Το Καφενείο του Κιώτη

[Αλέκος Κοκκαλάς]

Το καφενείο του Χρήστου Κιώτη στη Ν. Τρίγλια

Στα πρώτα χρόνια από του 1923 και εντεύθεν, το πρώτο καφενείο που λειτούργησε ήταν του Χρήστου Κιώτη (Νικολαΐδη). Ο Χρήστος ήταν παλιός καφετζής, καθαρός και πολύ μερακλής. Δίπλα στο μπουφέ ήταν η ωραία του λατέρνα, ολοστόλιστη από χάρτινα τριαντάφυλλα και στη μέση το κάντρο μιας ωραίας κοπέλας.
Στον καφενέ του Κιώτη σύχναζαν όλοι οι παλιοί Τριγλιανοί, όπως ο Θεοδόσης Μακασίκης, ο Φιλαλήθης Καμπάντριας, ο Νικόλας Τσιρακμάνης, ο Γιώργης Τσιρακμάνης, ο Αλέξανδρος Μαστραντώνης (Κάλφας), ο Δημη-τρός Ορφανός, ο Απόστολος Χρυσαφίδης, ο Δημήτριος Μαστραλέξης, ο Α-νά¬στασης Αγαλής, ο Βασίλης Αλτίνης, ο Δημητρός Αραπκιλής (Μπάτσος), ο Κώστας Ντρουμπουνέτης, ο Δημητρός Μήτσου, ο Σωτήρης Μήτσου, ο Γιώργης Τακάς, ο Κώτσος Στεργίου και πολλοί άλλοι.
Από τους πρώτους πραματευτάδες που άνοιξαν μαγαζί, ήταν ο Κωτσος Στεργίου. Κουβάλησε κάμποση πραμάτια και την είχε τοποθέτηση στο σπίτι του Δημήτρη Μαστρελέξη, όπου ήταν και το μαγαζί του, άλλα αργότερα έφυγε, διότι ήθελε να σπουδάσει τα παιδιά του.
Έτσι, στον καφενέ του Κιώτη λυνόταν όλα τα προβλήματα (γεωργικά, οικονομικά, πολιτικά) τα βράδια όταν συγκεντρώνονταν όλοι και πίνανε από κανένα ρακί. Άκουγες τις ευχές τους να λένε άντε εις υγεία, χρόνια πολ-λά και καλή πατρίδα, του χρόνου πια στα μέρη μας.                 
Αυτό το βιολί συνεχιζότανε για πολλά χρόνια... Την ήμερα πήγαιναν και φύτευαν αμπέλια και λιόδεντρα και το βράδυ στον καφενέ λέγανε άντε εις υγεία και καλή πατρίδα.
Κάποτε περνούσε ένας από το σπίτι του Γιώργη του Τακά. Εκείνη την ώρα ο Τακάς δούλευε στο μπαξέ του και φύτευε συκαμιές (μουριές). Του λέει λοιπόν: Μπρε Γιώργη, εσύ είσαι ένας άνθρωπος γραμματιζούμενος και διαβάζεις εφημερίδες και κάθε βράδυ μας λες στον καφενέ ότι θα πάμε αγλήγορεις στα μέρη μας. Εσύ τώρα που φυτεύεις αυτές τις ντουτιές (μουριές) θα προκάνεις να φάεις ντούτια (μούρα);
Κι ο Γιώργης απάντησε:
«Μη βλέπετε εγώ το τι κάνω, το τι σας λέω να κάνετε».
Δηλαδή οι παλιοί άνθρωποι είχαν την εντύπωση και την ελπίδα, ότι θα πάνε πίσω στα μέρη τους, παρ' όλο όμως που είχαν αυτή τη γνώμη, δεν τους εμπόδιζε τι να φυτεύουν και να δημιουργούν κτήματα.

Μαργαρίτης Σταύρος

Τριγλιανά Νέα, 24 Φεβρουαρίου 1981, φύλλο 30