Οικ. Β. Πιστικίδη, Η ιστορία πίσω από μια φωτογραφία του 1918

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Εκεί που ψάχναμε, με τη ξαδέλφη μου, τα ντουλάπια μας για παλιές φωτογραφίες της Ραφήνας, να και μια της γιαγιάς από την Π. Τρίγλια που δεν ήξερα.
Ο παππούς και η γιαγιά, Βασίλης και Αναστασία Πιστικίδη, η προγιαγιά Μαγδαληνή (μητέρα του παππού), και τα παιδιά Γεωργία (μητέρα μου) και ο Φιλήμων.
Η χρονολόγηση της φωτογραφίας έγινε με τη μέθοδο της «εις άτοπον απαγωγής»

1919, Τρίγλια, Βιθυνίας. Η οικ. Βασίλη Πιστικίδη

Στο διωγμό του 1922, η μητέρα μου ήταν 8 χρονών, αν στη φωτογραφία είναι γύρω στα 4, συμπεραίνουμε ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε γύρο στο 1918-19. Τότε, η γιαγιά και ο παππούς, Αναστασία και Βασίλης Πιστικίδης, γύρισαν στη Τρίγλια μετά το πρώτο διωγμό μαζί με τη προγιαγιά Μαγδαληνή, μητέρα του παππού.
Στο πρώτο διωγμό, το 1914, η οικογένεια του παππού, πήγε στη Προύσα, όπου έμενε η οικογένεια του. Ο παππούς και ο αδελφός του, Αναστάσης επιστρατεύτηκαν στα Τάγματα εργασίας (Αμελέ Ταμπούρ) και σύντομα μετά την απελευθέρωση τους, ο Αναστάσης πέθανε από τις κακουχίες. Ο πατέρας του σκοτώθηκε, το σπίτι στη Προύσα κάηκε και τον φούρνο τον άρπαξαν οι Τούρκοι. Η προγιαγιά Μαγδαληνή, ήταν ότι επέζησε από την οικογένεια του παππού.
Ο μικρός Φιλήμων, πέθανε 11 χρονών από ελονοσία, στη Ν. Τρίγλια, Χαλκιδικής, όπου έμειναν για ένα διάστημα μετά τον διωγμό (η οικογένεια μου ήρθε το 1924, σαν ανταλλάξιμοι).