Θανάσης Πιστικίδης-Θύμισες

[Ευγενία Μυτιληναίου]

Θανάσης Πιστικίδης-Θύμισες

Του Αγίου Αθανασίου σήμερα.
Θυμόμαστε αυτούς που είναι γύρω μας, που αγαπάμε και τους ευχόμαστε να ζήσουν χαρούμενοι και γεροί, αλλά φυσικά θυμόμαστε και αυτούς που αγαπήσαμε και φύγανε...
Η ζωή όλων των Θανάσηδων εκείνης της εποχής είναι παρόμοια, σημαδεμένη από διωγμούς και φτώχεια και το συνεχή αγώνα για επιβίωση.

Σήμερα θυμάμαι δυο Θανάσηδες που αγάπησα και φύγανε. Ο ένας, που ξέρετε, είναι ο θείος μου, ο Θανάσης Πιστικίδης. Η ζωή του μοιάζει με κείνη των δικών σας θείων, παππούδων ή γιαγιάδων. Ας τους θυμηθούμε.

1924, στην Κωνσταντινούπολη, λίγο πριν φύγουν σαν ανταλλάξιμοι.
Απὀ αριστερά:Γιαγιά Μαγδαλινή Πιστικίδου, Βασίλης & Αναστασία Πιστικίδου, το μωρό ειναι ο Απόστολος (γεννήθηκε Πρωτοχρονιά 1924), Κάτω: Θανάσης, Φιλήμονας (πέθανε στη Ν Τρίγλια, 11 χρονών από ελωνοσία), Τούλα & Γεωργία.

Ο θείος, ήταν ένα μικρό προσφυγάκι, που ήρθε το 1924 με την οικογένεια του σαν ανταλλάξιμοι στην Ν Τρίγλια. Αργότερα, το 1926 έφτασε στη Ραφήνα μόνος του, όταν τον υιοθέτησε ο θείος του (αδελφός της μητέρας του) Βασίλης Κολυβίδης, για να «κοιτάει» την άρρωστη γυναίκα του και να κάνει ότι δουλειά ήθελε προκύψει, στο σπίτι και το μαγαζί. Η μοίρα του, όπως και τόσων άλλων, ήταν προδιαγεγραμμένη. Πείνα και σκληρή δουλειά για την επιβίωση, Η μόρφωση ήταν του δημοτικού, όλη κι όλη και μάλιστα η φοίτηση τότε είχε πολλές δυσκολίες. Έξυπνος και φιλομαθής. Διάβαζε πολύ, συζητούσε με όλους τους διάσημους και μη θαμώνες του καφενείου του Κολυβίδη. Μάζευε στοιχεία και όταν πια πήρε σύνταξη έγραψε την ζωή στη Τρίγλια της Βιθυνίας, τις ταλαιπωρίες της προσφυγιάς, την ζωή και την πρώτη εγκατάσταση στην Ραφήνα. Τότε, ομολογώ, ότι δεν καταλάβαινα τη μεγάλη σημασία αυτών των βιβλίων. Τώρα, που φύγανε οι άνθρωποι που ήταν γύρω μας και τα είχαν ζήσει όλα αυτά, συνειδητοποιώ ότι είναι από τις λίγες ολοκληρωμένες καταγραφές που υπάρχουν για το χωριό.
Δυστυχώς δεν μπορώ να μη σκέφτομαι συχνά εάν ένας απόφοιτος του «σημερινού» καλά οργανωμένου δημοτικού σχολείου, με τα καλοταϊσμένα παιδάκια που τα πηγαίνουν με τα αυτοκίνητα ή οι παππούδες τους κουβαλάνε τις τσάντες για να μη κουράζονται, θα μπορούσαν να γράψουν κάτι σε αυτό το επίπεδο.
Για μένα, ήταν ο αγαπημένος μου θείος από τον οποίο έμαθα πολλά. Κατ αρχήν είχε βιβλία!! Όταν ερχόμουν στη Ραφήνα, κλεινόμουν στο δωμάτιο και διάβαζα, διάβαζα. Είχε όλα τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα», η πρώτη μου επαφή με τη διεθνή λογοτεχνία!
Στο καφενείο, στο πίσω μέρος του μαγαζιού, δίπλα στο μεγάλο ξύλινο ψυγείο του πάγου (πούλαγαν πάγο τότε) ήταν ένα μικρό κουζινάκι που έκανε τους καφέδες και ετοίμαζαν τους μεζέδες του ούζου. Τα κεφτεδάκια τα τηγάνιζαν στο σπίτι και όταν είχα μεγαλώσει αρκετά, μου τα εμπιστευόταν να τα πάω στο μαγαζί. Για πληρωμή, ο θείος μου έδινε λίγο παστουρμά και στα κρυφά μια σταγόνα ούζο. Τώρα είναι κάτι σαν το «κουδουνάκι του Παβλόφ» όποτε ακούσω τη λέξη «παστουρμάς» σκέφτομαι αυτή τη σκηνή!
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε κάνει κάτι «by pass» αλλά δεν έλεγε να σταματήσει το κάπνισμα και το καλό φαΐ. Όταν του έλεγες να προσέχει σε αποστόμωνε λέγοντας: όταν ήμουν μικρός ήταν η προσφυγιά και δεν είχα να φάω, όταν μεγάλωσα, ήρθε η κατοχή και πάλι δεν είχα να φάω, τώρα που θα μπορούσα να φάω, δεν επιτρέπετε. Εγώ θα τρώω για να πάω χορτάτος!».
Ταλαιπωρημένη γενιά. Ελπίζω να ηρέμησαν και να ξεκουράστηκαν εκεί που πήγαν.