Ας θυμηθούμε τον Χρυσόστομο και την Σοφία Γιαρένη

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Ας θυμηθούμε τον Χρυσόστομο και την Σοφία Γιαρένη

Η Σοφία Γιαρένη ήταν η αγαπημένη φίλη της μάνας μου. Κάθε φορά που την συναντούσαμε στη Ραφήνα, της φώναζε «ε! Τζιν Χάρλοου!», εκείνη γύριζε με ένα γέλιο και της έλεγε «Αχ! Μωρέ Γεωργία, πάντα καλαμπουρζού είσαι». Φιλιόντουσαν, λέγανε δυό κουβέντες στα γρήγορα, δακρύζανε και τράβαγε η κάθε μια το δρόμο της. Αυτό το αγκάλιασμα, είχε κάτι από ηλεκτρική εκκένωση. Όλη η αγάπη και τα αισθήματα που έτρεφε η μια για την άλλη, είχαν μεταβιβαστεί ακαριαία με ένα αγκάλιασμα. Τότε δεν καταλάβαινα τον λόγο αυτής της περίεργης (σε μένα) επικοινωνίας που είχαν αυτές οι δύο γυναίκες. Τότε δεν ήξερα ούτε πια ήταν η Τζίν Χάρλοου, η ξανθιά σεξοβόμβα του Χόλιγουντ της δεκαετίας του 30.
Όταν αργότερα διάβασα τα βιβλία της κυρά Σοφίας κατάλαβα. Οι ζωές τους ήταν παρόμοιες, όπως άλλωστε και χιλιάδων άλλων προσφυγόπουλων. Για να επιβιώσουν αυτές και οι οικογένειές τους ξενοδούλευαν σε «καλά πλουσιόσπιτα» της Αθήνας από πολύ τρυφερή ηλικία. Κάποτε παντρεύτηκαν, οι άνδρες τους αρρώστησαν, πέθαναν νωρίς, είχαν παιδιά να μεγαλώσουν... Τι άλλο χρειάζονταν για να καταλαβαίνει απόλυτα η μια την άλλη. Ο πόνος ενώνει τους ανθρώπους.

Στα ογδόντα της, η αγράμματη κυρά Σοφία, απέδειξε ότι όποιος θέλει μπορεί και αφίνοντας το λυρισμό και την τρυφερότητα που είχε μέσα της έγινε μια αυθεντική και παραστατική συγγραφέας. Περιγράφοντας την ζωή της μας δίνει πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τα έθιμα της Π. Τρίγλιας και της Π. Ραφήνας.
Τα βιβλία της είναι γεμάτα από τον έρωτα της για τον άνδρα της Χρυσόστομο. Μια και γιόρταζε αυτές τις μέρες αποφάσισα να σας θυμίσω ένα κομμάτι από το βιβλίο της: Αναμνήσεις από την Τρίγλια και την Ελλάδα, 1985, Εκδόσεις Δρυμός, Σελ 20 και 79

«....Γράφοντας νιώθω πως έχω ένα όπλο στα χέρια μου που μου το έδωσε ο Θεός να πολεμήσω τη μοναξιά και την ερημιά μου. Θα τις πολεμήσω με τη θύμηση και την επιστροφή στα περασμένα. Θα ξαναγυρίσω με την πέννα γράφοντας και νοσταλγώντας τα παλιά, στα χρόνια της αγάπης μας, στα χρόνια της νιότης και της ευτυχίας. Προχθές είδα ένα όνειρο. Ήμασταν μαζί Χρυσόστομε σ' ένα ολάνθιστο λιβάδι και μαζεύαμε λουλούδια. Ο ήλιος έλαμπε. Τα πουλιά κελαηδούσαν. Εμείς γελούσαμε και τραγουδούσαμε και ξαφνικά όλα χάθηκαν. Σήμερα που γράφω είναι η γιορτή σου. Θυμάσαι, γιόρταζες στις 27 Ιανουαρίου. Σου κάναμε καλή γιορτή. Άνοιγα το σπίτι, το συγύριζα, έκανα γλυκά, στόλιζα με λουλούδια τα βάζα. Χαιρόμουνα που σ΄ έβλεπα χαρούμενο, ντυμένο στα καλά σου να δέχεσαι τους φίλους σου που έρχονταν να σου ευχηθούν τα χρόνια πολλά. Τώρα πώς να σε βρω και να σου ευχηθώ; Μόνο λίγα λουλούδια μπορώ να σου φέρω στον τάφο μαζί με λίγα δάκρυα αγάπης να σε ποτίσω. Όπως θυμάσαι, μαζί με σένα σήμερα, γιορτάζει και ο εγγονός μας από το Μαράκι μας. Τον λένε και αυτόν Χρυσόστομο. Θυμάσαι, όταν έφυγες εσύ ήταν ένα μικρό παιδάκι, σκανταλιάρικο. Σήμερα έχει γίνει σωστός άντρας και προοδεύει.
Θυμάσαι κάποτε που μου 'γραψες τη «Γαλανομάτα». Μου 'χες μέσα τόση αγάπη, που δεν μπορώ να το ξεχάσω. Πού είναι όμως αυτή η αγάπη; Χάθηκε. Θα υπάρχει όμως μέσα στο βιβλίο. Γι' αυτό στο γράφω το τραγούδι σου:

ΓΑΛΑΝΟΜΑΤΑ

Μια μικρή αγάπησα ξανθή γαλανομάτα.
Μα κείνη ήταν άπιστη και μου 'φαγε τα νιάτα!
Τα μάτια της τα γαλανά ήταν πονηριά γεμάτα
και κάναν την καρδούλα μου σαράντα δυο κομμάτια.
Μου έλεγε πως μ΄ αγαπά, στο στόμα με φιλούσε,
ωστόσο μου την έσκασε και μ' άλλονε γλεντούσε.
Όποιος αγαπήσει γαλανή θα το μετανοήσει
σε λίγο θα τον βαρεθεί και θα τον παρατήσει.
Λεβέντες μη πιστεύετε εις τις γαλανομάτες
απάνω ως κάτω βρίσκονται στην πονηριά γεμάτες.

Το τραγούδι αυτό το 'χες γράψει, αν θυμάσαι, τότε που είχαμε χωρίσει εξαιτίας των γονέων σου και είχα πάει στις Σπέτσες. Με πόνεσε κι έγραψε επάνω στην απελπισία του τούτο το τραγούδι, όπου δίκαια μ' αποκαλεί άπιστη. Εγώ όμως δεν του κρατάω κακία. Επανόρθωσα το σφάλμα. Τα γαλανά μου μάτια γρήγορα ξανάγιναν γλυκά απέναντι του. Γι αυτό αγάπησα και τη θάλασσα και τα καράβια. Το ταξίδι που έκανα στις Σπέτσες ήταν μοιραίο και για τους δύο.


Και να μη ξεχνάμε ότι
«Ένας άνθρωπος πεθαίνει μόνο όταν ξεχαστεί»
Ας τους θυμηθούμε λοιπόν όλους...

[Βασίλης Σακελλαρίδης]

Πολύ όμορφο και τρυφερό...
Κρατάω ιδιαίτερα το τελευταίο :

«Ένας άνθρωπος πεθαίνει μόνο όταν ξεχαστεί»
Ας τους θυμηθούμε λοιπόν όλους...