Αποστολέας Θέμα: Ένα περιστατικό από τη ζωή της μητέρας μου Λουκίας Αποστολάτου  (Αναγνώστηκε 279 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Τριγλιανός Απόγονος
  • **
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 11
  • -Λάβατε: 63
  • Μηνύματα: 142
  • Τόπος: Φιλοθέη
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 63
  • Φύλο: Άντρας
Με αφορμή την εξαιρετικ ή εργασία των Στάθη Δημητρακο ύ και Βασίλη Σακελλαρί δη, για τον τόπο πρώτης εγκατάστα σης των Τριγλιανώ ν προσφύγων στην Ελλάδα, μετά τον Αύγουστο 1922, ήρθε στο μυαλό μου η περιπέτει α μετεγκατά στασης στην Αθήνα της μητέρας μου Λουκίας Γεράκη και στη συνέχεια της υπόλοιπης οικογένει ας του παππού μου Πολυνείκη Γεράκη, όπως προκύπτει από το πλούσιο αρχειακό υλικό που βρήκα μετά το θάνατό της.

Η οικογένει α αυτή είχε δημιουργη θεί το 1902 όταν οι Τριγλιανο ί Πολυνείκη ς Γεράκης και Ευγενία Τσιπουρά παντρεύτη καν και μετεγκατα στάθηκαν στο Büyük-dere, προάστειο τότε στα βόρεια της Κωνσταντι νούπολης, στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου, δίπλα στα Θεραπειά, όπου τα αδέλφια της γιαγιάς μου είχαν ανοίξει επιχείρησ η. Στην περίοδο 1915-1918 εκδιώχθηκ αν από το Büyük-dere όλες οι χριστιανι κές οικογένει ες και η οικογένει α του παππού μου μετεγκατα στάθηκε στην Κωνσταντι νούπολη (Ferikoi).

Η μητέρα μου ήταν το τρίτο τέκνο από τα επτά παιδιά του παππού μου και 1) μετά την αναχώρηση και το περιπετει ώδες ταξίδι το φθινόπωρο του 1920 του δεκαεξάχρ ονου τότε πρώτου αγοριού (δεύτερο τέκνο) για τη Ν. Υόρκη και το Μόντρεαλ του Καναδά, για να αποφύγει τη στράτευση και τα σχετικά επακόλουθ α, 2) το θάνατο της γιαγιάς μου το Μάρτιο 1922 στην Κωνσταντι νούπολη, και 3) τη μετανάστε υση της μεγαλύτερ ης κόρης (πρώτο τέκνο) στον Καναδά, τον Ιούνιο 1922, για να παντρευτε ί Έλληνα μετανάστη, η μητέρα μου ήταν η μεγαλύτερ η, πλέον, από τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένει ας. Παρά τη φτώχια και τα βάσανα εκείνης της περιόδου, αγαπούσε πολύ τα γράμματα και επέμεινε να φοιτήσει στο «Κεντρικό Παρθεναγω γείο της Ορθοδόξου Κοινότητο ς Σταυροδρο μίου» της Κωνσταντι νούπολης. Ολοκλήρωσ ε με άριστα (9.30) τις σπουδές της το 1923 και, μέσα στο πλούσιο αρχειακό υλικό, που διαφύλαξε και μετέφερε στην Αθήνα, περιλαμβά νεται και το από 1.7.1923 απολυτήρι ό της από τη Θ’ τάξη της Ανωτέρας Αστικής Σχολής του Παρθεναγω γείου, με τους βαθμούς σε όλα τα μαθήματα στην Ελληνική και Αραβική γλώσσα, συμπεριλα μβανομένω ν της Γαλλικής και της Αγγλικής γλώσσας, αλλά και η 1744 άδεια κυκλοφορί ας με τα τραμ (Societe Des Tramways de Constanti nople), για το τμήμα από το Ferikioi στο Galata Serai, όπου βρισκόταν (και εξακολουθ εί να βρίσκεται το κτίριο) το Παρθεναγω γείο, από τη συνολική διαδρομή του τραμ.

Όπως προκύπτει από την αλληλογρα φία με τη μεγαλύτερ η αδελφή της, που είχε παντρευτε ί στον Καναδά, σχεδίαζε να μεταναστε ύει και η ίδια κοντά στην αδελφή της ή σε κάποια από τις πόλεις του αχανούς Καναδά όπου είχαν εγκαταστα θεί πολλοί συγγενείς της τόσο από την οικογένει α Γεράκη όσο και από την οικογένει α Τσιπουρά. Αλλά τα όνειρά της αυτά έσβησαν μετά τον ξαφνικό και απρόσμενο θάνατο της αδελφής της πάνω στη γέννα, τον Οκτώβριο του 1923.
Στα τέλη του 1924, και σε ηλικία 18 ετών, άρχισε να σκέπτεται τη μετεγκατά στασή της στην Αθήνα, αν και δεν είχε κανένα συγγενή ή γνωστό εκεί. Την 31.1.1925 εκδόθηκε η άδεια αναχώρησή ς της από την Κοινή Επιτροπή Ανταλλαγή ς Πληθυσμών Ελλάδος-Τουρκίας, τη Δευτέρα 2.2.1925 πήρε το διαβατήρι ο, την Πέμπτη 5.2.1925 και ώρα 14.00 αναχώρησε από την Κωνσταντι νούπολη ατμοπλοϊκ ώς για τον Πειραιά, σύμφωνα με τις ιδιόγραφε ς σημειώσει ς της στην πίσω πλευρά της άδειας, και την 6.2.1925 αποβιβάστ ηκε στον Πειραιά, σύμφωνα με την αντίστοιχ η σφραγίδα.

Εγκαταστά θηκε αρχικά στην οδό Σαχτούρη και στη συνέχεια στην οδό Θαρύπου στο Νέο Κόσμο, πίσω από το εργοστάσι ο ΦΙΞ, και άρχισε να εργάζεται αμέσως, όπως προκύπτει από τις σχετικές βεβαιώσει ς των εργοδοτών της, για να εξοικονομ ήσει τα προς το ζην.

Το πρώτο Γραφείο στο οποίο εργάστηκε, ως δακτυλογρ άφος, ήταν το Γραφείο Ασφαλειών του Γεωργίου Δημοσθένο υς Σταυρίδη (Σταδίου 47 και Γ. Σταύρου 2), για το διάστημα από 3.4.1925 έως 4.6.1927, όπως προκύπτει από την αντίστοιχ η βεβαίωση. Ο Τριγλιανό ς Γεώργιος Σταυρίδης είχε ιδρύσει το 1910 στην Κωνσταντι νούπολη τον ασφαλιστι κό οίκο Αδελφών Σταυρίδη και το 1914 μετέφερε την έδρα της επιχείρησ ής του στην Αθήνα. Αποδεικνύ εται, λοιπόν, ότι, εκτός από τη μεγάλη του δραστηριό τητα και προσφορά στους Τριγλιανο ύς πρόσφυγες, για την επιλογή και απαλλοτρί ωση του κτήματος Σκουζέ στη Ραφήνα, για την εκεί εγκατάστα σή τους, όπως περιγράφε ι ο Θανάσης Πιστικίδη ς στο βιβλίο του “Τρίγλια Βιθυνίας” (σελ.198-201), πρόσφερε εργασία και στην Τριγλιανή μητέρα μου στο πρώτο διάστημα της μετεγκατά στασής της στην Αθήνα.

Τον Οκτώβριο 1925 μερίμνησε για τη μετεγκατά σταση στην Αθήνα και των υπόλοιπων μελών της οικογένει ας, δηλαδή του παππού μου και των τριών μικρότερω ν αδελφών της (ενός αγοριού και δύο κοριτσιών), που είχαν επιζήσει, μετά το θάνατο το 1917 του τελευταίο υ αδελφού της, που είχε γεννηθεί το 1916 στην Κωνσταντι νούπολη. Συνέχισε να εργάζεται σε άλλο γραφείο ασφαλειών μέχρις ότου γνώρισε στην ίδια γειτονιά τον πατέρα μου και παντρεύτη καν.


Το πιστοποιη τικό εργασίας της Λουκίας Γεράκη στο γραφείο ασφαλειών του Γεωργίου Δημοσθένο υς Σταυρίδη, στο διάστημα από 3.4.1925 έως 4.6.1927
« Τελευταία τροποποίηση: 21 Ιούνιος 2020, 06:46:17 μμ από Μάκης Αποστολάτος »