Αποστολέας Θέμα: Η Ραφήνα πριν από το 1923  (Αναγνώστηκε 6615 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Φίλοι Τριγλιανών
  • *
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 17
  • -Λάβατε: 30
  • Μηνύματα: 194
  • Age: 52
  • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 36
  • Φύλο: Άντρας
Η Ραφήνα πριν από το 1923
« στις: 07 Ιούνιος 2012, 09:08:39 μμ »
Ο Στάθης ο Δημητρακό ς σκέφτηκε, εδώ και καιρό, ότι θα ήταν μια καλή ιδέα να ασχοληθού με για λίγο με το τη Ραφήνα πριν από την έλευση των προσφύγων το 1923.

Και ως μια καλή ευκαιρία νοερής επιστροφή ς στην Ραφήνα πριν από την έλευση των προσφύγων μπορεί, ενδεχομέν ως, να αποτελέσε ι το κέιμενο με τίτλο "Εντυπώσει ς της ημέρας: ΑΤΤΙΚΑ ΚΤΗΜΑΤΑ" που δημοσιεύτ ηκε στην εφημερίδα "ΕΜΠΡΟΣ" τον Ιούλιο του 1920.
Ο συγγραφέα ς του άρθρου αναφέρετα ι με το ψευδώνυμο "ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ".

Επιστροφή, λοιπόν, στον μακρινό Ιούλιο του 1920.
Ο ελληνικός στρατός προελαύνε ι στο τουρκικό έδαφος.
Στην πρώτη σελίδα της εφημερίδα ς "ΕΜΠΡΟΣ"  αναγράφετ αι με μεγάλους πηχαίους διθυραμβι κούς τίτλους:
"Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΕΒΗ ΤΟΝ ΕΒΡΟΝ ΚΑΙ ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΑΓΙΑΡ
ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥ ΛΓΑΡΟΙ ΣΥΝΤΡΙΒΟΝ ΤΑΙ ΕΝ ΜΕΣΩ  ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΟΙΧΩΝ"


Η Ραφήνα ζει τη δική της ήσυχη ζωή και οι περισσότε ροι κάτοικοι απασχούντ αι στο μεγάλο κτήμα του Αλέξανδρου Σκουζέ. Αρκετοί είναι και αυτοί που απασχολύν ται στο μικρό της λιμάνι, που εξυπηρετο ύσε τόσο την διακίνηση των αλιευμάτω ν, όσο και την δικίνηση εμπορευμά των και επιβατών προς την Εύβοια και τα κοντινά νησιά.   
Σε εσωτερική σελίδα δημοσιεύτ ηκε το άρθρο για τα "ΑΤΤΙΚΑ ΚΤΗΜΑΤΑ".
Καλή επιστροφή στο 1920 ....

