ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ: ΤΑ ΣΚΑΡΛΑΤΑ, Ο ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ

[Στάθης Δημητρακός]

 Τα σκαρλάτα, ο Σκαρλάτος: Οι άρχοντες εις την Βυζαντινή εποχή φορούσαν σκαρλάτα, ήταν λεπτά μάλλινα φορέματα λαμπρού ερυθρού χρώματος, προερχόμενα από τη Βενετία και η λέξη από το Βενετικό scarlato= πορφυρό, κόκκινο, κατακόκκινο. Στη Κωνσταντινούπολη από τους Φαναριώτες συνηθιζόταν ο  Σκαρλάτος ως βαφτιστικό όνομα. Σκαρλάτος Βυζάντιος, συγγραφέας του Επίτομου Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας (1839).Το βαφτιστικό Σκαρλάτος απαντάται επίσης στη Βόρεια Ελλάδα .Το βαφτιστικό όνομα σκαρλάτος προέρχεται από την Βυζαντινή παράδοση και από την ελεύθερη αντίληψη του λαού στην επιλογή του ονόματος. Το βαφτιστικό επιβίωσε και ως οικογενειακό όνομα-επώνυμο.
Η λέξη σκαρλάτο στη Βυζαντινή εποχή σήμαινε τη κόκκινη βαφή, και με αυτήν βαμμένο το κόκκινο ύφασμα. Οι Βυζαντινοί άρχοντες φορούσαν τα σκαρλάτα, τα Βενετσιάνικα. Στην Τρίγλια υπήρχε και στη Ραφήνα υπάρχει το οικογενειακό όνομα -επώνυμο- Σκαρλάτος.

Πηγές:

1.  Δικαίος Βαγιακάκος, Καταγωγή Ονομάτων και Τοπωνυμίων, «Ιστορία Εικονογραφημένη», τεύχος 12.
2«Λεξικό των Ξένων Λέξεων στην Ελληνική γλώσσα», Ηλία  Ι. Κωνσταντίνου, Εκδόσεις Επικαιρότητα Αθηνα1992.
3.«Τα οικογενειακά μας ονόματα», Μανόλης Τριανταφυλλίδης, ΑΠΘ, ΙΝΣ (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη), Θεσσαλονίκη 1995.
4. Τεγόπουλος- Φυτράκης, «Ελληνικό Λεξικό», Ελευθεροτυπία, 1993.
5. Χαράλαμπος Π. Συμεωνίδης, καθηγητής ΑΠΘ, Εισαγωγή στην Ελληνική Ονοματολογία, Εκδοτικός οίκος Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1992.
6. Αθανασίου Χ. Μποντουρά, Λεξικό  των  νεοελληνικών κύριων ονομάτων, Εκδόσεις Επικαιρότητα, Εν Αθήναις 1912.