Το καφενείο του Γιορδάνη του Γιακουβάκη

[Αλέκος Κοκκαλάς]

Το καφενείο του Γιορδάνη Γιακουβάκη
Όπως αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο μας για το καφενείο του Χρήστου Κιώτη του 1923, τώρα θα πούμε και μερικά για το καφενείο του Γιορδάνη Γιακουβάκη.
Το καφενείο του Γιορδάνη ήταν κι αυτό στο κέντρο του χωρίου στη Νέα Τρίγλια.
Ο Γιορδάνης ήταν και λίγο κυνηγός, γι' αυτό και σύχναζαν ορισμένοι, κυνηγοί, όπως ο Πέτρος Ασκέρης, ο Στάθης Κουτούλης, ο Σταύρος Αργύρης κ.α. Όπως στου Κιώτη, το ίδιο και στου Γιακουβάκη, σύχναζαν όλο οι παλιοί Τριγλιανοί όπως ο Φίλιππας Κουλουριώτης, ο Θεοφάνης Κιουρτσής, ο Μπαλάσης Μπαρμπής, ο Στρατής Καραγιάννης, ο Γιάννης Καραθάνος, ο Ηρκλής Φούντας, ο Δήμας Μοσκοβής, ο Θόδωρος Αργυριάδης, ο Νικόλας Βουλγαράκης, ο Δημητρός Σαγμάνης, ο Δημητρός Σγουρής, ο Χρυσός Γιαννακάς, ο Διογένης Λιλλής, ο Ζαφείρης Γιατζιτζόγλης, ο Μιλτιάδης Κοκκαλάς, ο Νικόλας Μισοκοίλης, ο Γιάννης Βουλγαράκης και πολλοί άλλοι.
Στο καφενείο του Γιακουβάκη ερχότανε η πόστα (ταχυδρόμος). Δίπλα στη βρύση, ο Γιορδάνης φύτευσε ένα πλατάνι και στον κορμό του κάρφωσαν ένα ταχυδρομικό κουτί για να ρίχνει ο κόσμος τα γράμματα. Τότε λόγω της προσφυγιάς οι ξενιτεμένοι στην Αμερική, στον Καναδά, στον Παναμά κ.λπ. στέλνανε στους εδώ συγγενείς τους πολλά χρήματα. Ο ταχυδρόμος Γιώργος Μπακρατζάς, Πολυγυρινός, ήταν άνθρωπος καλοπροαίρετος και χιουμορίστας, όπως ακριβώς ο ταχυδρόμος της Παλιάς Τρίγλιας, Μουλάς (Τούρκος). Είχε ένα πελώριο κόκκινο άλογο, πού συνεχώς το είχε φορτωμένο με μεγάλες πέτσινες τσάντες, που όταν ερχότανε καλούσε τους Τριγλιανούς με μια ντουντούκα (σάλπιγκα) και έβλεπες τις γυναίκες να φωνάζει η μια την άλλη, και προπαντός αυτές που είχαν αμερικάνικα, άντες Ελένη, Μαρία ήρτε η πόστα  (ταχυδρόμος). Τώρα ο Μπακραχτζάς γνώριζε αυτούς που περνάνε μεστωμένα γράμματα και αν αργούσαν να έρθουν, το βαρυπατουσε και σφύριζε και για δεύτερη φορά με τη ντουντούκα, γιατί και το μηνιάτικο που έπαιρνε δεν τον έφθανε, γιατί ήταν άνθρωπος του πιοτού.
Χαρά του ήταν η εποχή που δούλευαν τα ρακοκάζανα. Τότε τα έπαιρνε με τη σειρά και τελευταία πια περνούσε από το ρακοκάζανο του Σταύρου Μελκή. Το άλογο πάντοτε το κρατούσε από το βοσκό (χαλινάρι) βαδίζοντας πρώτος αυτός και από πίσω το άλογο, και όταν έκανε κατά τον κατήφορο, αλλού πήγαινε το άλογο κι άλλου ο Μπακρατζάς.
Ήταν όμως άνθρωπος καλόκαρδος, κανενός καρδιά δεν χαλούσε. Αν τον ρωτούσες «Γιώργη έχω κανένα γράμμα», σου έλεγε: «Όχι, αλλά μη στεναχωριέσι, του άλλου ταξίδ θας φέρου».

  Τριγλιανά Νέα, 20 Απριλίου 1981, φύλλο 31 Mαργαρίτης Σταύρος

[Βασίλης Σακελλαρίδης]

Μήπως κάποιος έχει φωτογραφία του καφενείου ή του Γιορδάνη Γιακουβάκη;