Το δημοτικό σχολείο της παλιάς Τρίγλιας

[Αλέκος Κοκκαλάς]

Το δημοτικό σχολείο της παλιάς Τρίγλιας




Το νεόκτιστο δημοτικό σχολείο της Τρίγλιας ήταν ένα από τα σπανία ιδρύματα πού υπήρχαν σε ολόκληρο τον Νομό Προύσης. Ήταν ένα κτήριο συγχρονισμένο. Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος είχε φέρει πολιτικούς μηχανικούς από  την Κωνσταντινούπολη, ήταν κτισμένο σε τοποθεσία κλιτή (ανηφοριά) στο κέντρο της κωμοπόλεως, που διευκόλυνε τους μαθητές για να μπαίνουν μέσα και από τις τέσσαρες πλευρές του κτιρίου, γιατί είχε και από τις τέσσερες πλευρές με¬άλες δίφυλλες  πόρτες, που διευκόλυνε τους μαθητές και του κάτω μαχαλά, και του πάνου μαχαλά.
Ήταν τριώροφο και με μεγάλες αίθουσες, τα κουφώματα του, πόρτες, παράθυρα, παντζούρια, ήσαν καλλιτεχνικά φκιαγμένα και καλοβαμμένα με καφέ λαδομπογιές. Οι όροφοι ήσαν με πλάκες από μπετόν, όπως είναι τώρα εδώ τα σύγχρονα κτήρια, η δε σκεπή του ήταν κεραμοσκεπή, τα δωμάτια ήσαν πατωμένα με στενά σανίδια ραμποτέ, οι διάδρομοι και τα χωλ ήταν φτιαγμένα με μωσαϊκά. Στο κέντρο του κτηρίου ήσαν και στον κάτω όροφο και στον πάνω, δύο αίθουσες των εξετάσεων που ήσαν πάρα πολύ μεγάλες και όταν θα γινότανε οι εξετάσεις, θαρχόντουσαν  όλοι οι γονείς και κηδεμόνες για να  δουν και να καμαρώσουν τα παιδιά τους.
Στον κάτω όροφο στεγάζονταν το νηπιαγωγείο, η πρώτη τάξη και η δευτέρα και στον επάνω όροφο ήσαν οι μεγάλες τάξεις. Υπήρχε μέχρι ογδόη τάξη, όπου οι μαθητές διδάσκονταν Ελληνικά, Τουρκικά και Γαλλικά.



Υπήρχε και φιλαρμονική μουσική από τριάντα όργανα, πνευστά, και τυμπανοειδή, δώρο του αειμνήστου συμπατριώτη μας Φίλιππα Καβουνίδη. Τον πρώτο όροφο δεν τον χρησιμοποιούσαν επειδή η πίσω πλευρά ήταν κτισμένη μέσα στο βράχο. Το θεώρησαν ως ανθυγιεινό και το μέσον του κτηρίου που και από τους δύο ορόφους οι μαθητές στο διάλειμμα περνούσαν από την στοά και βγαίναν έξω, που είχε ένα μεγάλο προαύλιο στρωμένο από άκρη σε άκρη του κτηρίου με κρο  μπετόν. Αυτό το προαύλιο γα να γίνει βγήκαν τα μπάζα από τον βράχο, που έγιναν θεμέλια του κτηρίου και τα έστρωσαν στην πρό-σοψη και έτσι αυτό είχε άνω από τρία μέτρα ύψος από την βάση του δρόμου. Μια που είχε τόσο ύψος, σκέφθηκαν να κάνουν συνεχόμενα μαγαζιά και έ-καναν τρία μαγαζιά από δεξιά και τρία από αριστερά και στη μέση η σιδερένια καγκελόπορτα με μαρμάρινα σκαλιά, που έβγαινε πάνω στο προαύλιο.
Από διδακτικό προσωπικό υπήρχαν δάσκαλοι και δασκάλες πολλοί και μορφωμένοι. Ήταν ο Μιλτιάδης Παπαλεξανδρής, ο Τσερέκλας, ο Αποστολίδης  (δασκαλέρι) ο Ευστράτιος Αντωνιάδης, ο Γεώργιος Νικόπουλος κ.α.



Παρ' όλο που ήμασταν Ραγιάδες των Τούρκων, τα παιδιά της εποχής εκείνης, μάθαιναν περισσότερα γράμματα, απ' ότι σήμερα στην Ελλάδα διότι, εκεί ένας τελειόφοιτος του Δημοτικού, ισοδυναμούσε εδώ στην Ελλάδα με ένα τελειόφοιτο Γυμνασίου. Εκεί υπήρχε δίψα του πατριωτισμού, υπήρχε δίψα για Ελληνικά γράμματα, που όταν ακούγανε οι πατεράδες μας Ελλάδα κλαίγανε.

                                                                                                                                                                  Μαργαρίτης Σταύρος
  Τριγλιανά νέα, 24 Ιουνίου 1977, φύλλο 11

  Για την αναδημοσίευση και προσθήκη φωτογραφιών ΚΟΚΚΑΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

[Στάθης Δημητρακός]

Το περίφημο Διδακτήριο της Τρίγλιας.

Το καμάρι των τριγλιανών έχει για τα καλά αφεθεί στη μοίρα του.
Αποτελεί επιτακτική ανάγκη η διάσωση και ανακαίνισή του.

Το σχολείο αυτό στάθηκε λαμπρός Φάρος που φώτισε τα πρώτα σχολικά χρόνια των προγόνων μας.
Είναι κρίμα ένας τέτοιο ιστορικό μνημείο να σβήσει για πάντα.
Η λήθη δεν ταιριάζει στο Διδακτήριο της Τρίγλιας.