Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΕΠΠΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΟΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ

[Στάθης Δημητρακός]

              Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΕΠΠΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΟΒΑΣΣΙΛΙΣΑ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ


  Στο τέλος του 1945 ήρθε στη Ραφήνα ο Αρχιμανδρίτης Στέφανος Πέππας ως εφημέριος στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Παντοβασίλισσας.
  Καταγόταν από το Πάνακτο, μικρό αρβανίτικο ορεινό χωριό της Βοιωτίας, ένα από τα πέντε χωριά στην περιοχή των Δερβενοχωρίων. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας σε ένα μικρό οροπέδιο νότια της Πύλης, σε υψόμετρο 580 μέτρων. Μέχρι το 1915 ονομαζόταν Κακονισχήρι , οπότε μετονομάστηκε Πάνακτο, από το όνομα του αρχαίου αθηναϊκού φρουρίου κλασικών χρόνων που η επικρατέστερη άποψη το τοποθετεί σε αυτή την περιοχή των Δερβενοχωρίων.
  Ο Στέφανος Πέππας ήταν γιος του Αναστασίου Πέππα και της Παναγιώτας, οι οποίοι απέκτησαν πέντε παιδιά, δυο κορίτσια την Αικατερίνη και την Βασιλική και τρία αγόρια, τον Παναγιώτη, τον Νικόλαο και τον Στέφανο, που ήταν ο πιο μικρός. Όλα τα αγόρια, και τα τρία, έγιναν ιερείς. Ο Στέφανος χειροτονήθηκε Αρχιμανδρίτης και σπούδασε ,κάπως μεγάλος, Θεολογία.

Ο Στέφανος Πέππας στην  Ιερά Μονή Οσίου  Μελετίου  Κιθαιρώνα

  Η Ιερά Μονή του Οσίου Μελετίου βρίσκεται στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, κοντά στην Οινόη (Μάζι), στα όρια Αττικής και Βοιωτίας, σε μια όμορφη τοποθεσία γεμάτη πεύκα, ήταν ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του ασκητικού βίου κατά τη βυζαντινή εποχή.
  Η ιστορία της Μονής είναι άρρηκτα δεμένη με τη δράση του Οσίου Μελετίου του Νέου, που ήταν ο μεταρρυθμιστής της ασκητικής ζωής στην Ελλάδα. Ο Όσιος Μελέτιος, που καταγόταν από την Καππαδοκία, στα τέλη του 11ου αιώνα έφθασε στο σημείο αυτό, όπου υπήρχε η Μονή του Συμβόλου, και εγκαθίδρυσε τη δική του Μοναχική κοινότητα, ακολουθώντας τις αυστηρές αρχές του ασκητισμού των πρώτων χριστιανικών χρόνων. Γύρω από την κεντρική Μονή, που έλαβε το όνομά του, ίδρυσε τουλάχιστον είκοσι δύο παραλαύρια (μετόχια, ασκηταριά) πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα ερειπωμένα. Η Μονή απέκτησε μεγάλη φήμη, έγινε σταυροπηγιακή και διατήρησε την ακμή της έως τον 16ο αιώνα, οπότε ανακαινίσθηκε από τον Μητροπολίτη Αθηνών Νικάνορα. Στο πέρασμα των αιώνων υπέστη πολλές καταστροφές από επιδρομές και λεηλασίες, και στα χρόνια μετά την απελευθέρωση παράκμασε, ενώ το 1883 έγινε μετόχι της Μονής Φανερωμένης Σαλαμίνας. Το 1928 ανασυστάθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και το 1950 η Μοναχική κοινότητα μετατράπηκε σε γυναικεία. Η Μονή πανηγυρίζει την 1η Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτής του Οσίου Μελετίου.




Στο Μοναχολόγιον της Ι. Μ. του Οσίου Μελετίου Κιθαιρώνος (από το έτος 1859) όπως ακριβώς αναγράφεται ο Ιερομόναχος Στέφανος Πέππας




                            Στέφανος Πέππας
                            Ιερομόναχος
                              -1937-   
Στέφανος(Στυλιανός) Πέππας καταγόμενος εκ Πανάκτου Θηβών
γεννηθείς το 1912.
Προσήλθεν εις την Ιεράν Μονήν την 1η Απριλίου 1937.
Εκάρη σταυροφόρος την 8ην Αυγούστου του 1937.
Εχειροτονήθη διάκονος υπό του Σεβασμιωτάτου
Αττικής και Μεγαρίδος την 16ην Οκτωβρίου του 1937
και πρεσβύτερος την 18ην Μαΐου 1939.
Προεχειρίσθη πνευματικός την 8η Μαρτίου 1939.
Διωρίσθη ηγούμενος της Μονής την 8η Μαΐου 1939 έως 15/2/1941.
Προεχειρίσθη σύγκελος την 19η Απριλίου του 1942 εν
Μεγάροις.
Υπηρετεί εφημέριος εις Ραφίναν Αττικής.
                      Ιστορικά
              Ανακαίνισεν την σκεπήν και έκτισε τα τόξα
              της ανατολικής πλευράς. 

  Ο Αρχιμανδρίτης Στέφανος Πέππας στην Παντοβασίλισσα της Ραφήνας
                           
Ο Αρχιμανδρίτης Στέφανος Πέππας όταν έφθασε στη Ραφήνα ήταν νέος 33 χρονών καστανόξανθος, ψηλός με παράστημα, ωραίος με ζωηρά καστανοπράσινα  μάτια, ευγενική μορφή, ηγετική φυσιογνωμία.
'Εμεινε στο σπίτι του Συνοικισμού για τον εκάστοτε ιερέα (σήμερα είναι το Λαογραφικό Μουσείο «Σπίτι της Τρίγλιας» του Συλλόγου Τριγλιανών Ραφήνας, Ελ. Βενιζέλου 34), μαζί με την χήρα μάνα του Παναγιώτα και με τον μικρό ανιψιό του, τον Χρήστο Αναστασίου, τον «Χρήστο του παπά», όπως τον έλεγαν τα παιδιά, ο οποίος πήγαινε στο Δημοτικό.
Ο Χρήστος ήταν γιος της αδελφής του Βασιλικής και γεννήθηκε το 1939. Ήταν και αυτός παιδί του Δημοτικού Σχολείου της «παράγκας» . Ο Χρήστος έμεινε από το 1945 μέχρι το 1951 στη Ραφήνα και φοίτησε από την Α' μέχρι την Ε' Δημοτικού.
  Ο Ναός της Παντοβασίλισσας τότε ήταν μια μικρή εκκλησία στη θέση που υπάρχει σήμερα το κτίριο του πρώην ΟΤΕ και το ιερό του ήταν το σημερινό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου. Η Εκκλησία ανοικοδομήθηκε το 1929(μετά τη φωτιά τη Παναγίτσας το 1927) από τους Τριγλιανούς πρόσφυγες και Τριγλιανούς μάστορες, ήταν ρυθμού βασιλικής με κεραμοσκεπή. Άρχιζε να παρουσιάζει προβλήματα λόγω του παλιού Τριγλιανού συστήματος οικοδόμησης (κτισμένη με πέτρες, λάσπη από χώμα και ξύλα).
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην αναπτυσσόμενη μικρή κωμόπολη της Ραφήνας ήταν ανάγκη να χτιστεί μια μεγάλη εκκλησία με προoπτική για το μέλλον του τόπου.
O πάτερ Στέφανος (έτσι τον έλεγαν όλοι) αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του συγκέντρωσε γύρω του μια ομάδα ώριμων και σεβάσμιων γυναικών και ίδρυσε «Φιλόπτωχο Αδελφότητα» και «Φιλόπτωχο Ταμείο». 
ΟΙ κυρίες που αποτέλεσαν την «Φιλόπτωχο Αδελφότητα» και το «Φιλόπτωχο Ταμείο». 

1)    Αναστασία Β. Πιστικίδη
2)    Χρυσούλα Α. Βιάδη
3)    Χρυσούλα Ε. Κατσικόπουλου
4)    Μαρία Αλ. Μεχτάρη
5)    Φωτεινή Ζαφ. Μεχτάρη
6)    Άννα Βασ . Γιαννίτση


Οι Κυρίες αυτές ήταν οι πρώτες που είχαν την ιδέα για την ανέγερση καινούργιας εκκλησίας και συζήτησαν το θέμα με τον πάτερ Στέφανο. Ο ίδιος δέχθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας.
Ο πάτερ Στέφανος ταυτόχρονα, εκτός από την «Εκκλησιαστική Επιτροπή», ίδρυσε από άριστους νοικοκυραίους με εκτίμηση και κύρος στην τοπική κοινωνία την «Επιτροπή Ανεγέρσεως του Ιερού Ναού» και νομιμοποίησε μία «Ερανική Επιτροπή» για την ανέγερση του Ναού από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους.
Εκκλησιαστική επιτροπή, Επιτροπή Ανέγερσης του Ιερού Ναού Παντοβασίλισσας και Ερανική επιτροπή ήταν οι εξής:
1)    Βασίλης Βουδούρης
2)    Δημήτρης Γιάνναρος
3)    Σταύρος Εγκρές
4)    Φώτης Λογοθέτης
5)    Αλέκος Μεχτάρης
6)    Ζαφείρης Μεχτάρης
7)    Παναγιώτης Πατρής
8 )    Χρυσόστομος Σταυρίδης
9)    Κύριλλος Παπαδόπουλος .

Με πρωτεργάτη και εμψυχωτή τον πάτερ Στέφανο ξεκίνησε μία τεράστια εκστρατεία, με επινοήσεις και φαντασία που απλώθηκε σε όλους τους κατοίκους της Ραφήνας, τους παραθεριστές, τους Τριγλιανούς του εξωτερικού για την συγκέντρωση οικονομικών και οικοδομικών υλικών.
  Μεγάλη ήταν η δραστηριότητα που ανέπτυξε η «Επιτροπή Ανεγέρσεως» απευθυνόμενη στους Τριγλιανούς του εξωτερικού. Συγκέντρωσε τις διευθύνσεις όλων των ξενιτεμένων Τριγλιανών, Αμερικής, Καναδά, Ευρώπης, Αυστραλίας και έστειλε σε όλους επιστολές, εξηγώντας τους την ανάγκη του να χτιστεί στη Ραφήνα μια καινούργια Παντοβασίλισσα, να μοιάζει περίπου με τον περιώνυμο  ενοριακό Ναό (πρώην καθολικό της ΜονήςΤριγλειας η Παντοβασιλίσσης) της πατρίδας.
Οι επιστολές αυτές βρήκαν απήχηση στους ξενιτεμένους Τριγλιανούς κι αρκετοί από αυτούς έστειλαν αξιόλογα ποσά και άλλοι μικρότερα.
Αλλά και οι ντόπιες προσφορές από τον ντόπιο κόσμο και από τους φίλους της Ραφήνας Αθηναίους παραθεριστές δεν ήταν λίγες και μικρές. Κάθε Κυριακή η Ερανική Επιτροπή, εκτός από τον δίσκο της εκκλησίας, περίφερε και ένα κουτί εράνου σε όλα τα μαγαζιά της πλατείας και στο λιμάνι.
Οι κυρίες της Επιτροπής του Φιλόπτωχου σε τίποτα δεν υστερούσαν. Μαζεύοντας και άλλες φίλες τους κοπέλες νεότερες, έφτιαχναν διάφορα κεντήματα, πλεκτά και άλλα χειροτεχνήματα και οργάνωναν λαχειοφόρες αγορές στις οποίες ως και γλυκό έφτιαχναν και πουλούσαν. Ακόμη και χοροεσπερίδες διοργάνωναν για να ενισχύσουν την Ερανική Επιτροπή. Απαραίτητες ήταν και οι κονκάρδες στο πέτο «υπέρ ανεγέρσεως» του Ναού σε κάθε εκδήλωση, πανηγύρια και μεγάλες γιορτές. Είχαν ειδικευτεί σαν «λαγωνικά» να ξετρυπώνουν δωρητές και άλλες πηγές ενίσχυσης των οικονομικών. Ήταν όλοι τους υπέροχοι.
Ο ίδιος ο πάτερ Στέφανος δεν έπαιρνε καθόλου χρήματα  σε γάμους,βαφτίσια,κηδείες μνημόσυνα, τρισάγια, ευχέλαια κ.α. ζητούσε όλα να πληρωθούνε είδος, σακιά τσιμέντο, σιδερά, ασβέστη, τούβλα και κάθε είδους οικοδομικά υλικά.

Την αρχιτεκτονική μελέτη της Εκκλησίας ανέλαβε ο μεγάλος αρχιτέκτονας Σόλων Κυδωνιάτης(1906-2001), καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ακαδημαϊκός(1977-2001).'Εχει βάλει την σφραγίδα του σε πολλά κτίρια και εκκλησίες όπως οι Ιεροί Ναοί: Αγία Σοφία Ψυχικού, Παναγία Παντοβασίλισσα Ραφήνας  και Αγία Ειρήνη στο Πασαλιμάνι του Πειραιά.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1946, ανήμερα της εορτής της Γεννήσεως της Θεοτόκου που είναι αφιερωμένη η πανήγυρη της Παναγίας της Παντοβασίλισσας, τέθηκε ο θεμέλιος λίθος.

Συνεχίστηκε η τιτάνια προσπάθεια για την συγκέντρωση οικονομικών και υλικών.
  Το επάγγελμα που κυριαρχούσε στη Ραφήνα το 1945 και για κάμποσα χρόνια μετά ήταν οι γεωργοί. Καλλιεργούσαν κυρίως αμπέλια και δημητριακά. Οι γεωργοί που πήγαιναν κάθε μέρα με τις σούστες στα κτήματα κουβαλούσαν πέτρες το απόγευμα που γυρνούσαν από τα αμπέλια και τα χωράφια. Τις πέτρες τις ντάνιαζαν σε σωρούς κοντά στην εκκλησία. Πέτρες κουβαλούσαν και τα ανατρεπόμενα φορτηγά αφιλοκερδώς από τα γύρω νταμάρια της περιοχής. Οι σούστες, επίσης, κουβαλούσαν από τη θάλασσα  και από το Μεγάλο Ρέμα  άμμο και αμμοχάλικο.

Ενθύμιον του Κατηχητικού Σχολείου, 25/3/1947, Δέσποινα Νικ. Ρεμπάπη

Εξόρμηση παιδιών και εφήβων με σούστα για να μαζέψουν πέτρες για  την ανέγερση της εκκλησίας
Ακόμα και τα παιδιά του κατηχητικού όλα μαζί έκαναν εξόρμηση για να φέρει το καθένα μια πέτρα και να την εναποθέσει στους σωρούς. Άλλοι προσέφεραν οικοδομικά υλικά, καντάρια άσβεστο-ασβέστη, σακιά τσιμέντο, σίδερα, κ.ά.
Πολλοί πρόσφεραν προσωπική εργασία. Ένα παράδειγμα μόνο, τότε δεν υπήρχαν μπετονιέρες, κανόνια για να φτιάχνουν και να ρίχνουν το τσιμέντο, γινόταν χαρμάνια με τα φτυάρια. Οι κολόνες, οι πλάκες της σκεπής και ο τρούλος έπεφταν με την πλάτη. Σκαλωσιά μεγάλη και πηλοφόρι βαρύ για κάθε πλάκα. Όλοι οι άνδρες από 18 χρονών και πάνω ήταν κάθε φορά που έπεφτε πλάκα ήταν σε επιστράτευση. 

Ο πάτερ Στέφανος κάθε μέρα και όλη την ώρα ανάμεσα στα υλικά και στους μαστόρους να δίνει κουράγιο και «χείρα βοηθείας». «Θυμάμαι, γράφει ο Θανάσης Πιστικίδης, στο καφενείο το θείο Βασίλη Κολλυβίδη και τους άλλους γέροντες Τριγλιανούς να λένε για τον πατέρα Στέφανο: «Αυτός ο παπάς μας θύμιζε εκείνον τον δικό μας, το Δεσπότη το Χρυσόστομο, όταν έχτιζε (με τις φροντίδες του) το Σχολείο στην παλιά Τρίγλια, που ούτε μια μέρα δεν έλειψε από το γιαπί».

  Εργολάβος ήταν ο Μικρασιάτης μαστρο Κώστας Κεχαγιογλου, από τη Σπάρτη η Σπάρτα (Ισπάρτα) της Πισιδιας Μ. Ασίας[Σπαρταλης] ,άριστος τεχνίτης και καλός άνθρωπος.
Οι μάστορες και οι εργάτες που έχτιζαν την εκκλησία ήταν σαν να έκτιζαν κάτι δικό τους. Με κέφι, φιλότιμο και γνώση. Στη Ραφήνα υπήρχαν μάστορες που έκτιζαν πέτρα, για τους Τριγλιανους  και για τους άλλους Μικρασιάτες, η πέτρα στα χέρια τους ήτανε παιχνίδι. 

  Μια εικόνα της Ραφήνας  αρχές της δεκαετίας του '60 με την νεόκτιστη εκκλησία της Παντοβασίλισσας και στη πρώτη Εκκλησία της Παντοβασίλισσας, από οποίο διατηρείται μόνο το ιερό του.
Μέσα σε τρία χρόνια από την θεμελίωση ,Κυριακή των Βαΐων του 1949) ο Ναός λειτούργησε, βέβαια με πολλές ατέλειες. Ήταν σχεδόν γιαπί. Το θαύμα ή ο άθλος έγινε.
  Ο πάτερ Στέφανος έφυγε από τη Ραφήνα, αφού τόσο πολύ φρόντισε και προώθησε το έργο που ξεκίνησε. Ο πάτερ Στέφανος ήταν πολύ αγαπητός σε όλο τον κόσμο της Ραφήνας. Άφησε εποχή ως άξιος λειτουργός. Φιλοδοξούσε να ανέβει, να γίνει Δεσπότης, είχε αρχίσει να σπουδάζει Νομική στο ΕΚΠΑ . Εκείνη την εποχή μετατέθηκε σε κάποια Εκκλησία στις Κουκουβάουνες, τη σημερινή Μεταμόρφωση.
Ακριβώς μέσα στα δέκα χρόνια, πάλι την ημέρα της εορτής του πανηγυριού στις 8 Σεπτεμβρίου του 1956 ο ναός ευπρεπισμένος μόνο εσωτερικά εγκαινιάσθηκε από τον Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Ιάκωβο.
Ο πάτερ Στέφανος δεν ήταν στα εγκαίνια...
Πέθανε σε ηλικία 45 ετών, αιφνιδίως σε σπίτι δικών του στο Αιγάλεω(5/12 /1957).Ο  θάνατος στη ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιαρχείου Δήμου Αιγάλεω κατά την πιστοποίηση του γιατρού Π.Κ. επήλθεν εκ καρδιακής ανεπαρκείας συνεπεία χρονίας Πνευμ. Φυματιώσεως και Βρογχοπνευμονίας.
Η  ταφή έγινε στο Μοναστήρι του....
Κάποια εποχή υπήρχε μια ταμπέλα,  με μπλε χρώμα και άσπρα γράμματα, στο πίσω μέρος της Εκκλησίας στη γωνία του τοίχου του ιερού  με το περιστύλιο ανεβαίνοντας τις σκάλες από το μικρό παρκάκι που είναι πίσω από το ιερό που έγραφε :
                        ΠΛΑΤΕΙΑ
                      ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
                    ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΠΕΠΠΑ

Ο σημερινός περικαλλής Ιερός Ναός Παναγίας της Παντοβασίλισσας 

  Ο Ιερός Ναός της Παναγίας της Παντοβασίλισσας («τῶν Πάντων Βασίλισσας») στο κέντρο της Ραφήνας και είναι αφιερωμένος στη Γέννηση της Θεοτόκου. Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Πολιούχος της Ραφήνας. Ο Ναός είναι Βυζαντινού ρυθμού, βασιλική μετά τρούλου. Αξιοθαύμαστα είναι τα ωραία τρία περιστύλια. Το κεραμίδωμα της Παντοβασίλισσας είναι περίτεχνο και ιδίως του καταπληκτικού τρούλου. Εχει δυο ψηλά καμπαναριά το ένα τύπου απλού καμπαναριού με διάτρητο τοίχωμα, αποτελείται από τρία μέρη (τρίλοβο)το μεσαίο λίγο ψηλότερο ,το απλό καμπαναριό είναι συνδεδεμένο με το Ναό, πάνω από την κύρια είσοδό του,το άλλο είναι ένα μεγάλο καμπαναριό τύπου πυργοειδές η  πυργωτό μακριά και ανεξάρτητο από το Ναό συνδεδεμένο με το 3ο περιστύλιο.  Στο περίβολό της βρίσκεται παρεκκλήσι αφιερωμένο στην μνήμη του Εθνομάρτυρα Τριγλιανού Ιεράρχη Χρυσόστομου (Καλαφάτη),Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.


Εδώ βλέπουμε το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου, όπως είναι σήμερα.

Ενθυμήματα από τον Πάτερ Στέφανο
 
1.Από τον πάτερ Στέφανο είχαν ακούσματα υψηλής  ψαλτικής στην Παντοβασιλισσα ο Αθανάσιος  Ψάλτης αρχικά ψάλτης και μετέπειτα ο πολύ αγαπητός μας πατριώτης Ιερέας οποίος ευδοκίμως λειτουργούσε μέχρι που έφυγε από τη ζωή,και ο Ιεροψάλτης  Πρόδρομος(Μάκης) Λαδόπουλος. Ο Μάκης Λαδόπουλος διετέλεσε επί πολλές δεκαετίες δεξιός Ψάλτης και ήταν από τους καλύτερους Ιεροψάλτες στην χώρα. Έφθασε  να ψάλλει με χορωδία μέχρι και το Βατικανό, ενώπιον του Πάπα ,μαζί με την μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Ειρήνη Παππά.
2.Το απόγευμα της Κυριακής ανήμερα του Πάσχα στον «Εσπερινό της Αγάπης», διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο σε πολλές γλώσσες.
Ο πάτερ Στέφανος διάβαζε το Ευαγγέλιο στην Αραμαϊκή, όπως μου είπαν όταν ρώτησα κάποιους μεγάλους και μορφωμένους.
  Η Αραμαϊκή γλώσσα είναι Σημιτική γλώσσα, ευρύτατα διαδεδομένη κατά την αρχαιότητα στην Μέση Ανατολή. Ήταν ομιλούμενη γλώσσα στην Παλαιστίνη μαζί με την εβραϊκή, την λατινική και την ελληνική και ήταν η γλώσσα την εποχή που έδρασε ο Ιησούς Χριστός και οι Απόστολοί του.
3.Τα παιδιά κάθε Κυριακή στην εκκλησία έλεγαν το «Πιστεύω», το «Πάτερ ημών» κα τα πιο μεγάλα διάβαζαν τον «Απόστολο» . Στον καθημερινό Εσπερινό τα μεγάλα παιδιά έψελναν τους ψαλμούς στο αναλόγιο.  Κατά την ακολουθία των Χαιρετισμών παιδιά πήγαιναν μπροστά στο τέμπλο της εκκλησίας. Ένα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, συνήθως κορίτσι, και ένα μπροστά στην εικόνα του Χριστού συνήθως αγόρι και απάγγελλαν αντίστοιχα  τα τροπάρια. «Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, .....» προς την Παναγία και «Και δος  ημίν Δέσποτα προς ύπνον απιούσιν...»  προς τον Χριστό.
4.Ο πάτερ Στέφανος είχε αναπτύξει ιδιαίτερη φιλία με τον πατέρα μου Χρήστο. Ήμασταν άλλωστε γειτονιά. 50 μέτρα απείχε το σπίτι του παππά από το δικό μας σπίτι. Τόσο κοντά είναι και η Εκκλησία Παντοβασίλισσα. Ο πάτερ Στέφανος και πατέρας ήταν ακριβώς συνομήλικοι (1912), ερχόταν συχνά περνώντας στο μαραγκούδικο του πατέρα μου, που ήταν τότε στο ισόγειο του πατρικού μου σπιτιού  (Τριγλίας 3 ) , έβλεπε και του άρεσε η τέχνη της μαραγκοσύνης,  αλλά και συζητούσαν τα πάντα. Εγώ μικρός....τους άκουγα και μάθαινα .

Στάθης Χρ. Δημητρακός

Σημειώσεις για το Μοναχολόγιο:
•      Ιερομόναχος ο μοναχός που έχει χειροτονηθεί Ιερέας και τελεί ιεροτελεστίες σε Μονή, καλογερόπαπας.
•    Σταυροφόρος λέγεται και μικρόσχημος μοναχός. Στην κουρά του δίνει μοναχική ομολογία και έχει μικρότερο κανόνα σε σχέση με τον Μεγαλόσχημο.
•    Διάκονος, (κοινώς Διάκος) είναι ο κληρικός που φέρει τον πρώτο βαθμό της ιεροσύνης.
•    Πρεσβύτερος: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία το αξίωμα του πρεσβυτέρου ταυτίζεται με εκείνο του ιερέα. Ιερέας είναι ένας θρησκευτικός ηγέτης που εξουσιοδοτείται να εκτελεί λειτουργικά, ποιμαντικά και διοικητικά καθήκοντα που αντιστοιχούν στο βαθμό της ιεροσύνης που φέρει.
•    Πνευματικός/Εξομολόγος: Το οφίκιο  απονέμεται σε πρεσβύτερους από τον οικείο ιεράρχη, στο όνομα του οποίου μπορούν να εξομολογούν τους πιστούς. Το μυστήριο της Εξομολόγησης κανονικά τελείται από επισκόπους, αλλά λόγω της αύξησης του πλήθους των πιστών, επικράτησε σταδιακά η χορήγηση ενταλτήριου γράμματος με το οποίο ο επίσκοπος διόριζε ιερείς-εξομολόγους. Διάσημο των πνευματικών/εξομολόγων, που φέρουν κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, είναι το Επιγονάτιο.
• Καθηγούμενος: Διοικητικά προϊστάμενος μιας ανδρικής μοναστικής αδελφότητας. Στην καθομιλουμένη, καλείται "Ηγούμενος". Προσφώνηση κατά την ιερατική τάξη. Στις ανδρικές Μονές, ο ηγούμενος είναι κατά κανόνα Ιερομόναχος.
•    Σύγκελος. Το οφίκιο απονέμεται μόνο σε άγαμους ή εν χηρεία κληρικούς, οι οποίοι φέρουν τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης από τριετίας και είναι άνω των 30 ετών. Εκτός από το Επανωκαλύμμαυχο των μοναχών, χαρακτηριστικό διάσημο των Συγκέλων είναι το επιγονάτιο, που φέρουν κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας.

•    Αρχιμανδρίτης. Ο Αρχιμανδρίτης προΐσταται της «πνευματικής μάνδρας των λογικών προβάτων του Χριστού», δηλαδή θεωρείται ως ηγούμενος μιας Ιεράς Μονής, που είναι επιφορτισμένος με το ιερατικό καθήκον της τέλεσης των ιεροπραξιών της Μονής. Η Εκκλησία της Ελλάδος απονέμει το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη μόνο σε άγαμους ή εν χηρεία κληρικούς, οι οποίοι φέρουν τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης από τριετίας, είναι άνω των 30 ετών και είναι κάτοχοι πτυχίου Ανώτατης Εκπαίδευσης. Εκτός από το Επανωκαλύμμαυχο των μοναχών, χαρακτηριστικό διάσημο των Αρχιμανδριτών είναι ο εγκόλπιος σταυρός και το επιγονάτιο, που φέρουν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.
•    Εφημέριος: ο πρεσβύτερος, ο οποίος αναλαμβάνει την τέλεση των ιεροπραξιών ενός ναού .

 
Πηγές: 1 .Μοναχολόγιον της Ιεράς Μονής του Οσίου Μελετίου, από το έτος 1859.
            Ιερά Μονή Οσίου  Μελετίου Κιθαιρώνος
    2.Θαναση Πιστικίδη: ριζωματα,βιωματα,παθηματα-Αληθινες Ιστοριες,ΡΑΦΗΝΑ 1985   
    3.Προδρομος Λαδόπουλος, Ιεροψάλτης στο ναό  της Παντοβασίλισσας από το 1949. Έτσι κτίστηκε η Παντοβασιλισσα, η εκκλησιά της Ραφήνας.  Τ' ανάβλεμμα, περιοδική έκδοση λυκείου των Ελληνίδων Ραφήνας Φύλλο 14ο Οκτώβριος 2007
4.Βικιπαιδεια,Εκκλησιαστικα αξιώματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Πληροφορίες 1. Αναστασίου Παρασκευάς(1937-2021)το γένος Πέππα, ανιψιός του πάτερ-Στέφανου, αδελφός του Χρήστου, γείτονάς μου και φίλος στο σπίτι μου στην Αθήνα, στο Γκάζι.
2.Αναστασιου Χρήστος(1939-2023)το γένος Πέππα, κάτοικος Αιγάλεω, ο ανιψιός του Αρχιμανδρίτη που έζησε μικρός κοντά του στη Ραφήνα.
3.Ελενη Αναστασιου-Αλεξακη ανιψιά του πάτερ Στέφανου,αδελφή των Παρασκευά και Χρήστου. Τα παραπάνω ανίψια του Αρχιμανδρίτη Στέφανου Πέππα, παιδιά της αδελφής του Βασιλικής. 

[Μάκης Αποστολάτος]

Αγαπητέ Στάθη, θερμά συγχαρητήρια για την εξαιρετική παρουσίαση όχι μόνο του π. Στέφανου αλλά και της Παντοβασίλισσας με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Μπράβο Στάθη! Με συγκίνησες!
Ο π. Στέφανος είχε βαφτίσει και μένα και τον αδελφό μου! Είχε πείσει τότε τον νουνό μας να δώσει τα σίδερα για τον τρούλο, στην βάφτιση μου και τσιμέντα στη βάφτιση του αδελφού μου.
Πάντα άκουγα επαινετικά λόγια για αυτόν, από τη γιαγιά Αναστασία Β. Πιστικίδου (πρώτη στον κατάλογο των κυριών στην «Φιλόπτωχο Αδελφότητα» και το «Φιλόπτωχο Ταμείο») και την μητέρα μου.
Αμυδρά θυμάμαι και τα θυρανοίξια της Παντοβασίλισσας το 1956. Οκτώ χρονών παιδάκι να στριμώχνομαι, ανάμεσα στους μεγάλους, να παρακολουθήσω τη στιχομυθία
• ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.»
• Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης;
• Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ....

[Στάθης Δημητρακός]

Αγαπητή μου Ευγενία, κυρία Καθηγήτρια,
και εσύ με συγκίνησες! Σε ευχαριστώ πολύ.
Στα θυρανοίξια ήμουν και εγώ εκεί.
Όπως γράφω, ο πάτερ Στέφανος δεν ήταν εκεί.
Το έργο του έμεινε στη μνήμη μας.
Θερμούς χαιρετισμούς!
Στάθης Δημητρακός 

[Βασίλης Σακελλαρίδης]

Αγαπητέ Στάθη συγχαρητήρια. Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο με άμεση συχέτιση με την ιστορία της Ραφήνας. Εξαιρετική τεκμηρίωση και παρουσίαση!

[Μαϊόπουλος Κυριάκος]

Αγαπητοί φίλοι,

με αφορμή την ανάρτηση του κ. Στάθη Δημητρακού, έπειτα απο την εξάχρονη διακονία μου ως εκκλησιαστικός επίτροπος και ταμίας στον Ι.Ν Παναγίας Παντοβασίλισσας στη Ραφήνα και με την ευκαιρία συγγραφής ενός "βιβλίου" με την ιστορία της ανέγερσης του ιερού ναού, Θα ήθελα και εγώ, δημόσια να εκφράσω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες προς τον κ. Στάθη Δημητρακό για τη γενναιόδωρη συνεισφορά του στο έργο μου.
Η εμπειρία και οι γνώσεις του αποτέλεσαν ανεκτίμητο πόρο και η ευγνωμοσύνη μου προς αυτόν είναι αδιαμφισβήτητη.
Οι  πλούσιες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου αποτέλεσαν τα θεμέλια για το "βιβλίο" μου και με βοήθησαν να αναδείξω τη σπουδαιότητα αυτού του ιερού ναού για όλους μας και ιδιαίτερα για τους Τριγλιανούς.

Οφείλω επίσης να ευχαριστήσω τον κ. Γεράσιμο Αποστολάτο ("Οι Εκκλησίες της Τριγλίας Βιθυνίας"), απογόνους των μελών της Ερανικής και Εκκλησιαστικής Επιτροπής της εποχής που χτίστηκε η Παντοβασίλισσα (Κ.Παπαδοπούλου,κα Βουδούρη, Σταύρο Δελημανώλη,Β. Πιστικίδη), τον αείμνηστο Γιάννη Ψάλτη, τον π. Νικόλαο Χατζή (εφημέριο επι 18 έτη), τον Φοίβο Κυδωνιάτη (ανηψιός Σ. Κυδωνιάτη αρχιτέκτονας Παντοβασίλισσας), τον π. Δημήτριο Μπακόπουλο και την Ι.Μ.Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. 

Ήταν σημαντικό που όλοι οι παραπάνω μοιραστήκανε τις ιστορίες, τις αναμνήσεις και τα στοιχεία που διέθεταν, συμβάλλοντας έτσι στην εμπλουτισμένη καταγραφή αυτού του σημαντικού γεγονότος.

Με εκτίμηση,
Κυριάκος Μαϊόπουλος