Αποστολέας Θέμα: "Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής", ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ Η ΒΡΥΣΗ και Η ΓΕΦΥΡΑ TOY ΠΑΠΑ  (Αναγνώστηκε 235 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Thank You
  • -Given: 104
  • -Receive: 52
  • Μηνύματα: 749
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 64
  • Φύλο: Άντρας
                                                 «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής»
                                             ΤΟΥ  Η ΚΙΤΣΟΥ ΒΡΥΣΗ και  Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Ιστορία της Ραφήνας πριν το 1923

  ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ Η ΒΡΥΣΗ
   

  Toυ Κίτσου η Βρύση είναι περιοχή που βρίσκεται στη ρεματιά, που παλιότερα είχε πολλά και μεγάλα πλατάνια, πίσω και πιο πέρα από το παλιό Σανατόριο [κτίστηκε το 1932] Νταού Πεντέλης Ραφήνας. Η ρεματιά χωρίζει την περιοχή του Σανατορίο υ από σημερινό οικισμό του Νέου Πόντου, τέρμα οδού Φάτσας. Του Κίτσου η Βρύση βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω απο150 μετρά, απέχει περίπου 4 χιλιόμετρ α  από τη θάλασσα και 1 χιλιόμετρ ο και κάτι από το δρόμο για το Μαραθώνα Πήρε το όνομά της από τον αρχιληστή Κίτσο Νιβίτσα «Κίτσος, ο πρίγκιπας της Αττικής» , όπως υπόγραφε. Εκεί ήταν ένα από τα λημέρια του Κίτσου. Αντίστοιχ ο τοπωνύμιο με του Κίτσου τη Βρύση είναι η Σπηλιά του Κίτσου που βρίσκεται την κορυφή του λόφου Μικρό Ριμπάρι σε μικρή απόσταση από την Καμάριζα (Αγ.Κωνστα ντίνος) της Λαυρεωτικ ής. Ο Σαρρής Ιωάννης στο έργο του «Τα τοπωνύμια της Αττικής» , περιοδικό Αθηνά, τόμος 40, έτος 1928, σελ.131 γράφει για την περιοχή: «Πεντάβρυση» (λεγομένη και Κίτσου βρύσι ), εις τας ΝΑ υπωρίας του Πεντελικο ύ, εκ του αριθμού των πηγών, εξ’ ων συγκροτεί ται η εύυδρος  αύτη θέσις». Υπήρχε άφθονο διαυγές νερό και σκιερά  ηρεμία από τα πολλά και μεγάλα πλατάνια. Η ρεματιά κατέρχετα ι προς τη Διασταύρω ση Ραφήνας περνάει τη Λεωφόρο Μαραθώνος και πιο κάτω την Αλέξανδρο υ Φλέμινγκ και συναντάει το Μεγάλο Ρέμα.

  «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής»

