εκμεταλλε υτούμε τα δύο κτήματα που είχε, με συκαμιές, για να πιάσουμε να βγάλουμε κουκούλια, μια και είχαμε το σπίτι του Δημ. Μπακιρτζή στη διάθεσή μας. Ο Όμηρος, χρόνια, μας έστελνε χαλβάδες όταν ήμασταν στην Τρίγλια, γι' αυτό τα κτήματα, μας τα παραχώρησ ε δωρεάν. Πράγματι πιάσαμε σκουλήκια και βγάλαμε κουκούλια . Αυτή τη δουλειά την κάναμε εμείς τα δυο παιδιά, ενώ ταυτόχρον α πηγαίναμε σχολείο.
Όταν ήρθε η άνοιξη, αφήσαμε το σχολείο και τρέξαμε να θρέψουμε τα σκουλήκια, να βγάλουμε κουκούλια, κουβαλούσ αμε τα φύλλα με τις βέργες. Τα δεμάτια που δέναμε ήταν βαρύτερα από μας, πάντα μας έσερναν από δω και από κει, και όταν έβρεχε διπλασιάζ ονταν το βάρος. Μόνο η αγάπη που είχαμε στους δικούς μας και η ανάγκη μας ατσάλωναν τη θέλησή μας. Τα βγάλαμε πέρα. Πουλήσαμε τα κουκούλια και πήραμε χρήματα. Αλλά μείναμε και οι δυο στάσιμοι εκείνη τη χρονιά.
29
Η Ιστορία των Προγόνων μας. / Εμπόριο, βιοτεχνία, βιομηχανία και γεωργία της Τρίγλιας
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 15 Ιανουάριος 2021, 08:32:05 μμ »
Εμπόριο, βιοτεχνία, βιομηχανί α και γεωργία της Τρίγλιας
όπως την περιγράφε ι ο Λάζαρος Βελισσάρη ς στο βιβλίο του «Πορεία Ζωής».

Πότε διωγμοί, πότε σφαγές, πότε σχετική ηρεμία, η Τρίγλια μεγάλωνε και προόδευε. Η μεγάλη της άνθιση ήταν τη περίοδο 1908-15. Από την ημερομηνί α αυτή αρχίζουν μεγάλα βάσανα. Πρώτος σε λίγα χρόνια ο δεύτερος, και τελευταίο ς, διωγμός.
Το 1915 η Τρίγλια είχε 1500 Ελληνικές οικογένει ες (ή 4700 κάτοικοι) και καμμιά 30αριά Τούρκικες .

Είχε 5 εκκλησίες, και μια Βυζαντινή εκκλησία του 7ου αιώνα, που είχε γίνει Τζαμί. Από το τέλος του ΙΗ αιώνα είχε σχολεία (https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1832.0). Από το 1909 τα αντικατέσ τησαν με ένα θαυμάσιο σχολείο που στέγαζε ένα 7τάξιο σχολείο αρρένων και ένα θηλέων καθώς και 2 νηπιαγωγε ία. Είχε αρκετά, πολύ τελευταία ς τεχνολογί ας εργοστάσι α, πολλές βιοτεχνίε ς, εμπόρους, εφοπλιστέ ς…( https://www.triglianoi.gr/index.php?topic=1880.0)

Ο Στάθης Δημητρακό ς έχει περιγράψε ι τα διάφορα επαγγέλμα τα που υπήρχαν στην Τρίγλια (https://www.triglianoi.gr/index.php?board=37.0) ενώ ο  Λάζαρος Βελισσάρη ς στο βιβλίο του «Πορεία Ζωής» μας απαριθμεί και ονομάζει τους επαγγελμα τίες της Τρίγλιας, εκείνης της εποχής.

«Πρώτοι ήταν οι καλφάδες, έμπειροι άνθρωποι που έκτιζαν εκκλησίες, τζαμιά, έπιπλα σκαλιστά, κουφώματα και ό,τι άλλο τεχνικό παρουσιάζ ονταν.
Στην Τριγλιά άφταστοι καλφάδες ήταν: ο Διογ. Οικονόμου, ο Αλεξ. Μαστραντώ νης, ο Ανασ. Προυσινός .

Βαπόρια είχαν ο:
Φιλ. Καβουνίδη ς το «Ελλήσποντο», το «Βιθυνία», το «Τρίγλια», τον «Κένταυρο»,
Γεωρ. Μπουντούρ ης που είχε το «Χελιδόνι», έκανε την εταιρία που έκτισε τη φάμπρικα στην Τρίγλια.
Όταν φύγαμε, καράβια είχαν ο Γεωρ. και ο Φιλ. Καράτσης, ο Κ. Μακασίκης, ο Δ. και ο Γ. Κασούρης και ένας τούρκος ο Αρίφης (Αρίφ).

Στην Τριγλιά ιατροί ήταν ο Πελαδαριν ός, ο Βασιλάκης, ο Κοντυλένι ος, ο Κρυσταλίδ ης που έφυγε στο Σουδάν, ο Καλεμκερή ς που παντρεύτη κε στα Μουντανιά, ο Αν. Κελέκης που δούλευε στην Προύσσα, ο Κελάδης που το εξασκούσε στη Θεσσαλονί κη όπως και η Τράκωνα.

Υπήρχαν δυο φαρμακεία που ήταν του Νικολάκη (Παπαδόπου λου) και του Σταύρου.

Στην Τρίγλια υπήρχαν 10-20 μπακάλικα, 30-40 καφενεία (https://www.triglianoi.gr/index.php?board=48.0), 5-6 ραφτάδικα, 7-10 τσαγκαράδ ες, 4-5 χάνια, άλλα τόσα πεταλουργ εία, 10-15 ψαροκάικα και τράτες.

Η Τρίγλια, εκτός από τη φάμπρικα, είχε άλλα 20 λαδαριά, από αυτά δούλευαν περίπου τα 14-15.
Κασάπηδες είχε τον Σταύρο Γιοβάνη και το ορφανό.
Ο Χατζηανασ τάσης είχε χαλβατσήδικο, αλλά έκανε και καραμέλες, χαλκάδες και όλα τα ζαχαροειδ ή.
Υπήρχαν τρία-τέσσερα κουρεία. Αλλά και σε πολλά καφενεία δούλευαν κουρείς.

Στην Τρίγλια είχε φούρνους που πουλούσαν ψωμιά. Εκείνος του Προύσαλη (του χάσικου), του Καραδιαμά ντη, του Μπούσγα, του Πίτα. Αλλά υπήρχαν και άλλοι φούρνοι που έψηναν ψωμιά με το κομμάτι και φαγητά.
Όταν ζύμωνε η μάνα μου, πάντα μας έκανε καταχόπιτ ες: ήταν σαν λαγάνες αλλά ζυμωμένες με πολύ λάδι και κανέλα. Τρελαινόμ ασταν για αυτές, τρέχαμε στο φούρνο και περιμέναμ ε πότε να ψηθούν να τις φάμε!

Μερικοί τεχνίτες έφτιαχναν βαρέλια, κάπια, βούτες. Άλλοι έκαναν βούτσες: κάτι κουφίνια που μετέφεραν τις ελιές.
Είχε δυο γουναράδι κα, τότε ο κόσμος φορούσε πολύ τις γούνες για ζέστη. Η προβιά ήταν κάτω από το πανί.
Οι γανωτήδες (καλαιτσήδ ες) είχαν μαγαζιά.
Υπήρχαν επίσης δύο-τρεις σαπουντζήδες, αυτοί από μούργα έβγαζαν πράσινο σαπούνι. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιασιμός.
Υπήρχαν ακόμη: καλαφάτες, τσεσμετσήδες, σιδεράδες, μελισσάδες.
Μερικοί πουλούσαν γάλα πρωί-βράδυ και το απόγευμα γιαούρτι.

Λίγοι Τριγλιανο ί είχαν άλογα, μουλάρια, αλλά πολλά γαϊδούρια και όπου πήγαινες άκουγες γκαρίσματ α.
Τα γελάδια μπορεί να ήταν 50-80 κεφάλια και αιγοπρόβατα 100-200 περίπου.

Χονδρέμποροι ήταν ο Μποντός που έφερνε με καμήλες άλευρα, ο ίδιος είχε και ένα ξενοδοχεί ο στο Μιχαλίτσι .
Αλλος έμπορος ήταν ο Ντουμπανά ς που έκτισε μύλο με τρεις πέτρες στον Ορδίση ποταμό, εκεί έκανε τεχνητό φράγμα, το δε κτίσμα ήταν δύο πατώματα πέτρινα. Εγώ το είδα όταν πήγα με τον πατέρα μου από την Προύσσα στο Αναχώρι.
Αλλοι έμποροι ήταν ο Λυκ. Τσάκωνας που είχε ατμόμυλο μέσα στο χωριό,
ο Στεφ. Κασούρης που επίσης είχε μύλο φωτιάς,
ο Β. Ψατζακούρ ης που έφερνε στάρια, άλευρα με πολλές καμήλες.
Αλλοι έμποροι ήταν αυτοί που αγόραζαν και αλάτιζαν ελιές, τις οποίες μετά πουλούσαν . Αυτοί είχαν μεγάλα ελαιομάγα ζα, μερικοί είχαν κάρα (αραμπάδες), με αυτά μετέφεραν και πωλούσαν ελιές, λάδια στην Προύσσα, στο Μιχαλίτσι, στην Κρεμαστή, στο Κασαμπά, στο Μπαλούκεσ ερ και έφερναν τυριά, κασέρια, κεφαλοτύρ ια, βούτυρα, ζώα για σφάξιμο, κ.λ.π.
Δυο, τρεις είχαν «μπουτσεχανάδες», σκωληκοτρ οφεία παραγωγής κουκουλιώ ν.
Στην περιφέρει α Μαυρόγεια δούλευαν δυο ανεμόμυλο ι.

Στην Τριγλιά πολλοί έκαναν αγώγια Προύσσα-Τρίγλια, είχαν τους ωραίους «Προύσσα-αραπασί», Οι άμαξες μέσα είχαν καθρεπτάκ ια, πίσω σχάρα, τέσσερις τροχούς με σούστες. Πολύ ελαφρές άμαξες.

Ενώ η κυριότερη παραγωγή της Τρίγλιας ήταν οι ελιές, οι περισσότε ροι τις αλάτιζαν, άλλοι τις πωλούσαν. Από τις σκάρτες ελιές έβγαζαν λάδι.
Σαν δεύτερη απασχόλησ η είχαν τα κουκούλια. Μερικοί που είχαν μποτσεχαν άδες και συκομουρι ές πολλές για να τρώνε τα φύλλα τους τα σκουλήκια, έβγαζαν 500-1000 κιλά κουκούλια . Αλλά για να βγάλουν πέρα αυτή τη δουλειά, έπαιρναν μισθωτούς μπουτσεκτ σήδες και μπουτσεζί νες. Η τιμή των κουκουλιώ ν έφτασε μέχρι και μια Λίρα χρυσή, κάποτε.
Τρίτο μαξούλι ερχόταν τα σταφύλια, απ' αυτά μερικοί πουλούσαν πολλά, αλλά όλοι έβγαζαν: ρακί, κρασί, πετμέζι, ρετσέλια, κ.λ.π.
Φρούτα διάφορα είχαμε πολλά; κεράσια, αμύγδαλα, μήλα, απίδια, σούφρες, κυδώνια, μούσμουλα, καρύδια, κάστανα, κράνα, δαμάσκηνα, κ.λ.π.

30
Βίντεο σχετικά με την ενότητα. / Απ: ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΤΗΝ Π.ΤΡΙΓΛΙΑ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΜΑΣ ΤΟ 1978
« Τελευταίο μήνυμα από Μέλος Φόρουμ στις 09 Ιανουάριος 2021, 10:57:22 μμ »
Μετά από σύγκριση με άλλο βίντεο από την ίδια εκδρομή, προκύπτει ότι, τουλάχιστ ον, τα τμήματα από το Μεϊντάνι και το παραλιακό μέτωπο προέρχοντ αι από παλαιότερ ες λήψεις.
Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 ... 10
SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal