Ένα αντιπροσωπευτικό τριώροφο σπίτι της Παλιάς Τρίγλιας.

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Ένα αντιπροσωπευτικό τριώροφο σπίτι της Παλιάς Τρίγλιας.

Από το βιβλίο της Σοφίας Γιαρενή: «Η ιστορία μου» στη σελ. 10

«Το σπίτι μας ήταν τριώροφο, είχε πόρτες σε δύο δρόμους, τον απάνω Κατσούρη και τον κάτω προς τον Προφήτη. Στα επάνω πατώματα ανεβαίναμε με ξύλινες σκάλες φαρδιές που τις τρίβαμε με κελεροπέτσι για να γυαλίζουνε. Έτσι ήταν πάντα καθαρές και παίρνανε το χρώμα του σανιδιού τους σαν το φλουρί το κίτρινο. Στο πρώτο πάτωμα, στο ισόγειο, ήταν τα μουσάνταρα που βάζανε τις σοδειές τους. Άλλο δωμάτιο είχαν για τα φρούτα και τους καρπούς. Εκεί κρεμούσανε τις αρμαθιές τα φιρίκια, τα κυδώνια που μυρίζανε ωραία. Σ' άλλο δωμάτιο βάζανε τα εργαλεία τους και το γαϊδούρι. Στο μεσαίο πάτωμα φυλάγανε τα κουκούλια. Τραβούσανε γραμμές και τάχανε σε νταμπλάδες απλωμένα επάνω σε καθαρές κόλλες. Τους δίνανε ταΐνι μουρόφυλλα που τα κόβανε ψιλά-ψιλά δυό –τρεις φορές την ημέρα. Όταν τρώγανε οι σκώληκες ακουγότανε μια βουή σαν νάκουγες μιάν ωραία μουσική. Φέρνανε απ΄ έξω χαμοτσουκάρες και βούρλα και όταν ήταν έτοιμα για κουκούλια τους τα βάζανε και γινότανε σαν δέντρα. Και νόμιζες πως ήταν απάνω τους σαν φρούτα. Στο τρίτο πάτωμα. Απάνω, έμενε η οικογένεια μας. Απ΄ όσο θυμάμαι ήταν εκεί η κουζίνα, η τραπεζαρία και οι κρεβατοκάμαρες. Εκεί ζούσαμε τον περισσότερο καιρό εγώ με τις αδελφές μου. Κοιμόμασταν σε καριόλες και σκεπαζόμασταν με παπλώματα σεντονιασμένα. Κοιμόμασταν νωρίς το βράδυ. Όταν ερχότανε ο πατέρας μας μάς έβρισκε στο κρεβάτι και μάς φιλούσε. Μόνο την πιο μεγάλη αδελφή την κρατάγανε στο τραπέζι. Εμείς οι μικρότερες τρώγαμε νωρίς στην κουζίνα στον σουφρά και πηγαίναμε αμέσως μετά στις καριόλες μας για ύπνο.

Σπίτια στη Παλιά Τρίγλια

Αυτό ήταν το σπίτι μας. Γύρω-γύρω είχε αυλή. Εκεί ήταν το κατόχι και το μουλπάκι που πλένανε, μαγειρεύανε βάζαμε το καζάνι. Εκεί κάναμε τα ρετσέλια μας και τα πετμέζια μας. Εκεί η μητέρα μου έκανε τη μπουγάδα της και έπλενε τα ρούχα με σαπούνι και αλισίβα. Ύστερα τα περεχούσε με βραστό νερό για να καθαρίσουν στην καλατσάνα που τα είχε.

Σ' αυτό το σπίτι γεννήθηκα και είδα το φως του ήλιου το 1908. Το χώμα που πάτησα της Τρίγλιας το πόνεσα και το αγάπησα πολύ. Ακόμα το θυμάμαι με νοσταλγία. Πόσα πράγματα δεν θυμάμαι από την χαμένη μου πατρίδα!

[Αλέξανδρος Κοκκινίδης]

Πολύ ζωντανή περιγραφή πράγματι βιωματική, ακριβώς απέναντι από τα σπίτια της φωτογραφίας είναι και το πατρικό του πατέρα μου (οικ. Παπαγεωργίου) ακριβώς πίσω από την κρήνη που σήμερα αποκαλούν κουρου-τσεσμέ (ξηροκρήνη)
Ευχαριστούμε πολυ για την ανάρτηση