"Για τον Μίκη: Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα"

[Στάθης Δημητρακός]

Σήμερα μίσεψε για το μεγάλο ταξίδι ένας πραγματικά μεγάλος Έλληνας, ο Μίκης ο Θεοδωράκη ς.


Σαλπάρησε για το μακρινό του μπάρκο αφήνοντας σε όλους μας μια ανεκτίμητη κληρονομιά.


Τα τραγούδια του, οι μουσικές του, οι παρεμβάσεις του, τα όνειρά του αποτελούν το ανεκτίμητο δώρο του Δημιουργού προς όλους εμας.


Ας θυμηθούμε δύο σημαντικέ ς στιγμές τούτου του τεράστιου ταξιδιού.


Ας γυρίσουμε εξήντα χρόνια πριν, το 1961


Ο Μίκης μελοποιεί τους στιχούς του αδελφού του, του Γιάννη Θεοδωράκη . 

Το τραγούδι έχει τον τίτλο "Χάθηκα" ή αλλιώς "Λιποτάκτες".

Χαθηκα,


"Μέσα στους δρόμους που μ' έδεσαν για πάντα
Μαζί με τα σοκάκια, μαζί με τα λιμάνια

Χάθηκα,
Γιατί δεν είχα τα φτερά και είχα εσένα Κατινιώ
Γιατ' είχα όνειρα πολλά
Και το λιμάνι,
και το λιμάνι είναι μικρό
Γιατ' ήμουν πάντα μόνος
Και θα `μαι πάντα μόνος"


Το 1974-1975 θα ακολουθήσει η μελοποίηση του ποιήματος του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο "Δρόμοι Παλιοί".

"Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε"

Μουσικοί σταθμοί μιας σπάνιας μουσικής ευφυϊας...