ΚΑΦΕΝΕΙΑ- Καφενείο του Χάσικου- Καφενείο του Βελισσάρη

[Στάθης Δημητρακός]

ΚΑΦΕΝΕΙΑ- Καφενείο του Χάσικου- Καφενείο του Βελισσάρη

■....Στα καφενεία του Χάσικου και του Βελισσάρη σύχναζαν καλφάδες (εργολάβοι), μαστόροι και έμποροι από τα γύρω μαγαζιά, άνθρωποι νοικοκυραίοι, γιατί κι αυτά ήταν φημισμένα για τον καλό ναργιλέ τους. Το βράδυ στα καφενεία αυτά ξεφάντωνε το χαρτοπαίγνιο, όχι για χρήματα, μόνο για κέφι. Το σκαμπίλι και το φιτίλι ήσαν τα παιχνίδια του χαρτιού, που παιζόντουσαν πιο πολύ....  

Θανάσης Πιστικίδης, «Τρίγλια Βιθυνίας», Ραφήνα Οκτώβρης 1983, σελ. 150.  
   

■...Χαρακτηριστικό της ξενοιασιάς του κόσμου εκείνη την περίοδο και της γενικής πεποιθήσεως ότι η λευτεριά που έρχεται θα ήταν μόνιμη, είναι και το παρακάτω επεισόδιο που μου διηγήθηκαν οι μεγαλύτεροι αδελφοί μου.  
Συνέβη στο καφενείο μας με πρωταγωνιστή τον φίλο του πατέρα μου, τον Πολυχρόνη τον Βαμβακά, ο οποίος, αν και κοντός στο σώμα και αδύνατος, ήταν άφθαστος δουλευτής και με καρδιά λιονταριού. Όπως ήταν λοιπόν, μια Κυριακή μεσημέρι, καθισμένοι με το φίλο του Αρχιμήδη* και κουτσόπιναν, εξέφρασε έντονα την επιθυμία στον πατέρα μας να δείρει τους τρεις Τουρκαλάδες υπαλλήλους από τα Μουδανιά, που κουβέντιαζαν ήσυχα σε μια άλλη γωνιά του καφενείου.
Ο πατέρας νηφάλιος και ψύχραιμος, όπως πάντα, τον απέτρεψε. Αλλά εκείνος, μόλις ο πατέρας μου πήγαινε στον πάγκο για δουλειά, κάνοντας ότι θα σηκωθεί, φώναζε δυνατά :«Αναστάση, θα σηκωθώ»! Ο πατέρας έτρεχε πάλι να τον καθησυχάσει, κάνοντας νόημα και στους Τούρκους να μη δίνουν σημασία, γιατί ήταν καμώματα μεθυσμένου. Αυτό επανελήφθη όμως δύο-τρεις φορές ακόμα, έως ότου ανάγκασε τους τρεις Τούρκους να σηκωθούν να φύγουν. Επειδή όμως, ο Πολυχρόνης με τον Αρχιμήδη δεν μπόρεσαν να ξεθυμάνουν εκεί, πήγαν το βραδάκι της ίδιας μέρας, μεθυσμένοι για τα καλά, στο τούρκικο καφενείο, στον τουρκομαχαλά και ξέσπασαν στους καθ' όλα φιλήσυχους  Τούρκους του χωριού. Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά συνέβαιναν πριν ακόμη έρθουν ελληνικά στρατεύματα στο χωριό».
   
Αναμνήσεις Τριγλιανών, «Ένας Τριγλιανός θυμάται» του Σταύρου Βελισσάρη, «Τριγλιανά Νέα», 20/4/1981, αρ. φύλλου 31.  

* Ο παππούς μου, Αρχιμήδης Δημητρακός του Δημητρίου (Τρίγλια 1866- Ραφήνα 1948). Ήταν ψηλός και γεροδεμένος.  Είχε φίλο τον Πολυχρόνη Βαμβακά. Με το βαφτιστικό του όνομα  Αρχιμήδης -μοναδικό στην Τρίγλια- τον γνώριζαν και τον έλεγαν έτσι όλοι στην πατρίδα. Τα παιδιά του και το εγγόνια του ακόμα τα αποκαλούσαν με το βαφτιστικό τους και με το «ο Αρχιμήδης ή του Αρχιμήδη».

Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακός

Το θέμα Καφενεία συνεχίζεται...