ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΠΟΝΤΙΔΑΣ

[Αλέκος Κοκκαλάς]

Της Κυρίας Καίτης Σαρρή

Θάλασσα Προποντίδα θάλασσα, του Πόντου θυγατέρα, τι έχεις και στενάζεις κι όλο κλαις, φουρτουνιασμένη είσαι νύκτα και ήμερα. Μισό αιώνα κλαίω και πονώ, γιατί έχω χάσει όλα τα καλά μου, θρησκεία, γλώσσα, θησαυρούς και τα ελληνορθόδοξα παιδιά μου. Περάσανε και φέτος του Φωτός χωρίς να αγιαστούνε τα νερά μου, χωρίς ο ασημένιος ο σταυρός να πέσει και να τον πάρουν τα παιδιά μου. Και ύστερα μαζί με τον παπά να περπατήσουν στους μαχαλάδες να αγιάσουν σπίτια μαγαζιά, να φέρουνε χαρές μεγάλες. Να λύσουν τα τρεχαντήρια οι ναυτικοί τις βάρκες όλοι οι ψαράδες,  να ψάλουν όλοι τους μαζί  ψαλτάδες, λαός, δεσπότης και παπάδες. Πάντα στενάζω και θρηνώ όταν περνούν τέτοιες ημέρες και τον θεό παρακαλώ να γίνει να 'ρθουν κάποια Φώτα που να γιορτάσω και εγώ όπως γιορτάζαμε και πρώτα. (Δημοσιεύτηκε στα «Τριγλιανά Νέα», 20 Απριλίου 1981)