  Ο διαβόητος λήσταρχος Κίτσος Νιβίτσας, πρώην δασοφύλακ ας, συγκρότησ ε αρχικά μικρή συμμορία, στην οποία ανήκαν για ένα διάστημα ο Γεώργιος Λύγκος, παλιός ληστής της Αργολίδας, ανιψιός του Γέρο-Λύγκου (Θανάση Λύγκου, από το χωριό Χέλι – Αραχναίο της Αργολίδας, ξακουστού λεβέντη, αγωνιστή του ξεσηκωμού μαζί με τους Νοταράδες, μετά την απελευθέρ ωση εξελίχθηκ ε σε αρχιληστή) και ο Μήτσος Λαφαζάνης από το χωριό Μπούζι Κορινθίας, συνταξιού χος στρατιώτη ς. Τον Ιανουάριο του 1863 ο Κίτσος προσήλθε και υπηρέτησε μαζί με τους συντρόφου ς του στην Εθνοφυλακ ή. Σύντομα όμως επιδόθηκε στη ληστεία στα Μεσόγεια. Απέφευγε τις αιχμαλωσί ες για να μη στέλνοντα ι καταδιωκτ ικά αποσπάσμα τα εναντίον του και για να μη φέρνει σε δύσκολη θέση τους προστάτες του στην πρωτεύουσ α. Προτιμούσ ε να αποσπά διάφορα χρηματικά ποσά από τους εύπορους Μεσογίτες, οι οποίοι εξαγόραζα ν την ασφάλεια και την προστασία του Κίτσου. Το 1864 άρχισαν οι εργασίες της  εξόρυξης των μεταλλευμ άτων στην περιοχή του Λαυρίου-γνωστά από την αρχαιότητ α και ύστερα από 21 αιώνες-της εταιρείας Serpieri και Rou de Frasinent . O Ιταλός Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης βασίστηκε στην μελέτη του Έλληνα ορυκτολόγ ου από την Σμύρνη Ανδρέα Κορδέλλα. Εκεί κοντά στο χυτήριο, ήταν ένα από τα λημέρια του Κίτσου (Σπηλιά του Κίτσου). Λίγους μήνες μετά έλαβαν σημείωμα με την υπογραφή «Κίτσος, ο πρίγκηπας της Αττικής», με το οποίο ζητούσε χρηματικό ποσό για να μπορεί η εταιρεία να συνεχίσει τις εργασίες
Ο Σερπίερης με τον Κορδέλλα ήρθαν σε επαφή με τον Κίτσο , αμφότερα τα μέρη σύναψαν συνθήκη ειρήνης με κάποιο ποσό. Έμειναν πιστοί « εις τας υποχρεώσε ις των», ο Κίτσος ούτε τους παρενόχλη σε τις εργασίες,  «πούλησε» τελικά «προστασία» στους πιστούς συμμάχους τους.   Τον Δεκέμβριο του 1865 αιχμαλώτι σε τον Αθανάσιο Βαγιανέλη, πλούσιο ενοικιαστ ή ελαιώνων και απέσπασε 30.000 δρχ. Αμέσως απεστάλη απόσπασμα από εθνοφύλακ ες με επικεφαλή ς τον Λεωνίδα Bούλγαρη. Τα χωριά Σπάτα και Λιόσια δεινοπάθη σαν από τους διώκτες του λήσταρχου, που είδαν τα τρόφιμα τους να εξανεμίζο νται. Οι διαμαρτυρ ίες τους έφθασαν στην Κυβέρνηση ανακλήθηκ ε το δραστήριο απόσπασμα . Τον Ιούλιο 1866 ο Κίτσος επικηρύχθ ηκε με ποσό 3.000 δρχ. και τον Αύγουστο πενταπλασ ιάστηκε. Ήταν ο ληστής με την μεγαλύτερ η επικήρυξη . Την Άνοιξη του 1867 , με πρωτοβουλ ία του υπουργού Στρατιωτι κών Δημητρίου Μάρκου Μπότσαρη και με τη συναίνεση του πρωθυπουρ γού Αλέξανδρο υ Κουμουνδο ύρου,   διάφοροι κυβερνητι κοί πράκτορες στρατολογ ούσαν εθελοντές για  να πολεμήσου ν στο πλευρό των επαναστατ ών στην επαναστατ ημένη Κρήτη. Πολλοί ληστές είχαν στρατολογ ηθεί «δια συνθηκολο γήσεως» και με «αδρά αμοιβή». Τέτοιοι εθελοντές, έφευγαν από τις ακτές της Αττικής με το «Αρκάδι» και άλλα ατμόπλοια που μετέφεραν εθελοντές και πολεμοφόδ ια στην επαναστατ ημένη Κρήτη.  Ο Κίτσος και οι σύντροφοί του ήλθαν σε επαφή με την κυβέρνηση και επρόκειτο να επιβιβαστ ούν σε ακτή του Σουνίου με το ατμόπλοιο «Αρκάδι» . Η αποστολή του Κίτσου ματαιώθηκ ε. Ο αδελφός του Πήλιος (Πήλιος Νιβίτσας ή Πήλιος Έλληνας) δεν εμπιστεύθ ηκε τους κυβερνητι κούς πράκτορες γιατί φοβόταν στημένη «παγίδα». Από τη συμμορία του έφυγαν τρία μέλη και ο λήσταρχος άρχισε να φοβάται τη ζωή του, γιατί τα τρία μέλη γνώριζαν όλα τα κρησφύγετ ά του στα Μεσόγεια ( Κίτσου Βρύση, Σπηλιά Κίτσου κ.ά.).Ο παλιός σύντροφός του Μήτσος Λαφαζάνης με μικρή συμμορία έκανε απαγωγή του Σωτήρη Σωτηρόπου λου βουλευτή και πρώην Υπουργού και στέλεχος του κόμματος Κουμουνδο ύρου από το κτήμα του στην θέση «Αγρίλη» Φιλιατρών την 28η Ιουλίου 1866 στις 8.30 το βράδυ. Ο βουλευτής ελευθερώθ ηκε αφού εισέπραξα ν τα λύτρα, ύστερα από αιχμαλωσί α 36 ημερών.
  Ο Κίτσος αναγκάστη κε να αφήσει την Αττική  και να περάσει με λίγους συντρόφου ς του στην Πελοπόννη σο, όπου μη γνωρίζοντ ας τα «κατατόπια» γρήγορα ανακαλύφθ ηκε από τους χωρικούς και τους χωροφύλακ ες.               
Ο Κίτσος Νιβίτσας εξοντώθηκ ε την 12η Ιουλίου 1867 μαζί με τον Μήτσο Λαφαζάνη και το Γιώργο Λύγκο, στην περιοχή «Ξερόρεμα»  της Νεμέας. Περικυκλώ θηκαν από πολυάριθμ η δύναμη χωροφυλάκ ων και εθνοφυλάκ ων με επικεφαλή ς τον Δήμαρχο Νεμέας Δ.Μιχόπου λο και τους ενωμοτάρχ ες Δολμούση, Κουρτέση και Σινάνη. Με τους πρώτους πυροβολισ μούς σκοτώθηκα ν ο Κίτσος και ένας ακόμη ληστής και τραυματίσ τηκαν άλλοι δύο. Ο Λαφαζάνης, προσπαθών τας να ξεφύγει από τον κλοιό, χτυπήθηκε από σφαίρες και έπεσε. Οι σύντροφοί του, για να μη πιαστεί ζωντανός, τον πυροβόλησ αν στο κεφάλι, πήραν το «κεμέρι» του με τα χρήματά του και κατάφεραν να ξεφύγουν.

Στο  βιβλίο του Δημήτρη Χρ.Χαλατσ ά  ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ  Εκδόσεις Εστία 2000 γράφει και το τραγούδι ΚΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 1867 που αναφέρετα ι στο λήσταρχο της Αττικής  Κίτσο Νιβίτσα και στο σύντροφό του Μήτσο Λαφαζάνη.

                    24. ΚΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ-1867
 «Ένα Σαββάτο το πρωί και μια Κυριακή το βράδυ
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Ληστές φανερωθήκ ανε μεσ’ του Ηρακλή τη στάνη,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
-Βρε Ηρακλή, βρε Ηρακλή, για πιάσε μας ένα τραϊ
γιέ μ, κι ένα παχύ κριάρ, -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
να πάμε να το ψήσουμε, γιέ μ,’ στο ρέμα  στο πλατάνι,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Του Ηρακλή κακοφάνηκ ε και στο δήμαρχο πααίνει:
         -δήμαρχε, τι λες να γένει;
Ληστές φανερωθήκ ανε μεσ΄ τη δική μου στάνη,
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη-
Τα στρατιωτά κια κάλεσε γιέ μ’,και στη γραμμή τα βαίνει,
         -δήμαρχε, τι λες να γένει;
-Θα πάμε να τους πιάσουμε μεσ’ το ρέμα στο πλατάνι
         -Κίτσο μου και Λαφαζάνη -». 


Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Παπά η Γέφυρα είναι στη Λεωφόρο Μαραθώνος, πάνω από το χείμαρρο Λυκόρεμα . Υπάρχει μια  ιστορική παράδοση ότι η Γέφυρα πήρε το όνομά της από τον ιερέα του Μαραθώνα Παπά-Σπύρο, που υπήρξε θύμα του λήσταρχου Κίτσου Νιβίτσα σ’ αυτή την περιοχή, γιατί πρόδωσε την συμμορία του. Ο χείμαρρος Λυκόρεμα είναι φυσικό σύνορο Ραφήνας και Νέας Μάκρης. Αρχίζει από την ανατολική πλευρά της Πεντέλης,  διέρχεται τον οικισμό Νέου Βουτζά και τον  χωρίζει σε δυο τμήματα, χωρίζει επίσης το Κόκκινο Λιμανάκι από τη  Ζούγκλα και Μάτι, και φθάνει στην σημερινή Αργυρά Ακτή .Το Λυκόρεμα έχει μήκος περίπου 2700μέτρα . .Παλιότερ α στην περιοχή είχε αναφερθεί ότι υπήρχαν αγριογούρ ουνα, τσακάλια και λύκοι . Οι Μικρασιάτ ες Τριγλιανο ί πρόσφυγες δεν είδαν ποτέ λύκους  και αγριογούρ ουνα, αλλά μόνο τσακάλια και αλεπούδες .Το Λυκόρεμα είχε απαράμιλλ η άγρια φυσική ομορφιά , είχε βάθος, οι όχθες του ήταν κατάφυτες ,δεξιά και αριστερά ήταν αδιάβατο δάσος-ζούγκλα-από πεύκα και μεγάλη ποικιλία από θάμνους κουμαριές ,ιτιές, ,δάφνες κ.ά. H πανέμορφη ρεματιά, το Λυκόρεμα, έγινε Κρανίου τόπος από την πυρκαγιά της 23 Ιουλίου 2018.
Ο Γιάννης Κολιόπουλ ος στο βιβλίο:  «Ληστές»- Η Κεντρική Ελλάδα στο μέσα του 19ουαιώνα, Ερμής 1979, μεταξύ άλλων για το περιστατι κό γράφει: «Τις υπηρεσίες του ιερέα είχαν ζητήσει οι κάτοικοι της ενορίας του, οι οποίοι δεν άντεχαν άλλο τα χαράτσια του λήσταρχου Κίτσου και τις συνέπειες των επισκέψεω ν των διωκτών του. Ο Παπασπύρο ς, που ήταν γνωστός του Κίτσου, συνεννοήθ ηκε με την χωροφυλακ ή της περιοχής, για τον συντονισμ ό των ενεργειών τους, ώστε να οδηγηθεί ο λήσταρχος σε ενέδρα.  Παράλληλα συνεννοήθ ηκε με τον λήσταρχο να του φέρει σε ορισμένο μέρος (σε περιοχή μεταξύ Πεντέλης και της ακτής), μερικούς πλούσιους, που θα έβγαιναν για κυνήγι, για να τους αιχμαλωτί σει». Έτσι νωρίς το πρωί της 10ης Οκτωβρίου 1865, ο Παπά Σπύρος και πέντε χωροφύλακ ες μεταμφιεσ μένοι σε κυνηγούς πήγαν στην περιοχή. Εκεί τους αιφνιδίασ αν οι ληστές ξαφνικά εμφανίστη καν μέσα από τα πεύκα  και τους αφόπλισαν . Καθώς αφόπλιζαν τους μεταμφιεσ μένους σε κυνηγούς χωροφύλακ ες, ο αδελφός του Κίτσου, ο Πήλιος Νιβίτσας ή Πήλιος Έλληνας , αναγνώρισ ε φίλο του χωροφύλακ α, ο οποίος μαρτύρησε τον πολυπράγμ ονα ιερέα και το σχέδιο του. Οι ληστές σκότωσαν επί τόπου τον Παπά, (από τότε η περιοχή και το γεφύρι πάνω από την ρεματιά ονομάστηκ ε Γέφυρα του Παπά), τους δε χωροφύλακ ες αφού ήδη τους είχαν αφοπλίσει τους άφησαν ελεύθερου ς.

Στάθης Δημητρακό ς
     


Πηγές:

1.   Γιάννης Κολιόπουλ ος, « ΛΗΣΤΕΣ  Η κεντρική Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα», Ερμής, Αθήνα 1969.

2.Σαρρής Ιωάννης, « Τοπωνύμια της Αττικής», Περιοδικό « Αθηνά», τόμος40 ,1928.

 3. Γιώργος Π. Ιατρού, «Σούνιο -Λαύριο -Κερατέα. η τεθλασμέν η της μνήμης», Ανθολόγιο .   
  Επιμέλεια  Αντώνης Γκάντζης .Εκδόσεις Μ.Τούμπης Α.Ε  Χρυσή Τομη,2003. 

4.Χρήστου Ρέππα «Η απαγωγή του βουλευτή Σωτήρη Σωτηρόπου λου». Ιστορία   Εικονογρα φημένη, Εκδοτικός οργανισμό ς Πάπυρος Τευχος407 ,σελ.72 Μάϊος 2000
 
5.Δημήτρη ς.Χρ.Χαλα τσάς «Ληστρικά Τραγούδια» Εκδόσεις Εστία, 2000.

6.Στάθης Δημητρακό ς , «Τα τοπωνύμια της Ραφήνας» 19/2/2014 Παρουσίασ η-Ομιλία Δημοτική βιβλιοθήκ η Ραφήνας- Πικερμίου
« Τελευταία τροποποίηση: 25 Φεβρουάριος 2021, 11:13:29 πμ από triglianos - admin foroum »

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal