Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ

[Αντώνης Λαζαρής]

"Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατον μου Τέκνον,
πού έδυ σου το κάλλος;"

Μεγάλη Παρασκευή του 2016.
Η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης.
Η Παντοβασίλισσα σε μεγάλες δόξες.

Η ιπεριοφορά πραγματοποιήθηκε υπό τους ήχους της μπάντας του Δήμου.
Με τη συνοδεία πολλών πολλών ανθρώπων.
Με τις ευχές και τη σκέψη όσων για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν να συμμετέχουν.



Με φόντο το λιμάνι και τα φωτισμένα καράβια.



Με τους ανθρώπους στο κατώφλι του σπιτιού τους με τα θυμιατά και τις κολώνιες να ραίνουν την ιερή πομπή.

Μια από τις πιο κατανυκτικές και υποβλητικές στιγμές όλης της χρονιάς.

Και σε εποχές, μάλιστα, όπου οι πάντες δοκιμάζονται σκληρά.
Η ζωή εν μέσω μεγάλων δυσκολιών.
Η Ζωή που τελικά επικρατεί του Θανάτου.




Όλα λίγο πολύ έμοιαζαν με τα συμβαίνοντα κάθε χρόνο τούτη την Άγια Ημέρα και Νύχτα.

Φέτος, όμως, έλειπε η γιαγιά Ελευθερία.
   
Κάθε χρόνο περίμενε να περάσει ο Επιτάφιος στην αυλή του σπιτιού της οδού Σάπαρη.
Πάντα δίπλα της οι δύο κόρες της, η Πανωραία και η Φωφώ.
Μια ιεροτελεστία που επαναλαμβανόταν ίδια και απαραλλάκτη κάθε χρόνο.



Η γιαγιά Ελευθερία πρωτοέφτασε στη Ραφήνα το 1925.
Γεννήθηκε το 1914 στην Τρίγλια της Βιθυνίας.

Έζησε 90 χρόνια στη Ραφήνα.
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, γνώρισε την ευτυχία.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου 2015, έφυγε για το ταξίδι της επιστροφής στον γενέθλιο τόπο της Τρίγλιας.

Φέτος η περιφορά του Επιταφίου δεν έφτασε μέχρι την οδό Σταυρίδη.
Ίσως, γιατί έλειπε η γιαγιά Ελευθερία.
Η περιφορά έφτασε μέχρι την οδό Στέφανου Πέρρη  και στη συνέχεια επέστρεψε στην Παντοβασίλισσα μέσω της Εθνικής Αντιστάσεως.

Άνθρωποι σαν την γιαγιά Ελευθερία λιγοστεύουν πολύ χρόνομε το χρόνο.
Λίγοι είναι όσοι γεννήθηκαν στην Τρίγλια της Βιθυνίας και παραμένουν ακόμα εν ζωή.
Όμως, στη συλλογική Μνήμη παραμένουν πάντα εν ζωή.

"Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκ΄ύτατον μου Τέκνον,
πώς τάφω νυν καλύπτη;"