Αποστολέας Θέμα: ΚΑΦΕΝΕΙΑ- Καφενείο του Χάσικου- Καφενείο του Βελισσάρη  (Αναγνώστηκε 1378 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Συγχαρητήρια
  • -Δώσατε: 99
  • -Λάβατε: 50
  • Μηνύματα: 716
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 62
  • Φύλο: Άντρας
ΚΑΦΕΝΕΙΑ- Καφενείο του Χάσικου- Καφενείο του Βελισσάρη

■….Στα καφενεία του Χάσικου και του Βελισσάρη σύχναζαν καλφάδες (εργολάβοι), μαστόροι και έμποροι από τα γύρω μαγαζιά, άνθρωποι νοικοκυρα ίοι, γιατί κι αυτά ήταν φημισμένα για τον καλό ναργιλέ τους. Το βράδυ στα καφενεία αυτά ξεφάντωνε το χαρτοπαίγ νιο, όχι για χρήματα, μόνο για κέφι. Το σκαμπίλι και το φιτίλι ήσαν τα παιχνίδια του χαρτιού, που παιζόντου σαν πιο πολύ….  

Θανάσης Πιστικίδη ς, «Τρίγλια Βιθυνίας», Ραφήνα Οκτώβρης 1983, σελ. 150.  
   

■…Χαρακτηριστικό της ξενοιασιά ς του κόσμου εκείνη την περίοδο και της γενικής πεποιθήσε ως ότι η λευτεριά που έρχεται θα ήταν μόνιμη, είναι και το παρακάτω επεισόδιο που μου διηγήθηκα ν οι μεγαλύτερ οι αδελφοί μου.  
Συνέβη στο καφενείο μας με πρωταγωνι στή τον φίλο του πατέρα μου, τον Πολυχρόνη τον Βαμβακά, ο οποίος, αν και κοντός στο σώμα και αδύνατος, ήταν άφθαστος δουλευτής και με καρδιά λιονταριο ύ. Όπως ήταν λοιπόν, μια Κυριακή μεσημέρι, καθισμένο ι με το φίλο του Αρχιμήδη* και κουτσόπιν αν, εξέφρασε έντονα την επιθυμία στον πατέρα μας να δείρει τους τρεις Τουρκαλάδ ες υπαλλήλου ς από τα Μουδανιά, που κουβέντια ζαν ήσυχα σε μια άλλη γωνιά του καφενείου .
Ο πατέρας νηφάλιος και ψύχραιμος, όπως πάντα, τον απέτρεψε. Αλλά εκείνος, μόλις ο πατέρας μου πήγαινε στον πάγκο για δουλειά, κάνοντας ότι θα σηκωθεί, φώναζε δυνατά :«Αναστάση, θα σηκωθώ»! Ο πατέρας έτρεχε πάλι να τον καθησυχάσ ει, κάνοντας νόημα και στους Τούρκους να μη δίνουν σημασία, γιατί ήταν καμώματα μεθυσμένο υ. Αυτό επανελήφθ η όμως δύο-τρεις φορές ακόμα, έως ότου ανάγκασε τους τρεις Τούρκους να σηκωθούν να φύγουν. Επειδή όμως, ο Πολυχρόνη ς με τον Αρχιμήδη δεν μπόρεσαν να ξεθυμάνου ν εκεί, πήγαν το βραδάκι της ίδιας μέρας, μεθυσμένο ι για τα καλά, στο τούρκικο καφενείο, στον τουρκομαχ αλά και ξέσπασαν στους καθ’ όλα φιλήσυχου ς  Τούρκους του χωριού. Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά συνέβαινα ν πριν ακόμη έρθουν ελληνικά στρατεύμα τα στο χωριό».
    
 Αναμνήσει ς Τριγλιανώ ν, «Ένας Τριγλιανό ς θυμάται» του Σταύρου Βελισσάρη, «Τριγλιανά Νέα», 20/4/1981, αρ. φύλλου 31.  

* Ο παππούς μου, Αρχιμήδης Δημητρακό ς του Δημητρίου (Τρίγλια 1866- Ραφήνα 1948). Ήταν ψηλός και γεροδεμέν ος.  Είχε φίλο τον Πολυχρόνη Βαμβακά. Με το βαφτιστικ ό του όνομα  Αρχιμήδης -μοναδικό στην Τρίγλια- τον γνώριζαν και τον έλεγαν έτσι όλοι στην πατρίδα. Τα παιδιά του και το εγγόνια του ακόμα τα αποκαλούσ αν με το βαφτιστικ ό τους και με το «ο Αρχιμήδης ή του Αρχιμήδη».

Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς

Το θέμα Καφενεία συνεχίζετ αι…

« Τελευταία τροποποίηση: 19 Απρίλιος 2010, 07:57:42 μμ από ΣΤΑΘΗΣ »