Αποστολέας Θέμα: Οι Κύπριοι στο Μικρασιατικό πόλεμο και η ιστορία του θείου Μιχάλη  (Αναγνώστηκε 1501 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 0
  • -Λάβατε: 78
  • Μηνύματα: 262
  • Age: 72
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 88
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Η συμμετοχή των Κυπρίων στο Μικρασιατ ικό πόλεμο και η ιστορία του θείου μου Μιχάλη από τη Κύπρο.

Αυτή την εποχή είναι η επέτειος της Μικρασιατ ικής Καταστροφ ής. Ας θυμηθούμε λοιπόν και αυτούς που πολέμησαν εθελοντικ ά για μια ιδέα. Γιατί άλλο είναι να πολεμήσει ς γιατί είσαι φαντάρος και άλλο να πας, ανήλικο παιδί εθελοντής .


Στη Κωνσταντι νούπολη, στο διωγμό, η θεία Φωτεινή, η μεγάλη αδελφή του πατέρα μου, γνώρισε ένα Κύπριο στρατιώτη, παντρεύτη κε και μείνανε στη Κωνσταντι νούπολη μέχρι το 1935. Μετά πήγαν στην Κύπρο.
(http://www.triglianoi.gr/index.php?topic=765.0).
Πρόσφατα μας επισκέφτη κε μια ξαδέλφη μου από τη Κύπρο και τη ρώτησα να μου πει πως βρέθηκε ο θείος Μιχάλης να πολεμά στη Τουρκία. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρο ν να ακούσετε την ιστορία του. Βασικά, δεν θα είναι και πολύ διαφορετι κή από εκείνες των χιλιάδων Κυπρίων που έχουν έρθει εθελοντές να πολεμήσου ν στους διάφορους απελευθερ ωτικούς αγώνες της Ελλάδας και συνήθως ή ξεχνάμε να το αναφέρουμ ε ή (χειρότερα) το αγνοούμε.

Το 1821 και το 1897 νέα παλληκάρι α, ακόμα και ανήλικα παιδιά, με κίνδυνο της ζωής τους αλλά και των οικογενει ών τους (για αντίποινα), έφευγαν κρυφά από τους Τούρκους ή τους Εγγλέζους για να πάνε στο Μοριά ή την Κρήτη να πολεμήσου ν. Στον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο έπρεπε να καταταχτο ύν στον Αγγλικό στρατό και να πολεμήσου ν όπου θα τους έστελναν. Αν θέλανε όμως να πολεμήσου ν οπωσδήποτ ε στην Ελλάδα, έπρεπε και πάλι να φύγουν κρυφά.
Ο θείος, Μιχάλης Χατζηγεωρ γίου, ήταν από το Ποταμό, του Κάμπου-Ξερού, ένα χωριό στο κόλπο της Μόρφου της (κατεχόμεν ης τώρα) Κύπρου. Εύρισκε τη ζωή στο χωριό του πολύ βαρετή, το εφηβικό αίμα του έβραζε, ήθελε περιπέτει ες, ήθελε πολύ να πολεμήσει και αυτός για την Ελλάδα. Ήταν όμως ανήλικος και επίσημα δεν μπορούσε να καταταγεί στον στρατό. Έφυγε λοιπόν κρυφά από το χωριό του και έφτασε στην Αμμόχωστο, όπου με ένα καράβι πέρασε λαθραία στην Ελλάδα. Με διάφορες περιπέτει ες βρέθηκε στη Κωνσταντι νούπολη και κατάφερε να καταταγεί στο στρατό. Σε κάποια μάχη μάλιστα, πληγώθηκε από χειροβομβ ίδα στο μέτωπο. Σε όλη του τη ζωή, έφερνε ένα βαθούλωμα πάνω από το φρύδι, για να του θυμίζει τα θαρραλέα και ηρωικά νιάτα του. Μέχρι τα βαθειά του γεράματα, διηγιόταν συγκλονισ μένος, την ιστορία της διάσωσής του, αντί για παραμύθι, στα παιδιά του και τα εγγόνια του. Είχε πολύ χιόνι και όπως γυρίζανε στο στρατόπεδ ο και ήταν πληγωμένο ς έπεσε από το άλογο. Το άλογο έμεινε κοντά του και προσπαθού σε να τον ζεστάνει. Τελικά τον σκέπασε με χιόνι, πήγε στο στρατόπεδ ο και έφερε κάποιους στρατιώτε ς που τον προλάβανε ζωντανό και τελικά τον σώσανε.
Όπως έλεγε, κάποτε στην Τουρκία έσωσε από θάνατο τη (μετέπειτα) πεθερά του και την γυναίκα του (δεν ξέρουμε από τι και που). Πάντως αυτή φαίνεται ήταν η αιτία της γνωριμίας . Παντρεύτη καν στην Κωνσταντι νούπολη και έκαναν δύο κορίτσια, την Καλλιόπη και την Ευγενία.

Όπως διαβάζουμ ε στη Wikipedia
(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC)
«Από την επομένη της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης η Τουρκία άρχισε να περιορίζε ι τα δικαιώματ α που παρείχε στους Έλληνες η συνθήκη, καταπατών τας με απροκάλυπ το τρόπο διάφορα άρθρα της και ασκώντας με παντοιοτρ όπως ποικίλες πιέσεις στους μειονοτικ ούς και το ίδιο το Οικουμενι κόν Πατριαρχε ίον. Μερικά μόνον από τα μέτρα που έλαβε το τουρκικό κράτος κατά των Ελλήνων μειονοτικ ών ήταν οι κατά καιρούς αυθαίρετε ς απελάσεις ομογενών και δη σημαινόντ ων προσώπων, απαγόρευσ η εξασκήσεω ς πολλών επαγγελμά των από Έλληνες, κατασχέσε ις περιουσιώ ν, παρεμβολή διαφόρων προσκομμά των στην ομαλή οργάνωση και λειτουργί α των εκπαιδευτ ηρίων. Τέλος, το εξοντωτικ ότερο μέτρο κατά της ομογένεια ς υπήρξε η περιβόητη «φορολογία περιουσία ς» (varlιk vergisi) – ‘βαρλίκι’ για τους ντόπιους Κωνσταντι νουπολίτε ς. Αποτέλεσμ α αυτού του νόμου υπήρξε η δήμευση πολλών περιουσιώ ν ή η πώλησή τους σε Τούρκους έναντι ποσών ευτελεστά των. Βάσει αυτού του νόμου η ελληνική ομογένεια, αν και αποτελούσ ε λιγότερο από το 0,5% του συνολικού πληθυσμού της Τουρκίας, εκλήθη να πληρώσει το 20% του συνολικού ποσού του φόρου».
Οι περιορισμ οί αυτοί έκαναν τη επιβίωση τους δύσκολη και τελικά το 1935 έφυγαν από την Κωνσταντι νούπολη και πήγαν με πλοίο στη Κύπρο, αφού σταμάτησα ν για λίγο στο Πειραιά για να δούνε τους συγγενείς τους. Στην αρχή εγκαταστά θηκαν στο χωριό του αλλά πολύ γρήγορα πήγαν στη Λευκωσία όπου ζουν μέχρι σήμερα.


1935, Πειραιάς, πηγαίνοντ ας για Κύπρο.
Φωτεινή Μυτιληναί ου- Χατζηγεωρ γίου, Μιχάλης Χατζηγεωρ γίου και οι μικρές Καλλιόπη και Ευγενία (πέθανε 17 χρονών).

Πρόσφατα διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρο ν ιστορικό μυθιστόρη μα «Το δακτυλίδι» του Γ. Παπαδόπου λου - Κυπραίου (http://www.dioptra.gr/Vivlio/314/772/To-daxtulidi/# ). Μαζί με την ιστορία μιας Κυπριακής οικογένει ας, μαθαίνεις και την ιστορία του νησιού τα τελευταία 100 χρόνια.
Αντιγράφω ένα κομμάτι από τη σελίδα 148 που αναφέρετα ι στο Μικρασιατ ικό πόλεμο.
«Περισσότεροι από 5000 Κύπριοι εθελοντές παρουσιάσ τηκαν στο ελληνικό Προξενείο, ζητώντας να τους διευκολύν ει να μεταβούν στη Μικρασία για να ενισχύσου ν το ελληνικό εκστρατευ τικό σώμα, καθώς η κυβέρνηση της Κύπρου απαγόρευε την αναχώρηση τους. Τελικά αυτό δεν έγινε δυνατόν, κι έτσι στην εκστρατεί α συμμετείχ αν μόνο Κύπριοι αξιωματικ οί του ελληνικού στρατού, απόφοιτοι της σχολής Ευελπίδων, καθώς και παλαιοί Κύπριοι στρατιωτι κοί, όπως ο βετεράνος των Βαλκανικώ ν πολέμων και του Α΄ Παγκοσμίο υ πολέμου Ιωάννης Τσαγγαρίδ ης, ο οποίος έφτασε μέχρι το Σαγγάριο, διοικητής αποσπάσμα τος. Στην πολύνεκρη μάχη του Σαγγάριου τραυματίσ τηκε και ο επίσης βετεράνος των Βαλκανικώ ν πολέμων Χαράλαμπο ς Θεοδοσίου, αξιωματικ ός του Ιππικού.
Και μετά ήρθε η καταστροφ ή….. Αλλά οι Άγγλοι εμπόδιζαν την αποβίβαση στην Κύπρο προσφύγων από τα Τούρκικα παράλια, που κατέφθανα ν στις ακτές της με μικρά πλοιάρια και ιστιοφόρα και τη φρίκη στα μάτια. Χαρακτηρι στικές είναι οι εκκλήσεις που απέστειλε ο Αρχιεπίσκ οπος Κύπρου Κύριλλος ο Γ΄ τον Δεκέμβριο του 1922 στον Δήμαρχο του Λονδίνου, στον Αρχιεπίσκ οπο του Καντέρμπο υρυ και στη Βουλή των Κοινοτήτω ν, ζητώντας την επέμβαση τους για να επιτραπεί η αποβίβαση και περίθαλψη των Μικρασιατ ών προσφύγων .
Τελικά, μετά από πιέσεις του Λονδίνου, ο Βρετανός διοικητής αποφάσισε να δεχθεί μόνο δεκάμισι χιλιάδες πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων Βρετανούς, Αρμενίους, Κυπρίους και άλλους Έλληνες της Μικράς Ασίας, αλλά και αυτούς με δυσμενέστ ατους όρους.
Παρά τη βαρύτατη φορολογία που ήδη κατέβαλλα ν οι Έλληνες της Κύπρου, οι αποικιοκρ άτες αρνήθηκαν να αναλάβουν έστω και στο ελάχιστο το κόστος εγκατάστα σης, σίτισης και περίθαλψη ς των ξεριζωμέν ων από τις εστίες των προσφύγων . Αντίθετα επέβαλαν την καταβολή σαράντα λιρών για καθέναν από τους πρόσφυγες που θα αποβιβαζό ταν στο νησί – ποσό τεράστιο, αν συνυπολογ ίσει κανείς και όλα όσα απαιτούντ αν ακόμη για την επιβίωση των δυστυχισμ ένων εκείνων ανθρώπων.
Με τη βοήθεια της Εκκλησίας, οι Κύπριοι οργάνωσαν παντού επιτροπές επιφορτισ μένες με την πραγματοπ οίηση εράνων για τη συγκέντρω ση χρημάτων και ειδών διατροφής και ένδυσης για την ενίσχυση των Μικρασιατ ών. Η Κύπρος έγινε κιβωτός σωτηρίας για τους πρόσφυγες .




« Τελευταία τροποποίηση: 16 Σεπτέμβριος 2014, 07:22:52 μμ από Ευγενία Μυτιληναίου »