ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '60

[Αντώνης Λαζαρής]

Μια πανέμορφη φωτογραφία από το εξώφυλλο του περιοδικού "ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ" (Απρίλιος 1965).
"Η Ραφίνα ένα πρωϊνό".

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον κ. Αντώνη Σοφιανό.

Το "Ρένα" είναι δεμένο στο τσιμεντόπλοιο της Ραφήνας.
Το πλοίο ταξίδευε, κυρίως, από Ραφήνα για Μαρμάρι-Κάρυστο-Μπατσί Άνδρου και Τήνο.
Το πλοίο ταξιδεύει εδώ με τα σινιάλα του Ευάγγελου Τόγια.
Καπετάνιος του πλοίου σε αυτήν την περίοδο πρέπει να είναι ο καπετάν-Γιώργης Φραγκουδάκης.

Το πλοίο έχει περάσει ξανά από το λιμάνι της Ραφήνας.
Το 1957-1958 το πλοίο ταξίδευε από Ραφήνα για Κάρυστο και Μαρμάρι με το όνομα "Ναυτίλος" και τα σινιάλα του κ. Αρκουλή. Έφερε τότε ένα αστέρι στην τσιμινιέρα του.
Στη συνέχεια θα ταξιδέψει για δύο χρόνια στα Δωδεκάνησσα.
Την περίοδο 1960-1965 ταξίδευε από τη Ραφήνα.
Και το 1966 το πλοίο κατέβηκε ξανά για δρομολόγια στα Δωδεκάνησσα.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο μεταίχμιο της νέας εποχής για το λιμάνι της Ραφήνας.
Ο μώλος έχει επεκταθεί, έχουν πέσει πολλά μπλόκια στο λιμάνι και όλα είναι έτοιμα για την υποδοχή του πρώτου επιβατηγού/οχηματαγωγού που θα έρθει σε λίγους μήνες και δεν είναι άλλο από το "Έλενα Π" του Παγουλάτου.

Τα πλοία αρχίζουν να αυξάνονται χρόνο με το χρόνο.
Από το "Κάρυστος", το "Ναυτίλος"/"Ρένα", το "Μοσχάνθη" περνάμε σιγά-σιγά στο "Έλενα Π", το "Μεγαλόχαρη", το "Πόρτο Λάφια", το "Άννα Λ" και το "Χρυσή Άμμος".

Τα καΐκια σταδιακά θα δώσουν τη θέση τους στα επιβατηγά/οχηματαγωγά.
Το λιμάνι θα μετατραπεί ολοένα και περισσότερο σε επιβατηγό.
Οι μηχανότρατες, οι πεζότρατες, τα γρι-γρι θα "εκδιωχθούν" από τις εξελίξεις που τρέχουν χωρίς σταματημό.

Το τσιμενόπλοιο στη φωτογραφία είναι ακόμα ορατό.
Και το Πανόραμα (ο Κάβος) απέναντι, έχει λιγοστά σπίτια.
Οι εποχές αλλάζουν, οι μνήμες μένουν.

Ο καλός μας φίλος, Στάθης Δημητρακός, μας έχει διηγηγηθεί μια όμορφη ιστορία για το πλοίο αυτό.
Το 1958, ο Στάθης Δημητρακός δούλευε σε ένα ναυτικό πρακτορείο στο λιμάνι της Ραφήνας και έβγαζε εισιτήρια για το πλοίο "Ναυτίλος". Το πλοίο αυτό δυο χρόνο μετά θα μετονομαζόταν σε "Ρένα" (είναι το πλοίο της φωτογραφίας μας).
Μια μέρα, ενώ άσπριζε με τον ασβέστη έξω από τον πρακτορείο, τον πλησιάζει ένας κύριος, ο οποίος τον ρωτά αν μπορεί να ζωγραφίσει ένα χταπόδι με το πινέλο που κρατούσε. Ο Στάθης δεν μπορούσε και τότε ο κύριος αυτός πήρε το πινέλο με τον ασβέστη και ζωγράφισε ένα πανέμορφο χταπόδι.
Ο κύριος αυτός λάτρευε τη Ραφήνα, το ψάρεμα, το λιμάνι και τους ανθρώπους του.
Και το όνομά του ήταν Γιώργος Γουναρόπουλος, ο ζωγράφος της Ραφήνας, ο ζωγράφος που οι παλιοί τον θυμούνται να ψαρεύει με τις ώρες επάνω στην πλώρη του τσιμεντόπλοιου.

Παλιές Ιστορίες από το λιμάνι της Ραφήνας.

[Αντώνης Λαζαρής]

Μια μικρή διόρθωση που οφείλεται σε δικό μου λάθος.

Το 1959 και όχι το 1958, ο Στάθης Δημητρακός δούλευε σε ένα ναυτικό πρακτορείο στο λιμάνι της Ραφήνας και έβγαζε εισιτήρια για το πλοίο "Στέλλα" και όχι για το "Ναυτίλος".

Το "Στέλλα" ήταν το πλοίο που αντικατέστησε το "Ναυτίλος" το 1959.
Και αυτό με τη σειρά αντικαταστάθηκε από το "Ρένα" το 1960.
Το "Ρένα" είναι το πρώην "Ναυτίλος".