Αποστολέας Θέμα: Θανάσης Πιστικίδης-Θύμισες  (Αναγνώστηκε 198 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 83
  • Μηνύματα: 279
  • Age: 73
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 93
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Θανάσης Πιστικίδης-Θύμισες
« στις: 18 Ιανουάριος 2021, 11:52:29 πμ »
Θανάσης Πιστικίδη ς-Θύμισες


Του Αγίου Αθανασίου σήμερα.
Θυμόμαστε αυτούς που είναι γύρω μας, που αγαπάμε και τους ευχόμαστε να ζήσουν χαρούμενο ι και γεροί, αλλά φυσικά θυμόμαστε και αυτούς που αγαπήσαμε και φύγανε…
Η ζωή όλων των Θανάσηδων εκείνης της εποχής είναι παρόμοια, σημαδεμέν η από διωγμούς και φτώχεια και το συνεχή αγώνα για επιβίωση.

Σήμερα θυμάμαι δυο Θανάσηδες που αγάπησα και φύγανε. Ο ένας, που ξέρετε, είναι ο θείος μου, ο Θανάσης Πιστικίδη ς. Η ζωή του μοιάζει με κείνη των δικών σας θείων, παππούδων ή γιαγιάδων . Ας τους θυμηθούμε .

1924, στην Κωνσταντι νούπολη, λίγο πριν φύγουν σαν ανταλλάξι μοι.
Απὀ αριστερά:Γιαγιά Μαγδαλινή Πιστικίδο υ, Βασίλης & Αναστασία Πιστικίδο υ, το μωρό ειναι ο Απόστολος (γεννήθηκε Πρωτοχρον ιά 1924), Κάτω: Θανάσης, Φιλήμονας (πέθανε στη Ν Τρίγλια, 11 χρονών από ελωνοσία), Τούλα & Γεωργία.


Ο θείος, ήταν ένα μικρό προσφυγάκ ι, που ήρθε το 1924 με την οικογένει α του σαν ανταλλάξι μοι στην Ν Τρίγλια. Αργότερα, το 1926 έφτασε στη Ραφήνα μόνος του, όταν τον υιοθέτησε ο θείος του (αδελφός της μητέρας του) Βασίλης Κολυβίδης, για να «κοιτάει» την άρρωστη γυναίκα του και να κάνει ότι δουλειά ήθελε προκύψει, στο σπίτι και το μαγαζί. Η μοίρα του, όπως και τόσων άλλων, ήταν προδιαγεγ ραμμένη. Πείνα και σκληρή δουλειά για την επιβίωση, Η μόρφωση ήταν του δημοτικού, όλη κι όλη και μάλιστα η φοίτηση τότε είχε πολλές δυσκολίες . Έξυπνος και φιλομαθής . Διάβαζε πολύ, συζητούσε με όλους τους διάσημους και μη θαμώνες του καφενείου του Κολυβίδη. Μάζευε στοιχεία και όταν πια πήρε σύνταξη έγραψε την ζωή στη Τρίγλια της Βιθυνίας, τις ταλαιπωρί ες της προσφυγιά ς, την ζωή και την πρώτη εγκατάστα ση στην Ραφήνα. Τότε, ομολογώ, ότι δεν καταλάβαι να τη μεγάλη σημασία αυτών των βιβλίων. Τώρα, που φύγανε οι άνθρωποι που ήταν γύρω μας και τα είχαν ζήσει όλα αυτά, συνειδητο ποιώ ότι είναι από τις λίγες ολοκληρωμ ένες καταγραφέ ς που υπάρχουν για το χωριό.
Δυστυχώς δεν μπορώ να μη σκέφτομαι συχνά εάν ένας απόφοιτος του «σημερινού» καλά οργανωμέν ου δημοτικού σχολείου, με τα καλοταϊσμ ένα παιδάκια που τα πηγαίνουν με τα αυτοκίνητ α ή οι παππούδες τους κουβαλάνε τις τσάντες για να μη κουράζοντ αι, θα μπορούσαν να γράψουν κάτι σε αυτό το επίπεδο.
Για μένα, ήταν ο αγαπημένο ς μου θείος από τον οποίο έμαθα πολλά. Κατ αρχήν είχε βιβλία!! Όταν ερχόμουν στη Ραφήνα, κλεινόμου ν στο δωμάτιο και διάβαζα, διάβαζα. Είχε όλα τα «Κλασσικά Εικονογρα φημένα», η πρώτη μου επαφή με τη διεθνή λογοτεχνί α!
Στο καφενείο, στο πίσω μέρος του μαγαζιού, δίπλα στο μεγάλο ξύλινο ψυγείο του πάγου (πούλαγαν πάγο τότε) ήταν ένα μικρό κουζινάκι που έκανε τους καφέδες και ετοίμαζαν τους μεζέδες του ούζου. Τα κεφτεδάκι α τα τηγάνιζαν στο σπίτι και όταν είχα μεγαλώσει αρκετά, μου τα εμπιστευό ταν να τα πάω στο μαγαζί. Για πληρωμή, ο θείος μου έδινε λίγο παστουρμά και στα κρυφά μια σταγόνα ούζο. Τώρα είναι κάτι σαν το «κουδουνάκι του Παβλόφ» όποτε ακούσω τη λέξη «παστουρμάς» σκέφτομαι αυτή τη σκηνή!
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε κάνει κάτι «by pass» αλλά δεν έλεγε να σταματήσε ι το κάπνισμα και το καλό φαΐ. Όταν του έλεγες να προσέχει σε αποστόμων ε λέγοντας: όταν ήμουν μικρός ήταν η προσφυγιά και δεν είχα να φάω, όταν μεγάλωσα, ήρθε η κατοχή και πάλι δεν είχα να φάω, τώρα που θα μπορούσα να φάω, δεν επιτρέπετ ε. Εγώ θα τρώω για να πάω χορτάτος!».
Ταλαιπωρη μένη γενιά. Ελπίζω να ηρέμησαν και να ξεκουράστ ηκαν εκεί που πήγαν.

« Τελευταία τροποποίηση: 18 Ιανουάριος 2021, 11:58:00 πμ από Ευγενία Μυτιληναίου »

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal