Πως ένα δειλινό θυμίζει τη φρίκη της Μικρασιατικής καταστροφής

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Πως ένα δειλινό θυμίζει τη φρίκη της Μικρασιατικής καταστροφής

Αυτή την εποχή είναι η επέτειος της Μικρασιατικής Καταστροφής. Σκηνές φρίκης και δυστυχίας για τους παππούδες και γονείς μας. Σκηνές που δεν φύγανε ποτέ από το μυαλό τους. Πάντα θυμάμαι μια χαρακτηριστική σκηνή με τη γιαγιά μου, την Αναστασία Κολυβίδου-Πιστικίδη, περασμένα 80 πια, καθόμαστε ήρεμα στη βεράντα στο σπίτι μας στο Μπουρνάζι και απολαμβάνουμε το δειλινό. Ξαφνικά πετιέται η γιαγιά με φρίκη, κοιτάζοντας προς μια κατεύθυνση και φωνάζει πανικόβλητη «οι Τούρκοι, οι Τούρκοι, καίνε το χωριό, έρχονται. Φέρε γρήγορα το μπόγο με τα ρούχα των μικρών (που ήταν πάντα έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο) να φύγουμε». Αυθόρμητα ακολουθώ το βλέμμα της και βλέπω ένα ωραίο, κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα που ανακλούσε στο τζάμι του απέναντι σπιτιού έμοιαζε πράγματι με φλόγες. Στην ηλικία αυτή το μυαλό της μπορεί να μπέρδευε ή να μη γνώριζε τα παιδιά της, τους Τούρκους όμως, τη φωτιά και το τσεκούρι που έζησε, δεν τα ξέχασε ποτέ.

Γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε αυτές τις μέρες και να τα δίνουμε φόρο τιμής σε όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους, τους παππούδες μας, που κατάφεραν να σώσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα σε συνθήκες που δεν μπορεί να βάλει ο νους μας. Αυτά τα βάρβαρα και απάνθρωπα που συμβαίνουν ολόγυρά μας τα έζησαν και αυτοί πριν αρκετά χρόνια. Η αγριότητα των ανθρώπων όμως δεν έχει τέλος.

Ελαφρό να ναι το χώμα που τους σκεπάζει όλους.