"Επανέρχομ αι δια μία φοράν ακόμα από μακρυνήν διαδρομή εις το μεγάλον κτήμα του Πικερμίου-Ραφήνας. Ποίος τεράστιος πράσινος πνεύμων διά την Αττικήν. Μπορεί να πει κανείς, ότι εκεί επρωτοφύτ ωσε το πεύκο της, το θαυμαστότ ερον εις την ομοιογενή οικογένει ά του ανά τον πλανήτη μας. Οι αθηναίοι αγνοούν ακόμη τας αρετάς του μαγευτικο ύ αυτού δάσους των ανατολικώ ν και μεσημβριν ών υπωρειών της Πεντέλης. Ποίος ξέρει πόσα χρόνια θα περάσουν έως ότου να κατασκευα σθεί εκεί ένας ηλεκτρικό ς σιδηρόδρο μος και να κτισθούν ξενοδοχεί α, εστιατόρι α, κιόσκια. Ο πανδοχεύς του Πικερμίου, κύριος Ευάγγελος Μουρίκης, είναι περιποιητ ικός και φιλοπρόοδ ος, εις δε την ακτήν της Ραφήνας αρκετά αυτοκίνητ α καταλήγου ν καθ' εκάστην, φέροντα εκδρομείς, οι οποίοι ελκύονται από τα θέλγητρα του μικρού όρμου. Το μέγα κτήμα ανήκει εις τον κύριον Αλέξανδρο Σκουζέν. Ολίγοι ιδιοκτήτε ς μεγάλων κτημάτων κατά το παρελθόν ηγάπησαν τόσον την ιδιοκτησί α τους και εφιλοτιμή θησαν να αναπτύξου ν την παραγωγήν με στοργικήν μέριμναν. Η ιδιωτική οδοποιΐα ίσως να μην ακμάζει εις κανένα άλλο κτήμα της Ελλάδας, καθώς εις το του Πικερμίου, του Δράφι, της Ραφήνας. Ο ιδιοκτήτη ς κατεσκεύα σε και συντηρεί με ιδίας δαπάνας από το κέντρον του κτήματος προς τα διάφορα μέρη του, ήτοι προς το Ντράφι, τα Καλίσια, την Ταού Πεντέλην, το Γεροτσακο ύλι, την Μάνδραν Λιάκου, το Περιβολάκ ι, την Σκαλωσιάν, κ.τ.λ. καλούς δρόμους, τους οποίους χρησιμοπο ιούν και οι από τα πλησίον χωρία μεταβαίνο ντες εις τα πέριξ του Πικερμίου κτήματα της μονής Πεντέλης προς καλλιέργε ιαν.
Εις τον όρμον της Ραφήνας  βλέπομεν την αυτήν μέριμναν του ιδιοκτήτο υ προς κατασκευή ν έργων κοινωφελώ ν. Ο λιμενίσκος Αραφήν προέρχεται από την πρωτοβουλ ίαν και την δαπάνην του κ. Αλ. Σκουζέ. Έκτισε και συντηρεί εκεί λιμενοβρα χίονα εξήκοντα περίπου μέτρων μήκους, φθάνοντα εις βάθος  4  1/2 μέτρων της θαλάσσης. Συγκέντρω σε ούτως ο λιμήν της Ραφήνας την κίνησην πλοίων μεταξύ αυτού και των λιμένων της Ευβοίας Αλιβέρι, Μαρμάρι, Στούρα, Πεταλιοί, μέχρι Καρύστου, καθώς και πολλών σημείων της Κέας και τινών της άνδρου. Όλα τα μέρη αυτά συγκοινων ούν με την πρωτεύουσ αν διά του λιμένος της Ραφήνας. Το δημόσιον ηναγκάσθη να ιδρύσει εκεί τελωνοστα θμαρχείον . Αλλά και μέγα μέρος της ερχομένης  εις τας Αθήνας ιχθυοπαρα γωγής του Ευβοϊκού κόλπου κομίζεται διά του λιμένος της Ραφήνας. Καθ' εκάστην είκοσι, τριάκοντα καΐκια, συχνότατα δε και ατμάκατοι, καθώς και ατμόπλοια, ως λόγω χάρη η "Κάρυστος" του Τόγια και άλλα, αγκυροβολ ούν εις τον λιμένα, εξυπηρετο ύντα την συγκοινων ίας με τα αντικρινά μέρη..."

Τα ερωτήματα που γεννά η ανάγνωση του παραπάνω αποσπάσμα τος είναι σίγουρα πολλά.
Θα συνεχίσου με την παράθεση κειμένων από παλιές εφημερίδε ς εκείνης της εποχής.

Αφιερωμέν ο εξαιρετικ ά στον Στάθη το Δημητρακό, τον εμπνευστή αυτού του άρθρου και εξαιρετικ ό συνταξιδε υτή μας σε μακρινούς, αλλοτινού ς, αλλά όχι ξεχασμένο υς καιρούς. 
« Τελευταία τροποποίηση: 07 Ιούνιος 2012, 09:41:08 μμ από Antonis Lazaris »

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Φίλοι Τριγλιανών
  • *
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 17
  • -Λάβατε: 30
  • Μηνύματα: 194
  • Age: 52
  • Τόπος: ΑΘΗΝΑ
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 36
  • Φύλο: Άντρας
Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #1 στις: 07 Ιούνιος 2012, 09:47:22 μμ »
Πολλά μπορεί κανείς να πει με αφόρμηση το παραπάνω άρθρο που δημοσιεύτ ηκε στην εφημερίδα "ΕΜΠΡΟΣ" στις 12 Ιουλίου 1920.

Ας σταθούμε, μεταξύ άλλων, σε ένα ερώτημα που θέτει ο αρθρογράφ ος  :
"Ποίος ξέρει πόσα χρόνια θα περάσουν έως ότου να κατασκευα σθεί εκεί ένας ηλεκτρικό ς σιδηρόδρο μος και να κτισθούν ξενοδοχεί α, εστιατόρι α, κιόσκια".

Και μπορεί, βέβαια, ξενοδοχεί α, εστιατόρι α και κιόσκια να κτίσθηκαν αρκετά στο διάστημα των 92 ετών που μεσολάβησ αν από τη συγγραφή του άρθρου, αλλά ο ηλεκτρικό ς σιδηρόδρο μος ακόμα δεν ήρθε και έτσι όπως πάμε, θα αργήσει πολύ να έρθει.
Η τελευταία ευκαιρία χάθηκε πριν από 5-6 χρόνια και θα χρειαστεί να περάσουν ακόμα αρκετά χρόνια πριν να ξαναδοθεί μία νέα ευκαιρία.


« Τελευταία τροποποίηση: 07 Ιούνιος 2012, 09:51:03 μμ από Antonis Lazaris »

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Τα τσιφλίκια στην Αττική πριν από το 1923
« Απάντηση #2 στις: 04 Αύγουστος 2012, 03:07:52 πμ »
Ας δούμε πώς ήταν η κατάσταση των τσιφλικιώ ν της Αττικής λίγο πριν την έλευση των προσφύγων στα 1923.

Σε ένα από αυτά τα τσιφλίκια, στο τσιφλίκι του Αλέξανδρο υ Σκουζέ, θα εγκαταστα θούν και οι πρόσφυγες από την Τρίγλια έπειτα από απαλλοτρί ωση.

Πίνακας των τσιφλικιώ ν  που υπήρχαν στα Μεσόγεια και τη Λαυρεωτικ ή στην Αττική το 1917.


               
                ΔΗΜΟΣ           ΤΣΙΦΛΙΚΙ                ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ Σ              ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ
                 Κρωπίας               Κάντζα               Καμπάς και Μάτσας                            -
                     »»                    Γιαλού                Καμπάς                                             2,5
                    »»            Χαρβάτι (Παλλήνη)      Μ.Δ Καλλιφρον άς                             15,5
                    »»               Κάτω Χαρβάτι          Ι.Βακαλόπ ουλος                               5,5
                    »»                    Βραώνα               Μονή Πεντέλης                                 30
                    »»                      Βάρη                 Μονή Πετράκη                                  30
                    »»                    Γέρακας               Μονή Πεντέλης                                 20
                    »»                    Πικέρμι                Αλ.Σκουζέ ς                                       30 (ολόκληρο)
                    »»                    Ντράφι                  »»    »»   
                    »»                    Ραφήνα                  »»    »»    
                   »»                     Καρελλάς             Αφοί Θεοδωράκη                              6
                   »»                     Βουρβάς             Μονή Πεντέλης                                 35
             Θορικίων                Όλυμπος             Γ.Μαρκέλλ ος                                      8
                 »»                       Λογοθέτη           Αφοί Λογοθέτη                                 30
                 »»                      Λογοθέτη             Άρτεμις χήρα Τσίτσου                     2,5
                 »»                      Ανάβυσσος            Μονή Καισαριαν ής                            -
          Λαυρεωτικ ής             Αλεγρενά              Μονή Πεντέλης                                30

Πηγή: Κώστας Ν.Πρίφτης, Μονογραφί α, Η γαιοκτησί α στην Αττική:το πέρασμα από τους Τούρκους στους Έλληνες (Αναφορά στα Μεσόγεια)
(Από Θεωδορόπο υλος Σπ., Το αγροτικό ζήτημα της Αττικής, Αγροτική Οργάνωσις 2-3-1919).

Αρχείο: Στάθη Δημητρακο ύ

« Τελευταία τροποποίηση: 04 Αύγουστος 2012, 03:32:41 πμ από ΣΤΑΘΗΣ »

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Τα τσφλίκια στην Αττική πριν από το 1923
« Απάντηση #3 στις: 04 Αύγουστος 2012, 11:19:41 πμ »
Ας δούμε πώς ήταν η κατάσταση των τσιφλικιώ ν της Αττικής λίγο πριν την έλευση των προσφύγων στα 1923.

Σε ένα από αυτά τα τσιφλίκια, στο τσιφλίκι του Αλέξανδρο υ Σκουζέ, θα εγκαταστα θούν και οι πρόσφυγες από την Τρίγλια έπειτα από απαλλοτρί ωση.

Πίνακας των τσιφλικιώ ν  που υπήρχαν στα Μεσόγεια και τη Λαυρεωτικ ή στην Αττική το 1917.




Πηγή: Κώστας Ν.Πρίφτης, Μονογραφί α, Η γαιοκτησί α στην Αττική:το πέρασμα από τους Τούρκους στους Έλληνες (Αναφορά στα Μεσόγεια)
(Από Θεωδορόπο υλος Σπ., Το αγροτικό ζήτημα της Αττικής, Αγροτική Οργάνωσις 2-3-1919).


Αρχείο: Στάθη Δημητρακο ύ
« Τελευταία τροποποίηση: 04 Αύγουστος 2012, 06:07:07 μμ από triglianos »

alekostriglia

  • Επισκέπτης
Απ: Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #4 στις: 04 Αύγουστος 2012, 12:48:59 μμ »
ΣΤΑΘΗ ΚΑΛΟΣ ΕΙΛΘΕΣ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ Σ

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Εκδρομή εις την δροσερήν Ραφήνα
« Απάντηση #5 στις: 13 Αύγουστος 2012, 05:35:27 μμ »
Στο βιβλίο του Κώστα Παπαγιάνν η "Αττικοί περίπατοι", εκδοθέν υπό του οίκου Ελευθερου δάκη εν Αθήναις 1922, περιγράφε ται η περιοχή της Ραφήνας πριν από την εγκατάστα ση των Τριγλιανώ ν προσφύγων:

"Η προς τα δεξιά διακλάδωσ ις μικρού τμήματος αμαξωτού δρόμου δύο περίπου χιλιομέτρ ων μας οδηγεί εις την παραλία Ραφήνα, απέναντι της Ευβοίας. Η τοποθεσία είναι χαριεστάτ η. Ομαλή αμμώδης ακρογιαλι ά εις σχήμα τόξου, περιστρεφ όμενη από πυκνάς συστάδας θαλερών πεύκων, εξαπλώνετ αι κάτω από την καταπράσι νην Πεντέλην, που προς το μέρος εκείνο βυθίζεται κάθετος εις την γαλανήν  θάλασσαν του Ευβοϊκού κόλπου. Ολίγα μικρά ψαράδικα σπιτάκια και μιαν μεγάλη οικοδομή, ξενοδοχεί ον, όπου ημπορεί να φάγη κανείς φρέσκα και νόστιμα ψάρια και να διανυκετρ εύση οπωσδήποτ ε άνετα, αν  δεν είναι πολύ απαιτητικ ός. Και τον τελευταίο ν καιρόν γίνονται συχνότατα εκδρομαί εξ Αθηνών εις την δροσερήν Ραφήνα".   

Από το Αρχείο του Στάθη Δημητρακο ύ

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #6 στις: 10 Νοέμβριος 2012, 02:16:52 μμ »
 

Ο Τάσος Ζάππας  στο βιβλίο του  « Αλιευτικό χρονικό του Ευβοϊκού» Αθήνα 1968, γράφει : « Καθώς μου είχε ιστορήσει ο τσιριγώτη ς Θεόδωρος Ζαντιώτης ο αρχικός λιμενοβρα χίονας της Ραφήνας χτίστηκε το 1907 από τον μεγαλοκτη ματία Αλέξανδρο Σκουζέ, στον οποίον ανήκαν μεγάλες εκτάσεις των αττικών πευκόφυτω ν παραλίων και της ενδοχώρας, που έφταναν ίσαμε το Πικέρμι. Το χτίσιμο του αρχικού μώλου, το είχε ζητήσει από τον Σκουζέ, ο βατικιώτη ς Κυριάκος Καπετανάκ ης για να αράξει τις τέσσερις τράτες του». Ο ίδιος σημειώνει : «Ο Θεοδ. Ζαντιώτης, σουστιέρη ς αρχικά και «περιλαβητής»ψαριών κατόπιν στάθηκε ο παλιότερο ς μόνιμος κάτοικος της Ραφήνας που γνώρισε πρόσωπα και πράγματα και έζησε από κοντά όλη την ιστορία και την εξέλιξη τούτου του μεγάλου λιμανιού του Ευβοϊκού από το 1909 που εγκαταστά θηκε εκεί ως το 1966 που πέθανε στη Ραφήνα». Ο Σκουζές είχε χτίσει σε σχήμα Γ και σε δύο διαφορετι κές περιόδους το μοναδικό τότε μαγαζί, με δύο τρία δωμάτια ύπνου επάνω καθώς και ένα οικοδομικ ό μακρυνάρι βορειότερ α, το σταύλο, νοικιασμέ νο σε κάποιο γέρο-Μασούρη. Το μαγαζί ήταν νοικιασμέ νο αρχικά στον Κων. Μπέκα από τα Σπάτα, υστερότερ α στον Κυριάκο Καπετανάκ η, κατόπι σε έναν Μαυρομμάτ η που πούλαγε πρωτύτερα λουκούμια στην Αθήνα, κάτω από το κατάστημα του Δραγώνα κι έπειτα στους Μαρμαριώτ ες Παναγιώτη και Γεώργιο Παπανδρέο υ. Πριν φτιαχτεί το λιμάνι, οι ψαροπούλε ς και οι τράτες δε ζύγωναν ν’ αράξουν στην Ραφήνα. Σαν φυσούσε φρέσκος αέρας, πήγαιναν νοτιότερα, στο λεγόμενο «αυλάκι του βοριά», που βρίσκεται σήμερα η κατασκήνω ση των πετρελαιο ειδών. Ο απάνεμος ορμίσκος επέτρεπε να αράζει κανείς με κάποια σιγουριά. Και από κει τα έφερναν στεριάς τα ψάρια με μουλάρι ή με σούστα. Με το νοτιά άραζαν στο «αυλάκι του σορόκου», στο ασκηταριό, που βρίσκεται στα νότια της Ραφήνας, πίσω από τον κάβο.
Ο δρόμος Αθήνας- Ραφήνας φτιάχθηκε πριν χτιστεί το λιμάνι. Τα αλειύματα που ερχόντουσ αν από την Εύβοια τα παρελάμβα ναν στη Ραφήνα οι εκπρόσωπο ι των εμποροψαρ άδων της αθηναϊκής ψαραγοράς, οι «περιλαβητές», καθώς είχε επικρατήσ ει να τους λένε.[…]. Όλη νύχτα το λιμάνι της Ραφήνας βροντολάγ αγε από τον «κόπανο» που δούλευαν οι περιλαβητ ές να σπάζουνε πάγο για τα ψάρια, από τις φωνές αυτωνών και των σουστιέρη δων και από το χρεμέτισμ α των αλόγων. Ακουγόντα ν ακόμα οι φωνές των τσακαλιών-σωστή συναυλία- στα γύρω πευκοδάση . Μοναδικά μεταφορικ ά μέσα ήταν οι δίτροχες μόνιππες σούστες που κουβαλούσ αν πάγο και ψάρια. Χιόνι συνήθιζαν να λένε τον πάγο. Η κάθε σούστα σήκωνε 8 κασέλες. Τις κολώνες του πάγου που φόρτωναν τις προστάτευ αν με πριονίδι. Οι σούστες έφευγαν από την Αθήνα στη μία το μεσημέρι κι έφταναν στη Ραφήνα το βράδυ. Διάρκεια διαδρομής 4-6 ώρες. Ξεζέβανε στο σταύλο της Ραφήνας ως τα μεσάνυχτα που θα ξανάφευγα ν. Οι σούστες αυτές, φορτωμένε ς με αλιεύματα την άνοιξη και το καλοκαίρι με ζέστη σταμάταγα ν στην Παλλήνη (Χαρβάτι) και άλλαζαν άλογα. Όταν τα ψάρια ήταν λιγοστά κι η σούστα ήταν ασύμφορη, βάζανε σε πανέρια και φόρτωναν σε μουλάρια- σε δυο τρία διαδοχικά επίπεδα- και τα πήγαιναν στο Γέρακα για να τα φορτώσουν ε στο πρωινό τρένο που ερχόταν από το Λαύριο. Κάποτε τα πήγαιναν και ως την Αθήνα με το μουλάρι! Το ίδιο γινόταν από τον Κάλαμο κι από άλλα αττικά παράλια. Αυτά γύρω στα 1907[…].

Τάσου Ζάππα «Αλιευτικό χρονικό του Ευβοϊκού», Μεταφορικ ά μέσα- Συντήρηση των αλιευμάτω ν σελ. 70-71.     

 

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #7 στις: 15 Νοέμβριος 2012, 03:35:52 μμ »


ΤΑΩ από τους λογίους,  ΝΤΑΟΥ από το λαό.


Εις το Πικέρμι θα σας δείξουν κάποιον μονοπάτι, μέσα σε πυκνότατο ν δάσος και απάνω από χαράδρας και βράχους. Αφού δε αφήσετε την Αγίαν Παρασκευή ν, το παλαιόν Γενέσιον της Θεοτόκου, και προχωρήσε τε ακόμη ολίγον, θα φθάσετε εις ωραίαν πλατανοβρ ιθή ρεμματιάν, με αριστοκρα τικής λεπτότητο ς μυρτιές και γραφικωτά του σχήματος και χρώματος μονές πικροδάφν ης . Αυτά ημερώνουν την ψυχήν και πλησιάζετ ε ποιητικώτ εροι εις το ιστορικόν και τεχνικόν μυστήριον που ονομάζετα ι, Ταώ μεν από τους λογίους, Νταού δε από τον λαόν.
[…] Το ιδιόρρυθμ ον οικοδόμημ α έχει και έναν περίεργον πύργον, με κρυψώνα και επτά περεκκλήσ ια και ό,τι άλλο θέλετε[….].
Οπωσδήποτ ε έχει και τόσα άλλα μυστηριώδ η το οικοδόμημ α αυτό, προ του οποίου στεκόμεθα έκθαμβοι- ακόμα και γυναικωνί τιν έχει εις τα βουνά εκεί που ευρίσκετα ι!

Αποσπάσμα τα από το βιβλίο του Δ.Γρ. Καμπούρογ λου «Ο Αναδρομάρ ης της Αττικής», Η ΤΑΩ, σελ.70-71,  Εκδότης  Μιχαήλ Σ. Ζηκάκης, Αθήναι 1920, Ανατύπωση Αναστατικ ές Εκδόσεις Διονυσίου Νότη Καραβία. 
       

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #8 στις: 19 Νοέμβριος 2012, 03:55:41 μμ »
 Ο Αναδρομάρ ης

Οι ιδρυταί Μονών κατά τους χρόνους της δουλείας, ήσαν πρόδρομοι των σημερινών ευεργετών . Εις τας Μονάς τα γράμματα, αι τέχναι, η περίθαλψι ς, το μπαρούτι. Υπάρχουν ιδρυταί νέων όλως Μονών, ιδρυταί εκ βάθρων παλαιών που κατεστράφ ησαν, ανακαινισ ταί ερειπωθεί σης και επαυξηταί  μικροτέρα ς.
Πολλάκις ιδρυταί είναι και ομάδες και συντεχνία ι και κοινότητε ς ολόκληροι, ερχόμεναι συνήθως συναρωγοί εις το έργον των ολίγων ή του ενός.
Εις τας εικόνας και εις τους τοίχους των ναών, εις τους κώδικας των Μονών και εις τα Πατριαρχι κά ή άλλα επίσημα έγγραφα, απαντώμεν τα ονόματα των φιλοθρήσκ ων και φιλανθρώπ ων ιδρυτών τούτων.
Δεν υπάρχει όμως ίσως παράδειγμ α άλλου, όστις να εκοπίασε και να εδαπάνησε δια τοιαύτα έργα, όπως ο Αναδρομάρ ης.
Ούτω, ο Δημήτριος Αναδρομάρ ης και ο Ιωάννης Αλεξηνάς, λέγει ένα Πατριαρχι κόν γράμμα του 1614, «προ χρόνων ουκ ολίγων», θείω ζήλω κινηθέντε ς ανήγειραν εκ βάθρων την Ταώ (πρόκειται βεβαίως περί των ανακαινίσ εων του 1558).
Ο θείος όμως ζήλος φαίνεται ότι ώθησε τον Αναδρομάρ ην ώστε να μεταλλάξη και το ανθρώπινό ν του σχήμα και να λάβη το αγγελικόν . Ούτω γίνεται μοναχός και από Δημήτριος μετονομάζ εται Δαβίδ, αλλά και από Αναδρομάρ ης εξαρχαΐζε ται εις Αναδρομέα . Ως τοιούτος δε πλέον φέρεται, ως πολύ κοπιάσας και δαπανήσας , δια την επί του Πεντελικο ύ επίσης Μονήν του Αγίου Νικολάου στα Καλήσια.
Αλλά δεν μένει, φαίνεται, ούτε εκεί, αλλ’ εφησυχάζε ι εις το πλησίον πως της Μονής Ταώ μονύδριον του Γενεσίου της Θεοτόκου – ιδιοκτησί ας μάλιστα των προγόνων του- το οποίον […]μετωνομάσ θη Αγία Παρασκευή[…].


Απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Γρ.Καμπού ρογλου «Ο Αναδρομάρ ης», Στα Βουνά, σελ.102-103, Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Φέξη, Εν Αθήναις 1914, Αναστατικ ές Εκδόσεις Βιβλιοπωλ είο Διονυσίου Νότη Καραβία.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 98
  • -Λάβατε: 47
  • Μηνύματα: 695
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 59
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Η Ραφήνα πριν από το 1923
« Απάντηση #9 στις: 21 Νοέμβριος 2012, 02:39:01 μμ »
Ο πεύκος που βογγούσε

Σκεπασμέν ον από σκοτεινά δάση, μεταξύ χαραδρών και χειμάρρων, μέσα στα βάθη του Πεντελικο ύ, κρύπτεται ένα ερειπωμέν ον μυστήριον .
Η γνωστή μας Μονή Ταώ.
Δεν θα ομιλήσωμε ν δια το μυστηριώδ ες αυτό οικοδόμημ α σήμερον, αλλά δια την απότομον εξαφάνισι ν της ζωής του- ζωή του μοναστηρι ού είναι οι καλόγηροι- εις μιαν και μόνην νύκτα.
Ευρισκόμε θα περί το έτος 1770. Ήτο Πάσχα. Το μεσονύκτι ον εσήμανεν. Όλοι οι καλόγηροι- περισσότε ροι των 100-ανεβοκατέβαζαν τας αναμμένας λαμπάδας των και έψαλλαν το Χριστός Ανέστη, ενώ τα σήμαντρα εξαπέστελ λον τους χαρμόσυνο υς ήχους των από του ύψους του μεγάλου ναού της Μονής εις τας κοιλάδας, αγγέλοντα, ότι ο νέος Θεός «ου τέθνηκεν».
Έξαφνα πειραταί Αλγερινοί, αφού έδεσαν τα πλοία των εις της Ραφίνας τον όρμον και επροχώρησ αν απαρατήρη τοι μεσ’ από δάση και βράχους, εισεπήδησ αν εντός της Μονής και κατέσφαξα ν όλους τους καλογήρου ς, λεηλατήσα ντες κατόπιν την Μονήν, και πριν να ξημερώση έφυγαν, δια να συνεχίσου ν το έργο των εις τα παράλια της Αττικής, που τα είχαν ρημάξει.
Κρυπτόμεν οι πίσω από ξερονήσια και από βράχους και βοηθούμεν οι από το σκότος της νυκτός έπλεον με γεμάτα τα κόκκινα πανιά των, και αν εννοούσαν ότι κάποιος πύργος εκ των υψωμένων κατά διαστήματ α από του Πειραιώς καθ΄όλην την παραλίαν της Αττικής τους είδε και άναψε τον συνθηματι κόν πυρσόν του, ανήγοντο εις το πέλαγος αναβάλλον τες την επίθεσιν.
Έτσι λοιπόν εσφάγησαν οι καλόγηροι της περίφημου και πανάρχαια ς Μονής.
Ο ηγούμενος προσεπάθη σε να διαφύγη, αλλά συλληφθεί ς έξω του περιβόλου εσφάγη και αυτός πλησίον πελώριου πεύκου, όπου ευρέθη την επομένη το πτώμα του από χωρικούς.
Ο θρύλος των αιώνων, τα μεσάνυκτα που περιέρχετ αι όλα τα ερείπια της ακμής που εχάθη, ήκουε τακτικά τα βογγητά του ηγούμενου που εσφάγη, να βγαίνουν από τις ρίζες του πεύκου και τα ήκουεν επί μακρόν σειράν ετών, και ηπήντα εις την σκιάν, ότι δια την εκδίκησιν που ζητεί δεν δύναται να του την  δώση ακόμη.
Είναι  λίγα έτη όμως που ο πεύκος δεν βογγά πλέον…Μαζί με τόσα άλλα δένδρα τον έκαψαν και αυτόν. 
 
Απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Γρ. Καμπούρογ λου «Ο Αναδρομάρ ης», Στα Βουνά, Ο πεύκος που βογγούσε, σελ.103-104, Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Φέξη, Εν Αθήναις 1914, Αναστατικ ές Εκδόσεις Βιβλιοπωλ είο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα.