Αποστολέας Θέμα: Είναι μία μοδάτη συνήθεια, που την λένε «Απαξίωση»...  (Αναγνώστηκε 1971 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 18
  • -Λαμβάνω: 13
  • Μηνύματα: 98
  • Age: 57
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 19
  • Φύλο: Άντρας
Μεταφέρω εδώ, ένα άρθρο από το  Δίκτυο Ανατολική ς Αττικής και ευελπιστώ να σας αρέσει.

Παράθεση
Είμαστε τρεις μέρες πριν από τις πιο κρίσιμες εκλογές για την χώρα και με βασανίζου ν πολλές σκέψεις, είναι πολλά αυτά που βλέπω σήμερα γύρω μου και ακόμα περισσότε ρα αυτά που περνούν καθημεριν ά σαν σλάιντς από τα μάτια μου.

Πως γαλουχηθή καμε ως τα σήμερα; Πως συνεχίζου με να γαλουχούμ ε την νεότερη γενιά;

Ποια είναι τα αρνητικά βιώματα που όχι μόνο δεν τα αποτάσσου με από πάνω μας, αλλά με την αποδοχή που τους κάνουμε, τα μεταφέρου με και στην νεολαία μας.

 Ναι ξέρω είναι δύσκολη η αυτοκριτι κή, όσο και αν λέμε ότι κάνουμε, αλλά κι αν την κάνουμε τις περισσότε ρες φορές είναι προς το συμφέρον μας. Να εμπεδώσου με ότι κάνουμε το σωστό, δυστυχώς όσο κι αν δεν θέλουμε να το καταλάβου με.

Μας έχει κυριεύσει μετά την εποχή της χούντας, η αρρώστια του ΜΟΔΑΤΟΥ, μία κακή συνήθεια που έχουμε εμποτιστε ί και μαζί με την ζήλεια και την πλεονεξία μας κυρίευσαν ολοσχερώς .

Αυτό το γνώριζε πολύ καλά το κεφάλαιο όπως και οι πολιτικοί και βασίστηκα ν στις παροχές προς τον λαό, ώστε να ενισχύσου ν την θέση τους και να παχύνουν τις τσέπες των.

Ο λαός ως άρρωστος όντας, δεν έφερε αντίσταση καμία και ακόμα και σήμερα δεν φέρνει, διότι παραμένει κλινήρης. Οι δε κινήσεις αντίδραση ς προς το κατεστημέ νο κτλ, δεν είναι παρά σπασμοί, από τον πυρετό του ασθενούς.

Αντίδοτο σε αυτά αν με ρωτήσετε, θα σας παραπέμψω στην αρχή του σχολίου, δλδ να πάψουμε να είμαστε πλεονέκτε ς, να ζηλεύουμε τι έχει ο διπλανός μας και δεν το έχουμε εμείς, μη σκεφτόμεν οι ότι υπάρχει και η αντίπερα όχθη με συνανθρώπ ους που ζουν σε χαρτοκιβώ τια.

Ούτε βέβαια θέλουμε να σκεφτούμε αν έχουμε ευθύνη ως μέρος της κοινωνίας, για τους συνανθρώπ ους μας που αυτοκτονο ύν σήμερα! Αφού εμείς είμαστε οι αποδέκτες των παροχών του συστήματο ς, θετικών ή αρνητικών που χρησιμοπο ιούνταν ως στάχτη στα μάτια του πολίτη, ώστε να μην τον έχουν κεφάλαιο και πολιτικοί στα πόδια των. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ΑΛΛΑ που θα πρέπει να μας βασανίζει…

Για να φτάσουμε όμως σε τέτοια επίπεδα και να μπορέσουμ ε να τα σκεφτούμε αυτά, θα πρέπει να μάθουμε ότι η ΑΠΑΞΙΩΣΗ δεν είναι προτέρημα!

Έχουμε φτιάξει ένα κύκλο προστασία ς γύρω μας, επιθετικό προς το σύνολο, απαξιώνον τας κάθε κίνηση των άλλων και θεωρώντας ότι έτσι θα προστατευ θούμε ή τουλάχιστ ον θα βρούμε την ησυχία, την ηρεμία μας. Είναι όμως έτσι; Υπάρχει περιθώριο αντίδραση ς και αλλαγής νοοτροπία ς μας;

Είμαστε σε θέση να διακρίνου με το σωστό; Το ωφέλιμο προς το σύνολο; Από όποια κοινωνική τάξη κι αν προέρχετα ι αυτό;

Είναι μερικά ερωτήματα που με απασχολού ν, βλέποντας τον όχλο να ακολουθεί μόνο ότι του προσφέρει το σύστημα και οι μετέχοντε ς – κερδίζοντ ες από αυτό.

Βέβαια για να ικανοποιή σουμε τον εγωισμό μας, να δείξουμε ότι διαθέτουμ ε ένα εγώ, μάθαμε ή μας πρόσθεσαν στην ζωή μας, το delete, like, restart, τρείς λέξεις που θεωρώ τους λείπει, το βάθος της σκέψης, αλλά «βοηθούν» αφάνταστα την καθημεριν ή συναλλαγή μας, ώστε να χτίσουμε το ψευτοτοίχ ος προστασία ς μας.

Συνέχεια του διαδικτύο υ και των πολυδιαφη μισμένων από τα ΜΜΕ cosialmed ia, που μπήκαν στην ζωή μας.

Χωρίς να πολυσκεφτ ούμε κάνουμε delete, κάθε τι δεν μας φαντάζει όμορφο, φανταχτερ ό, δεν βρίσκετε δίπλα στο σύστημα που μας αρέσει, δεν μπορεί να μας προσφέρει, αλλά πρέπει να του προσφέρου με.

Μάθαμε ελαφρά την καρδία, να κάνουμε like σε κάθε τι είναι όμορφα πασπαλισμ ένο και προσφερόμ ενο σε εμάς, χωρίς ποτέ να δούμε τι κρύβει από μέσα του.

Όταν δε, τίποτε δεν μας πάει καλά, όταν τα έχουμε κάνει όλα γύρω μας χάλια, τι πιο εύκολο από το να κάνουμε ένα restart, μαζί με μερικές συγνώμες του θεού, ώστε την άλλη στιγμή να τα θεωρούμε όλα μέλι γάλα, ως μη γινόμενα!

Έτσι μας μάθαν ή αποδεχτήκ αμε να μας μάθουν.

Ως αμνοερίφι α ακολουθού με ότι μας λένε, διότι έχουμε ξεμάθει την αντίδραση, χάνοντας την μάθηση, την σκέψη, τα πιστεύω μας.

Ξεχάσαμε να γράφουμε Ελληνικά, κάτι που μας οδήγησε να ξεχάσουμε να σκεφτόμασ τε και να αποτυπώνο υμε την σκέψη μας αυτή. Μας στερεί η άγνοια την ορθή έκφραση, όχι μόνο στο διαδίκτυο που είναι τραγική η κατάσταση, αλλά και στην καθημεριν ότητα μας.

Ξεχάσαμε να φροντίσου με να μάθουμε  όλη την ιστορία μας και όσοι το κάναν, ακόμα πιο λίγοι σήμερα την θυμούνται . Κοντά  δε σε αυτό, επακόλουθ ο είναι να ξεχνάμε και τα της ιστορίας που βιώσαμε!

Τέλος εμείς φροντίσαμ ε να επιλέξουμ ε, λάθος  δεδομένα διαβίωσης .

Εμείς κάναμε φίλους, μόνο και μόνο γιατί είχαν να μας προσφέρου ν και δεν χρειαζόντ ουσαν την προσφορά μας, αφού δεν είχαμε να τους προσφέρου με κάτι παραπάνω από αυτά που είχαν.

Εμείς, μάθαμε να ακολουθού με τους δυνατούς του συστήματο ς, ανδρώνοντ ας τους ακόμα περισσότε ρο, ελπίζοντα ς να έχουμε και εμείς κάποιες εύκολες απολαβές.

Εμείς είμαστε αυτοί που απαξιώσαμ ε και απομακρύν αμε τους πραγματικ ούς φίλους, γιατί θα έπρεπε να τους δώσουμε από την λάμψη μας ή να πέσουμε στο δικό τους επίπεδο. Έχοντας πάντα ένα κρυφό φόβο, μην τυχόν και γίνουν κάποια στιγμή καλύτεροι από εμάς.

Εμείς ως κοινωνία φράζαμε την φωνή αντίδραση ς μας, λαμβάνοντ ας από το σύστημα κάθε φορά που τολμούσαμ ε να αντιδράσο υμε, ένα ξερολούκο υμο που η γλύκα του!!! μας έκανε να ξεχάσουμε την πίκρα και τα προβλήματ α που ακολουθού σαν.

Δυστυχώς αυτά και άλλα πολλά, είναι όσα με κάνουν να αναρωτιέμ αι, αν ως κοινωνία είμαστε σε θέση να αντιδράσο υμε, αφού αν δούμε πιο βαθειά  μέσα μας λιγάκι, δεν έχουμε τινάξει από πάνω μας, όλα αυτά που λάθος διδαχτήκα με. Ίσως να είμαστε στην αρχή της προσπάθει ας, αλλά σίγουρα δεν φτάσαμε στην γιατρειά.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, το πόσο μπορεί να κρίνει σωστά μία κοινωνία που παραμένει ακόμα άρρωστη και τι θα μπορέσει να διδαχτεί από αυτήν, η γενιά που ακολουθεί….τα παιδιά μας.
Χαίρομαι ιδιαίτερα, που επιτέλους υπάρχει διαδικτυα κά, ένας χώρος να φιλοξενήσ ει και ενώσει ταυτόχρον α, τα Δύο χωριά των Τριγλιανώ ν, αλλά και όσους Τριγλιανο ύς δεν βρίσκοντα ι σε αυτά.
Ευελπιστώ στην ευαισθητο ποίηση σας, ώστε να καταγράψο υμε σημερινές ενημερώσε ις, αλλά και την ιστορία του μερά μας.

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal