Aνθολόγιο Ποιημάτων για τον Χρυσόστομο Σμύρνης

[Στάθης Δημητρακός]

Ανθολόγιο Ποιημάτων για τον Χρυσόστομο Σμύρνης

Συλλογή Στάθη Δημητρακού
   Τα ποιήματα είναι σταχυολογημένα από συλλογές και δημοσιεύματα.


   Η ζωή, η δράση, η θυσία, του Αγίου, του Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, του πατριώτη μας Τριγλιανού Δεσπότη Χρυσόστομου (Καλαφάτη) ενέπνευσε τους ποιητές.
   
               
               ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ*
(«Ρωμιός»,8.9.1907)

Στέφανος και για τον Δράμας
τον παπά τον ήρωά μας.
Άφοβος, ανδρειωμένος
για την Πίστη για το Γένος
δείχνει στήθος μαχητού
μπρος στις λόγχες του στρατού.
Δεν τον σκιάζει του νιζάμη μήτε λόγχη και μαχαίρα
μήτε δεσποτών φοβέρα.
Φτερουγίζουν στη μορφή του πόθος κι' όνειρα μεγάλα
κι' αν τον πνίξουν στην κρεμάλα,
θ' αντηχούν αγγελικά του δεσπότη οι προσευχές
για παλικαριών ψυχές.
Άφοβος, ανδρειωμένος
για την Πίστη για το Γένος
βροντή κάνει την λαλιά του
και πετά με τον αϊτό
που ραγιάδων βογγητό
τον ξυπνά μεσ' στη φωλιά του.

Δόλια σκλάβα,  'μπρός μας πάλι φέρε την αυγή την πρώτη,
βγάζε δεσποτάδες σαν της Δράμας τον δεσπότη.
Συ προμάχων δείχνε τάφους και στα χώματά σου μέσα
σμίγε λεβεντιές με ράσα Γαβριήλ και Παπαφλέσσα,
κι' ας ξεπλύνουν στα νερά των ιεροί σου ποταμοί
της σημαίας της γαλάζιας και του Γένους την τιμή.
Μιας ξεφυλλισμένης δάφνης εσύ σκόρπ' ακόμα φύλλα
μεσ' στην τόση ξεραΐλα
και δυνάμωνε το Γένος, όπως στης σκλαβιάς τα χρόνια,
κι' ας χαράζουν ίχνη δόξης των Ολύμπων σου τα χιόνια.
Ρόδιζε συ χειμωνιές μ'  αιματοβαμμένα κάλλη
κι' από θάλασσα και γη να βοά βοή μεγάλη:
Σάτυρος γι' αυτούς που ζούνε μεσ' στης μούχλας την μητέρα,
Πίνδαρος γι' αυτούς, που πήγαν να πεθάνουν εκεί πέρα.

Και παρακάτω στο ίδιο φύλλο:

Έμαθα πως ανεκλήθη
μέσω τόσης καταιγίδος
και της Δράμας ο Δεσπότης
Κι' ιδού, φώναξαν τα πλήθη,
του Χριστού και της Πατρίδος
λειτουργός και στρατιώτης.

Νάτος ο μητροπολίτης με τα χέρια σηκωμένα
τους αγώνας ευλογεί
και με μάτια βουρκωμένα
χαίρε, λέγει, ηρώων γη.
Και με τούτον τον Παπά κάθε φρόνημα 'ψηλώνει
κι' εγώ βλέπω κάποιο χέρι
με σταυρό και με μαχαίρι
που το Γένος ευλογεί
και το κράτος φασκελώνει.

*Ο κορυφαίος σατυρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής έγραφε «προφητικά»,έμμετρα στο "Ρωμιό" στις 8.9.1907 λίγες μέρες μετά την ανάκληση από την Μητρόπολη Δράμας
               
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ*

Χρυσόστομος

         Στον ήλιο της Ανατολής μεσ' στ' άχραντά της χέρια
         Πήρε, μεγάλωσεν Εσένα η Πίστη του Κυρίου,
         Δέηση και μέρας και νυχτός, απάνου από τ' αστέρια
         το επαγγελμένο Σου όραμα Σταυρός του μαρτυρίου.
   
         Ιερή, κ' η Αλήθεια κ' η Ομορφιά, κ' εσύ Αρετή, Τριάδα
         στον κόσμο δίνει νόημα, την ύπαρξη δικαιώνει,
         κρίνει, τριπλή, και Παναγιά και Θάλεια και Παλλάδα,
         το Φαρισαίο δείχνει γυμνό, ψηλά πάει τον Τελώνη.

         Ο κυβερνήτης, ο σοφός, ο ήρωας, ο προφήτης
         και ο λόγος και το πείραμα και η ζυγαριά και η λύρα,
                 να την η αρχόντισσα ζωή, και σκιάχτρο και μαγνήτης,
         θαυματουργή στα χέρια της βαστάει της γης η μοίρα!
   
         Μα δεν της φτάνει της ζωής κυρίαρχη στον αιώνα
         να ζη, αν το βλέμμα της δεν πάει βαθιά, πέρα από κείνη,
         πορφυρογέννητη Ψυχή, του ιδανικού κορώνα,
         των επιγείων καταφρονήτρα υπέρτατη, Αγιωσύνη!

         Εσύ δεν άκουες τη φωνή που έλεγε πέρνα! σώσου!
         θύμα και σώστης, όλα εσύ, και αμνός ο Ποιμενάρχης,
         και με τη Σμύρνη σου μαζί κι απάνου απ' το λαό σου
         και στης ιδέας τους ουρανούς – δεν πέρασες – υπάρχεις.
         
         Όπου καρδιά , όπου φρόνημα, το Γένος, η Εκκλησία
         και των Ελλήνων οι χοροί και των πιστών τα πλήθη,
         σου προσκυνούμεν, άμωμε, τη θεία δοκιμασία,
         και το μεταλαβαίνουμε το αίμα σου, όπου εχύθη.
         
         Της μοναξιάς η ονειρευτής, όμοια, η του Έθνους χτίστης,
         θα προσκυνάη, και σε βωμό γραμμένο, ένα Μεσσία.
         Ανοίγονται κ' οι εφτά ουρανοί, με μια Δ ό ξ α  ε ν  Υ ψ ί σ τ ο ι ς
         φωνή, γυρτοί μπρος στο βωμό που γράφεται η θυσία.

         Τέτοιος βωμός, μακαριστέ, το μνήμα που σου υψώνει
         και στο χαμό και πάντα ορθή και αχάλαστη η Πατρίδα.
         Πίστη κι Αγάπη, Ελλάδα, Θεός! Και τρίσβαθο το χιόνι
         βλάστησης καρπερότερης μας φέρνει την ελπίδα.               
 
   *Ο Εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς στη συλλογή «Περάσματα και χαιρετισμοί» Αθήνα 1931 γράφει το ποίημα «Χρυσόστομος» αφιερωμένο στον Σ. Λοβέρδο που έγραψε το χρονικό του.
("Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος"- Σπυρίδων Λοβέρδος- έγραψε Αθήνα 1929).


               ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΘΑΝΑΣ*

               «Χρυσόστομος»

         Σμύρνη που εγέλας κ' έπαιζες με το τερπνό σου νάζι
         κι όπου τ'αηδόνι κελαϊδεί κι όπου το κύμα σπάζει,
            τα λυρικά σου θέλγητρα ποτέ δε θα ξεχάσω!
         
         Μα εσύ δε θα ξαναχαρείς το γέλιο που σου μοιάζει!      
         Αιώνια πια σα σύννεφο βαθύ θα σε σκεπάζει,
         το μαύρο κ' αιματόβαφο του Χρυσοστόμου ράσο!

*Ο Γιώργος Αθάνας, με το τίτλο "Χρυσόστομος". Ανθολογία Μαγγανάρη. Αναφέρεται στην Σμύρνη.


               
            MAΡΙΑ ΚΟΥΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
            
            

Στον Ανδριάντα του Χρυσόστομου Σμύρνης

   

Η μορφή σου στο χαλκό ή στο μάρμαρο για τους άλλους
για μας ηλιοφώτιστη ζη στην καρδιά μας
στην εξαίσια μέρα του Μάη – τη μεγάλη στιγμή
που τα όπλα του στρατού μας βλογούσες
στ' ακρογιάλι της Σμύρνης.

Κι' όταν σίφουνας μαύρος σε συντρίμμια το θάμα σωριάζει
κι' απ' τον πόνο, σπαράζει η βαρυόμοιρη χώρα απ' άκρη ως άκρη
στη φυγή, στου χαμού την αντάρα,
παραστάτης κι' ελπίδα Συ μονάχα στο πλευρό μας θα μείνης
αψηφώντας τη μοίρα.

Kαι τ'ανόσια χέρια
στης ρημαγμένης πολιτείας τα στενορύμια σε σέρνουν
μαρτυρίου πορεία.
Με ολύμπια γαλήνη το Γολγοθά σου ανεβαίνεις
πιστός στου Ναζωραίου το ρήμα και στου γένους.

Της αγωνίας σου ο βόγγος πατέρα
παιάνας ας γίνη
κι ας ξυπνά στις ψυχές των παιδιών μας
της αγαπημένης πατρίδας το όραμα
της γλυκειάς Ιωνίας.

Το μνημείο σου
που η ελεύθερη γη της καινούργιας πατρίδας
στοργικά στην αγκαλιά της κρατάει
στις γενιές των Ελλήνων που θάρθουν
μαρτυρία και δίδαγμα, για τ' αψηλό το νόημα του χρέους.

Άμποτε, ο Θεός να ευδοκήση
στο χώμα που το αίμα σου έχει βάψει
η αγάπη μας, αναγάλλια της ψυχής σου
εκεί τη μορφή σου να ορθώση
όπως τώρα.

Η Μαρία Κουρατζοπούλου στην Εφημερίδα "Προσφυγικός Κόσμος" 14.11.1965

 
         ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΙΚΑΣ*

         

Ο Σμύρνης Χρυσόστομος

         Θα ζης πάντα στη ψυχή μας
         ο θάνατός Σου δε μπόρεσε να πεθάνη
         Πέρασαν πενήντα χρόνια
         ο θάνατος Σου γίνεται αλήθεια όνειρο.
         Εγώ θαρθω μαζί Σου
           Θα περιμένω μέχρι να λιώσω
         σαν μέταλλο
         Και ύστερα θα γίνω ξίφος
         γιατί θα ξημερώση μια γαλάζια ημέρα,
         ντυμένοι στα γιορτινά
         και Ενωμένοι κάτω από την Άγια Σου μορφή
         ατσαλώσαμε την καρδιά μας
         Πέρασαν πενήντα χρόνια
         τριαντάφυλλο ποδοπατημένο
         η συλλογή των σκληρών ημερών
         έγινε λησμονιά μπροστά
         στη θεϊκή μορφή Σου
          όρκο δώσαμε
                                   Δεν θα κλείσουμε ποτέ την πόρτα.
                                   Σαν ποτάμια θα γυρίσουμε
                                   διαβαίνουν οι ημέρες και η μία
                                   διαδέχεται την άλλη.
         Το λέει ο Άγιος – ο Σμύρνης Δεσπότης.

*Ο Γιάννης Μανίκας στην ποιητική συλλογή "Οδοιπορικά" Αθήνα 1972


         ΑΥΡΗΛΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ*
         
         Χρυσόστομος Σμύρνης
     
   Για σένα έπεσε
   για σένα πάγκαλη, ιερή πόλη    
   ο ταπεινός του Θεού, ο περήφανος των ανθρώπων
   ο ήρωας του πόνου και της φυλής.
   
   
   Για σένα γλυκειέ θρήνε
   γλυκειέ κι απαρηγόρητε.
   Μες στην ξερριζωμέμη πατρίδα μάτι προφητικό
   μοναδική ελπίδα ο πνευματικός Του σταυρός.
   
   Το τέκνο για σένα μαγική μνήμη της Ιωνίας
   γίνεται ο καθαρός αέρας της λεβεντιάς
   Το ράσο σημαία
   η καρδιά αητός.

   Για σένα, για την ιδέα, για την ζωντανή Ελλάδα
   το φλογερό πνεύμα κινήθηκε.
   Προτού ακόμα σε γνωρίση
   ωρκίστηκε.
   
   Από πού ήρθε
   από ποια ακριτική γωνιά;
   Βαθειά, συγκλονιστική η δόνηση των ψυχών
   η πίστη στον ενσαρκωτή των πόθων των αιώνων.
   
   Ανοιχτή λατρεία στο όραμα.
   Απ' Αυτόν ξεκινούσε μια θεία βούληση
   Άπλωσαν τις δάφνες να περάσει η μεγάλη ελπίδα.
   Φύτρωσαν εκεί όλα τα λουλούδια των ονείρων τους.
   
   Άγρυπνο μάτι στον κίνδυνο
   φωνή σπαθί
   ακούραστη μέθη
   και αγιότητα και θυσία.

   Aρμονία των αντιθέτων
   φλόγα του ιδανικού, εναντίωση και αγώνας
   και πάλι αγάπη
   και πανανθρώπινη ένωση.
   
   Ήρωας
   Κρατούσε σπαθί θανάτου
   Κρατούσε βαθειά στο θεμέλιο
   το νερό της ζωής.
   
   Το πότισμα δεν είχε τέλος
   η παρηγοριά των πονεμένων σπορά ιδέας
   τα σχολεία του Αγίου Βουκόλου, του Αγίου Νικολάου
   της Ευαγγελίστριας, του Άγιου Τρύφωνα κι εκείνο στα Μορτάκια
   
   στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου
   στο Φασούλα, στο Βουτζά, στο Μπουρνόβα,
   στο Ναρλήκιοϊ, στο Κουκλουτζά
   στην Αγία Τριάδα και στο Σεβδήκιοϊ

   όλα
   και τα γυμναστήρια
   και τα άσυλα
   σπορά ιδέας.

   Ω Αγία Φωτεινή παντάνασσα
   και συ ιερέ Πολύκαρπε, αρχή της θυσίας
   η καρδιά του ριζωμένη στο χώμα του χώματος
   ο χυμός της φωτεινής άνοιξης είναι ο νους του.
   
   Το ένιωσαν ακόμη και οι δύσπιστοι
   Αυτή η φουσκοφεντριά, είπαν όλοι, πρέπει να δώση πολύ καρπό φέτος.
    Άρχισαν να πολιορκούν το δέντρο έντομα και τζιτζίκια
   Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι και άλλοι.

   Έγιναν τα λουλούδια
   ήρθαν και τα πουλιά μέσα στα κλώνια,
   ο άνεμος σφύριξε
   το εχθρικό του τραγούδι.
   
   Χύθηκε το αίμα
   Άνοιξαν τ'αυλάκια και ποτίστηκαν
   ο σατανάς έδειξε
   το πριόνι των δοντιών του.
          
   Αχόρταγα χίλια κεφάλια της φωτιάς
   τρώνε τον ουρανό.
   Παντού ο χαλασμός
      Παντού ο θρήνος.
   
    Μα ιδού η δύναμη
   από της δυστυχίας το καμίνι.
   Γιγαντώνει το κορμί του σπαθιού
   εναντίον του άλλου.

   Ιδού τα καράβια
   ιδού ο στρατός
   ιδού η αρμονική εικόνα
   του άσπρου με το γαλάζιο.                           
   Φρενίτιδα.
   Στον ουρανό της Ασίας το πουλί της λευτεριάς
   κάνει γύρους.
   Κάτω εφτά αιώνες σκυφτοί είν' η τροφή του.

   Μόνον Αυτός το ένιωσε
   η κάθετη εφόρμηση ήταν πτώση στο γκρεμό
   ύψωσε τα χέρια
   και δεήθηκε.
   
   Ποτέ δεν είχε φοβηθή, η δολοφονία του Αιμιλιανού δεν τον λύγισε.
      Η παράδοση εκκλησιών της Μακεδονίας στους Βουλγάρους ακόνισε τη          φωνή:
    «Αι εκκλησίαι ανήκουν εις ημάς
   και εις τα κοιμητήρια αναπαύονται τα οστά των πατέρων μας».

   Οι διωγμοί «Σάντερς»δεν το λύγισαν.
   Ήξερε πως η εκατόμβη
   η αναγκαία για τη Θεά.
    Ήταν τέκνο του Έθνους.

                                
                                     Πριν έντεκα χρόνια είχε υμνήσει το «ενδόξως θνήσκειν»
                                     έντεκα χρόνια
                                     πριν απ' το θάνατο
                                     τον δικό του.

         «Όταν Αρχιερείς καίωσιν εαυτούς ως λαμπάδας
         ενώπιον του ειδώλου της πατρίδος..
         το μνημόσυνόν των δεν εναρμονίζεται με δάκρυα και θλίψιν
         αλλά με υπερηφάνειαν» είπε «και αγαλλίασιν».

         Τώρα πλησίαζε η ώρα.
         Πρώτη ώρμησε η ψυχή
         ώρμησε ακάθεκτη στα βάθη
         ξεπέρασε τα σύνορα.
         
         Πήρε ο κόσμος όλα τα χρώματα
         ο ηρωϊσμός όλα τα χρώματα
         βούϊξε  
         ένα μελίσσι.
         
         Σκάλα με χίλια σκαλοπάτια
         Χερουβείμ και Σεραφείμ ανέβαιναν
         κατέβαιναν από το νου στην καρδιά
         κι απ'την καρδιά στου νου.

         Δόξα του τέλους;
         Ράγισε
         «Έσπασε το μέτωπο»
         Ο γκρεμός χάος.

         Το μάτι είδε, βυθίστηκε η ρίζα
         πιο βαθειά, ν΄αντέξη τη λαίλαπα.
         Ούτε ο Ελευθέριος, ούτε ο Κωνσταντίνος.
         Αυτός είδε τη μοίρα όρθιος.
         
         Αυτός είδε τη μοίρα
         όχι των δέκα, των εκατό, των χιλίων χρόνων
         Αυτός μόνος
         Αντιστάθηκε στο ξερρίζωμα.  

*Ο Αυρήλιος Ευστρατιάδης Φιλόλογος της προτύπου Ευαγγελικής Σχολής Νέας Σμύρνης στο αφιέρωμα "Ιωνία" 1922-1972, έκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1972.  


            ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΡΩΝΑΣ*         
               
               Ράσα
   
            Δεσπότη μου, η όψη Σου, πάνω στα ράσα
            και στην όψη του καλυμμαυχίου Σου,
            έχει μείνει μια λάμψη που ποτέ δε σβήνει.

             Τι κι αν Σε σύραν απ' το θρόνο Σου,
         τι κι αν Σου πήρανε στους τουρκομαχαλάδες την ανάσα;

            Δεν μπόρεσαν τα νύχια, ούτε και τα δόντια τους
            να Σου ξεσκίσουν, να Σου πάρουνε τα ράσα
            

            Γιατί σ' αυτά τα ιερά θα ορκιστούμε κι άλλοι
            ν'αναστηθεί η Γκιαούρ Ισμίρ ακόμα πιο μεγάλη!

   *Ο Ρώνας Σωκράτης,  από τη συλλογή "Θρύλοι και παινέματα για τις χαμένες    πατρίδες" Ανθολογία Μαγγανάρη


         ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ*

         Στον Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης
         
         Στην ατέλευτη μακρά σειρά του Κλήρου των Μαρτύρων
         ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ! το Έθνος Σε κατέταξε, μετά τιμών και Μύρων.
         Το Έθνος, θα σε θυμάται πάντοτε, σαν μέγαν Εθνομάρτυρα
         Κι η Εκκλησία του Χριστού, θα Σε ανακηρύξει μεγάλο Νεομάρτυρα

         
         Μαχητής φλογερός, φλόγισες τις ψυχές, Χριστιανών το σκάφος
         Ιστορικές καταβολές και παραδόσεις της Φυλής εκήρυττες με πάθος                              
         Φανατικός αγωνιστής, βάρδος ενθουσιώδης, της Παλιγγενεσίας
         Θέλησες με την στάση Σου, και πάλι να τονίσεις, το πνεύμα της Θυσίας
         
         Ιωνική η Γη, πάντα είχε την λευθεριά, μοναδικό κριτήριο
         Καθαγιάστηκε, και πάλι με το αίμα Σου, με το φορτικό μαρτύριο
         Θα έπρεπε να έχει κανείς, Ίωνος Ομήρου, γραφίδα, φαντασίαν
         Να περιγράψη αυθεντικά, τις τραγικές στιγμές, Μάρτυρος αγωνίαν.

         Δεσπότη μου, Ιωνική η Γη αγκάλιασε μ' αγάπη το Ιερό Σου σκήνωμα
         Άναυδη, ακόμη, δεν μπορεί να πιστέψη, αυτό τ'ανοσιούργημα
         Όχι μονάχα των γνωστών, σε όλους, αιμοδιψών κατακτητών
         Αλλά και των Χριστιανών, φίλων και συμμάχων εκλεκτών.
         
             Πως μπόρεσαν να ανεχθούν, τις τραγικές στιγμές, οι στόλοι των συμμάχων
         Και να κοιτάζουν απαθώς, την εν ψυχρή σφαγήν, αθώων και αμάχων.

         Το Αίμα Σου το Άγιον, που πότισε Ιωνικήν την Γην, είναι το προσκλητήριον
         Σ' όλο το Πανελλήνιο, ποτέ να ξεχάση, ετούτο το μαρτύριον
         Δεσπότη μου, όλοι μας υποσχόμεθα με όρκον ιερόν, η ώρα σαν θα΄ρθη
         Η ιερή Σου προτομή, στην Σμύρνη την Ελληνική και πάλιν να στηθή.           
      *Ο Μικρασιάτης διαπρεπής γιατρός Ακτινολόγος Ισίδωρος Γ. Γούναρης στην εφημερίδα
"Προσφυγικός κόσμος" 6.1.1979

ΖΙΤΣΑΙΑ ΧΡΥΣΑΝΘΗ*
         
         Xρυσόστομος Σμύρνης

Μπρος στον Άγιο Βωμό Σου, με δέος γονατίζει
   Η ψυχή των Ελλήνων, Ιεράρχα σεπτέ,
   Αμάραντη η δάφνη στη μνήμη σου ανθίζει,
   Εθνομάρτυρα, της Εκκλησίας βλαστέ,
   Του Πατριάρχη Εσύ του Γρηγορίου
   Και του Κυπριανού της Κύπρου αυτάδελφε,
   τον στέφανο φορείς του μαρτυρίου,
   πλεγμένον όλο από δάκρυα κι από φως
   την Ιωνική μας πατρίδα τη γη καθαγιάζεις
   με τ' άχραντο αίμα Σου του μίσους βορά,
   της θυσίας βαρύτατο τίμημα. Τ' Άγιο Σου Σώμα
   ολοκαύτωμα πρόσφερες.-Πεπρωμένο πικρό-
   ....Τώρα στέκεις αθάνατος σ' ελεύθερο χώμα,
   Πατέρα, σαν σύμβολο της Φυλής ιερό.
   Πιστός στης τιμής το μεγάλο χρέος,
   ως την ύστατη ακλόνητος εστάθης στιγμή.
   Ηρώων Εσύ και Μαρτύρων το κλέος,
   Ω! Χρυσόστομε Σμύρνης, ω μνήμη ιερή!

   *Εγκώμια και θρήνοι για τις αλησμόνητες πατρίδες, Επιμέλεια Αγγελική Στεργίου,    Θεσσαλονίκη 1997, Ιανός Βιβλιοπωλεία Εκδόσεις, σελ.86.


TΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΗΣ*

Στον Χρυσόστομο
τον Άγιο της προσφυγιάς

Άγιε Χρυσόστομε
Από την Τρίγλια της Μικρασίας,
Μητροπολίτη Σμύρνης,
Την Άγια Μνήμη Σου
αποθέτω ταπεινά την καρδιά μου
και Φως ιλαρόν
εισδύει απαλά στην ψυχή μου.

Από τον Υπέρτιμο Σταυρό
Της τραγικής Σου θυσίας,
αναδύονται,
με λάμψη και Δόξα
Χριστιανοσύνη κι Ελληνισμός.
Αλλά και Πόνος.

Πόνος βαθύς
Για τα μαρτύρια
του Ποιμνίου Σου.

Με κατάνυξη,
Το Σημείο του Σταυρού,
ποιώ και προσεύχομαι
σε Σένα.
Άγιε της Προσφυγιάς,
Άγιε της Ορθοδοξίας
Άγιε των Πανελληνίων.
*Εγκώμια και θρήνοι για τις αλησμόνητες πατρίδες, Επιμέλεια Αγγελική Στεργίου, Θεσσαλονίκη 1997, Ιανός Βιβλιοπωλεία Εκδόσεις, σελ.112


ΧΟΡΤΟΝ ΤΖΩΡΤΖ*

            Η πόλη που μαρτύρησε
«Βασίλισσα της Μεσογείου
και δόξα της
ήταν η Σμύρνη η ωραία πόλη
και το πιο όμορφο μαργαριτάρι
της Ανατολής.

Σμύρνη μου ωραία πόλη!
Κληρονόμος αμέτρητων αιώνων ιστορίας
Μητέρα ποιητών αγίων και σοφών
ήταν η Σμύρνη η ωραία πόλη.

Οι καμπάνες των εκκλησιών
βουβάθηκαν και πέθαναν
της Σμύρνης της χριστιανικής
πόλης
κι η μουσική των σώπασε και
οι ψαλτάδες χάθηκαν
της Σμύρνης της ευτυχισμένης
πόλης.
Και οι κοπέλες της-μαργαριτάρια
μεσογειακά-
έφυγαν από τα μαρμάρινα
παλάτια
της Σμύρνης της παραμυθένιας
πόλης.

Με φωτοστέφανο ο Δεσπότης
στεφανώθηκε
στη Σμύρνη εκεί την πόλη που
μαρτύρησε
κι ας ήταν τα μαλλιά του
τ' άσπρα αιματοβαμμένα

ω Σμύρνη εσύ μαρτυρική!
Κι έτσι εφύλαξε την πίστη στο
Χριστό.
Από τον Πολύκαρπο ως τον
άγιο Χρυσόστομο
ω Σμύρνη, ένδοξη πόλη!

   *Εγκώμια και θρήνοι για τις αλησμόνητες πατρίδες, Επιμέλεια Αγγελική Στεργίου, Θεσσαλονίκη 1997, Ιανός Βιβλιοπωλεία Εκδόσεις, σελ.115







         ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Π.ΙΩΑΝΝΗΣ*



         Γη της Ιωνίας

   Ω! Γη της Ιωνίας
   πολυάκριβη πατρίδα μου
   Προσκυνώ
   Τις ανθισμένες κερασιές
   και τις γαλάζιες θάλασσες
   Την Άγια Φωτεινή
   και την ψυχή των Βενιζέλων.
   Το στάρι, το λάδι, το κρασί
   που πυρπόλησαν
   οι φλόγες του ολέθρου.
   Το άγιο χέρι του κρεουργημένου
Ι   Ιεράρχη Χρυσόστομου.
   Τα μαρτυρικά αίματα
   Των αδελφών μου.
   Ω! Γη της Ιωνίας
   πολυάκριβη πατρίδα.
   Προσκυνώ
   το ακοίμητο φως
   της ματωμένης ομορφιάς σου
   και ανεβαίνω
   στην αγκάλη του θεού.

*Εγκώμια και θρήνοι για τις αλησμόνητες πατρίδες, Επιμέλεια Αγγελική Στεργίου, Θεσσαλονίκη 1997, Ιανός Βιβλιοπωλεία Εκδόσεις, σελ.88.

[Αλέκος Κοκκαλάς]

Στάθη καλός μας είλθες υπέροχη δουλειά σε ευχαριστούμε.