Το πρώτον της ζωής μου ταξίδιον

[Στάθης Δημητρακός]

Το Πρώτον της ζωής μου Ταξίδιον

Κυριακή πρωί, καλοκαίρι στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, ξεκινήσαμε από την Πλατεία, με φορτηγό, με την ομάδα.
Μία ήταν τότε η ομάδα, το Σωματείο. Θα παίζαμε το απόγευμα με τον Ηρακλή Λαυρίου.

Ο Ηρακλής ήταν μία από τις τέσσερις ομάδες που είχε τότε η εργατούπολη του Λαυρίου. Οι άλλες τρεις ομάδες ήταν ο Ολυμπιακός, ο Παλλαυρεωτικός και το Βυζάντιο.

Δρομολόγιο:
Ραφήνα, Χαρβάτι, Σταυρός, Λιόπεσι, Κορωπί, Μαρκόπουλο, Κερατέα και Λαύριο - μέσω Καμάριζας, ο παλιός δρόμος.

Για λίγο στάση στην Αγορά στο Λαύριο και μετά στο Σούνιο. Ανεβήκαμε ποδαρόδρομο στις Καβο Κολώνες.



Εδώ είμαστε με τον Θανάση το Γιακουβάκη μπροστά από το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο εκείνη την όμορφη Κυριακή.

Η θάλασσα ολογύρω μας. Στην ανατολή φαινόταν η Μακρόνησος, νότια οι Κυκλάδες, μπροστά μας ο Ναός του Ποσειδώνα να εντυπωσιάζει.
Κάποιος μας έδειξε να προσέξουμε τις σκαλισμένες υπογραφές. Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Αμερικάνοι και άλλοι από τα πέρατα του κόσμου υπόγραφαν πάνω στα αρχαία μάρμαρα την «αθανασία» τους και κοντά τους Έλληνες και δική μας συνήθεια.
Με κοπίδι, με πρόκα, με σουγιά ή ό,τι άλλο.
Ανάμεσά τους μια υπογραφή  ξεχώριζε: "Byron", ο μέγας ποιητής, ο οποίος την σκάλισε λίγο πριν πεθάνει για την Ελλάδα.   

Μετά στο Λιμάνι του Πασσά ανάμεσα Σούνιο-Λαύριο.
Μπάνιο, βουτιές από μια τσιμεντένια εξέδρα που είχε μια βίλλα.
Ο ιδιοκτήτης είχε μαντρώσει μέχρι και τη θάλασσα, πηδήξαμε μέσα. Χαμός!!!

Φάγαμε το μεσημέρι κάτω από τα πεύκα κατάχαμα. Κατάφατσα μας πιο κοντά πια το Μακρονήσι, επάνω του είχαν μείνει τεράστια γράμματα με ασβεστωμένες πέτρες που δέσποζαν στο ξερονήσι «ΖΗΤΩ ... ΖΗΤΩ...».
Χωρίς τους κατοίκους του πια, τους Μακρονησιώτες.

Το απόγευμα αυτής της Κυριακής παίξαμε με τον Ηρακλή στο γήπεδο του Κυπριανού στη Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων.
Ισοπαλία.
Γυρίσαμε διασχίζοντας τα φωτισμένα Μεσόγεια.
Αξέχαστη αυτή η Κυριακή στο Λαύριο.

Στάθης Δημητρακός